Vertegenwoordigster Lynn vertelt ...

De laatste maanden werk ik zes dagen per week. Dat vergt altijd al veel energie maar door het koude weer van tegenwoordig geraken mijn batterijen stilaan echt op. Toegegeven, ik zit in een herfstdipje.

Stress op het werk zorgt ervoor dat ik niet meteen tot rust kan komen. Ik praat elke dag met collega's die het beste met me voorhebben. Maar ze blijven erop hameren dat ik harder moet zijn in de verkoop. Ze zeggen dat ik me niet tevreden mag stellen met ‘de excuusjes’ van de handelaars. Dat is misschien wel waar maar als die handelaars niet willen meedoen, willen ze niet. Daar kan ik toch niets aan doen? Die mensen nemen hun beslissing en wat ik ook zeg, ze blijven bij hun standpunt.

Daar komt nog eens bij dat ik het zeer druk heb met het maken van afspraken voor mijn bijberoep. Ik heb nog steeds geen tien adressen verzameld waar ik in november homeparties kan geven en de tijd begint te dringen.

Om wat tot rust te komen probeer ik zo veel mogelijk te sporten. Zo kan ik mijn hoofd ‘leeg’ maken. Maar de laatste tijd is het alsof ik daarmee het omgekeerde effect bereik. Vaak heb ik na het sporten nog meer zaken bedacht om me druk over te maken dan toen ik vertrok. Heeft iemand tips om wat mentale rust te vinden? Laat maar komen! :-)

Deze voormiddag plande ik om naar Leuven te gaan. Ik zou er een nieuwe klant bezoeken. Maar alles liep mis.

Ik was op tijd opgestaan want ik moest de lijst met andere geplande bedrijfsbezoeken voor die dag nog printen. Op het moment dat ik wou printen, bleek de inkt echter op te zijn. Daar had ik niet op gerekend. Ik dacht snel na over een oplossing en stuurde de lijst door naar mijn e-mailadres. Zo kon ik het document bij mijn moeder thuis printen.

In allerijl vertrok ik naar mijn moeders huis. Maar daar aangekomen, besefte ik dat ik haar huissleutels niet bij me had. Die lagen nog in mijn appartement. Dus haastte ik me terug naar mijn appartement, vond de sleutels en zette weer koers naar mijn moeders huis.

Eindelijk geraakte ik binnen en startte haar computer op. Ik opende het excelbestand dat ik doormailde naar mijn e-mailadres en ik drukte het af. Toen ik dacht dat ik eindelijk kon vertrekken naar Leuven, zag ik dat de bedrijfsnamen werden geprint op een ander blad dan de bedrijfsadressen. De tabel was te breed om te printen! De moed zonk me in de schoenen. Het was intussen al laat geworden en ik besloot niet meer naar Leuven te gaan.

Toen ik vanmiddag alles wat beteuterd aan mijn vriend opbiechtte, zweeg hij even en zei dan: ‘Waarom heb je dat bestand niet gewoon liggend geprint?’ Ahh, natuurlijk! Ik kon mezelf wel voor de kop slaan. :-(

Gisteren hielden we onze eerste vergadering samen met alle vertegenwoordigers. De bedoeling: belangrijke informatie voor onze job uitwisselen en ervaringen delen om van elkaar te leren.

We vulden eerst een ‘competentiekaart’ in. Daarop duidden we aan welke taken je kan doen als je door omstandigheden de baan niet op kan. Door deze kaart in te vullen, denk je na over zulke situaties en worden de mogelijkheden opgelijst. Best interessant! Als je bijvoorbeeld -zoals ik :-(- je teen verstuikt door je te stoten tegen een stomme salontafel, is het niet mogelijk om een hele dag van hot naar her te lopen. Maar potentiële klanten telefonisch contacteren, kan wel.

Daarna brainstormden we over de lay-out van de eindejaarsmailing naar onze klanten. Omdat we in een klein bedrijf werken, is het mogelijk ook in zulke zaken inspraak te hebben. Daar ben ik blij om. Binnen een paar jaar hebben we misschien zo'n grote marketingafdeling, dat dat niet meer mogelijk is. Dan krijgen we de eindejaarsmail waarschijnlijk pas te zien wanneer die al helemaal klaar is.

Het ging ook even over vertegenwoordigers die niet genoeg renderen. Die zullen op termijn sneller worden ontslagen. Ik was erg zenuwachtig door deze mededeling. Ik heb de laatste weken immers niet volgens de normen verkocht. Maar gelukkig werd ik snel gerustgesteld: ik hoefde niet te vrezen voor mijn job.

