Werkzoekende Liesbeth vertelt ...

Bloggen is leuk. En bloggen over mijn sollicitaties en mijn grillige 'loopbaan' was niet alleen leuk, maar ook heel leerrijk. Ik heb tijdens het schrijven en het herlezen vastgesteld dat ik echt wel wispelturig ben. Niet dat ik dat nog niet wist. :-) Maar het valt, zo zwart op wit vastgelegd, nog veel harder op.

Mijn algemeen besluit op dit moment is dus dat ik het best eerst nog eens héél goed nadenk over wat ik zelf het liefst wil. Zolang ik dat niet voor mezelf weet, ga ik ook aan geen enkele werkgever kunnen duidelijk maken dat ik héél graag voor zijn bedrijf wil gaan werken. Het zal altijd halfslachtig blijven klinken, nooit helemaal overtuigd.

De reacties op de blog vond ik heel tof! Ik ben duidelijk niet de enige die op zoek is naar een job … Mijn blog was blijkbaar herkenbaar voor andere mensen, en dat is natuurlijk mooi meegenomen.

Vele reacties waren voor mij heel nuttig. Ik heb er een heleboel sollicitatietips aan overgehouden die ik -nadat ik bedacht heb wat ik precies wil doen :-)- zeker ga toepassen. Ook over mogelijke carrièrerichtingen waren er heel leuke tips. Alleen zie ik het zelf op dit moment niet helder genoeg om uit al die adviezen te kunnen kiezen en een beslissing te nemen.

En zo blijft alles maar wat verder kabbelen … En vraag ik me af wanneer ik volwassen word, of ik dat ooit wel word, en of het echt nodig is. Want het heeft ook iets hé, dat dromen, plannen maken, van mening veranderen, erover praten en er nog eens over nadenken enzovoort enzovoort. En altijd maar opnieuw blijven denken: "Later als ik groot ben …"

Helemaal in het begin van mijn 'loopbaan', toen ik besloot niet meer in het café te werken, heb ik me bij een heleboel interimbureaus ingeschreven. Daarna belde ik hen geregeld op om eens te checken of ze jobs hadden die ik zou kunnen doen.

En zo ging de bal aan het rollen. Na een tijd was het niet meer moeilijk om op die manier aan een tijdelijke job te geraken. Ik begon zelfs voor een 'vast' interimkantoor te werken, omdat dat kantoor mij aansprak: ik vond de mensen die er werkten erg leuk en bekwaam.

Soms liep ik er binnen als er echte crisissituaties aan de gang waren. Op een keer was een werknemer niet op de afgesproken plaats en op het afgesproken uur gearriveerd. Paniek, want die werkgever had dringend iemand nodig en was zich natuurlijk al kwaad aan het maken op de mensen van het interimbureau. Alle consulenten gingen vliegensvlug op zoek naar iemand die 'nú' naar die werkgever toe zou kunnen gaan om de plaats van de afvaller in te nemen … En natuurlijk nam niemand de telefoon op, iedereen had opeens al werk, of kon op dat moment écht niet komen.

De sfeer sprak mij aan. Hectisch, en toch vaak gemoedelijk. Het lijkt een beetje op een café, eigenlijk. :-) Ik heb in dat kantoor weleens gevraagd of ik er niet mocht blijven werken, maar er waren toen geen vacatures. 't Zou misschien toch iets voor mij zijn: een drukke job in de uitzendsector. Ik zou alvast véél tips hebben voor de sollicitanten: "solliciteren: hoe het niet moet …" :-)

Vrijdag heb ik twee brieven van werkgevers gekregen: twee afwijzingen. "Er waren andere kandidaten met een beter profiel", en "U leek ons toch niet voldoende gekwalificeerd voor deze functie". Dat was het verdict. Ik vond het heel erg. Een van die jobs -iets waar nogal wat organisatietalent aan te pas zou komen- leek mij echt wel wat. Door de afwijzigingen, kreeg ik het gevoel dat het allemaal voor niks was geweest, dat het allemaal niet helpt en dat het nog eeuwen en eeuwen gaat duren voor ik eindelijk een vaste job vind (áls dat al ooit zal gebeuren).

