Werkzoekende Ronald vertelt ...

Tijd is relatief. Einstein had hier diepgaande theorieën over. Het is een feit. We ervaren tijd elk op onze eigen manier. Voor mij is de maand augustus voorbij gevlogen en jullie lezen nu al mijn laatste blog op de site.

‘Na regen komt zonneschijn’ zei mijn oma. Zoals altijd had ze overschot van gelijk. Ik kan dan ook met een positieve noot eindigen: gisteren kreeg ik bericht dat ik een eerste opdracht heb! Dankzij de samenloop van een aantal factoren en dat tikkeltje geluk, haalde ik de opdracht binnen. Een nieuw hoofdstuk in mijn professionele loopbaan begint. Binnenkort start ik als Interim manager in de functie van Financial controller.

Al die tips en een passende begeleiding hebben dus hun vruchten afgeworpen. Maar vooral de steun van mijn vriendin heeft me door deze moeilijke periode geholpen, waarvoor ik haar altijd dankbaar zal zijn.

Jullie, bloglezers, wil ik bedanken voor de fijne reacties. De werkzoekenden wens ik alle succes toe. Blijf gefocust en vastberaden in je doelstelling. Jullie dag zal zeker komen.

Aan diegenen die de blog mogelijk maken ‘Merci voor de opportuniteit en keep up the good work’.

Groeten
Ronald

Het is weekend: hét moment waar elke werkende ziel naar uitkijkt om tot rust te komen na een drukke week. Voor een werkzoekende maken die dagen geen verschil. Je moet gewoon doorgaan met knokken. Wanneer ik terugblik op de voorbije periode, voel ik frustratie. Ik ben nog steeds op zoek naar mijn droomjob…

Omdat ik heel wat ervaring heb, voldoet mijn profiel aan massa’s functieomschrijvingen. Dus stuurde ik een boel motivatiebrieven met cv -zonder loonsverwachtingen!- de deur uit. Daarna volgden de standaardantwoorden, de excuses waarom die job net niet voor mij bestemd is… Ik heb ze allemaal gehad. Het is voor mij duidelijk dat mijn leeftijd feitelijk het enige struikelblok is. Maar… dat schrijven ze niet want dat zou discriminerend zijn.

Ik mag dan wel sterk staan als persoon, maar zoiets gaat op den duur op je gemoed en zelfvertrouwen werken. Deze zaterdag is mijn persoonlijke ‘Black Monday’. Maar op zo’n momenten komt ook mijn ‘killerinstinct’ boven: “Laat je niet kisten, man. Je bent goed. De anderen beseffen niet wat ze missen.” Arrogant? Neen. Zelfbewust? Ja. Ik grijp terug naar de resultaten van mijn tweede sessie met de loopbaanbegeleidster. “Zie je wel. Ik heb heel wat te bieden.”

Iedereen heeft wel eens zo’n moment. Mijn volgende tip is dan ook voor iedereen bestemd: trek je niet terug in zelfbeklag en medelijden want hierdoor zak je nog dieper weg. Herhaal voor jezelf wat je te bieden hebt. Dit versterkt je gevoel van eigenwaarde. En pep jezelf op door iets te doen wat je graag doet.

Dat is zelfcoaching. Wil je hier meer over weten? Stuur me dan een berichtje met je coördinaten. Ik ben zeker dat ik je kan helpen…

Weet jij waarom de natuur ervoor gezorgd heeft dat een giraf een maand zonder drinken kan? Omdat hij tijdens het drinken in spagaat moet gaan staan en dat maakt hem kwetsbaar: hij kan vanuit die positie niet vluchten wanneer er gevaar dreigt.

Dat heeft op zich weinig te maken met de zoektocht naar een nieuwe job maar… het toont wel aan dat je via internet je kennis over eender welk onderwerp kan vergroten. En kennis is van belang als je sterk wilt staan op de keiharde arbeidsmarkt.

Omdat ik vooral ervaring heb in sales & marketing maar mijn carrière verder wil uitbouwen als Interim manager, heb ik besloten via internet een opleiding ‘Financieel Management’ te volgen. In mijn vorige jobs had ik wel te maken met verschillende aspecten van boekhouden maar nergens in mijn cv staat de titel ‘Financial manager’.  Ook mijn licentiaatsdiploma vangt deze lacune niet op. Vandaar deze zelfstudie…

Als oudere werkzoekende is de geboortedatum die op je identiteitskaart staat het enige wat je niet kunt veranderen. Al het overige heb je zelf in handen. Je voelt mijn volgende tip al aankomen: je moet bereid zijn om continu bij te leren. Want kennis is macht.

