Woonconsulente Liane vertelt ...

De laatste dag van de maand al. Zo snel als mei begonnen is, zo snel is mei alweer voorbij. Ik schrik ervan dat we weer een maand verder zijn. De laatste jaren vliegt de tijd. Raar. Vroeger had ik dat gevoel niet.

Ik heb nu 1 maand geblogd en eigenlijk besefte ik op voorhand niet zo goed wat dit met zich meebracht. Achteraf bleek de maand mei een hele drukke maand en ik had dat niet voorzien. Ik heb ergens wel het gevoel dat ik meer tijd en energie in deze blog had willen steken, maar het is wat het is.

Over energie gesproken: onlangs ging ik naar een voordracht over ‘duurzaam bouwen’. Het was een interessante avond en ik ben blij dat ik er naartoe ben geweest. We kregen te horen dat de basis van duurzaam bouwen rond energie draait en bovenal hoe er zo weinig mogelijk van te gebruiken. Aan de hand van duidelijke foto’s werden telkens praktische voorbeelden getoond.

De vraag die ik me tijdens deze voordracht wel stelde was: “Hoe moeten mensen die het niet zo breed hebben duurzaam bouwen?”. Vaak moet je investeren in verschillende technieken om van duurzaam bouwen te kunnen spreken. Dat is niet iedereen gegeven.

Omdat het mijn laatste tekst is, zou ik het iedereen die het op dit moment financieel moeilijk heeft -bijvoorbeeld omdat hij werkloos is- een hart onder de riem willen steken door te zeggen: “Geef de moed vooral niet op en blijf zeker in jezelf geloven!”.

Je zou het haast niet geloven met de politieke crisis in het achterhoofd, maar onze regering doet nog haar werk. En hoe! Onlangs lanceerde ze de vernieuwde site www.premiezoeker.be. Wat vroeger een afschuwelijk ‘premiemonster’ was waar je liever niets op zocht, is nu een handig werkinstrument. Zonder Freya Van den Bossche -minister van Wonen- was deze vernieuwing er niet gekomen. Ik ben in de wolken! Als het goed is, mag het ook gezegd worden.

Gisterenavond bekeek ik de site voor het eerst. Thuis. Ja, ik weet het. Thuis moet je ontspannen. Maar ik was benieuwd en had nog geen geschikt moment gevonden tijdens de werkuren. Dus terwijl de kinderen van de buren joelend hun nieuwe trampoline uittesten, kroop ik met een warme choco -ja, zelfs met dat heerlijke weer- achter mijn pc en surfte naar de nieuwe premiezoeker.

Veel verwachtte ik er niet van. Ik was dus des te meer verrast toen bleek dat de site nu wél degelijk was. Hij is zelfs zo handig, dat ik even vreesde dat mijn job overbodig zou worden! Maar gelukkig is dat niet waar. Ten eerste heeft nog steeds niet iedereen toegang tot het internet. En ten tweede komen mensen niet alleen met vragen over premies naar mijn kantoor.

Ik zou zo zeggen: Belg, als die baksteen in je maag begint te borrelen, surf dan zeker naar www.premiezoeker.be. Zo weet je meteen voor welke premies je in aanmerking komt. En vergeet daarna niet om even langs te komen op mijn bureau om zeker te zijn dat je alle gegevens op de site goed hebt ingevuld. Ik zet alvast koffie en koekjes klaar. ;-)

Gisteren las ik in de krant een artikel over het onthouden van codes en paswoorden. Blijkt dat heel wat mensen de code van hun elektronische identiteitskaart vergeten en dat Mobistar maandelijks 3.000 oproepen ontvangt van klanten om een nieuwe PIN-code aan te vragen. Volgens professor Rik Vandenberghe, hoofd van de geheugenkliniek van de K.U.Leuven, bestaan er vandaag te veel codes en kunnen we ze niet meer allemaal onthouden.

Naast de code voor je identiteitskaart en gsm, heb je namelijk ook een code voor je bankkaart en je tankkaart. En voor je e-mail account, eBay en Facebook moet je paswoorden onthouden. Vaak zijn dat combinaties van letters en cijfers, wat helemaal moeilijk blijkt voor ons geheugen.

Het artikel deed me denken aan een klant. Maanden geleden maakte ze een afspraak om haar alarmsysteem te registreren. Dat is wettelijk verplicht. Als je alarmsysteem verbonden is met een alarmcentrale, doet de centrale de registratie. Maar anders moet je het zelf doen via www.police-on-web.be met je elektronische identiteitskaart en een kaartlezer. Omdat ze zelf geen kaartlezer had, kwam ze langs op kantoor om het samen te doen.

