Administratief bediende Tine vertelt ...

Ik ben toe aan een hobby. Vroeger deed ik vanalles: badminton, aerobics, kooklessen, een cursus binnenhuisdecoratie, een cursus webdesign… Echt te veel om op te noemen. Ik was graag onder de mensen en wilde altijd nieuwe dingen leren. De laatste tijd is dit allemaal stilgevallen. Vooral omdat ook de kinderen nu hun hobby’s hebben, en dit veel geregel met zich meebrengt. Gemakshalve heb ik de mijne dan maar laten vallen, zodat dat toch al wat meer ruimte bracht in het vrije-tijdschema.

Nu ik een job heb waarbij ik ongeveer acht uur per dag aan mijn stoel gekluisterd ben zonder nieuwe mensen te ontmoeten, voel ik meer en meer de behoefte om dit te compenseren met een activiteit waar wat actie in zit en waarbij ik toch wat sociaal contact heb. Ik had nooit gedacht dat ik echt de behoefte zou voelen om wat meer te bewegen, want ik ben niet meteen de meest sportieve persoon die er rondloopt, moet ik eerlijk toegeven. Ik ben er nog niet uit wat ik wil gaan doen. Zoals ik al zei laat mijn conditie te wensen over. Dus ik zou een sport moeten kiezen waarbij ik langzaamaan kan beginnen. Of zou ik dan toch liever gaan voor een hobbycursus of een avondschool? Ik ben er nog niet uit. Iemand suggesties? Laat maar horen!

Gisteren werd er een collega bij de bazen op het bureau geroepen. Niemand mocht storen, en ik hoorde dat er luid gediscussieerd werd. Even later kwam de collega stilletjes en lijkbleek buiten. Zonder iets te zeggen ging hij weer achter zijn computer zitten. Na een uur of twee moet het hem allemaal te veel geworden zijn, want hij ging naar huis en kwam niet meer terug. Niemand weet wat er is gebeurd, niemand vroeg iets. Dit voorval bleef hangen voor de rest van de dag. Dit voelt niet goed, helemaal niet.

Ik probeerde mijn gedachten bij het werk te houden. Enerzijds in de hoop dat de tijd dan wat sneller zou voorbij gaan, anderzijds om toch maar geen fouten te maken. Ik heb geen zin om ook zo’n uitbrander te krijgen. Ik heb deze job nodig, hoewel ik hier niet echt gelukkig ben.

Vroeger was ik opgewekt, altijd voor een grap en een toffe babbel te vinden. Ik was creatief en vrolijk en zat vol wensen en dromen. Jammer genoeg ben ik momenteel maar een schim van wie ik toen was. Maar ik blijf geloven dat alles weer beter wordt. Want zo ben ik wel: ik geef niet snel op.

Gelukkig heb ik tijdens de paasvakantie twee daagjes verlof in het vooruitzicht. Nu al ben ik aan het plannen wat we dan allemaal kunnen doen met het gezin. Misschien trekken we er wel eventjes op uit. Vorig jaar gingen we tijdens de paasdagen naar de Eifel in Duitsland. Ik kan me nog herinneren dat we prachtig weer hadden. We hadden een huisje gehuurd bovenop een heuvel vanwaar we in het dal de kronkelende rivier konden zien. Zulke herinneringen kan ik ongelooflijk koesteren. Hoewel ik elke dag in een klein bureautje altijd opnieuw cijfertjes zit te controleren en te corrigeren, ben ik gelukkig mijn gave voor fantasie niet verloren. Heb ik het moeilijk, dan sta ik in gedachten even op die heuvel met het prachtige uitzicht en geniet ik van een moment van vrijheid en van een stralend en warm zonnetje.

Ha, weekend! Daar heb ik nu eens enorm van genoten! Niet dat er iets bijzonders op het programma stond hoor. Door de voorbije carnavalsdagen was het huishouden blijven liggen. Ik zal maar niet tellen hoeveel wasmachines ik dit weekend gedraaid heb. En de bovenverdieping was dringend aan een poetsbeurt toe.