We sloten de vergadering af met een uitsmijter: als je gedurende een aantal weken goed verkoopt, mag je een teambuildingactiviteit kiezen voor het hele bedrijf. Het toeval wil: I love teambuilding! Ik heb leuke collega's en ben altijd in voor sportieve of spannende activiteiten. Ik hoop dus dat we veel zullen verkopen, zodat we dikwijls op teambuilding kunnen. :-)

Ik maak het mezelf opnieuw niet gemakkelijk. Ook al heb ik mijn handen vol met mijn job als vertegenwoordigster, toch heb ik besloten om een zelfstandig bijberoep te starten. Vanaf november organiseer ik homeparties met cosmetica -en verzorgingsproducten. Het lijkt me leuk om op die manier enkele avonden per maand met mijn hobby bezig te zijn. Bovendien wil ik later mensen thuis maquilleren en via deze weg kan ik al wat reclame maken.

Er komt wel veel bij kijken. Ik moet eerst enkele product -en schoonheidsopleidingen volgen. En dan zijn er nog de maandelijkse vergaderingen en jaarlijkse bijeenkomsten. 

Tegen donderdag moet ik tien adressen hebben waar ik een homeparty kan geven. Op dit moment heb ik er vijf. Vandaar mijn warme oproep: zijn er nog kandidaten? ;-)

Vanaf nu heb ik dus twee jobs én ik ga ook af en toe helpen bij mij vriend in de zaak. Tja, zolang je jong bent moet je ervan profiteren. Dat zeggen ze toch. En dat doe ik dan ook. :-)

De economische crisis laat zich voelen: als vertegenwoordigster is het deze dagen nóg moeilijker om nieuwe contracten af te sluiten. Ook al hebben sommige handelaars wel interesse in ons product, ze hebben er gewoon geen budget voor. Gelukkig heeft een collega volgende week een vergadering gepland om te praten over hoe we met de crisis kunnen omgaan. Ik ben benieuwd!

Voorlopig probeer ik me uit de slag te trekken door mijn verkoopgesprekken in te leiden met: “Door de crisis moeten werkgevers andere manieren vinden om hun personeel te betalen, bijvoorbeeld met onze cheques” of “Als u nu niets speciaals voor uw klanten doet, hebt u binnenkort helemaal geen klanten meer”. Maar niemand hapt toe.

Ik besluit om het over een andere boeg te gooien en de ‘gewone' mensen met ons product te verleiden. Ik stop massaal flyers in hun brievenbussen in de hoop dat er enkelen nieuwsgierig zullen worden. Misschien gaan ze wel met de flyer naar de winkel om te vragen of ze de cheques daar aanvaarden. Op die manier kan ik de handelaars er onrechtreeks van overtuigen zich aan te sluiten. Ik hoop het. :-)

Mijn administratie heb ik de laatste tijd eerlijk gezegd links laten liggen. Ik heb het momenteel 's avonds erg druk met sporten, schminken, shoppen en feestjes. Heel leuk allemaal maar eigenlijk zou ik er wel dringend werk moeten van maken…

Hoewel mijn job helemaal niet routinematig is, krijgen mijn prospectiegesprekken stilaan toch een structuur. Volgens mijn werkgever is dat normaal. Elke verkoper heeft na een tijdje het gevoel dat hij zijn ‘verhaal’ begint af te ratelen. Wel, ik zit ook met dat gevoel en het zint me niet.

Het viel me voor het eerst op toen ik vorige week samen met een collega ging prospecteren. In een bepaalde zaak begon ik aan mijn prospectiegesprek toen mijn collega het plots overnam. Ik vond dit niet erg maar ik verwachtte dat de zaakvoeder zijn vragen nadien ook aan mijn collega zou stellen. Vreemd genoeg richtte hij zich tot mij. En omdat ik mijn eigen gespreksstructuur niet tot op het einde had kunnen volgen, was ik helemaal de kluts kwijt. Ik kon geen enkel antwoord meer bedenken! Heel moeilijk zo’n situatie. Noodgedwongen heeft mijn collega het toen opnieuw van me overgenomen.