Vanmorgen staat m’n wekker om halfzeven: tijd voor actie! Nadat de spiegelpret is afgerond, ben ik klaar voor de strijd. Vandaag zal ik de markt laten horen dat ik er ben. Mijn cv en motivatiebrief zijn klaar en ik heb een website ontworpen waarop ik mijn diensten voorstel. Met de publicatie van de site wacht ik nog even zodat ik onverwachte vragen en opmerkingen nog kan verwerken in de definitieve versie.

Via internet leg ik eerst alle mogelijke contacten met organisaties die Interim management aanbieden aan bedrijven. Dit is een tijdrovend werk want elke organisatie heeft zijn eigen aanmeldingsprocedures. Hierbij hanteer ik zelf ook enkele selectiecriteria want ik vind het belangrijk dat de visie van mijn potentiële partner niet lijnrecht tegenover de mijne staat. Een samenwerking moet in harmonie kunnen plaatsvinden. Mijn doelstelling is een afspraak te bemachtigen om mijn diensten aan te prijzen.

Vervolgens doorworstel ik alle jobsites. Ik let erop dat mijn zoekopdracht goed gedefinieerd is. Dit vermijdt een overvloed aan niet bruikbare vacatures.

Hier komt mijn zevende tip dan ook opduiken: hou steeds je doel voor ogen bij elke actie die je onderneemt.

Het resultaat van de dag: 12 potentiële partners en 9 sollicitatiebrieven verstuurd! Hoewel ik niet snel tevreden ben, vind ik het best geslaagd. Nu wordt het afwachten of er reactie komt. ‘Geduld is een mooie deugd’, zei mijn oma altijd. Ze had gelijk.

Mijn humeur is goed en mijn motivatie top. Mijn vriendin loopt blij gezind rond en het zonnetje schijnt. ‘Een perfecte dag’, denk ik dan. Alleen ontbreekt er nog één ding: een job. Daar besluit ik me vandaag volledig op toe te leggen.

Mijn ‘droomjob’ als Interim manager* vraagt de nodige voorbereiding. Het is een zelfstandige functie dus moet ik een aantal administratieve en praktische zaken regelen: btw-registratie, sociale zekerheid, verzekeringen… Niet echt boeiend maar wel noodzakelijk.

Nog belangrijker is een duidelijke profilering op de ‘markt’: wie ben ik, wat doe ik en aan welke tarieven. Mijn ervaring in Sales & Marketing bewijst haar nut. Het internet is hierbij een zegen: het maakt research een stuk sneller en efficiënter. Desondanks neemt dit werk toch heel wat tijd in beslag. De volgende tip die ik jullie wil meegeven is dan ook: het maakt niet uit wat je doet, maar doe het grondig en goed. Als je overhaast dingen onderneemt, sla je meestal de bal mis. En als oudere werkzoekende moet je elke kans voor de volle 100% benutten.

De volgende stap in mijn actieplan is het bepalen van hoe ik mezelf ga promoten. Maar ik besluit me hierin pas morgen te verdiepen. Nu is het tijd voor wat evenwicht. Mijn vriendin is een creatieve dame. Ik bewonder haar veelzijdig talent elke dag meer. We hebben besloten om binnenkort groter te gaan wonen. Dan heeft ze eindelijk haar eigen schildersatelier met expositieruimte. We verdiepen ons samen in de wijsheid van Feng Shui voor het inrichten van onze woning. Feng Shui is een meer dan 3000 jaar oude oosterse filosofie die leert hoe de omgeving het geluk kan beïnvloeden. Ik heb al snel door dat deze filosofie ook voor mezelf meer kan betekenen: de kracht om te veranderen…

*Interim manager: hoogopgeleide manager die zijn kennis beschikbaar stelt voor het begeleiden van bedrijven in moeilijkheden. Bron: http://www.bdo.be/default.aspx?ref=ACAG&lang=NL

Vandaag is de dag van mijn sollicitatiegesprek met de rechtstreekse baas. Ik volg het advies van de jonge dame uit het eerste gesprek en draag mijn flashy bril. De baas is een jonge kerel achteraan in de twintig. Waarschijnlijk zeer bedreven en bekwaam in zijn job en met de nodige ambitie. Een ouwe rot als ik voelt onmiddellijk waar het schoentje knelt. Hij ziet me als een bedreiging. Ik laat duidelijk verstaan dat het niet mijn bedoeling is om zijn plaats in te pikken maar… de afstand blijft. Na afloop van het gesprek hoef ik geen telefoontje af te wachten om het resultaat te kennen: ‘Ronald, je profiel is te hoog voor deze functie’. Het is me stilaan duidelijk dat het niet makkelijk zal zijn om een nieuwe job te vinden.