Ik ben mijn kinderen aan het ‘kweken’. Ik maakte een lijstje met de klussen die er allemaal dringend moesten gebeuren. Stof afnemen moest ieder in zijn eigen kamer, maar voor de rest mochten ze zelf kiezen welke klussen ze deden. Ik moeide me niet met het overleg en beschouwde dit als een kans voor onze kroost om te leren samenwerken. Iets wat niet altijd makkelijk is voor die twee. Hoewel ze beiden van de zelfde mama en papa afkomstig zijn, zijn ze qua karakter als water en vuur. Die schatten van kinderen hebben dit weekend de vaatwasser uitgehaald, de kippen eten gegeven, brood gehaald, de kamer opgeruimd, was opgehangen, vers fruit gekocht… Zalig! Ook manlief, die niet echt zal toegeven dat hij voordien nogal verwend was, heeft erg zijn best gedaan!

En ik? Ik maakte zaterdag een grote kom soep klaar, en een tajineschotel waarvan ik dacht dat we nog genoeg over zouden hebben voor onze ‘restjesdag’ van volgende week. Ik deed er wortelen, courgette, aardappelen, ajuin, paprika, kippenbillen en schapenvlees in voor een heel leger. Ik ben heel blij dat het gesmaakt heeft, maar er bleef met moeite een éénpersoonsportie over. Gisteren maakte ik risotto met champignons en zeevruchten. Lekker! Aangezien tijdens de week onze voeding wel eens wat minder vitamientjes durft te bevatten, probeer ik dit tijdens het weekend goed te maken. En ik heb ook veel gestreken zodat iedereen vandaag netjes naar school en naar het werk kon gaan.

Kijk, méér hoeft dat niet te zijn voor mij. Thuis zijn met man en kinderen, een filmpje huren, wat lekkers klaarmaken…daar word ik gelukkig van.

Intussen ben ik al bijna drie weken aan het werk. Ik heb geluk gehad dat ik tijdens een kalmere periode ben ingestapt, want nu begint het werk echt toe te stromen. Bijna 8 uur aan één stuk -het half uurtje pauze dat altijd veel te snel voorbij is niet meegerekend-, zit ik op mijn computerscherm te turen.

Vandaag moest ik artikelen ‘creëren’. Dit betekent dat er van de nieuw aangekochte producten een soort van fiche moet gemaakt worden, met daarop alle informatie die maar mogelijk is: een volledige omschrijving van het artikel, de leverancier, het referentienummer van de leverancier, de aankoopprijs, de verkoopprijs en nog veel meer cijfertjes en lettertjes. “Saai”, zeg je? Dat is het ook.

Elke dag is overleven voor mij, ik geef het eerlijk toe. Ik wilde zo graag een leuke blog voor jullie schrijven, maar dat lukt me even niet. Volgens allerlei jobsites is het nodig dat je, bij een job waarbij je voortdurend naar een computer tuurt, regelmatig eens wat anders doet. Dat is zowel voor de concentratie als voor de fysiek belangrijk. Maar onze kantoren liggen in een gewoon rijhuis. Als je naar het toilet wil, moet je maar één deur verder zijn, dus een echte wandeling kan je dat niet noemen. Als je wat te drinken wil halen, moet je de kelder in. Daarvoor moet je gebukt de trap af, iets waar ik tegenop zie om vaak te doen. Koffiepauzes worden er nauwelijkes genomen, dus echt veel collegiaal contact is er niet. Ik voel me ronduit ellendig, maar troost me met de gedachte dat het vrijdag is. Dit weekend kijk ik uit naar een andere job. En hoewel die zoektocht niet gemakkelijk is, geef ik niet op. Dat ben ik aan mezelf en mijn gezin verplicht!

Gisteren was het de laatste dag van het carnaval in Aalst. Dit is de dag waarop de mannen zich eens volledig laten gaan. Al weken op voorhand werden de kleren gekozen en de hoeden versierd. Misschien is het wel een keer interessant om uit te leggen hoe de ‘Voil Jeannettenstoet’ in Aalst is ontstaan.

Lang geleden was carnaval een feest dat vooral door de rijke bevolking werd gevierd. Omdat de arme man zich ook wel eens wilde verkleden, trok hij een kleed, hoed en jas van zijn vrouw of moeder aan. Ook vandaag beleven enkele duizenden mannen nog veel plezier door oude kledij van moeder de vrouw aan te trekken en zich heel erg overdreven op te maken.

