Vrachtwagenchauffeur Peter vertelt ...

Ziehier mijn toekomstplannen …

Wat het aantal werknemers en het materiaal betreft, zou ik het bedrijf graag houden zoals het nu is. In plaats van uit te breiden wil ik het wagenpark verjongen, om een nog betere service te bieden naar de klanten toe.

Wanneer mijn pa stopt met werken, zal het waarschijnlijk moeilijk worden het bedrijf op dezelfde manier te blijven runnen. Maar mijn jongste zus kan dan misschien een deel van de planning overnemen, zodat we onze activiteit in de recyclage van afval toch nog wat kunnen uitbreiden. Zelf wil ik een aantal taken doorschuiven (bijvoorbeeld offertes maken) zodat ik actief kan blijven op de werkvloer. Volgens mij is dit nog altijd de beste manier om te zien wat er leeft bij de klanten en het personeel en ik doe het ook heel graag.

En verder wil ik het bedrijf geleidelijk aan beter vestigen op een vaste locatie op het industrieterrein, zodat alles vanop een plaats kan gecoördineerd worden.

Tot slot van mijn blog: begin april vroeg ik mij af wat ik een hele maand te vertellen zou hebben. Maar ik heb er plezier in gehad mijn verhaal te doen. Ergens hoop ik dat de mensen het beroep iets aantrekkelijker gaan vinden, en wie weet biedt er zich nog iemand bij ons aan?! Want wij zijn een bedrijf in volle expansie en voortdurend op zoek naar goed personeel!! :-)

Wanneer ik bij klanten kom, ondervind ik dat zij vaak hetzelfde probleem hebben als wij: een gebrek aan goede arbeidskrachten. Wat gaat er gebeuren wanneer de oude rotten in het vak er niet meer zijn? Ik heb het gevoel dat er veel mensen in de bouw een foute mentaliteit hebben: niet geïnteresseerd noch gemotiveerd. Ze willen niet bijleren, maar komen alleen hun uren kloppen.

Zo is het vinden van kraanmannen een echt probleem. In het verleden hebben we een paar keer geprobeerd om jonge mensen zonder ervaring op te leiden tot kraanman. De handelingen hadden ze snel onder de knie, maar ze waren absoluut niet gemotiveerd. En dat terwijl we hen heel wat te bieden hadden: vast werk, een goed loon, nieuw materiaal, een wagen van de firma. Ik begrijp dat niet.

Met mechanici net hetzelfde. We zijn al een tijdje op zoek naar een, want die van ons gaat bijna met pensioen. Maar we hebben tot nu toe nog geen reacties gekregen op onze vacature. Misschien vragen we te veel. Hij moet namelijk kunnen lassen, het onderhoud van de vrachtwagens en de kranen doen, een beetje elektriciteit kennen en dan nog een rijbewijs CE bezitten ook.

Toch kan ik bijna niet geloven dat er tussen al die werkzoekenden in ons land zo weinig mensen zijn die bijvoorbeeld een metser kunnen helpen of een tuin kunnen helpen aanleggen. Eigenlijk denk ik dat vele beroepen (zoals mechanicus, lasser, metser, stratenmaker...) als minderwaardig beschouwd worden. Want willen ouders niet dat hun kinderen zo hoog mogelijk grijpen? Mensen die over een paar goede werkhanden beschikken zijn nochtans altijd nodig, hoeveel machines of robots er in de toekomst nog uitgevonden worden.

Het is niet altijd even leuk om als zelfstandige in de bouwsector familieleden te hebben die met een verbouwing bezig zijn. Die mensen kunnen namelijk altijd wel een container, een kraan of gewoon een paar sterke armen gebruiken ;-). Zo hebben mijn schoonzus en -broer een tijdje geleden het plan opgevat om de renovatie van hun huisje verder te zetten. Hun eerste opdracht: de oude bijkeuken met de grond gelijk maken, en al het puin ruimen. Daarvoor hebben ze een drilboor, en een paar lege containers nodig. En ... daarvoor hebben ze mij ingeschakeld!