Wat bleek? Op het moment van de registratie kon ze niet meer op de PIN-code van haar identiteitskaart komen! Er zat dus niets anders op dan eerst een trip te ondernemen naar de bevolkingsdienst om een nieuwe code aan te vragen. Daar zou ze ook vragen waar ze een kaartlezer kon kopen. Zo kon ze thuis de registratie doen en hoefde ze niet meer langs te komen.

Enkele maanden later belde ze toch terug voor een nieuwe afspraak. Ze had wel een nieuwe PIN-code gekregen maar… nog geen kaartlezer gevonden. Uiteindelijk registreerden we samen haar alarmsysteem: met mijn kaartlezer en haar elektronische identiteitskaart mét PIN-code. Eind goed al goed.:-)

Gisteren had ik een drukke dag op kantoor. Ik was de hele tijd in de weer om allerlei dossiers van klanten administratief te verwerken en voor te bereiden.

Eén dossier was dringend omdat ik vandaag met die klanten een afspraak had. Ze lieten een aantal werken uitvoeren aan hun woning en vroegen daarvoor de gebruikelijke premies aan. Het was niet zo’n groot dossier, maar ik moest er wel mijn hoofd bij houden. Sommige werken kwamen namelijk voor de ene premie wél in aanmerking, en voor de andere dan weer niet.

Daarnaast wilden ze weten of ze ook recht hadden op andere premies, zoals de renovatiepremie of de verbeteringspremie. En dat heb ik gisteren dus voor hen uitgezocht.

Wat bleek? Voor de renovatiepremie kwamen ze niet in aanmerking, maar voor de verbeteringspremie wel. Ik kopieerde alvast de nodige documenten en bereidde hun aanvraagformulier voor met de gegevens die ik al had. Tijdens hun bezoek konden we dan alles nog eens rustig doornemen en de gegevens aanvullen. Na ondertekening stuurde ik de aanvraag door. Duimen maar!

Vorige woensdag had ik een deadline -of ‘doodslijn’ in het Nederlands. Klinkt veel gruwelijker dan deadline, niet? Donderdag was het namelijk Hemelvaartsdag -een officiële feestdag- en het bedrijf waarvoor ik een opdracht moest afwerken, maakte vrijdag de brug. Gevolg: tegen woensdagavond moest het werk voor hen klaar én doorgemaild zijn.

Ik had een goede planning opgemaakt, maar toch was mijn document maar net op tijd af. Typisch. Wanneer er echt iets klaar moet zijn, komen er allerlei telefoontjes en andere zaken tussen.

Eigenlijk vind ik zo’n deadline best spannend. Je voelt de adrenaline stromen wanneer je werkt, en achteraf -als alles klaar is- volgt de opluchting en tevredenheid dat je de deadline hebt gehaald. Dat was ook woensdag het geval. Ik ging met een goed gevoel naar huis.

Vrijdagmorgen -wij maakten de brug niet- deed ik mijn mailbox open. Wat zag ik? De persoon naar wie ik het document had doorgemaild, stuurde me woensdagavond nog een mail terug met een bedankwoord en een compliment over mijn werk. Fijn dat ze daar tijd voor maakte! Zeker wanneer je weet dat ze het vermoedelijk erg druk had met het verzamelen en verwerken van documenten van allerlei andere personen.

Zo zie je maar: een compliment is altijd leuk. Zeker wanneer je het niet verwacht…

Ik werk in een modern gebouw met verschillende grote vergaderzalen. Vóór een vergadering staan daar altijd verschillende soorten dranken klaar: koffie, thee, plat water, bruiswater en fruitsap. Daarnaast staan er ook heerlijke koekjes en verschillende soorten fruit. Voor elk wat wils dus. Zo is het altijd fijn om aan een vergadering te beginnen vind ik.

Een tijdje geleden hoorde ik op de radio dat een groot deel van de werknemers vindt dat er te veel vergaderd wordt. En vergaderingen die niet goed zijn voorbereid, zouden beter helemaal niet plaatsvinden. Bij ons valt dat gelukkig allemaal mee. Bovendien houden we ons steeds aan een strak tijdschema. Dat lukt vaak, maar niet altijd. Zoals gisteren. Toen zijn we een kwartier langer doorgegaan.

Tijdens de vergadering stelden we vast dat een aantal mensen die hetzelfde werk doen, een andere kijk hadden op de zaak dan de mensen die wel bij dat werk betrokken zijn, maar het niet uitvoeren. Dat was niet slecht. Want eigenlijk hadden die laatsten er een beter zicht op. Pijnlijk? Neen. De bedoeling is dat we samenwerken. Ook al is dat in een groot team als het onze niet altijd gemakkelijk.

