Thuiswerk
Ja hoor, het is zover. Mijn vaste pc op het werk is vervangen door een laptop, mijn arbeidsovereenkomst is aangepast, ik heb een infosessie achter de rug en een handleiding bij de hand. Ik heb een nieuw en beter wachtwoord en tonnen andere beveiliging gekregen, en nu ben ik al enkele weken elke dinsdag aan het telewerken!
Eerste conclusie: dit smaakt naar meer … Je kunt je niet indenken wat een verschil dat maakt, thuis kunnen werken. Nee, langer in bed blijven liggen is er niet bij. Met twee kleine kindjes in huis lukt dat niet, want je hebt ’s morgens altijd zoveel te doen. Maar de ochtendrush is toch wel wat relaxter, en eindelijk kan ik de kindjes ook eens naar de crèche brengen: Hallo, ja, ik ben er ook nog, ja, nee, ik ben niet ziek, ik mag telewerken vandaag, en vanaf nu elke dinsdag!
Ik had al af en toe eens thuis gewerkt, wanneer er gestaakt werd bij het spoor. Maar dan kon ik niet op het bedrijfsnetwerk. Ik moest mijn bestanden de dag voordien doormailen naar mijn privémailadres, of op een USB-stick zetten. Nu heb ik een laptop van het werk die ik de maandagavond mee naar huis mag nemen. Ik start die op, ik log in op het netwerk, en voilà, klaar is Kees, ik kan thuis werken alsof ik op kantoor ben. Ik heb toegang tot alle bestanden, tot mijn mailbox, tot alle documentatie, enzovoort. Wat een luxe!
Nog een luxe is dat ik vanaf nu op dinsdag met mijn man kan lunchen ’s middags. Eens gaan wokken, of pizza of frietjes eten… Een beetje quality time voor ons tweetjes zonder kindjes, zalig is dat! Ja, als je ’s morgens en ’s avonds geen uur onderweg bent van en naar je werk, kun je je permitteren om een wat langere lunchpauze te nemen, en daar geniet ik echt van.
Er zijn wel twee grote nadelen. Het eerste is dat ik mijn collega’s mis op een telewerkdag. Als je op kantoor bent en je twijfelt over iets, dan kun je snel even polsen bij je bureaugenoot hoe hij erover denkt. Thuis kun je het enkel aan de muur vragen, en die zegt niets terug. Het tweede is dat ik thuis een ongelimiteerde voorraad lekkers liggen heb, en dat ik me echt moet inhouden om niet te veel te snoepen (bloos, bloos). Maar goed, ik moet gewoon wat zelfstandigheid en zelfdiscipline kweken, en dan komt dat allemaal in orde…
Vorige post: Kogel door de kerk
Volgende post: Druk, drukker, drukst
An (28): "Mijn baas zit soms echt met de handen in het haar. We doen met ons kleine vertaalteam wat we kunnen, maar toveren gaat niet. Regelmatig moeten we mensen teleurstellen, en dat is niet leuk."