Zaterdag was mijn rotbui wat gezakt en ben ik maar weer achter mijn pc gekropen. Op zoek naar nóg meer vacatures. Maar toen dat ook niet lukte voelde ik me opnieuw slecht en heb ik het solliciteren gewoon voor het hele weekend opgegeven. Soms lijkt het echt alsof ik altijd opnieuw dezelfde vacatures tegenkom en ik overal al tien keer op ben ingegaan.

Plots was ik het allemaal zo beu! Dit duurt nu al zo lang, en ik heb heel sterk de indruk dat het nog wel een tijd zo zal doorgaan. Het probleem is dat elke werkgever op zo'n sollicitatiegesprek wel iets anders lijkt te verwachten. Als ik eindelijk voor mezelf een antwoord bedacht heb op een moeilijke vraag ("Waarom doe je geen interimwerk meer?", of zoiets) waar de ene tevreden mee is, dan blijkt dat de volgende iets heel anders wil horen. Ik heb al vaak het advies gekregen dat je jezelf moet blijven tijdens zo'n gesprek, maar op die manier geraak ik nooit aan een job denk ik. Iedere werkgever wil dat je iemand anders bent.

Ik heb besloten dat ik me terug in de interimwereld ga begeven. 'k Zit nu al veel te lang stil. Ik had er zoveel meer van verwacht, van mijn 'werkloze' periode. Ik had verwacht dat ik eerst thuis rustig zou kunnen uitblazen. Daarna zou ik met nieuwe energie op zoek gaan naar een leuke, vaste job. Ik had er in dat plan nergens rekening mee gehouden dat ik bijna géén positieve respons zou krijgen. En dat het echt zwaar is om telkens opnieuw afgewezen te worden …

Stel: ik heb bijna de kans om een contract te ondertekenen. Het enige wat nog moet gebeuren zijn de loononderhandelingen. Ik heb me al dikwijls afgevraagd hoe je daaraan moet beginnen.

Het is blijkbaar 'not done' om zomaar het eerste voorstel van de werkgever te aanvaarden. Je móet onderhandelen. Of niet?

Ik vind het eerlijk gezegd een raar idee dat ik tegen zo'n werkgever zou zeggen dat ik meer geld wil, terwijl ik in mijn professioneel leven eigenlijk nog helemaal niks heb bewezen. Wat moet die dan wel niet van mij denken?

Het is net als met afbieden, wanneer je in bepaalde landen op reis gaat. Dat is ook verplicht, maar ik voel er mij toch altijd heel ongemakkelijk bij.

En dat vervelende gevoel is niet het enige probleem. Ik weet ook gewoon niet hoe ik concreet aan die onderhandelingen moet beginnen. Ik heb nog nooit over iets onderhandeld. Denk ik. :-) Hoe weet ik zeker dat ik niet te veeleisend ben? Hoe moet ik mij precies uitdrukken? Meegaand, of hard en meedogenloos? Hoe weet ik of de werkgever mij probeert 'te bedriegen'?

En stel nu dat ik niet onderhandel en gewoon instem met een loonsvoorstel, wat zegt dat dan over mij? Heb ik dan een 'grote fout' gemaakt?

Zucht. Allemaal vragen, en zo weinig eenduidige antwoorden ...

Tot voor kort zag ik een job in het onderwijs echt niet zitten omdat het mij zo'n verschrikkelijk 'geregeld' leven leek. Alles op vaste uren, altijd dezelfde mensen, elk jaar dezelfde lesvoorbereidingen …

Maar nu, na een hoop mislukte sollicitaties, is het misschien tijd om mijn beeld over het onderwijs bij te stellen. Ook enkele reacties op mijn blog hebben mij aan het denken gezet. Wie weet is het een goed idee om opnieuw het onderwijs in te gaan.

