Werkzoekende Catharina vertelt ...

Mijn sollicitatiedagboek vertoont stilaan meer negatieve dan positieve reacties van werkgevers en mijn eigenwaarde begint beneden alle peil te zakken. Ik heb dringend nood aan een boost en besluit daarom mijn schouders onder de organisatie van het jaarlijkse familiefeest te zetten.

Ik voel me als een vis in het water want nu komen al mijn talenten aan bod: administratie en boekhouding voor het berekenen en verdelen van de kosten, communicatie en pr voor het maken en versturen van de uitnodigingen… Als een doorwinterde artdirector streef ik naar de perfectie. Ik plan, delegeer, hak knopen door en maak er als manager van dit project een mooi sluitend dossier van. Niet bezoldigd weliswaar, maar met zoveel voldoening. En daar draait het toch allemaal om, nietwaar?

Natuurlijk gaat de zoektocht naar een échte job door want ‘op een dag vind je de job van je leven, en dan ben je weg…’. Daar blijf ik in geloven. Elke dag zal ik daarom trouw de advertenties doornemen en tot vervelens toe mijn verhaal vertellen bij de interimkantoren. Ik zal wikken en wegen, overleggen en onderhandelen tot ik op een dag een leuke baan vind waarin ik me goed voel.

Zo, dit was mijn laatste bijdrage aan de joblog. Vroeger kende ik het woord niet eens, nu ga ik het schrijven missen. Ik wens jullie allemaal een heel fijn leven toe en misschien tot ziens.

Vanmorgen kreeg ik felicitaties van mijn liefste en vond ik wenskaartjes in de brievenbus. Ik kreeg berichtjes op mijn gsm en een bos bloemen siert mijn tafel. Het is heerlijk om verwend te worden als je jarig bent. Maar… toch heb ik het gevoel dat ik iets mis.

Ja, ik kan ’s morgens langer uitslapen dan een werkende mens. En ik zit niet dagelijks te stressen in de file om ’s avonds uitgeput in de zetel neer te ploffen. Maar ik wil zo graag het gevoel hebben er eindelijk terug bij te horen. En voor mij betekent dat: gaan werken en op mijn verjaardag mijn collega’s trakteren op nootjes en chips.

Als plots de telefoon gaat en één van de interimkantoren laat weten dat een softwarefirma in de buurt op zoek is naar een parttime receptioniste, laait mijn hoop weer op. Ik mag bovendien meteen op gesprek. Dat laat ik me geen twee keer zeggen.

In het bedrijf lopen de werknemers over en weer. Ze werpen nieuwsgierige blikken in het glazen sollicitatielokaal waar de personeelsverantwoordelijke me uitlegt wat de job precies inhoudt. Mijn plaats zou achter de ontvangstdesk zijn. Met een hoofdtelefoontje op moet ik inkomende telefoons en mails doorsturen naar de juiste personen. Ik moet ook zorgen voor de catering, bezoekers ontvangen en ze verder helpen waar ik kan. Ik zie het al helemaal voor me en heb hier een goed gevoel bij. Wie weet mag ik mijn volgende verjaardag hier en met deze collega’s vieren. Laten we hopen…

Vandaag mag ik deelnemen aan het examen voor de functie van administratief bediende op het gemeentehuis. Vorige week zag ik hiervoor de advertentie in de krant. Er werd gevraagd om een sollicitatiebrief én een kopie van je diploma op te sturen met de post.

Na wat zoeken, vond ik in een oude doos een bijna vergeeld document: mijn diploma. Ik liet mijn gedachten afdwalen naar mijn schooltijd. In een grote zaal stonden we in ons blauw uniform -make-up of juwelen waren absoluut taboe- te wachten tot ‘Zuster Directrice’ onze naam afriep om dan met een lichte buiging ons diploma in ontvangst te nemen. We dachten toen dat we de wereld aankonden, maar waren amper in staat om de telefoon in een vreemde taal te beantwoorden. De pc moest de wereld nog veroveren en op schoolreis geraakten we niet veel verder dan het Hellend Vlak van Ronquières.