Mijn truc? Ik probeer steeds om ‘boven’ de vergadering te zweven. Zo kan ik er objectiever tegenaan kijken. Zo heb ik al moeten vaststellen dat we met het team tot een oplossing komen die afwijkt van mijn standpunt, maar wel tot efficiënter werken leidt. Zo kan ik uit elke vergadering iets leren, los van de inhoud…

Vorige week ben ik bij een klant op bezoek geweest. Soms doe ik dat, wanneer mensen niet zelf naar mijn bureau kunnen komen. Ik doe dit niet voor iedereen. Enkel als er een goede reden voor is. Bij deze klant was die reden haar handicap. Ze zit in een rolstoel. Nog niet zo lang. Ze wil haar woning graag aanpassen aan haar handicap. Telefonisch hadden we afgesproken dat ze de nodige documenten zou verzamelen. Ik zou dan met haar overlopen welke premies ze kan krijgen.

De dag van het bezoek belde ik aan. Ik hoorde wat gestommel. Toch ging de deur vrij snel open. Ik had dit niet verwacht. Omdat ik te vroeg was en omwille van haar rolstoel. Een vrolijke dame deed open. Weer keek ik raar op -van binnen.

Toen ik na het bezoek weer buiten kwam, schoot dat beeld van bij mijn aankomst me terug te binnen. Ik besefte: ‘Denk nooit op voorhand aan wat je verwacht, want tegen alle verwachtingen in, gebeurt hetgeen je niet verwacht.’

De laatste tijd merk ik meer en meer dat mensen niet meer echt lezen. Ik bedoel daarmee dat iedereen zo gehaast door het leven gaat dat ze niet altijd de tijd nemen -of hebben?- om iets grondig en aandachtig te lezen. Vaak maken ze het zichzelf en anderen daardoor moeilijk.

Zo krijg ik soms klanten over de vloer die om informatie komen vragen die ze eigenlijk zelf hadden kunnen vinden. Nu stoort het me niet dat ze vragen komen stellen. Want bestaan er geen ‘domme vragen’, en zelf heb ik ook al overbodige vragen gesteld doordat ik iets niet aandachtig genoeg had gelezen. Maar ik vind het vooral spijtig voor hen. Eigenlijk hebben ze op die manier een verloren inspanning geleverd -en er gaat al genoeg ‘energie’ verloren in onze maatschappij.

Gisteren was er weer heel wat commotie. De politiek laat niemand los. En zeker de journalisten niet. Logisch, denk je. Maar het wordt minder logisch wanneer die journalisten zelf besluiten over te stappen naar de politiek.

Verschillende mensen schrokken gisteren van Siegfried Bracke. Eerder op de dag kondigde hij namelijk in een persconferentie aan dat hij de journalistiek vaarwel zegt en de politiek of liever de N-VA intrekt. Van een carrièrewending gesproken! De gasten rond de tafel van ‘Phara’ vielen van hun stoel -of beter van hun zetel- naar eigen zeggen.

Misschien wil hij het heft in eigen handen nemen? Misschien had hij een burn-out?
Blijkbaar zijn journalisten daar sneller vatbaar voor. In ieder geval een moedige beslissing. Hoe je het ook bekijkt.

Ik heb in ieder geval geen last van een burn-out. Actie en uitdagingen genoeg op het werk.

Onlangs hoorde ik tijdens het radioprogramma 'De Wereld van Sofie' op Studio Brussel dat meer en meer bedrijven landschapskantoren inrichten. Volgens een Zwitsers onderzoek zijn mensen die aan een apart bureau werken echter gelukkiger -én minder afwezig- dan mensen in een landschapskantoor.

Ikzelf heb zo mijn twijfels over dit onderzoek. Ten eerste zijn niet alle werkende mensen Zwitsers. En ten tweede werd het onderzoek slechts in 125 bedrijven bij 1.230 werknemers uitgevoerd. Veralgemenen is nooit goed.

Ik werk zelf in een landschapsomgeving en merk dat je daar evengoed gelukkig kan zijn. Akkoord. Je moet er meer rekening houden met je collega's, maar liever dat dan de hele tijd alleen aan een bureau te zitten.

Uiteraard is het storend als je collega's bijvoorbeeld veel moeten bellen. Maar daar bestaan oplossingen voor. Bij ons zijn er aparte lokaaltjes waar je rustig kan telefoneren. En natuurlijk hangt ook veel af van de 'aard van het beestje'. Heb je graag mensen om je heen of net niet? En werk je graag in absolute stilte of heb je liever wat 'lawaai'? Waar je ook werkt, je moet je altijd wel ergens aan aanpassen. Iedere werkplek heeft zijn voor- en nadelen.

Gelukkig moet ik niet altijd aan een bureau zitten. Ik ben ook regelmatig op verplaatsing. Misschien heb ik daarom geen last van in een landschapskantoor te werken. Hoewel, in het verleden deed ik het ook al zonder veel problemen.

Ik ben benieuwd wat jullie denken. Zitten jullie liever in een landschapskantoor of kies je voor een apart bureau? Of maakt het niet uit? Laat het me weten!