Op zaterdagochtend drop ik de eerste container voor hun huis. Daarna moet ik met de drilboor een aantal dikke betonnen leggers in stukken breken. Dat blijkt vermoeiend werk te zijn, die boor is echt een zware machine. Maar het gaat een hele tijd vlot vooruit. Tot de drilboor opeens niet meer aanslaat. Een probleem met de olie? Of met de bougie die niet meer ontsteekt? We vinden de oorzaak niet meteen, en dus gaan we eerst maar wat olie kopen. Wanneer dat niet blijkt te helpen, rijden we naar een garage, op zoek naar nieuwe bougies.

Ondertussen begin ik mij wel een klein beetje op te jagen. Ik wil graag dat de dingen vlot vooruit gaan natuurlijk, en nu zijn we zoveel kostbare tijd aan 't verliezen ... En eigenlijk voel ik mij er ook wel verantwoordelijk voor dat de boor niet meer werkt, en dat de werken daardoor dus even stilliggen. In de auto krijg ik ook nog telefoon van een van onze chauffeurs, die ergens op een werf een technisch probleem heeft en mij om hulp vraagt. Ik leg hem dan maar snel via de telefoon uit hoe hij dat het best kan oplossen. Ondertussen bedenk ik dat mijn schoonzus wel érg traag rijdt ...

In de tweede garage die we bezoeken vinden we een nieuwe bougie en proberen die uit op de drilboor. Maar het helpt niet. Er zit niks anders op dan de boor thuis te laten herstellen, en op zondag terug te komen.

Zondag gaat het werk gelukkig in een hoog tempo vooruit. De brokstukken vallen steeds sneller naar beneden. In de namiddag kan de opruimploeg in volle vaart stukken beton en steenpuin in de container kieperen. De buren vinden het wel niet zo leuk dat er op zondag zoveel lawaai wordt gemaakt in hun straat, maar gelukkig blijven ze nog begripvol en vriendelijk. Op het einde van de dag reken ik uit dat we zeventien ton puin uit het huis hebben gehaald!

Iedereen is tevreden. Tijd voor frieten dus! Maar ook dat moet snel gaan, want ik zou die container toch nog willen gaan lossen voor het helemaal donker wordt ...

Toen ik pas van school kwam, heb ik een jaar lang cursus gevolgd om mijn getuigschrift 'vakbekwaamheid' te behalen. Dat heb je nodig om 'vervoer voor derden' te kunnen doen. Vroeger kon dit overgedragen worden van vader op zoon, maar nu niet meer. En dus heb ik mij door een stapel boeken (over recht, boekhouden, techniek, wegcode, …) moeten worstelen. Dat was een echte hel. Na verschillende examenpogingen heb ik uiteindelijk toch het getuigschrift behaald.

Een van onze transportactiviteiten is transport van dierenvoeders. Sinds een paar jaar heb je daarvoor ook een certificaat nodig. Mijn zus en ik hebben samen met een adviesbureau de nodige stappen gezet om dit kwaliteitslabel te behalen. We beslisten om dan ook maar ineens te gaan voor de ISO9001-erkenning, dat is een algemeen kwaliteitslabel. En ook voor onze containerdienst zijn er nog een hele hoop vergunningen te behalen. Op dit moment zitten we bijvoorbeeld in de toelatingsperiode voor het behalen van een certificaat voor de recyclage van steenpuin.