Daarna ga ik naar de laatste sessie met mijn loopbaanbegeleidster. Mijn droomjob als Interim manager heb ik intussen duidelijk gedefinieerd en ik leg mijn doelstelling en actieplan voor. Dat is de volgende tip die ik heb voor jullie: hou steeds je doel voor ogen en werk planmatig. We sluiten deze leerrijke periode beiden met een goed gevoel af. Ze wenst me veel succes voor de toekomst. Ik ben er klaar voor.

De volgende dag besluit ik om het fulltime solliciteren even naast me neer te leggen. Samen met mijn vriendin doe ik wat leuke dingen en aan het einde van de dag stort ik me op mijn tweede passie, het schrijven. Mijn eerste bundeltje met gedichten en columns ‘Buitenbeentje’ heb ik enkele maanden geleden uitgegeven. Dat is een project waar ik tevreden over ben. Mijn fictief verhaal ‘Wezenloos dood’ lijkt bij een aantal mensen in de smaak te vallen, maar heeft nog een opknapbeurt nodig. En ondertussen ligt het voorontwerp voor een literaire thriller al klaar. Deze dingen zorgen voor het evenwicht in mijn leven en geven me de moed om er weer tegenaan te gaan. Een goede balans tussen werk en leven is erg belangrijk…

Enkele dagen later zit ik opnieuw aan tafel met mijn loopbaanbegeleidster. We overlopen de vragenlijst en op een flipchart kribbelt ze de kernwoorden die we terugvinden in mijn antwoorden. Vrij snel wordt duidelijk dat ik weet wie ik ben en wat ik te bieden heb.

Maar het tweede deel van de sessie verloopt heel wat moeizamer, terwijl de vraag eigenlijk heel eenvoudig is: wat is mijn droomjob? We bespreken mijn carrière. De conclusie is openbarend: de zelfstandigheid in mijn vorige jobs blijkt het enige te zijn wat me écht voldoening gaf. De periode die ik werkte als zelfstandig business consultant was het summum: projectmatig en afwisselend werken, managementadvies en trainingen geven, organisatieanalyse doen… Maar in welke andere job vind ik zoiets terug? Zelfs met de beroepenlijst van de coach naast me op tafel, vraagt het toch de nodige creativiteit en een open geest. Dat is dan ook mijn vierde tip: laat je niet teveel leiden door bestaande kaders. Wees creatief en durf buiten je doosje denken want ‘minds are like parachutes. They only function when they are open.’

Aan het einde van de namiddag vertrek ik met een voldaan gevoel. Ik heb iets bereikt. Ik weet wie ik ben, wat ik te bieden heb en -belangrijker- welke job ik wil: Interim manager. De omschrijving is nog vrij algemeen. Mijn huistaak is dan ook: geef invulling aan deze job en ga na welke bedrijven zo iemand kunnen gebruiken.

Op een terrasje op de Grote Markt laat ik mijn fantasie de vrije loop bij een frisse pint. Ik noteer alles wat in mijn gedachten komt bij de functie ‘Interim manager’. Mijn flashy bril ligt naast me…

Ik heb me goed voorbereid op mijn sollicitatiegesprek en zie het helemaal zitten. Zoals steeds ben ik aardig op tijd -zelfs met het openbaar vervoer- en meld me aan. De receptioniste glimlacht wanneer ik even wegdroom in de mooi gesculpteerde spiegel achter haar. ‘Mijn das zit goed’, fluister ik. Daarna stap ik de lift in naar de derde etage, op weg naar mijn afspraak met de marketing manager die het sollicitatiegesprek zal afnemen.