Traditioneel wordt ook een kinderwagen meegenomen met daaraan een vogelkooi met een haring in. Op het hoofd dragen de ‘Jeannetten’ een oude lampenkap, versierd met kunstbloemen en pluimen. Ook een handtas mag niet ontbreken. Sommigen wagen zich aan het dragen van schoenen met hakken, maar de meesten dragen onder hun vrouwenkleren stevige stapschoenen of 'combatshoes'.

's Avonds was er de popverbranding. Dan komen de carnavalisten samen om een speciaal voor dit doel gemaakte pop in brand te steken: het symbool dat voor dit jaar het carnaval is afgelopen. Velen pinken dan een traantje weg . Zólang hebben de Aalstenaars naar dit feest uitgekeken, en dan is het in een oogwenk voorbij. Het is heel moeilijk om uit te leggen, maar het gevoel van samenhorigheid en solidariteit is op dat moment heel erg groot.

Dit jaar heb ik veel van de feestelijkheden aan me voorbij moeten laten gaan, maar volgend jaar ben ik er weer bij. Zeker weten!

Wat hebben we een leuk weekend gehad! Hier in Aalst draaide alles rond het carnaval. Ik was al van ‘s morgens op pad om als jurylid de wagens nog een keer te bekijken vóór ze door de straten van de stad trokken. Wat hadden de zeventig groepen weer hun best gedaan! De kostuums waren heel kleurrijk en de wagens bijzonder mooi. Ik heb wel meer dan zes uur langs het parcours moeten staan, want ik mocht natuurlijk geen groep missen. Gelukkig konden we bij oma, die in het centrum van de stad woont, achteraf terecht voor de traditionele ajuinsoep en Aalsterse vlaaien. Nadien wandelden we zoals gewoonlijk nog een keer langs de kermis, en dan gauw naar bed. De hele dag in open lucht had me gezond moe gemaakt.

Het is voor mij wel een beetje een ander carnavalsfeest dan de vorige jaren. Vroeger had ik praktisch altijd verlof tijdens deze dagen. Maar door mijn nieuwe job is dat nu niet mogelijk. Vandaag kijk ik dus van achter mijn bureautje met heimwee naar de verklede mensen die onder het raam voorbij komen. Ach ja, het is nu zo…

Dag iedereen! Intussen is het weer donderdag. De kinderen zijn in vakantiestemming. Morgen is er geen les wegens bijscholing van de leerkrachten. Ik ben blij voor hen, ze hebben het verdiend. Eén keer de lagere school voorbij, hebben ze ’s avonds toch veel huistaken hoor. Nu kunnen ze eens genieten van een huiswerkvrije dag, en dat vinden ze uiteraard enorm tof.

Aangezien de jongens elders zijn om te overleggen en te knutselen voor carnaval, kunnen mijn 16-jarige dochter en ik genieten van een echte meisjesfilm. Dat is iets waar we niet veel kans toe krijgen als ons mansvolk in huis is. Dus vanavond is de zapper van ons!

Hoewel er nog een berg strijk ligt te wachten, laat ik die even voor wat hij is. Stiekem hoop ik dat de kaboutertjes vannacht ons huisje zullen vinden… Nog steeds ben ik erg moe als ik thuis kom van het werk. Na een hele dag turen op cijfertjes, codes en rubriekjes zit mijn hoofd zo vol dat ik zelfs geen boek meer kan lezen. En dat terwijl ik zo erg van wat mooie lectuur kan genieten! Begrijp me niet verkeerd: ik ben dankbaar dat ik een job heb. Maar ik mis mijn kinderen, mijn huisje, onze diertjes en mijn creatieve en vrolijke ik. Ik beschouw dit werk eerder als een ‘depannage’ na een periode van werkloosheid. Ik blijf dromen van een job waar wat meer afwisseling en creativiteit in zit.

Een tweetal jaar geleden werkte ik als auteur voor een educatieve uitgeverij. Dit deed ik supergraag! Jammer genoeg kan je van iets graag doen geen boterhammen kopen. Je moet al een bekende schrijver zijn om van je pen te kunnen leven. Zou het bestaan, de droomcombinatie van een job die je graag doet, een leefbaar inkomen en nog voldoende ruimte om te genieten van het leven? Ik blijf stilletjes hopen van wel…

Deze blog wordt een snelle groet uit Aalst. Toegegeven, de deadline voor dit verhaal is morgenvroeg, en dat was ik rats vergeten! Dus zit ik hier met slaapoogjes en in pyjama mijn verhaal te schrijven. Maar ik heb een goed excuus.