Het is allemaal nogal dubbel. Aan de ene kant blijf ik terugdenken aan mijn studententijd, mijn cafétijd, en zelfs mijn 'interimtijd'. Het was allemaal zo zalig onvoorspelbaar. Het voelde zo enorm vrij aan … Maar aan de andere kant verlang ik naar een regelmatig leven. Ik wil graag weten dat ik volgende week, en ook volgende maand, nog een job heb. Ik wil er de rest van mijn leven kunnen op bouwen. Zo zou ik bijvoorbeeld de mogelijkheid willen hebben om een huis te kopen of een lange en duurdere reis te maken. Hiervoor moet je geld, en dus een vaste, regelmatige job hebben.

Als ik dan toch een regelmatig leven wil, is het onderwijs misschien niet zo'n slechte keuze. Ik heb altijd erg genoten van mijn stages in de klas. Vooral de dagelijkse omgang met de kinderen, en hoe grappig die soms kunnen zijn, sprak me heel erg aan. Misschien moet ik het zo bekijken: hoe saai de lesvoorbereidingen ook kunnen zijn, het contact met mensen, voornamelijk kinderen, blijft toch altijd een beetje nieuw en onvoorspelbaar!

Maar nu ik dit bedacht heb, vraag ik me natuurlijk onmiddellijk af of het wel zo eenvoudig is om na zo'n lange tijd terug te keren naar het onderwijs … En zo blijf ik dus twijfelen. :-)

Ongeveer een jaar geleden werkte ik als interimkracht aan de receptie van een groot bedrijf, ter vervanging van een vrouw die in bevallingsverlof was. Ik zat in het midden van een immense hal met spiegelende wanden. Vanop mijn stoel kon ik de hele dag naar mezelf kijken. :-)

Het was de meest eenzame job die ik ooit heb gehad. Ja, de postbode kwam elke ochtend langs, en om de vijf minuten rinkelde de telefoon, maar echt menselijk contact was er niet. Als receptioniste was ik geen volwaardig lid van het team. De mensen passeerden wel vaak aan de receptie, en de meesten begroetten me, maar daar bleef het bij. Ik denk niet dat ik er op die zes maanden tijd veel gesprekken heb gehad die over iets anders dan het weer gingen, en die langer dan een paar minuten duurden. En wat het nog erger maakte: zelf tijdens mijn middagpauze mocht ik mijn plaatsje tussen de spiegels niet verlaten.

Na een paar weken was ik de verveling en de eenzaamheid beu. Ik begon wat in de kastjes en laden te snuffelen van de vrouw die ik verving. En daar vond ik een dagboek. Daarin deed ze haar 'affaire' met een collega uit de doeken. Zonder namen te noemen, weliswaar. Beiden waren getrouwd. Zij was bereid haar man te verlaten voor hem, maar hij was duidelijk niet van plan zijn huwelijk op te geven. Al haar verdriet en haar frustraties stonden in het dagboek beschreven. Heel pijnlijk allemaal, vooral als ik bedacht dat ze op dat moment thuis was, in bevallingsverlof. Hoe zou haar leven nu zijn? Hoe zou ze zich voelen? Vreemd hoe je zo'n medelijden kan hebben met iemand die je nooit hebt gezien.

Dit rare voorval maakte de job eigenlijk nog frustrerender en eenzamer. Ik was heel blij toen mijn laatste dag in die blinkende spiegelhal aanbrak. Het kon me zelfs weinig schelen dat er bijna niemand van mijn 'collega's' echt afscheid kwam nemen.

9.00 uur

Ik heb een afspraak voor een gesprek bij een bedrijf in Mechelen. 'k Solliciteerde er naar een functie als 'coördinator'. Prioriteit nummer één: op tijd in Mechelen geraken. Voor de zekerheid besluit ik de trein te nemen in plaats van de auto, want met die ochtendfiles weet je nooit … Wanneer ik in het station van Mechelen aankom, moet ik nog een bus nemen. Ik vind de lijn die ik moet hebben niet direct terug, en dus besluit ik te stappen.