Al die erkenningen moet je verdienen. We krijgen dan ook elk jaar een audit. Hoewel die al iedere keer goed is afgelopen, betekent het toch een hoop stress. Alle activiteiten in het bedrijf worden immers onder de loep genomen. Een transportopdracht wordt bijvoorbeeld helemaal uitgepluisd, van de bestelling tot de facturering en betaling. Daarbij wordt nogal wat nadruk gelegd op het papierwerk. Dat ligt bij ons een beetje moeilijk: we hebben namelijk heel veel telefonisch contact met onze klanten. De bestellingen staan dus niet altijd op papier, en daar doet zo'n auditeur wel eens moeilijk over …

Naast de controle van de administratie, worden ook onze chauffeurs ondervraagd tijdens de audit. Zij zien daar niet altijd het nut van in, maar werken wel mee. Een positieve audit is een beloning voor de inzet van iedereen in ons bedrijf.

Maar op het einde van de rit zit ik toch véél liever achter het stuur dan me bezig te houden met deze ingewikkelde papierwinkel!

Rijden met een camion is heel wat anders dan rijden met een auto. De camion is zwaarder en heeft dus een langere remafstand, er zijn dode hoeken waardoor je niet alles rond de vrachtwagen kan zien, en je hebt veel meer plaats nodig om te manoeuvreren. Bij het aanleggen van kruispunten, rotondes en verkeersremmers wordt niet altijd genoeg rekening gehouden met de zware vrachtwagens die er moeten passeren.

Daarnaast is rijden met een vrachtwagen meer dan het sturen alleen. Je hebt ook een grondige kennis nodig van rij- en rusttijden, wegcode, boorddocumenten, enzovoort. Door mijn opleiding heb ik een vrij complete basis, maar ervaring kan je natuurlijk alleen op de weg opdoen. Voor mij is het rijden nu, na al die jaren, een automatisme geworden.

Verder is ook de communicatie met de andere chauffeurs op de weg belangrijk. Mensen vragen zich wel eens af waarom we met de lichten knipperen op de snelweg. Dat doen we omdat de lengte van de vrachtwagen soms moeilijk in te schatten is. Bij het inhalen knippert de achterste vrachtwagenchauffeur met de lichten zodat de voorganger weet dat hij kan invoegen. Die voorganger bedankt hem dan door 'rechts, links, rechts' te pinken.

De meeste chauffeurs hebben ook een zender in hun vrachtwagen. Via die zogenoemde 'bak' kunnen we een praatje met elkaar maken. Dat gebeurt in een eigen taaltje. We zeggen bijvoorbeeld niet 'versta je me' maar 'kan je me kopiëren'. Op een vraag als 'moet je nog gaan laden?' antwoorden we 'negatief' in plaats van 'nee'. En wanneer we iemand niet verstaan, sluiten we af met 'tsjoepie' en 'houd hem tussen de lijntjes'.

En af en toe communiceren we ook met de andere weggebruikers. Zo kunnen we het soms niet laten even te toeteren naar een mooie vrouw! :-)

Als klein ventje ging ik mee naar salons voor vrachtwagens en kranen. Ik kroop overal op en af. Eigenlijk waren die salons gewoon een soort 'kermis' voor mij. Toen ik iets ouder werd ben ik miniatuurtjes beginnen verzamelen. Ik verfde die in de kleuren van onze eigen camions. Nog later ben ik gestart met modelbouw. Thuis heb ik een glazen kast waarin al mijn modelletjes tentoongesteld staan. Helaas is die kast ondertussen wat te klein geworden. Nu zet ik mijn vrachtwagentjes eigenlijk overal waar er nog plaats is: op de keukenkast, op de vensterbank, op de koelkast…

Vanaf het moment dat ik zelf werkte en veel op de weg kwam, begon ik meer oog te krijgen voor speciale camions met mooie schilderingen erop. Echte kunstwerken zijn het soms. Ondertussen heb ik zelf een cursus airbrush gevolgd, maar ik heb me met die schildertechnieken nog niet aan een echte vrachtwagen gewaagd.

