Back to work
Beste wensen voor 2012 iedereen! Een nieuw jaar is begonnen, en dat betekent voor mij dat mijn zwangerschapsverlof erop zit en ik opnieuw aan de slag moet. Met de feestdagen had iedereen daar wel opmerkingen over:
“Ben jij nog altijd thuis nu?”
“Ja, ik krijg enkele weken langer verlof omdat ik bevallen ben van een tweeling.”
“En je gaat echt weer fulltime werken?”
“Ja hoor. Mijn man werkt halftijds, dus hij brengt de kindjes naar de crèche en haalt ze op.”
“Waarom zoek je geen job dichter bij huis?”
“Ik ben tevreden met de baan die ik heb.”
“Jamaar, ’t is zo ver! En voltijds! En met twee kindjes… Wat ga je doen als er iets mis is met hen?”
“Als het dringend is, dan kan mijn man erom gaan, hij werkt twee straten verder. En als ze ziek zijn, neem ik wel verlof.”
Grr, zot word ik er soms van! Waarom zou ik een andere job zoeken? ’t Is werk dat ik graag doe, met een interessante en gevarieerde jobinhoud, de werksfeer is prima, ik heb fantastische collega’s, een crème van een baas, glijdende werktijden en een goed salaris. Waarom zou ik dat moeten opgeven omdat ik mama ben geworden?
Dat de papa halftijds werkt, en dan nog eens op vijf minuten van de crèche, volstaat blijkbaar niet. Ik ben de mama, en zou dus thuis moeten zitten met ouderschapsverlof, of toch op zijn minst halftijds moeten gaan werken, of dichterbij werk zoeken.
Waar bemoeien ze zich eigenlijk mee? Ze denken duidelijk niet aan het financiële of het praktische aspect. Wie gaat de rekeningen betalen als ik thuis blijf voor de kindjes? En interessante en goedbetaalde jobs liggen niet zomaar voor het rapen, laat staan op een steenworp van je deur. Dat bewijst de vruchteloze zoektocht van mijn schoonzus naar werk nog elke dag. Laat ze maar praten dus…
De combinatie 'tweeling en werken' ligt inderdaad niet voor de hand, dat moet ik toegeven. Mijn dag begint al om halfzes ’s morgens, en eindigt pas om elf uur ’s avonds. En elke minuut is gevuld. Ik zou elke dag wel een paar uur extra kunnen gebruiken, om eens op mijn gemak te kunnen eten bijvoorbeeld, in plaats van in zeven haasten. Of om eens acht uur aan een stuk te slapen, want dat is al van voor mijn zwangerschap geleden. Maar goed, we krijgen maar 24 uur per dag, en ik doe mijn best om die zo nuttig mogelijk te besteden. Ik probeer om noch mijn werk, noch mijn kindjes, noch mijn man, noch mijn huishouden te verwaarlozen. ’t Is soms dansen op het slappe koord, maar het lukt wel…
Vorige post: Uitje
Volgende post: Huismoeder
An (28): "Mijn baas zit soms echt met de handen in het haar. We doen met ons kleine vertaalteam wat we kunnen, maar toveren gaat niet. Regelmatig moeten we mensen teleurstellen, en dat is niet leuk."
En hoe vlot het werk? Krijg je alles georganiseerd?