Het gesprek verloopt vlot en mijn gesprekspartner, een jonge dame, sluit het interview overtuigend af: ‘Ik zie het volledig zitten Ronald. We zullen de komende dagen een datum prikken voor een gesprek met de rechtstreekse baas.’ Dan aarzelt ze even: ‘Mag ik je een goede raad geven? Hou je bril op tijdens het gesprek met de baas. Hij is flashy en past perfect bij het imago van het bedrijf.’

Ze verrast me met deze uitspraak, maar herinnert me zo aan een eenvoudig en toch belangrijk marketingelement: de verpakking. Het verschil tussen ‘ja’ en ‘nee’ schuilt soms in een klein detail. You never get a second chance to make a first impression!

Ik stap met een goed gevoel weer buiten. Tevreden dat ik weer iets nieuws heb geleerd. Soms denk je dat het banale dingen zijn, maar dan blijken ze achteraf toch van onschatbare waarde.

Studeren deed ik altijd graag en huistaken maken was nooit een probleem, tot op het ogenblik van mijn eerste lief. ;-) Dus begin ik met het nodige enthousiasme en een kop koffie aan de vragenlijst die ik kreeg van mijn loopbaanbegeleidster.

Mijn studies en diploma’s? Da’s een makkie. Maar op pagina twee staat de instinker die je ook op elk sollicitatiegesprek mag verwachten: ‘Welke zijn je sterke punten en je actiepunten?’ Zonder duidelijke functieomschrijving voor mijn neus moet ik toch dieper graven om hierop te kunnen antwoorden. De term ‘eerlijkheid’ krijgt opeens een andere dimensie. Ik ben tegelijk interviewer en sollicitant. Ik tracht me in te leven en maak het mezelf makkelijker door de badkamerspiegel van de muur te halen en voor me op tafel te plaatsen.

Je voelt de tweede tip al komen: wees eerlijk tegenover jezelf. Het heeft geen zin om je minder goede kanten te verstoppen. Het besef dat je ze hebt, is een prima begin. Dan kan je er ook ‘actiepunten’ van maken. Aan de andere kant moet je niet te bescheiden zijn. Je mag je sterke kanten best dik in de verf zetten.

Ik gebruik een simpele werkwijze: het plus–min-lijstje. Alleen vervang ik de min door een vraagteken. Wat ik zelf als negatief ervaar, is voor anderen misschien net een positieve eigenschap? Het wordt een brainstormsessie in de puurste zin van het woord, waarbij alle aspecten de revue passeren: persoonlijkheid, kennis, vaardigheden… Het is zwoegen en de kerel in de spiegel wijst me af en toe met de vinger.

Na anderhalf uur is het tijd om me op te frissen en me voor te bereiden op een sollicitatiegesprek kort na de middag. Het is niet onmiddellijk mijn droomjob, maar een mens moet iets doen hé. Ik besluit mijn huistaak mee te nemen. Zo kan mijn vriendin er, na het sollicitatiegesprek, een blik op werpen. Zij kan me helpen om de eigenschappen die onder het vraagteken staan, om te vormen tot echte actiepunten. Da’s dan ook mijn derde tip: aan de anderen herken je jezelf. Dus neem een persoon die jou goed kent in vertrouwen om je eigen inzichten aan te toetsen.

Het is een grijze ochtend. Zoiets doet normaal niks met mijn humeur, maar als je tijd over hebt, lijken zulke banale dingen opeens belangrijk. Verwachtingsvol stap ik de ontvangstruimte van het bureau voor loopbaanbegeleiding binnen. De aangename ontvangst door de consultant, een dame, montert me een klein beetje op.

Ik ben ongeduldig en wil onmiddellijk van start gaan. Ik zit te draaien op mijn stoel en denk: “Cut the crap. Laat komen dat advies want ik wil terug aan de slag. Welke job is geschikt voor mij en wanneer kan ik beginnen?’” Maar zo eenvoudig is het helemaal niet.

Tijdens de ‘intake’ -zo noemt ze ons eerste gesprek- mag ik vertellen wat ik verwacht van de begeleiding. Daar ga ik: “Dat jullie zorgen dat ik een nieuwe job vind waarin ik me goed voel. Bij een stabiel bedrijf waar ik nog jaren kan werken. Met aardige collega’s, een goed salaris met de nodige extralegale voordelen, zoals een wagen, gsm, laptop en groepsverzekering. En doorgroeimogelijkheden. En als ik daar ooit ophoud, een mooie handdruk. Zodat ik later kan genieten van mijn pensioen en mooie reizen kan maken. Of in mijn buitenverblijf kan gaan rentenieren.” Bij het opsommen van mijn verwachtingen is mijn hoofd rood aangelopen. In al mijn enthousiasme vergat ik haast te ademen!