Mooi op tijd kom ik in het bedrijf aan. Iedereen is er heel vriendelijk, en de sfeer bevalt me onmiddellijk. Toch heb ik tijdens het gesprek een paar keer het gevoel dat ik het 'verkeerde' antwoord geef. Ik kan bijvoorbeeld niet goed formuleren waar ik over tien jaar wil staan. Dat weet ik namelijk zelf nog helemaal niet (en eigenlijk wíl ik het ook helemaal nog niet weten!).

Ik had die vraag eigenlijk ook niet echt verwacht. Heb het gevoel dat ik me in 't vervolg misschien toch nog beter moet voorbereiden. *Zucht* …

Waar vind je álle mogelijke vragen die ze kunnen stellen op een sollicitatiegesprek? En waarom willen werkgevers alleen maar mensen aannemen die hun hele leven al gepland voor zich zien, en niet iemand die 'de dag plukt'? Misschien ben ik gewoon te chaotisch om te werken …

Maar al bij al voel ik me vrij goed. Dit is eigenlijk het eerste gesprek waar ik geen verschrikkelijk slecht gevoel bij heb.

15.00 uur

Ik zal maar profiteren van het feit dat ik me nu moedig voel. :-) Voor de zoveelste keer doorkruis ik mijn verzameling jobsites. Ik verzamel ongeveer tien vacatures, variërend van 'junior secretaresse' tot 'projectcoördinator', en begin aan de brieven.

Meestal gebruik ik als basis een standaardbrief, waarin ik dan bepaalde dingen aanpas, afhankelijk van de functie waarnaar ik solliciteer. Ook mijn cv pas ik op die manier aan: ik benadruk sommige dingen meer dan andere. Maar al probeer ik het grote 'café-gat' wat te camoufleren, het helemaal verstoppen lukt me toch niet! :-)

20.00 uur

Eigenlijk ben ik redelijk tevreden over mijn dag. Een gesprek gehad dat niet helemaal de mist is ingegaan, en moedig brieven geschreven voor een tiental jobs die me wel aanspreken … het gaat niet alle dagen zo vlot. Tijd om me voor de tv te nestelen!

24.00 uur

Ik kan niet slapen, zit de hele tijd te bedenken wat ik op mijn volgende sollicitatiegesprek allemaal anders en beter moet doen!

Werk zoeken, zeker als het dringend is, kan op je relatie wegen ... 

Soms komt mijn vriend 's avonds heel moe en suf thuis van zijn werk. Hij klaagt dan over zijn baas, collega's, of over de manier waarop dingen op zijn werk worden aangepakt. Meestal ben ik flink, en knik ik begrijpend. Maar andere keren denk ik: "Ach, jij hébt tenminste een job; waarom klaag jij eigenlijk?" Ook al weet ik dat deze gedachte niet echt eerlijk is, toch flitst ze regelmatig door mijn hoofd. Ik heb ze ook al luidop uitgesproken. Dat bleef niet zonder gevolg. :-)

Zelf heb ik af en toe het gevoel dat ik weinig begrip krijg van m'n vriend. Hij snapt niet dat het frustrerend wordt, al dat solliciteren. Ik vind het vreemd dat hij zich niet kan inbeelden dat al die afwijzingen hard aankomen.

Eerlijk gezegd denk ik dat hij mijn besluiteloosheid en mijn drang naar 'chaos' en afwisseling een beetje beu wordt. Hij zegt soms dat ik maar wat aanmodder. Misschien heeft hij wel gelijk …

Een ander probleem is dat mijn dagdagelijks leven er compleet anders uitziet dan dat van hem. Ik ben een avondmens, en ga vaak pas tegen 2 uur slapen. Dat botst natuurlijk met het ritme van iemand die elke dag om 7 uur uit bed moet om de trein naar het werk te halen. Ook mijn 'spontane' eetpatroon is helemaal anders. Ik eet wanneer ik honger heb en dat is niet op dezelfde momenten als hij.