In ons bedrijf zijn de vrachtwagens eigenlijk simpel, met weinig toeters en bellen. Ik vind het het heel belangrijk dat ze goed onderhouden worden. Soms wordt er wel eens gelachen met mijn liefde voor vrachtwagens, of met het feit dat ik er zoveel plezier in heb om mijn camion goed te onderhouden. Maar als dat niet in je zit, begrijp je zoiets niet!

Een paar keer per jaar doen we mee aan een truckshow. Alle vrachtwagens worden nog eens extra opgeblonken en dan rijden we samen, zo fier als een gieter, in een lange stoet langs de Vlaamse wegen. Ondertussen bewonderen we het materiaal van onze collega-truckers.

Soms droom ik er wel eens van om zelf één vrachtwagen te hebben, voorzien van alle mogelijke toeters en bellen. Daarmee zou ik dan samen met mijn minimeisje de wijde wereld intrekken.

Wij met onze 'gevaarlijke vrachtwagens' worden meer en strenger gecontroleerd dan andere weggebruikers.

Ik heb het gevoel dat die controles niet altijd even sterk gericht zijn op veiligheid, maar wel op wat het opbrengt voor de overheid. Iedereen zou gecontroleerd moeten worden, ook de buitenlandse transporteurs, want die rijden hier de markt kapot. Maar zij worden minder gecontroleerd omdat ze toch geen geld bij hebben en dus brengt dat minder op voor de overheid.

Bij controles op overgewicht worden voornamelijk ladingen met grond, zand, kiezel… geviseerd. Ik weet nochtans zeker dat er in andere sectoren ook overladen wordt. Maar bij het laden van grond of zand is het gewicht moeilijk in te schatten (de camion wordt niet altijd gewogen), en daardoor is de kans op overgewicht veel groter.

Wij hebben een oplossing: de meeste van onze vrachtwagens zijn uitgerust met een weegsysteem om overladen te voorkomen. Dit was een grote investering, maar ja, wat moet je doen als de boetes kunnen oplopen tot 7000 euro? Trouwens, dit systeem is nog altijd niet 100% waterdicht: wij hebben al boetes gehad voor een vrachtwagen die in totaal niet overladen was, maar wel teveel gewicht op één as had! Zo vinden ze altijd wel iets.

En wat trouwens met de mensen die het niet gewend zijn zoveel kilometers achter elkaar af te leggen, en die dan opeens met een overbeladen auto en caravan in een stuk door naar het zuiden rijden? Wie controleert hen?

Soms word ik er een beetje kwaad en moedeloos van...

Vorige week in de krant: "Eén trucker op drie dommelt wel eens in achter het stuur." Van zo'n titel word ik eerlijk gezegd wel wat kwaad. Dit is te sterk uitgedrukt en geeft een overdreven slecht beeld van de situatie. Het weinige respect dat er voor chauffeurs is, wordt zo onmiddellijk teniet gedaan. Ik beweer niet dat er geen probleem is, maar zo'n titel klinkt vooral heel sensationeel en alarmeert de mensen te sterk.

Eigenlijk moet je dit relatief bekijken: een trucker legt gemiddeld 100.000 km per jaar af. Hij is dus veel meer op de weg, waardoor de kans om al eens in te dommelen natuurlijk veel groter wordt. Automobilisten vallen ook al wel eens in slaap. Hoeveel ongelukken gebeuren er bijvoorbeeld niet met mensen die na nachtwerk naar huis rijden? En is het eigenlijk wel zo dat vrachtwagens de meeste ongevallen veroorzaken? Of komen wij met onze vrachtwagens meer in de krant omdat die ongevallen gewoon veel 'spectaculairder' ogen?

De reglementering van de rij- en rusttijden vind ik op zich goed. Wij proberen ze zoveel mogelijk na te leven. Maar ze zou toch flexibeler mogen zijn, beter aangepast aan het werk. De rusttijden zouden gebaseerd moeten zijn op het aantal afgelegde kilometers in plaats van enkel op de tijd. Vier uur rijden op kleine wegen is immers veel minder vermoeiend dan vier uur op de autosnelweg. Op kleine wegen moet je aandachtiger zijn. De kans op indommelen is daar dus veel kleiner.