Wat zijn de tijden veranderd! Gelukkig maar. Ik schreef mijn brief, kopieerde mijn diploma en liep langs het postkantoor om postzegels te halen. De postbediende overhandigde me zegels met smurfen op. Even maakte ik me de bedenking of zo’n smurfenpostzegel niet wat naïef overkomt op een sollicitatiebrief. Maar ach, ze moeten maar denken dat er achter deze brief een jeugdige persoonlijkheid schuilt met zin voor humor.

Tijdens het examen zitten we net zoals vroeger op school met alle kandidaten samen in een grote zaal. Iedereen kijkt een beetje zenuwachtig rond tot het startsein wordt gegeven en we ons examenblad mogen omdraaien. Ook vandaag ben ik helemaal in het blauw, maar ik draag lekker wél make-up en juwelen. Wat er gebeurde met mijn smurfenpostzegel? Die ligt waarschijnlijk te blinken in mijn dossier bij de personeelsverantwoordelijke. Doe een goed woordje voor mij, brilsmurf!

Vandaag ga ik op controle in het ziekenhuis, een verplichte routineklus die ik om de drie maanden moet klaren. Op automatische piloot rijd ik naar de ‘plaats des onheils’. Bij het onthaal hebben ze enkel interesse voor mijn SIS-kaart, daarna word ik doorgestuurd naar de afdeling oncologie. Waar is de tijd dat ik hier op de gang wandelde met mijn petje op mijn hoofd en mijn chemococktail in de hand. De posters aan de muur met verwijzingen naar zelfhulpgroepen en de weeë ziekenhuisgeur maken me terug misselijk.

Gelukkig is de verpleging zoals altijd erg vriendelijk. Ik herken hun gezichten maar denk niet dat zij mij nog kennen. Ze zien ook zoveel mensen op een dag, allemaal met een soortgelijk probleem. Als je hier zit, heb je niet zomaar een griepje. Patiënten in de wachtkamer hebben genoeg aan één blik naar elkaar, ze weten hoe het voelt.

Mijn vorige werkgever kende mijn situatie en had er begrip voor dat ik af en toe afwezig was voor een controleonderzoek. Op die momenten bleef het kantoor onbemand en moesten de klanten zich tevreden stellen met een antwoordapparaat. Dat werd niet door iedereen geapprecieerd maar ik probeerde altijd zo snel mogelijk terug op kantoor te zijn. Ook al had ik soms last van de naweeën van bepaalde onderzoeken. Nu, als alles goed gaat, word ik over een jaartje ‘genezen’ verklaard. Dan moet ik minder frequent op controle en behoor ik terug tot de groep ‘gewone’ mensen.

Op weg naar huis vraag ik me af hoe ik hiermee moet omgaan bij een sollicitatie? Moet ik mijn werkgever vooraf op de hoogte brengen van mijn driemaandelijkse uitstapjes naar het ziekenhuis? Of zwijg ik en neem ik gewoon telkens een vakantiedag wanneer ik op controle moet? Op sommige vragen weet je niet meteen het antwoord, maar wat ik wel weet is dat deze ziekte me sterker en zelfzekerder heeft gemaakt. Laat ze dus maar komen met die sollicitatiegesprekken. Ik ben er klaar voor!

Gisteren werd ik uitgenodigd door één van de tientallen Antwerpse interimkantoren waar ik mezelf heb ingeschreven. Zoals altijd nam ik de bus. De uurregelingen ken ik intussen uit mijn hoofd. Maar daar kan ik jammer genoeg niet altijd op rekenen, want bij ons in het dorp zijn de bussen altijd te vroeg of te laat. En zo zijn er nog een aantal zaken die me ergeren aan het openbaar vervoer. Met te veel opeengepakt zitten bijvoorbeeld. Of beneveld worden door vieze geurtjes. Gestoord worden door irritante gsm-tonen en uitgelachen worden door pubers die denken dat ze de wereld gaan veroveren. Het hoort er allemaal bij. Meestal zet ik mijn verstand op nul en onderga het gewoon.