We doen allebei ons best om deze kleine dingen beter op elkaar af te stemmen. En we praten er dikwijls over, dat helpt echt. Die gesprekken geven me energie en nieuwe moed!

• Interviewer: "Je hebt een regentaatsdiploma. Heb je er nooit aan gedacht om te gaan lesgeven?"
• Ik: "Hm, ja, maar ik wil eigenlijk niet zo graag gaan lesgeven. "
• Interviewer: "Waarom heb je dat regentaat dan gedaan? "
• Ik: "Hm, tja, dat was toen, en toen was ik nog zo jong. En nu, nu ben ik ouder, en nu weet ik veel beter wat ik wil. "
• Interviewer: "En wat wil je dan precies?"
  Ik: "Deze job!!! " :-)

Typische vragen op een sollicitatiegesprek, en ik heb er nog altijd geen geweldig, geloofwaardig en alleszeggend antwoord op gevonden. Niet dat ik eerlijk vertel dat ik mij vergist heb in mijn studiekeuze, maar ik begin wel altijd wat te hakkelen als ik antwoorden geef die niet volledig stroken met de waarheid. :-)

Bovendien weet ik eigenlijk niet wat ik wil. Is dat raar, op mijn leeftijd? Soms denk ik dat ik een job wil waarin ik elke dag, de hele dag door, met mensen kan bezig zijn. En soms voel ik me dan weer aangetrokken tot bureauwerk: een paar uur heel geconcentreerd aan iets werken, het spreekt me ook wel aan.

Zo gaat het bij alles. Eerst denk ik: ik wil A, absoluut. En tien minuten later denk ik: aha, maar B (het tegenovergestelde van A) lijkt eigenlijk ook wel heel boeiend! Wat moet ik dan kiezen?

Ik kan gewoon niet goed kiezen, nu niet, en misschien wel nooit. En blijkbaar komt dat niet zo goed over op sollicitatiegesprekken. Ik heb het woord 'wispelturig' al een paar keer horen noemen door werkgevers ... Tegenwoordig zeg ik dat ik een 'brede interesse' heb. Maar ook met die formulering heb ik tot nu toe niet echt geweldige resultaten geboekt. :-)

Bijna twee maanden geleden heb ik mijn laatste interimjob beëindigd. Ik heb toen besloten om niet meer als interimkracht te werken en me volop te concentreren op mijn zoektocht naar een vaste job. En dat doe ik nu ook. Meestal, tenminste. Soms stop ik even met solliciteren omdat ik een gigantische paniekaanval krijg. Ik heb dan het gevoel dat het nooit zal lukken. En wat moet ik dan doen met mijn leven? Op zulke paniekmomenten is het beter om even een pauze te nemen.

Vorige week bijvoorbeeld vond ik dat het hoog tijd was voor een rustpauze. Ik ben toen een dagje naar zee gegaan met de trein. 'k Zat op een trein die ik vroeger, tijdens een interimjob in Brussel, ook wel eens nam. Ik kreeg eigenlijk een beetje heimwee naar die tijd. Ik zag al die mensen die het hele jaar door hard werken -de ene al wat harder dan de andere waarschijnlijk- en die binnenkort vakantie hebben (of al vakantie gehad hebben). En ik, ik heb zogezegd al 2 maanden vakantie maar dat is tegen mijn zin. Het voelt niet hetzelfde, en het voelt niet juist. Vakantie nemen nadat je hard hebt gewerkt is een heel ander gevoel dan 'altijd' vakantie hebben.

