Mijlpalen
Wat gaat het vlug de laatste tijd! De ene ‘eerste keer’ na de andere… Het eerste tandje is een feit. Het eerste woordje, daar zijn we nog niet uit. De tweeling brabbelt erop los, en af en toe komt daar een herkenbaar woord tussen zoals mama, papa, nee, ja. Zeggen ze dat dan bewust? Hmm, dat is twijfelachtig. Maar leuk is het in elk geval wel.
Non-verbale communicatie lukt wel al goed. “Pak me, pak me”, met de armpjes in de lucht en een stralende glimlach (of een pruillip en traantjes als ze drie seconden te lang moeten wachten). Trappelen met de voetjes als papa in de buurt komt: “Kom papa, spelen!” De fles of de kom met pap wegduwen: “Ik heb genoeg gegeten, ik hoef niets meer.” Hun handjes uitsteken en een vreugdedansje doen als ze hun bekertje water zien aankomen: “Joepie, lekker kliederen!” Klappen in de handjes doet mijn jongste ook. De oudste zit er gebiologeerd naar te staren. Maar nadoen? Nee, dat zit er voorlopig niet in.
Ze worden ook zo mobiel, mijn dochtertjes. Vroeger legde ik ze op hun speeltapijt en bleven ze daar liggen. Nu rollen ze in een mum van tijd naar de andere kant van de woonkamer. Niets is nog veilig voor hun handjes. De kamerplanten zijn verbannen naar het terras en het terrein waar ze mogen komen, hebben we intussen afgebakend met de zetels en het voetenbankje. Het leidt soms tot luid protest als ze een barricade opmerken, en er zich niet tussen of onder kunnen wurmen. Of tot samenzweerderig gegniffel als ze een obstakel wel weten te verschalken. Twins 1 – ouders 0.
Ze zijn zich ook al veel meer bewust van elkaar, en zoeken elkaar op. Soms om koffieklets te houden, soms om elkaars speelgoed af te pakken, soms om aan elkaars oor/voet/hand te trekken en soms ook gewoon om naar elkaar te kijken en te lachen. Heel bijzonder toch, een tweeling!
Op het werk gaat de babyboom intussen verder. In februari is een collega van me bevallen van een zoontje, en nu is er opnieuw iemand zwanger -zo leuk! Dat wordt samen aftellen, en daarna nog meer babytalk aan tafel ’s middags. :-)
Allemaal leuk nieuws dus? Nee, toch niet. Onze meisjes blijven hoesten en niezen, wellicht door dat wisselvallige weer. En dus blijven mama en papa rondlopen met wallen onder de ogen door de onderbroken nachten.
Bovendien heeft -na vijf en een half jaar trouwe dienst- mijn werkcomputer het begeven. Dat was wel even schrikken. Gelukkig bewaar ik de meeste van mijn bestanden op de server, en niet op mijn harde schijf. Nu heb ik een mooie, nieuwe zwarte pc. Geen diskettestation meer. De mensen die vroeger op een diskette hun vertaling kwamen brengen, hebben intussen een USB-stickje. Dus dat zit wel snor.
Wat gaat het toch vlug hé, in de computerwereld. De technicus die mijn computer kwam vervangen, leek verbaasd dat die van mijn collega nog werkte. “Heb je hem al meer dan zeven jaar? Wat een dinosaurus!” De pc van mijn baas is nog ouder. Hij heeft nog de tijd geweten dat er geen Google bestond, en dat je met al je vragen bij de schrijver van de tekst terecht moest. Of alles moest opzoeken in het archief. Wat omslachtig!
Vorige post: Vakantie
Volgende post: Vakantie voorbij
An (28): "Mijn baas zit soms echt met de handen in het haar. We doen met ons kleine vertaalteam wat we kunnen, maar toveren gaat niet. Regelmatig moeten we mensen teleurstellen, en dat is niet leuk."