Eens aangekomen in het interimkantoor neemt een jongeman, die qua leeftijd mijn zoon kan zijn, een interview van me af. Op één van zijn vragen antwoord ik zonder aarzelen in het Frans. Ik wil verder gaan in het Engels, maar dat hoeft niet meer. Soms moet je gewoon tonen dat je niet bang bent om een vreemde taal te spreken. Wat je precies zegt, speelt op zich geen rol. Na het interview word ik uitvoerig getest. Er wordt voldoende tijd voor me vrijgemaakt en ik ga met een goed gevoel naar buiten. De toekomstige werkgever zal een zeer volledig dossier van mij krijgen. Laten we hopen dat hij er oog voor heeft.

Mijn ervaringen met interimkantoren zijn helaas niet altijd zo positief. Soms overlopen de consulenten gewoon een vragenlijst en geraken al in de war als ik tussenin zelf een suggestie doe of opmerking geef. Op zulke momenten heb ik de indruk dat ik gewoon een nummertje ben in het klantenbestand en wil ik graag aan de andere kant van het bureau gaan zitten. Dan zou ik hen enkele zaken tonen die ik leerde in de cursus ‘klantgerichte communicatie’

Zoals ik eerder al zei, ben ik op zoek naar een opleiding die mijn carrière een nieuwe wending kan geven. Tijdens mijn zoektocht kwam ik al verschillende opleidingen voor knelpuntberoepen in de non-profitsector tegen, zoals logistiek assistent in een ziekenhuis of hulp in de verzorging. Zulke functies spreken me erg aan maar ik vrees dat het op mijn leeftijd en met mijn verleden als kankerpatiënte, fysiek te zwaar zal zijn.

Dus snuister ik noodgedwongen verder tussen de administratieve opleidingen. Mijn oog valt op de cursus ‘management assistant’. Als ik die titel aan mijn cv kan toevoegen, krijgt die een belangrijke meerwaarde. Het zou net voor die extra ‘touch’ kunnen zorgen die werkgevers aanspreekt en hen ertoe aanzet me uit te nodigen voor een gesprek.

Bovendien is het leuk om een opleiding te volgen. Ik herinner me nog de tijd toen ik de opleiding ‘algemeen bediende’ volgde: de leuke gesprekjes tijdens de cursus ‘telefoontraining’, de groepswerken tijdens de Franse conversatielessen, de uitstapjes na de cursus, de eindeloze chatsessies ’s avonds, de behulpzaamheid onderling… Die sfeer wil ik graag terug opsnuiven!

Toch heb ik ook mijn bedenkingen. Stel dat ik slaag voor de selectieproeven, dan ben ik enkele maanden zoet met die cursus. Is dat financieel wel haalbaar voor mij? Ook heb ik al een vakantie geboekt in de maand juni. Zal het geen probleem zijn om een tijdje afwezig te zijn en zo een belangrijk deel van de opleiding te missen?

De zon komt er stilletjes door en het lijkt alsof de lente in aantocht is. Maar in mijn hoofd is het winters kil. Ik worstel nog steeds met de vraag hoe het nu verder moet…

Onlangs kreeg ik van VDAB een uitnodiging voor een infosessie over de job ‘callcentermedewerker’. Het idee alleen al bezorgt me rillingen. Dat zijn toch die mensen die je ’s avonds -meestal als je net aan tafel zit- opbellen met de meest vervelende vragen? En die je eerst doen luisteren naar hun hele verhaal om pas aan het einde te vertellen dat ze allerlei producten verkopen waarop je helemaal niet zit te wachten? Voor zo’n job bedank ik liever! Maar omdat ik geen enkele kans op werk verloren laat gaan, stap ik even later toch op de bus richting infosessie.