Nu is het echt wel veel te strikt. Soms heb je een hele dag gewerkt, zijn je 'rij-uren' op, en ben je dus in principe verplicht om op 10 km van je huis te stoppen en te overnachten ... :-)

Wanneer ik niet met mijn camion onderweg ben, werk ik meestal met de kraan. Dat gebeurt de laatste tijd wel vaker, omdat we een tekort aan kraanmannen hebben.

Wat doen we zoal met die kraan? Kelders uitgraven, tuinen aanleggen, inritten uitgraven, of een huis gelijkmaken met de grond (dat is pas leuk werk!).

Vandaag moesten we bijvoorbeeld een tuin aanleggen. Daarvoor werken we samen met een tuinarchitect. De samenwerking met architecten verloopt soms moeilijk. Ik heb het gevoel dat sommigen van hen niet echt openstaan voor andere ideeën. Dat is soms nogal frustrerend: zij hebben wel een hoop kennis uit de boeken, maar vergeten soms dat wij toch heel wat ervaring 'op de werkvloer' hebben. Ik heb het zeker niet altijd bij het rechte eind, maar vind het toch belangrijk dat meningen met elkaar vergeleken worden.

Samen met de tuinarchitect bekijken we de plannen en de organisatie van het werk. Voor je begint met het uitgraven, moet je namelijk goed weten hoe en waar je gaat eindigen. Anders loop je helemaal vast. Stel dat je op voorhand niet goed nadenkt en een fout maakt, dan kan het gebeuren dat je nadien terug over een afgewerkt gedeelte moet rijden. En ik kan het al niet verdragen als er iemand te voet over mijn pas afgewerkt stuk loopt, laat staan dat er een hele kraan over moet!! J

Naast de tuinarchitect, zijn er uiteraard ook de klanten zelf met wie je ideeën kan delen. Intussen kunnen we rekenen op een vast klantenbestand. Deze mensen kennen onze manier van werken, en wij kunnen al makkelijker inschatten wat zij willen. Dat bevordert het goede verloop van het werk natuurlijk. We kunnen al eens wat lachen en zeveren tussendoor. En wat de moeilijke klanten betreft: ik probeer het zo te regelen dat mijn pa voor hen moet werken, en mijn pa probeert het omgekeerde. J

Na wat zoeken en zuchten, vind ik eindelijk de vijfde bestemming. De rest van de bestemmingen vormen geen probleem. Ook het lossen lukt wonderwel. Het enige dat voor verbetering vatbaar is, is mijn Frans. ;-)

Mijn vracht lossen loopt niet altijd van een leien dakje. Zeker niet wanneer ik moet lossen in het centrum van een drukke stad (Antwerpen of Brussel bijvoorbeeld). Stel je even voor: een lange, zware machine door de smalle straatjes van een stad manoeuvreren. En dat terwijl je langs alle kanten belaagd wordt door onverdraagzame automobilisten. Je zou van minder zenuwachtig worden! Vroeger begon ik helemaal te stressen van een toeterende auto. Intussen ben ik meer gewend. Ik manoeuvreer op mijn gemak verder, en zeg zo vriendelijk mogelijk goeiedag. Wat ook niet altijd in goede aarde valt ...

Maar vandaag valt het dus allemaal mee. In de namiddag rij ik terug naar Ternat om te laden voor de volgende dag. Ondanks de tegenslag heb ik toch genoten van de rit door de Ardennen. Ik heb veel mooie plaatsen gezien, en heb mijn kennis van het Belgische wegennetwerk weer wat kunnen bijschaven. Genieten van het uitzicht en van de weg, dat is een van de leuke dingen aan mijn beroep.