Maar goed. Aan zee kan je helemaal uitwaaien, op terrasjes zitten, en in de duinen liggen. Ik heb dus veel tijd gehad om er nog eens goed over na te denken. Op het einde van de dag ben ik met hernieuwde moed naar huis gegaan. Bij mijn thuiskomst heb ik zelfs nog even mijn pc opgezet en gekeken of er alweer nieuwe vacatures waren bijgekomen op de jobsites. :-)

Zoals ik in mijn vorige post al vertelde, is mijn werksituatie 'fout' beginnen lopen toen ik tijdens mijn studententijd op café werkte. Ik deed dat heel graag, te graag waarschijnlijk, want ook nadat ik mijn regentaatsdiploma op zak had, ben ik er blijven plakken. In sommige periodes stond ik vijf nachten per week te tappen, tussen studenten en andere feestvierders.

Nu vraag ik me soms af hoe ik het heb kunnen doen, maar als ik daar iets dieper op doordenk, herinner ik mij weer wat ik er zo charmant aan vond. Het is het nachtleven. Dat heeft iets irreëels over zich, het is niet helemaal 'echt'. Ik begon rond een uur of acht te werken, en vaak stopte ik pas 's morgensvroeg. Dan sliep ik de hele dag. Rond een uur of vijf in de namiddag begon 'mijn leven' weer. Op het gemak opstaan en douchen, in de krant kijken, iets eten. Even langsgaan bij een vriend of vriendin, wat babbelen, en dan weer naar het café. Soms kon ik wat vroeger stoppen met werken en zelf ook nog op stap gaan.

Dat is geen 'echt' leven, het is gewoon een verlenging van de studententijd. Je moet niet echt deelnemen aan al die activiteiten waar andere mensen de hele dag mee bezig zijn. Je staat er een beetje buiten. Eigenlijk is het ook een superveilige manier van leven. Je kan gewoon rustig in die nachtelijke roes blijven ronddwalen.

Dit is ook de reden geweest dat ik er uiteindelijk toch mee gestopt ben. Mensen -familie en vrienden- zeiden me dat ik geen echte job had. Dat het zo toch niet kon blijven duren. Dat je niet kan blijven 'spelen' tot je dertig bent. Misschien was ik wel bang voor verantwoordelijkheden. Of voor saaiheid -daar ben ik trouwens nog altijd als de dood voor. Ook al besef ik dat enige saaiheid best wel wat structuur, rust en tevredenheid met zich meebrengt. En daar ben ik nu dus dringend naar op zoek ...

Mijn naam is Liesbeth. Ik ben bijna 30, woon samen met mijn vriend, en ben op dit moment heel hard op zoek naar werk.

In het verleden heb ik heel wat jobs gehad, maar nooit iets vast. Ik ben er tot nu toe niet in geslaagd uit de wereld van de uitzendarbeid te ontsnappen. Hoe dat komt, weet ik niet precies, maar ik denk dat mijn vroegere studentenjob er veel mee te maken heeft.

Ik werkte tijdens mijn studentenjaren in Leuven namelijk in een café. Heel leuk werk, en ik ben het dan ook blijven doen nadat ik mijn diploma behaalde. Dat was niet zo slim. Want toen ik op mijn zesentwintigste op zoek ging naar een eerste echte job, bleek dat de werkgevers het vierjarige 'gat' (de tijd die ik achter de tap heb doorgebracht) op mijn cv niet zo leuk vonden.

Gevolg: ik vond geen vast werk. Dan ben ik na een tijd maar naar een interimbureau gestapt. Op die manier lukte het om aan tijdelijke jobs te geraken. Ik heb er al heel wat gehad: een baan bij een callcenter, receptioniste, een paar heel korte jobs in de horeca, enzovoort.

Soms heb ik het gevoel dat ik iemand van twaalf stielen en dertien ongelukken aan het worden ben. Nu heb ik net weer een job van zes maanden achter de rug. Ik ben dus op zoek naar een nieuwe baan. Deze keer wil ik liefst iets vast. Jong zijn is verschrikkelijk plezant, en het caféleven dat daarbij hoort is nog plezanter, maar die dingen kunnen niet blijven duren. Ik ben klaar voor een ietwat stabieler leven …