Onderweg hoor ik toevallig het telefoongesprek van een medepassagier, waaruit ik kan afleiden dat we dezelfde bestemming hebben. Na haar gesprek spreek ik haar aan en het klikt meteen. Zij blijkt te laat te zijn voor de infosessie waarop zij verwacht wordt -er gaan die dag meerdere sessies door- terwijl ik juist te vroeg ben voor de mijne. Ze besluit zich aan te sluiten bij ‘mijn’ infosessie, waardoor er tijd is om samen een kop koffie te gaan drinken. Een uurtje later zitten we allebei te luisteren naar de mogelijke opleidingen en toekomstige arbeidskansen binnen de sector.

Na afloop moet ik mijn mening over werken als callcentermedewerker herzien. Je hebt niet alleen jobs als ‘fanatieke avondbeller’. Er zijn ook andere mogelijkheden en het is een job met een grote werkzekerheid en veel sociale contacten. Bovendien is parttime werken een optie.

De tijd is vandaag voorbij gevlogen. Ik heb weer wat bijgeleerd én ik heb iemand ontmoet met een levensverhaal dat parallel loopt aan het mijne. We zitten op dezelfde golflengte en hebben ongelooflijk veel gemeen. Deze doodgewone dag heeft plots een onverwacht interessante wending gekregen. Soms heeft een mens niet veel nodig om gelukkig te zijn…

In de krant vond ik dit weekend een zeer interessante vacature voor medisch secretaresse. Ik stuurde mijn sollicitatiebrief op. En wat blijkt? Ik heb geluk! Ik mag vandaag op gesprek gaan.

Ik zoek uit hoe ik er het beste geraak, zonder te veel autostress. Na een busrit van een half uur en een flinke wandeling, ben ik ter plaatse. Ik maak kennis met de dokter en tijdens ons gesprek krijg ik een idee van wat de job juist inhoudt. Maar om me een nog duidelijker beeld te kunnen vormen, stelt hij voor om de rest van de dag mee te draaien met de huidige medische secretaresse.

Dit is een ongelooflijk leuke kans om kennis te maken met het reilen en zeilen van een dokterspraktijk. Ik word meteen ondergedompeld in een compleet nieuwe wereld. De secretaresse goochelt met allerlei medische termen en holt van de praktijk naar haar kantoor en weer terug. Ik probeer mij te concentreren op de uitleg die ze me intussen geeft maar merk al gauw dat het mijn petje te boven gaat. Het contact met de patiënten is leuk, maar ze dulden nauwelijks tegenspraak en willen onmiddellijk geholpen worden. Voor een lunchpauze is er vandaag geen tijd, dus neem ik snel rechtstaand een hap van mijn boterham.

Het wordt me snel duidelijk dat dit een heel drukke baan is met lange werkuren en veel stress. Op weg naar huis besef ik dat dit niet de job is die ik zoek. Eens thuisgekomen, neem ik opnieuw contact op met de secretaresse. Ik bedank haar voor de informatie en de mogelijkheden die ik kreeg, maar zeg eerlijk dat een job met regelmatiger uren en dichter bij huis me beter zal liggen. Morgen zoek ik verder…

Een onderdeel van mijn outplacementbegeleiding bestaat uit een test die bepaalt welke jobs het beste bij mijn persoonlijkheid passen. Ik heb het niet voor het psychologische en het niet-exacte en ben er dus niet helemaal gerust in.

Een vraag zoals ‘Een avondje uit met vrienden of op kantoor blijven om een verslag uit te typen?’ geeft me stof tot nadenken. Kies ik voor het avondje uit met vrienden, dan duidt dat op een sociaal karakter. Kies ik om het verslag af te werken, dan ben ik ambitieus en loyaal naar mijn werkgever toe. Ik besluit er mijn hoofd niet over te breken en laat me leiden door mijn intuïtie.