Ik ben sinds vorige week, na een aantal maanden werkloosheid, aan de slag in een nieuwe job. Hoewel het werk elke dag vlotter gaat, moet ik mijn draai nog vinden wat betreft het evenwicht tussen werk en gezin. De laatste twee weken ben ik niet veel meer waard als ik thuis kom, en beperk ik de huishoudelijke taken tot het strikt noodzakelijke. Daarom ging ik ervan uit dat we Valentijn zachtjes aan ons zouden laten passeren. Later, als ik mijn draai wat meer heb gevonden, zouden we de schade wel inhalen. Maar daar dachten mijn man en de kinderen anders over!

Toen ik vandaag thuis kwam, was het huis netjes opgeruimd en hadden manlief en kinderen plannen gemaakt om elders een kleinigheid te gaan eten. Maar te veel huiswerk en het verplichte leesvoer voor school -nog honderd bladzijden en een boekbespreking maken, een beetje tiener is het aan zichzelf en zijn soortgenoten verplicht om dat pas op het laatste nippertje te doen-,  zorgden ervoor dat we toch kozen om iets lekkers af te halen. Als echt modern gezin bestelden we online pizza en Indische gerechten. Het eten was erg lekker, maar toch ook vrij pikant. Totaal voldaan zakten we de zetel in, enkel nog in staat om wat te zappen tussen een aantal vrij oninteressante programma’s en veel te veel reclame. Resultaat: een blog die geschreven is terwijl ik eigenlijk al in mijn nestje zou moeten liggen. Toch ben ik blij dat ik hem nog af heb. Nu kan ik mijn verhaal nog snel naar de moderator sturen om morgen nieuwsgierig uit te kijken of er mensen zijn die mijn perikelen gelezen hebben, en eventueel een boodschap hebben achtergelaten. Slaapwel iedereen!

Mijn eerste werkweek zit er op. Zelden was ik zo blij dat het vrijdagavond was. Ik heb genoten dit weekend! Er stond niets bijzonders op de kalender hoor. Gewoon genieten van mijn gezin, ons huisje, de warmte van de sofa en een lekker warm deken over me heen. De verschrikkelijke koude buiten mag eindelijk eens wegtrekken. Ik ben al geen wintermens, en deze vriestemperaturen maken het ‘winterellendegevoel’ nog erger. Ik hou zo van warmte: een kersenpitje, een warme chocomelk, het warme lijfje van mijn hondje dat op mijn schoot komt liggen, een zalig warm bad…

Het bureau waar ik werk, bevindt zich in een oud huis. Zo eentje uit de tijd dat dubbele beglazing nog niet bestond. Dus moest ik vorige week mijn dikste truien aantrekken, want de kou glipte er door kieren en spleten. Je goed verwarmen was niet echt mogelijk. Maar onze weerman heeft beterschap beloofd hé. Ik kijk al uit naar de eerste warme zonnestralen. Wanneer het weer beter wordt, kunnen we opnieuw de tuin in. Die is niet zo bijzonder hoor, maar het is wel ons klein privé-paradijsje waar we na een lange werkdag tot rust kunnen komen. Nog even geduld, Tine. Nog even geduld.

Intussen laten we ’s avonds een paar kaarsen branden en genieten we van elkaars gezelschap. Zo zal de winter stilletjes aan voorbij gaan. Beloven jullie voorzichtig te zijn wanneer het straks gaat regenen? De ondergrond is nog bevroren, en de banen zijn spekglad!

Intussen ben ik al enkele dagen aan het werk bij mijn nieuwe werkgever, maar ik vertelde nog niet welke functie ik daar doe. Wel, ik ben administratief bediende op de aankoopafdeling en maak fiches aan voor nieuw aangekochte producten. Die worden door de computer verwerkt tot prijskaartjes en affiches voor in de winkel. De info wordt ook rechtstreeks gepubliceerd op de website. Zo kunnen klanten de producten online bekijken. Ik moet in een speciaal daarvoor ontwikkeld computerprogramma allerlei rubrieken invullen. Dat gaat van een gestandaardiseerde beschrijving van het artikel, tot de tekst voor op de website en allerlei nummers van leveranciers, reeksen en bestellingen. Het is een echt precisiewerkje, want ik kan me natuurlijk niet permitteren dat er foute informatie op de prijsetiketten komt.