Vandaag wordt een dagje laden en lossen: ik ga bouwmaterialen vervoeren voor een klant in Ternat.

Mijn wekker loopt af om kwart voor vijf. Ik spring uit bed, steek mijn hoofd onder de kraan, en maak mijn boterhammen klaar (mijn vriendin doet dat spijtig genoeg niet voor mij :-)). Om vijf uur zit ik klaar in mijn camion. Nog snel de radio opzetten – de grote Peter Van de Veire ochtendshow – en de dag kan met de nodige humor beginnen.

Een van onze chauffeurs heeft de camion gisteren al geladen in het bedrijf van de klant. Dat is handig: zo kan ik meteen vertrekken en heb ik genoeg tijd om de route rustig voor te breiden. Omdat ik zelf niet zo vaak rij, ken ik ook niet overal mijn weg en heb ik dus echt wel een goed wegenboek nodig. Gps gebruik ik liever niet, een wegenboek geeft een veel beter overzicht van het stratenplan.

Elf losadressen staan er vandaag op het programma. Het wordt een ontdekkingstocht door de Ardennen, langs steden als Namen en Dinant. De laatste bestemming is Aarlen, de verste uithoek van België!

Om half negen heb ik al op vier plaatsen gelost. Dat gaat vlot! Spijtig genoeg heb ik alweer te vroeg gejuicht, want ... het adres van mijn vijfde bestemming blijkt verkeerd te zijn. Verdomme! Zoveel tijdverlies, allemaal voor niets ... Hadden ze in dat bedrijf nu niet iets beter kunnen opletten toen ze me dat adres doorgaven?!

Normaal gezien eet ik om 9 uur al mijn eerste bokes met choco. Maar dat gaat nu even niet. Ik ben veel te zenuwachtig. Gelukkig is er Studio Brussel. Muziek brengt mij altijd wel tot rust.

Tien uur. Ondanks al het werk, stop ik een half uur. Ik moet me namelijk houden aan de opgelegde rij- en rusttijden.

Wordt vervolgd ...

Nadat ik tien jaar als 'gewone werkman' meewerkte in het bedrijf, heb ik sinds een paar jaar wat meer verantwoordelijkheden gekregen. Ik help mee met de dagelijkse leiding. En dat is niet altijd even gemakkelijk.

Om te beginnen is het heel moeilijk om goed personeel te vinden. Weinig jonge mensen kiezen voor dit beroep, omdat de uren en het imago niet aantrekkelijk zijn. En als mensen dan toch geïnteresseerd zijn, hebben ze niet altijd de kans gehad om veel ervaring op te doen.

Niet alleen personeel vinden is een probleem. Ook het huidige personeel begeleiden kan lastig zijn. Als twintiger opdrachten geven aan mensen die ouder zijn en meer ervaring hebben … is soms moeilijk. Toch denk ik dat ik respect toon, én krijg, omdat ik zelf ook van 's morgens tot 's avonds meewerk. Dat heeft trouwens nog voordelen: ik voel wat er leeft bij de klanten, en ik kan de capaciteiten van de werkmannen en de kwaliteit van het materiaal goed inschatten.

Verder is het ook soms lastig om organisatorische problemen te moeten oplossen. Mensen kunnen vaak niet goed inschatten welke grote gevolgen een zogezegd 'klein probleempje' kan hebben. Stel bijvoorbeeld dat er een camion panne heeft. Gevolg: de chauffeur zit zonder werk, het geplande werk blijft liggen, de klant is niet tevreden, en ik voel mij gestresseerd. Aan de andere kant: als het moeilijk is om alles geregeld te krijgen en je er dan toch in slaagt een goede oplossing te bedenken … geeft dat een enorme voldoening.

Soms denk ik wel eens: het leven zou veel simpeler zijn als werkman. Maar de kick die ik krijg als ik die lange rij camions op onze parking zie staan, en als de hele organisatie gesmeerd loopt … ik zou het niet meer willen missen!