Na afloop blijkt uit de test dat ik organisatorisch ben ingesteld en houd van stiptheid, orde en structuur in mijn werk en leven. Ik houd ervan mensen om me heen te hebben, maar werk tegelijk graag autonoom. Er komen ook een aantal negatieve punten boven drijven. Zo heb ik het soms moeilijk met mensen die niet dezelfde doelstellingen als ik nastreven. En ik heb ook de neiging om de mensen te snel in een hokje te plaatsen omdat ik me laat leiden door de eerste indruk die ik van iemand krijg. In de toekomst moet ik er dus werk van maken om wat minder zwart-wit te denken.

Op basis van de resultaten stelt mijn coach me voor om een job in de verkoop te zoeken. Zo zit ik niet voortdurend achter de pc en heb ik veel sociale contacten. In mijn fantasie zie ik mezelf al in een chique designzaak rondlopen in een mantelpakje om mensen te begeleiden en te informeren… Of zou ik toch niet beter achter mijn bureau blijven en netjes orderbonnetjes en factuurtjes maken? Ik besluit er een nachtje over slapen. Tijd brengt raad.

Tijdens mijn zoektocht naar een job, krijg ik ondersteuning van een outplacementbegeleider. Vanmorgen had ik mijn eerste begeleidingsgesprek en ik moet toegeven: ik stond er sceptisch tegenover. Ik vond dat ik zelf wel in staat was om een cv en sollicitatiebrief te schrijven. En ik wist best dat er interimkantoren zijn en dat er zoekrobots voor werkaanbiedingen op het internet staan. Daar had ik toch geen begeleiding voor nodig? Met die vooroordelen kwam ik vanmorgen aan in het outplacementcentrum…

Maar na een half uur moest ik mijn mening herzien. Tijdens het gesprek leerde ik mezelf beter kennen door uitgebreid stil te staan bij allerhande vragen van de begeleider en door het afleggen van allerlei testen. Mijn cv werd gerestyled en mijn positieve eigenschappen werden extra in de verf gezet. Uiteindelijk kwam ik buiten met een dikke map informatie en een hele hoop tips. Ik had het gevoel dat ik de wereld aankon!

Toen ik terug thuiskwam, liet ik alles even bezinken voor ik aan mijn ‘huiswerk’ begon. Ik moest mijn competenties een ‘quotering’ geven. Een moeilijke opdracht. Neem nu mijn talenkennis. In de cursus ‘algemeen bediende’ deed ik destijds een rijke kennis Frans en Engels op. Maar quoteer ik dat als een ‘goede kennis’ of als een ‘uitstekende kennis’? En heb ik door mijn korte avondcursus Duits ‘noties’ van die taal of eerder een ‘goede kennis’?

Naar mijn mening beheers je een taal pas echt, als je er ruzie in kan maken. Dus ik wil niet bluffen door mezelf een te hoge score te geven. Maar ik wil ook niet te bescheiden zijn, want dat helpt me ook niet vooruit. Ik vind het erg moeilijk om te weten waar ik die grens moet trekken…

Vorige keer al zei ik dat de cursus ‘tandartsassistente’ me enorm aansprak. Ik voegde meteen de daad bij het woord en schreef me in voor een infosessie bij VDAB.

Vrijwel onmiddellijk kreeg ik een uitnodiging. Tijdens de sessie bekeken we een informatief filmpje over het beroep van tandartsassistente. Meestal gaat het om parttime betrekkingen in deze sector -net wat ik wou- dus na afloop was ik nog steeds enthousiast. Ik legde ook meteen enkele testen af en ’s middags kreeg ik al een telefoontje van de consulente. Maar helaas had ze slecht nieuws. Ik was niet geslaagd voor de test ‘logisch denken’ dus… daar ging mijn droomopleiding. Het werd een echte baaldag.