Het binnensluipen van routine in mijn gesprekken is niet het enige minpunt dat ik ontdekte. Ik bezondig me ook wel eens aan het afhaspelen van zoveel mogelijk informatie vóór ik de handelaar ook maar een kans geef om te reageren. Ik doe dat om negatieve reacties voor te zijn maar eigenlijk is dat verkeerd. Ik wil ons product helemaal niet opdringen aan de handelaars maar hen overtuigen dat ze ons product echt nodig hebben. En dát vraagt jarenlange ervaring die ik nog niet heb. Maar ik houd de moed erin… wat niet is kan nog komen. :-)

Gisteren kreeg ik bericht van de Hasseltse zaakvoerder die ik bezocht. Hij blijkt toch niet geïnteresseerd in onze cadeaucheques. Helaas. Ik besef dat ik helemaal voor niets naar Limburg ben gereden. :-(

Maar vandaag denk ik niet aan mijn werk. Ik heb een dagje vrijaf genomen voor het huwelijk van goede vrienden. Omdat ik een cursus make-up heb gevolgd, mag ik de bruid opmaken voor 'de grote dag'. Ik ben vanmorgen om 05.30 uur opgestaan om haar op te maken zodat ze nog tijd had om naar de kapper te gaan.

Om 11.00 uur komt het bruidspaar op het gemeentehuis aan in een knappe oldtimer. Na de speech van de burgemeester zijn ze officieel getrouwd. Ik schrik ervan dat ik geen traan moet laten. Normaal word ik altijd emotioneel op zulke momenten. Daarom wil ik zelf niet trouwen. Ik zou er toch maar de hele dag huilend bijlopen. :-)

Na het gemeentehuis gaat iedereen naar de trouwzaal. Op het terras wordt een kleine ceremonie gehouden door de oom van de bruid. Familie en vrienden doen hun zegje via een gedicht of een streepje muziek. En dan is het zover: de tranen rollen over mijn wangen. Als de bruid -die zich tijdens de ceremonie sterk kon houden- zelf begint te huilen, is het hek van de dam en begint bijna iedereen te snotteren.

Daarna begint het echte feest. We hebben een leuk cadeau: een kartonnen doos die beplakt is met stukken van 2 euro. Op die manier moet het paar moeite doen om aan hun centen te geraken. :-) Dat is nog vrij onschuldig. Mijn vader was onlangs op een trouwfeest waar ze een heleboel stukken van 2 euro in beton hadden gegoten. Met zes man droegen ze het betonblok binnen en vervolgens gaven ze de bruidegom, die in de bouwsector werkt, een hamer en een beitel.

We gaan pas in de vroege uurtjes naar huis. We liggen net in bed als we een telefoontje krijgen van de bruidegom. Of wij hun appartement volgestouwd hebben met gedroogd stro (waar de bruid allergisch voor is)? Nee, dat hebben wij niet. Maar het is wel een grap van de nichten en neven van de bruid. Tja, van je familie moet je het hebben. :-)

Omdat er nog geen vertegenwoordiger voor de cadeaucheques in de provincie Limburg is gevonden, beslis ik om vandaag wat prospectie te doen in Hasselt. Ik start niet in het wilde weg: ik heb op voorhand een afspraak met een Hasseltse zaakvoerder vastgelegd.

Op weg ernaar toe, bedenk ik dat ik geen flauw benul heb van wat het bedrijf eigenlijk doet. Na wat ‘googelen’ op de bedrijfsnaam, kwam ik alleen uit op een online webwinkel met seksartikelen.

Eenmaal aangekomen, merk ik dat ik het bij het rechte eind heb. De zaakvoerder legt me uit dat het bedrijf seksartikelen verkoopt en dat het ook homeparties organiseert. Dat is interessant voor mij want op zo'n avond zou men ook met cadeaucheques kunnen betalen. We ronden het gesprek af maar vóór de zaakvoerder een beslissing kan nemen, moet hij het voorstel met zijn vennoten bespreken. Dat wordt dus nog een even afwachten voor ik weet of de buit binnen is.

Nu ik toch in Hasselt ben, maak ik gebruik van de gelegenheid om in het stadscentrum nog enkele andere handelaren te bezoeken. Wat een cultuurverschil met Antwerpen! De mensen zijn veel hartelijker. Maar… zodra ze mijn Antwerps accent horen, worden ze toch wat afstandelijk. Misschien praat ik te snel? ;-)

Elke week moet ik vijf contracten afsluiten. Als dat lukt, krijg ik een bonus. Anders niet. Tot nu toe was dat nooit een probleem. Maar vorige week waren de reacties van de handelaars echt heel negatief. Ik haalde maar één contract binnen dus… bye bye bonus. Dat was niet leuk. Bovendien begon ik opnieuw te twijfelen aan de jobkeuze die ik gemaakt had. Telkens wanneer ik het minimum aantal contracten niet binnen haal, voel ik me schuldig tegenover de firma. Dan heb ik het gevoel dat ze me betalen om een job te doen die ik niet aankan.