Op het kantoor wordt erg doorgewerkt en is het over het algemeen heel stilletjes. Dat vind ik, als sociaal beest, best jammer.‘s Avonds ben ik doodop van de inspanning, maar dat is waarschijnlijk omdat ik over alles nog erg moet nadenken. Eens ik wat routine gekweekt heb, zal het vast beter gaan.

Intussen maakt iedereen hier in stad -ik woon in Aalst- zich klaar om binnenkort carnaval te vieren. We wandelden vanavond langs de hallen waar de wagens in elkaar worden gestoken. Overal hing een geur van gesmolten piepschuim, lijm en spuitverf. Er is nog veel werk aan de winkel, maar het resultaat zal prachtig zijn. Vele niet-Aalstenaars begrijpen niet wat mensen kan bezielen om zo veel vrije tijd te besteden aan het maken van carnavalwagens en ingewikkelde kostuums. Het is ook best moeilijk om uit te leggen. Wie zelf in Aalst woont, begrijpt wat ik bedoel. Carnaval is hét feest waarop mensen buiten komen om vrienden te ontmoeten in een uitgelaten en zorgeloze sfeer. Er heerst dan een enorm gevoel van samenhorigheid en solidariteit, iets wat we dezer dagen in het gewone leven toch vaak moeten missen. Het kwetst ons als de media alleen een beeld schetsen van een schunnig feest met drank en geweld. Onder de Aalstenaars wordt echt wel gewaakt of niemand over de schreef gaat. We houden er niet van dat anderen de sfeer voor ons feest verpesten. Maar waar veel volk samen komt, is het jammer genoeg niet te vermijden dat er heethoofden tussen zitten die eigenlijk niet begrijpen waar ons volksfeest voor staat. Een echte Aalstenaar zal er alles aan doen om van carnaval een gezellig feest te maken met als doel de alledaagse zorgen een keer te vergeten en mensen dichter bij elkaar te brengen. Je merkt het: ik ben een Aalsterse in hart en ziel!

Wie bewondering kan opbrengen voor de enorme creativiteit en kunstzinnigheid waarmee de Aalstenaar uitpakt, is van harte welkom om -volgende week zondag- naar onze stoet te komen kijken. Wie geen voeling heeft met carnaval, geen probleem! Maar gelieve je te onthouden van negatieve commentaren…

Vandaag is de eerste werkdag op mijn nieuwe job. Ik krijg een ‘warm’ onthaal moet ik zeggen! De lokalen waarin moet gewerkt worden, zijn door en door koud. Blijkbaar is de mazout op en niemand heeft eraan gedacht nieuwe te bestellen. Net nu de temperatuur buiten een pak onder de nul is gezakt. Met onze sjaal om gaan we aan het werk. Mijn collega vertelt me welke mijn taken allemaal zijn.

Ik probeer zoveel mogelijk informatie te onthouden, maar noteer toch voor de zekerheid alles in een schriftje. Na een paar uur ben ik doodop van het luisteren. Voorzichtig ga ik aan de slag met het nieuwe computerprogramma. Ik maak nog veel fouten, maar gelukkig controleert mijn collega alles grondig. Héél grondig moet ik zeggen. Geen komma of spatie zullen op de verkeerde plaats staan. Ja, als je een andere job begint, hoort het leren met vallen en opstaan er natuurlijk bij.

Tegen de middag voel ik me als een ijspegel. Bij elke vrachtwagen die ik voorbij hoor rijden, hoop ik dat het de tankwagen met mazout zal zijn. De leverancier is ons toch niet vergeten zeker? We eten bijna in stilte onze boterhammen. Niemand heeft blijkbaar zin in een praatje. De kou heeft ons allemaal in de ban. Een half uurtje later hou ik het niet meer uit en trek ik mijn jas aan. Wat een zicht! Iedereen zit met muts, sjaal en anorak aan op zijn computer te tokkelen.