Bijna het hele gezin waarin ik ben opgegroeid heeft iets te maken met het bedrijf. Mijn pa, mijn ma en mijn zussen, ze helpen allemaal mee.

Mijn pa heeft mij alles geleerd. Toen ik pas werkte, ging hij bijvoorbeeld altijd met mij mee om uitleg te geven en te tonen hoe ik bepaalde dingen moest aanpakken. Ik heb altijd sterk naar hem opgekeken, ik vond echt dat hij in alles goed was.
Hij is begonnen met ongeveer niks, en heeft -samen met zijn vader- een bedrijf uit de grond gestampt. Een bedrijf met een twintigtal camions, een tiental machines, en vijfentwintig werknemers. Een paar keer dacht ik stiekem: 'zou ik dat toch niet beter zo of zo doen in plaats van naar mijn pa te luisteren?'. Spijtig genoeg moest ik achteraf vaak vaststellen dat hij het bij het rechte eind had. J
Nu staan we allebei open voor elkaars mening. Ik ben het niet altijd met hem eens, maar meestal staan we op een lijn en verloopt onze samenwerking heel vlot. Gelukkig, want ruzie zou het er natuurlijk niet makkelijker op maken! J

Mijn zus werkt als boekhoudster in ons bedrijf. Ze houdt zich vooral bezig met facturen, administratie en betalingen. Hoe meer personeel we aanwerven, hoe meer papierwerk ze heeft. Ondertussen werkt zij ook voltijds mee.

En nu denkt ook mijn vriendin er over om een rijbewijs voor de camion te halen. Wie weet kunnen we ons bedrijf binnenkort met een extra chauffeur uitbreiden! Al vraag ik me soms af hoe zo'n minimeisje een tientonner recht op de weg gaat kunnen houden

Mijn naam is Peter. Ik ben 29 en werk sinds mijn achttiende in het familiebedrijf dat mijn grootvader oprichtte. We zijn gespecialiseerd in transport, grond- en afbraakwerken, en containers. Je kan ons bijvoorbeeld inschakelen om een kelder of een vijver uit te graven, en om inritten, parkings en tuinen aan te leggen. Verder verhuren we camions met chauffeur voor transport van materialen. We hebben ondertussen een twintigtal werknemers in dienst, en we beschikken over heel wat eigen machines. Rupskranen, bandenkranen, bulldozers, wielladers, en camions natuurlijk.

Ik werk er als vrachtwagenchauffeur en kraanmachinist, en ben intussen ook opgeklommen tot zaakvoerder. Ik ben er altijd absoluut zeker van geweest wat ik wou doen. Als klein manneke ging ik met papa al mee naar de vrachtwagens en de kranen kijken. Toen ik iets ouder was, mocht ik zelf af en toe proberen een kraan te bedienen. En dat heeft vruchten afgeworpen: op mijn veertiende was ik tijdens de schoolvakanties al voltijds kraanmachinist!

Op mijn zestiende heb ik wel even voor een moeilijke beslissing gestaan. Ik moest toen namelijk kiezen tussen de gewone humaniora of een beroepsopleiding in Antwerpen. Met die beroepsopleiding kon ik al op mijn achttiende een rijbewijs voor vrachtwagens behalen, terwijl je daarvoor normaal gezien 21 moet zijn. Dit betekende dat ik al op mijn achttiende zou kunnen meedraaien in de zaak. De enige keerzijde was dat ik tijdens de week in Antwerpen op kot moest. En op je zestiende alleen in zo'n grote stad belanden, leek mij niet zo leuk. Uiteindelijk was het niet echt een keuze. Ik wist zó goed wat ik wou, dat ik het er graag bij nam. Ik had een doel en wou dat per se bereiken.

En dat is gelukt: op mijn achttiende kon ik eindelijk met een grote tientonner de baan op!