Om alles even te laten rusten, stopte ik vrijdag wat vroeger met werken. Ik hoopte dat een terrasje met vrienden mijn gedachten zou verzetten. Na enkele wijntjes lukte dat inderdaad aardig. Ik kreeg zelfs opnieuw moed en besloot de volgende week alles op alles te zetten om vijf contracten binnen te halen.

Vandaag vloog ik er terug in. Ik had meteen enkele afspraken vast en was van plan om ze om te zetten in contracten. Maar bijna overal kreeg ik de ‘marketing manager’ voor me, in plaats van de zaakvoerder zelf. Die ‘managers’ mogen geen contracten tekenen en moeten alles eerst doorgeven aan de zaakvoerder. Als ik hen vraag :’Wat ga je vertellen? Wat zijn de belangrijkste voordelen van ons systeem?’, krijg ik te horen: ‘Awel, het kost 250€ en wij nemen jullie cheques aan’. Het gedeelte over de advertentiepagina, de gratis reclame en de andere voordelen zijn ze meteen vergeten.

Nu ja, ik heb wel enkele contracten binnengehaald… dus ik ben tevreden.

Eén ding staat vast, een saaie job heb ik niet!

Vorige week had ik een afspraak met een eigenzinnige hoteleigenares. Ze was heel enthousiast over ons concept maar pas na een half uur kletsen kwamen we ter zake en werd de overeenkomst gesloten. Toch zat mijn bezoek er nog niet op. Nadat ik eerst nog heel de geschiedenis van het hotel te horen kreeg, begon ze als kers op de taart zelfverzonnen liedjes te zingen over haar dagelijks leven. Héél creatief. Maar hoe reageer je als beginnende vertegenwoordiger op zo’n gênante situatie?

Eigenlijk ben ik nog niet veel ‘normale’ klanten tegen gekomen. Dan bedoel ik mensen die beleefd zijn, me laten uitpraten en hun eigen mening kunnen formuleren op een vriendelijke manier.

Nu, ik besef ook wel dat vele handelaars bevooroordeeld zijn tegenover vertegenwoordigers. Ze gaan ervan uit dat we hen een product willen verkopen waar ze veel geld voor moeten betalen maar waar ze niets voor zullen terug krijgen.

Zelf vraag ik hen om een éénmalige bijdrage te betalen om erkend verdeler te worden van onze cadeaucheques. Veel handelaren begrijpen niet dat dit lidmaatschap niet gratis kan. Bovendien vinden ze de bijdrage te duur in vergelijking met de prijs bij onze concurrenten. Die pakken het dan ook anders aan: zij vragen een jaarlijkse bijdrage -geen eenmalige- die slechts de helft bedraagt van de onze. Een eenvoudige rekensommetje leert dat je bij hen dus méér betaalt vanaf het 3de jaar dan bij ons. Maar zover denken de meesten niet na. Vandaag minder betalen vinden ze belangrijker dan de wetenschap dat het op termijn duurder uitkomt. En dat begrijp ik op mijn beurt dan weer niet…

Zoals je in mijn vorige blog kon lezen, ben ik heel tevreden met mijn job als vertegenwoordigster. Toch heb ik ook getwijfeld. Toen mijn vast contract na mijn vakantiewerk klaar lag, was ik helemaal in de wolken. Maar wanneer ik 's avonds thuiskwam, begon het te knagen: "Is dit echt wat ik wil?" Mijn passie is eigenlijk ‘make-up’. Ik ben sinds kort gestart met een avondopleiding in die richting en deze job heeft helemaal niets met make-up te maken!

Na een goed gesprek met mijn vriend en het besef dat ik voldoende vertrouwen had in het bedrijf én hun product, ben ik er toch voor gegaan. Bovendien kon ik zo ervaring opdoen in de verkoop, wat niet evident is als je afgestudeerd bent in de richting Onthaal en Public Relations. Normaal kom je daarna in een administratieve job terecht. Ik heb respect voor alle mensen die graag bureauwerk doen, maar ik zie mezelf niet voor de rest van mijn leven op een stoel zitten. Daar ben ik te ambitieus en te actief voor.

