Kieken zonder kop
Vandaag loop ik rond als een kieken zonder kop. Hoe dat komt? Wel, maandag mocht ik op interview gaan bij een bedrijf in de buurt. Het gesprek verliep vlot en ik was, zoals altijd, mijn enthousiaste zelf. De baas van het bedrijf gaf zelfs aan dat hij me als werknemer zag zitten. Eén domper op de vreugde: hij zou twee kandidaten aanwerven. Diegene die het best presteerde, mocht na de proefperiode van 6 maanden blijven. Ik bleef kalm, maar vroeg toch vriendelijk of dat wel bevorderlijk was voor de werksfeer. Ik weet immers uit ervaring heel goed wat zo’n ongezonde competitie met mensen doet. De hele volgende dag bleef ik nadenken over dit gegeven en ik stelde me al Robinsonachtige toestanden voor met samenzweringen, achterklap, sabotage en leugens. Een grote stapel werk zal me niet snel op stang jagen. Maar van een slechte werksfeer word ik echt wel ongelukkig.
In ieder geval: gisterenmiddag kreeg ik tijdens het winkelen telefoon van het bedrijf. Of ik zo snel mogelijk langs kon komen. Men was het nog niet eens over de mogelijke kandidaten en wilde me aan enkele collega’s voorstellen. Ook dit gesprek verliep vlot, maar men kon me nog geen uitsluitsel geven. Pas vanavond krijg ik antwoord. Zo werd me toch beloofd.
Ik zou héél graag weer aan het werk gaan, want de onzekerheid vreet verschrikkelijk aan me. Aan de ene kant zou ik dus blij moeten zijn dat ik al zover in de sollicitatieronde geraakt ben. Toch is er ook die grote ‘maar’. Ik wilde zo hard weg uit de sfeer van jaloezie, geroddel en overdreven onredelijkheid. Ik hoopte op een nieuwe en betere kans. Waar mensen samen zijn wordt er ‘gemenst’, dat weet ik best. Maar de ene situatie is al werkbaarder dan de andere.
Misschien is het de onzekerheid om helemaal opnieuw te beginnen die me zo verward maakt. Of de twijfel of ik het werk wel graag zal doen, en of ik in staat zal zijn om snel genoeg een nieuw computerprogramma aan te leren. Misschien is het best menselijk, die twijfel. Herkenbaar? Laat het me weten!
Vorige post: Blozende konen
Volgende post: Wachten op een telefoontje
Tine (43): "Ik ben op zoek naar een nieuwe job, en dat brengt best veel onzekerheid en zorgen met zich mee. Ik ben al wat ouder en heb al veel watertjes doorzwommen. Dat maakt de zoektocht nog moeilijker, omdat ik nu weet wat ik zeker niet wil."
Als 50-plusser had ik via interim een job gevonden. Twee jaar deed ik de vuilste en zwaarste werkjes. Ik werkte in de fabriekskeuken. Ik werd veel gepest en er was agressie op de werkvloer. Ik moest twee keer meer dan de anderen doen, en toen ik dat na maanden durfde zeggen -en ook ben opgekomen voor mijn collega's-, moest ik naar het bureau van de baas.
Ze gingen me van ploeg veranderen. Zogezegd voor mijn eigen bestwil. Ik ging ook 250 euro minder verdienen. Mijn werk ik de keuken wordt nu door 2 personen gedaan (ik moest het alleen doen).
Nadat ik een auto-ongeluk kreeg, hebben ze me laten weten dat ik geen contract meer krijg. Het is de naarste ervaring die ik ooit had. En dan vertel ik nog de helft niet.