En ook vandaag ben ik niet in de beste stemming. Ik loop maar wat te ‘niksen’ van de keuken naar de brievenbus en terug. Omdat mijn pols in het verband zit -door een operatie die ik al enkele maanden had uitgesteld omdat ik nog aan het werk was- kan ik nauwelijks iets doen. Zelfs mijn haren kammen en mijn make-up aanbrengen, zijn een hele opgave. En hoewel ik weet dat mezelf beklagen geen nut heeft, mor en knor ik de hele tijd.

Ik besluit om ook deze baaldag gewoon uit te zitten en er vanaf maandag weer met volle moed in te vliegen. Dan ga ik opnieuw naar de werkwinkel om informatie in te winnen over de mogelijke opleidingen en jobs die er nog wél zijn voor mij.

Ik zou van mijn ontslag willen ‘profiteren’ om mijn carrière een andere wending te geven. Daarom denk ik eraan om een opleiding bij VDAB te volgen.

Acht jaar geleden -toen me ook al eens het label ‘werkloos’ werd opgeplakt- heeft dat me alleszins erg geholpen. Ik volgde toen de cursus ‘algemeen bediende’ samen met een fantastische groep studenten die allemaal een eigen verhaal met zich meedroegen. Ik studeerde elke avond en slaagde na enkele maanden met glans. Ondanks de moeilijke periode die ik toen doormaakte -ik kreeg namelijk ook een echtscheiding te verwerken en bleef alleen achter met mijn zoon van 10- kreeg mijn zelfvertrouwen een enorme boost. Ik kon nog iets! Misschien kan een cursus bij VDAB ook deze keer soelaas bieden?

Ik neem een kijkje in het aanbod van de social profit opleidingen. Toen ik ziek was, is de medische wereld me namelijk in toenemende mate gaan interesseren. Ik besefte dat het ziekenhuispersoneel heel belangrijk is voor het welzijn van de patiënten. Door de zieken op een rustige manier op te vangen, bieden ze zoveel meerwaarde! Dat heb ik als patiënte zelf ondervonden. Dàt gevoel wil graag op mijn beurt doorgeven aan anderen.

Mijn oog valt op de cursus ‘tandartsassistente’. Ik zie mezelf al met een witte schort de tandarts assisteren, de patiënten geruststellen en de administratieve rompslomp in goede banen leiden. In mijn hoofd dreunt het liedje ‘het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente’. Mijn dag kan niet meer stuk. Dit is wat ik zoek. :-)

Deze maand laat ik jullie een kijkje nemen in de muizenissen in mijn hoofd en mijn leven zoals het nu is: door een reorganisatie werd ik terug werkzoekende. Even was er paniek. Ik ben bijna 48 en werkloos… wat nu?

Wel, het leven stopt niet omdat je werkloos bent. Ik blijf niet bij de pakken zitten en neem elke dag de jobaanbiedingen door. Ik probeer alles te halen uit mijn outplacementbegeleiding en ga er met volle moed tegenaan. Bij elke kans die ik krijg, maak ik mijn boekentasje klaar en ga ik -gewapend met mijn gps en cv- solliciteren.

Als je mijn leeftijd hebt, kijk je anders naar het leven dan 20 jaar terug. Ik ben realistischer geworden en relativeer meer. En hoewel ik weet dat er voor sommige vacatures eerder gekozen wordt voor een jonge en frisse verschijning, ben ik overtuigd van mijn eigen kwaliteiten. De maturiteit die ik in al die jaren opgebouwd heb, kan je onmogelijk leren op de schoolbanken. Het is pas ‘on the field’, dat je een vak leert.

Deze positieve houding vloeit ook voort uit de kanker die ik kreeg vier jaar geleden. Daardoor besef ik meer dan ooit dat ik maar één leven heb en dat ik er ten volle moet van genieten. Ik kies daarom bewust voor parttime werkaanbiedingen, want het leven is meer dan werken alleen…