Nadat ik mijn contract getekend had, vergezelden mijn baas en enkele collega’s me naar mijn wagen. Je moeten weten dat tijdens mijn vakantiewerk enkele vandalen mijn auto hadden bewerkt door op mijn dak te springen! Ze waren benieuwd hoe erg het was en kwamen mee om de schade op te meten. Eén van mijn collega’s greep zijn kans en vroeg of ik een sticker van de firma op mijn wagen wilde kleven: een fel oranje exemplaar met in blokletters de website van de firma. Niet echt mijn ding. Ik probeerde me er onderuit te praten maar mijn collega -niet voor niets een ervaren verkoper- kreeg me toch zover. Omdat het juist regende wanneer hij de sticker op mijn wagen kleefde, hing hij er half af toen ik thuis kwam. Zo kreeg ik uiteindelijk toch mijn zin. :-)

Vandaag is mijn eerste dag op mijn vaste job! Ik ben erg zenuwachtig. Pas nu besef ik hoe moeilijk het zal zijn om handelaars te overtuigen van de waarde van een onbekend product.

Als vertegenwoordigster is het mijn taak om in de provincie Antwerpen bedrijven te zoeken die met cadeaucheques willen werken. Daarvoor moet ik systematisch de handelaars in alle Antwerpse winkelstraten afschuimen. Ik start in Aartselaar, onder begeleiding van een ervaren collega die me één dag zal opleiden.

Een greep uit de reacties op mijn eerste dag:

• De meest voorkomende: ‘Hoeveel handelaars doen er al mee in Antwerpen?
  
  Omdat ik vanaf nul begin, zijn er zo goed als geen handelaars die deelnemen. We proberen de vraag te omzeilen met een antwoord in de trant van: ‘Over heel België hebben wij al 1200 deelnemende zaken…’ Maar ervaren zaakvoerders zijn daardoor natuurlijk niet van hun stuk gebracht. Ze stellen de vraag -licht geïrriteerd- opnieuw. Dan maar toegeven dat ik pas vandaag aan ‘de verovering’ van Antwerpen begin maar dat ik al goede contacten heb gelegd. :-)

• De moeilijkste: ‘Ik zie het al, jij komt mijn geld aftroggelen!’
  
  Als groentje verwacht je zo’n reactie niet en heb je niet meteen een antwoord klaar. Gelukkig springt mijn collega voor me in de bres. Op zo’n moment moet je assertief zijn. Ze legt me uit dat ik in zulke handelaars niet veel energie moet steken. Ze laten immers duidelijk zien dat ze niet geïnteresseerd zijn.

Rond sluitingstijd hou ik het voor bekeken. Ik duid op een lijst aan welke winkels ik bezocht heb en wat hun reacties waren. Zo voorkom ik dat ik twee keer in dezelfde winkel binnenstap. Ik leerde vandaag twee soorten handelaars kennen: de durvers en de meelopers. De durvers tekenen in, zonder te vragen of er andere handelaars in de buurt zijn die deelnemen. De meelopers vragen om terug te komen wanneer iedereen al lid is geworden.

Mijn eerste dag zit erop. Ik ga naar huis en besluit een eindje te gaan joggen om me te ontspannen…

Hallo, mijn naam is Lynn. Twee jaar geleden studeerde ik af in de richting 'Onthaal en Public Relations'. Ik was overtuigd dat ik verder wou studeren en twijfelde even tussen een Bachelor in Communicatiemanagement of een Master in Psychologie. Maar omdat ik mezelf niet zag werken als psychologe, begon ik met volle moed aan de Bachelor in Communicatiemanagement.

Ik kwam in een leuke, gemotiveerde groep studenten terecht: we spijbelden nooit en studeerden goed. Net wat ik nodig had om op het rechte pad te blijven. In het begin lukte het aardig maar na een tijdje ondervond ik dat ik de lessen niet erg interessant vond. We kregen steeds meer taken en ik besefte dat ik spijt had van mijn studiekeuze. Toen ook mijn examens de mist in gingen, besloot ik om het studeren voor bekeken te houden en… te gaan werken.

In juni startte mijn zoektocht naar een job. Ik besloot eerst vakantiewerk te doen. Zo kon ik intussen rustig uitkijken naar een vaste betrekking. Na lang zoeken, vond ik eindelijk vakantiewerk: heel de dag cijfertjes in de computer ingeven. Niet erg boeiend, maar omdat het maar voor één maand was, zei ik ja.

Diezelfde week solliciteerde ik ook voor een vaste job als vertegenwoordigster bij een bedrijf dat cadeaucheques uitgeeft. De werkgever stelde voor om een dag met een ervaren vertegenwoordiger op pad te gaan. Zo kon ik zien of de job me wel zou liggen. Na die dag was ik zo enthousiast dat hij me óók een vakantiejob aanbood! Zo kon ik volop proeven van de job. Als alles meeviel, beloofde hij me een vast contract. Mijn keuze was snel gemaakt. Voor ik het wist, was ik op de baan als vertegenwoordigster. En ik heb geluk, onlangs tekende ik mijn vast contract!