Stilletjes tel ik héél erg af tot het halfzes is, en ik naar huis kan. Dit is afzien, echt waar. Mag ik eerlijk zeggen dat ik me mijn eerste werkdag heel anders had voorgesteld? Helemaal stram en met bevroren tenen loop ik naar huis. Ik moet bekennen dat het schreien me nader staat dan het lachen. Dit was géén aangename dag. Morgen beter?

Donderdag heb ik een hele avond gewacht op een telefoontje van het bedrijf waar ik maandag solliciteerde. Mensen, nerveus dat ik daarvan werd! Eén keer voorbij achten begreep ik dat er geen bericht meer zou komen. Weer een gemiste kans, dacht ik. Na een tijdje gaat het wennen, de ‘njet’ na een sollicitatie. Of in ieder geval ga je er op den duur van uit dat je al véél geluk moet hebben om uit de vele kandidaten gekozen te worden. Soms vroeg ik aan de interviewer hoeveel mensen er waren ingeschreven voor de job waarvoor ik solliciteerde. Dat waren er eens 76, dan 84, of 91. Ooit waren er zelfs 135 kandidaten voor één job als onthaalbediende! Om al te veel teleurstellingen te vermijden, ga je dus niet te hard meer hopen.

Maar deze keer niets van dat alles. De volgende ochtend kreeg ik toch nog telefoon van het bedrijf met de boodschap dat ik de job had! Het was alsof ik het niet direct besefte. Een mengeling van blijdschap en onzekerheid ging door me heen, want natuurlijk heeft elk nieuw begin ook zijn moeilijke kantjes. Zal ik snel genoeg het nieuwe computerprogramma begrijpen en aanleren? Zullen de collega’s me aardig vinden? Zal ik het werk graag doen? Zal ik snel genoeg in gang schieten nu ik toch al een tijd uit de routine ben? Worden er nu echt twee personen aangeworven waaruit men na zes maanden de beste zal kiezen?

Op die laatste vraag kreeg ik gelukkig snel antwoord. De dag na het goede nieuws belde mijn nieuwe baas me op om een en ander te regelen in verband met de papieren. Hij zei terloops dat hij besloten had om slechts één persoon aan te werven nadat ik tijdens het interview mijn bezorgdheid over hun plannen had geuit. Ongelooflijk tof vind ik dat! Ik ben best trots op mezelf. Jarenlang heb ik er over gedaan om zoveel assertiviteit te kunnen tonen. Maar ook de baas verdient een pluim voor zoveel begrip. De laatste jaren werkte ik in zo’n negatief geladen omgeving dat ik bijna vergeten was dat er nog menselijke mensen bestaan. Echt waar!

Intussen ben ik naar de kapper geweest en heb ik mijn lievelingskleren bij elkaar gezocht. En deze middag maakte ik een grote kom soep, want ik denk dat ik de eerste week tamelijk uitgeteld thuis zal komen. Als er dan enkel croque-monsieur of ‘pakjeslasagne’ op tafel komt, kan ik mijn geweten sussen met de gedachte dat soep ook best genoeg vitamines bevat. En nu afwachten wat morgen brengen zal. Ik laat jullie weten hoe het me is vergaan!

Vandaag loop ik rond als een kieken zonder kop. Hoe dat komt? Wel, maandag mocht ik op interview gaan bij een bedrijf in de buurt. Het gesprek verliep vlot en ik was, zoals altijd, mijn enthousiaste zelf. De baas van het bedrijf gaf zelfs aan dat hij me als werknemer zag zitten. Eén domper op de vreugde: hij zou twee kandidaten aanwerven. Diegene die het best presteerde, mocht na de proefperiode van 6 maanden blijven. Ik bleef kalm, maar vroeg toch vriendelijk of dat wel bevorderlijk was voor de werksfeer. Ik weet immers uit ervaring heel goed wat zo’n ongezonde competitie met mensen doet. De hele volgende dag bleef ik nadenken over dit gegeven en ik stelde me al Robinsonachtige toestanden voor met samenzweringen, achterklap, sabotage en leugens. Een grote stapel werk zal me niet snel op stang jagen. Maar van een slechte werksfeer word ik echt wel ongelukkig.