De stilte die daarop volgt, is de voorbode voor mijn eerste harde les. Die les is ook meteen de eerste tip die ik jullie kan meegeven: begin bij het begin, bij jezelf, want jij bent degene die het zal moeten doen.

Kort licht de consultant me toe wat ik dan wel mag verwachten en hoe we te werk zullen gaan. Het is meteen duidelijk dat ik een groeiproces zal doormaken doorheen de sessies. Op het einde van ons gesprek hebben we de praktische afspraken achter de kiezen en heb ik mijn eerste huistaak te pakken: tegen de volgende sessie moet ik een uitgebreide vragenlijst invullen. De vragen dwingen me tot nadenken over mezelf, mijn verleden, mijn toekomstbeeld en hoe ik denk over de mens en de wereld. Dat wordt het referentiekader waarrond we zullen werken. Dat wordt weer spiegelpret!

Ik sta voor de spiegel met kleine oogjes en stoppels op de kin. Het stomende water van de douche heeft me doen beseffen dat ik, na een korte nacht, terug op de wereld ben. Dat is een fijn gevoel. Maar er is nog werk aan de winkel voor ik deftig onder de mensen kan komen. Tijdens het scheren trek ik de gekste grimassen om de stoppels vakkundig te verwijderen: bij elke beweging verdwijnt er een streep van het witte donzige schuim en komt een nieuwe gekke smoel tevoorschijn. Eens ik gladgeschoren ben, denk ik glimlachend: ‘Goh wat ben ik goed. I’m the best!’. Maar om eerlijk te zijn, de spiegel heeft waarschijnlijk de meeste pret.

De eerste ochtend na de reorganisatie in mijn bedrijf, sloot ik niet af met een ‘big smile’. Doordat ik mijn job kwijt was, zag mijn dagplanning er plots heel anders uit: geen sales meer voor mij! Ik moest een andere markt gaan verkennen: de arbeidsmarkt. Maar die plotse verandering betekende voor mij eigenlijk ook een vorm van verlichting. Opeens had ik tijd om tot rust te komen en diep na te denken. Tot nu stond mijn hele leven in het teken van sales. Ik klom op van vertegenwoordiger tot commercieel directeur. Een leven van druk en stress.

Door na te denken, besef ik dat ik wat anders wil. Ik wil ook genieten van het leven. Terug naar sales is geen optie. Maar wat doe ik dan met meer dan 25 jaar werkervaring in die richting? Wat zoek ik precies en wat heb ik zelf te bieden? Dat (her)ontdekken is mijn eerste opgave. En hoewel ik analytisch en kritisch ben ingesteld, is dit geen klusje dat ik zo maar eventjes in m’n eentje klaar. Onder het motto ‘baat het niet dan schaadt het niet’, besluit ik contact op te nemen met een organisatie die gespecialiseerd is in outplacement en loopbaanbegeleiding. Wordt vervolgd…

Hallo jullie. Ik stel me even voor. Mijn naam is Ronald (47) en ik heb sinds kort besloten om het op professioneel vlak over een heel andere boeg te gooien. Alles begon met een reorganisatie in mijn bedrijf. Tot dan stond mijn hele leven in het teken van sales, maar nu wil ik wat anders. Als ouwe rot is dat geen evidente beslissing. Integendeel. Deze omwenteling heeft heel wat gevolgen en dan bedoel ik niet enkel financieel.

Er gaat ook een heel bewustwordingsproces aan vooraf. Daarbij kleed je jezelf helemaal uit tot op je blote ziel. Dat is best confronterend en niet altijd even aangenaam. Maar hierdoor leer je wel jezelf, je talenten en vooral je actiepunten kennen. Uiteindelijk ontdek je wat je doel is en dat is onontbeerlijk voor een nieuwe start.

De komende weken wil ik jullie mijn ervaringen meegeven via deze blog, want één van mijn passies is… schrijven. En daarbij schuw ik een beetje humor zeker niet. Ik hoop dat jullie iets kunnen meedragen van mijn relaas, al was het maar een lach elke week. Ik kijk er ook naar uit om jullie reacties te lezen!