Een roeping?
Waarom ben ik verpleegster geworden? Ik vraag het me de laatste tijd vaak af. Het enige antwoord dat ik tot nu toe heb bedacht is 'ik kon niet anders'. Sommige mensen spreken over een roeping. Dat vind ik een beetje overdreven, maar toch heb ik het altijd geweten. Als kind wilde ik kok worden, maar vanaf het vierde middelbaar wist ik het: verpleegster zou ik zijn. Veel mensen hebben nog geprobeerd om mij om te praten: 'zou je niet beter iets met wiskunde doen, dan weet je tenminste dat 1 en 1 twee is', 'ben je gek: al die weekends werken!', 'toch niet de sociale sector…', 'zou je geen univ doen, dan kan je veel meer kanten uit'… Maar het kon allemaal niet baten, mijn besluit stond vast. Van weinig dingen in mijn leven ben ik zo zeker geweest: ik zou mensen gaan helpen.
De twijfels rond mijn beroep zijn pas de laatste 2 jaar ontstaan. De eerste jaren moet je je nog bewijzen, tegenover jezelf en het team. Dat is een uitdaging. Dat is tof. Je verlegt je grenzen en hebt het gevoel met belangrijke dingen bezig te zijn. Je moet nog veel energie steken in het leren kennen van de technische kant van de job en je hebt weinig oog voor de echte problematiek in een situatie. Maar eenmaal je het gevoel hebt wat meer grond onder je voeten te krijgen, kan je niet meer naast de -harde- werkelijkheid kijken waar je dagelijks mee geconfronteerd wordt. Ondertussen word je zelf ook ouder en herken je je eigen kwetsbaarheid bij de patiënten.
En dan is het de kunst de nodige afstand te bewaren. Wat ik persoonlijk heel moeilijk vind. Een evenwicht zoeken tussen enerzijds betrokken zijn en het beste betrachten voor je patiënt, en anderzijds toch blijven zorgen voor jezelf. En daar gaan velen van ons volgens mij in de fout. Iemand die uit idealisme aan het beroep begint is meestal een sociaal gevoelig persoon. En als je mensen zodanig aanvoelt dat je hun probleem als het ware op je neemt, bestaat het gevaar dat je je te verantwoordelijk gaat voelen voor die mensen en na verloop van tijd je eigen verwachtingen niet meer kan inlossen. Zo ontstaan irritaties en als je niet oppast burn-out. Ik geloof echt dat de meest warme en gevoelige mensen hier het snelst mee te maken hebben. De patiënt als een 'object' beschouwen zou alles natuurlijk veel gemakkelijker en minder intensief maken. Maar waar zijn we dan mee bezig?
Vorige post: Zorgen voor jezelf
Volgende post: De kleine dingen