In ieder geval: gisterenmiddag kreeg ik tijdens het winkelen telefoon van het bedrijf. Of ik zo snel mogelijk langs kon komen. Men was het nog niet eens over de mogelijke kandidaten en wilde me aan enkele collega’s voorstellen. Ook dit gesprek verliep vlot, maar men kon me nog geen uitsluitsel geven. Pas vanavond krijg ik antwoord. Zo werd me toch beloofd.

Ik zou héél graag weer aan het werk gaan, want de onzekerheid vreet verschrikkelijk aan me. Aan de ene kant zou ik dus blij moeten zijn dat ik al zover in de sollicitatieronde geraakt ben. Toch is er ook die grote ‘maar’. Ik wilde zo hard weg uit de sfeer van jaloezie, geroddel en overdreven onredelijkheid. Ik hoopte op een nieuwe en betere kans. Waar mensen samen zijn wordt er ‘gemenst’, dat weet ik best. Maar de ene situatie is al werkbaarder dan de andere.

Misschien is het de onzekerheid om helemaal opnieuw te beginnen die me zo verward maakt. Of de twijfel of ik het werk wel graag zal doen, en of ik in staat zal zijn om snel genoeg een nieuw computerprogramma aan te leren. Misschien is het best menselijk, die twijfel. Herkenbaar? Laat het me weten!

Met blozende konen schrijf ik dit eerste bericht voor de joblog. Niets zo leuk als uren buiten in de kou lopen, en je nadien zalig verwarmen aan een warme drank en iets lekkers.

Ook vorige week was het koud! Met een tas vol sjaals, mutsen en wanten, en een picknick van sandwiches met kaas en hesp, trokken we naar Koksijde waar het WK veldrijden plaatsvond. We waren er niet alleen. Zo’n zestigduizend mensen hadden zich verspreid in de duinen om een glimp op te vangen van die moedige jongens die het beste van zichzelf gaven, ploeterend door het natte zand. Ik ben niet zo’n grote kenner van wielrijden. Regelmatig proestten echtgenoot en zoon het uit als ik weer eens een ‘domme’ vraag stelde -dan heb je eens interesse! Feit is: deze uitstap heeft me enorm deugd gedaan.

Ik vind het belangrijk om af en toe eens een leuke uitstap te maken. Ik ben nu al een aantal maanden op zoek naar een nieuwe job, en dat brengt best veel onzekerheid en zorgen met zich mee. Ik ben al wat ouder en heb al veel watertjes doorzwommen. Dat maakt het zoeken nog moeilijker, omdat ik nu weet wat ik zeker niet wil. Jarenlang zat ik vast in een job in het onderwijs die ik graag deed, maar waarin ik mezelf zó uitputte dat ik de laatste jaren met een loden tas naar het werk vertrok. Uiteindelijk heb ik met veel verdriet moeten lossen waar ik jarenlang aan gewerkt had. Het was niet meer werkbaar, dat klasje van mij.

Ik heb de kinderen altijd graag gezien en hen het beste gegeven van wat ik in me had. Maar de stiel is moeilijk geworden. Aartsmoeilijk, voor iemand die niet houdt van half werk en de dingen graag goed doet. Op zich is het heel verrijkend, sloebers van allerlei slag bij elkaar. Maar de diversiteit bracht ook veel problemen met zich mee. Zodanig dat ik me ongelukkig begon te voelen omdat ik elk kind niet kon geven wat het nodig had. Al het harde labeur, zowel van de kinderen als van mij, voelde aan als druppels op een hete plaat. Natuurlijk ga je met de jaren meer en meer relativeren, dat moet wel. Maar sommige problemen kan en mag je niet ‘wegrelativeren’. En dan spreek ik niet over kleine akkefietjes, maar over de diepmenselijke miserie waarin sommigen verzeild geraken. Ik voelde me zoals Bram Vermeulen het vroeger zong.

 “Als ik niet meer vecht, als ik het strijden zie, de logica van het bestaan, hoe mensen in hun overleven automatisch verder gaan, het dodelijk geweld van geld trek ik mij niet meer aan, als ik daartegen niet meer vecht, waarom zou ik dan nog bestaan?”

Dit is waarom ik het onderwijs met een zwaar gemoed heb verlaten, en waarom ik op zoek ben naar een job waarin ik respect en voldoening vind. Ik ben heus wel realistisch, en sta met beide voeten flink op de grond. Maar af en toe hopen en dromen, daar doe je niemand kwaad mee, toch?