Onvoorspelbaar
Dat het leven niet altijd even voorspelbaar is, weten we. Maar vorige week moest ik toch even diep ademhalen toen Agnes me meldde dat haar beide ouders momenteel ernstige gezondheidsproblemen hebben. Haar vader is op oudejaarsavond zelfs met hoogdringendheid gehospitaliseerd. Tja... dat kan gebeuren. Dat hierdoor ook haar deelname aan onze missie in Kenia in het gedrang komt, is een bangelijke realiteit. Hopen maar dat alles goed komt de komende weken. Ook de moeder van Eddy (de grootmoeder van Annick) blijkt met gezondheidsproblemen te kampen. Ik mag er niet aan denken dat, na al die voorbereidingen, het project in het water zou vallen. Voor de ploeg die op 11 maart vertrekt -ondertussen 8 personen-, zijn alle afspraken en boekingen gemaakt. Dus alsjeblieft...
Nu de deadline zo dichtbij komt, begint de adrenaline te stijgen. Wat kijk ik uit naar het vertrek! Alleen al denken aan Kenia, Lukore en de Fashion School bezorgt me een glimlach en licht vochtige ogen. Zonder twijfel wordt het weer een heel emotionele ervaring.
Maar eerst nog 8 weken flink doorwerken voor VDAB. In februari staan de besprekingen met de sectoren op de agenda om te bepalen welke beroepen ‘knelpuntberoepen’ zijn. Dit zijn beroepen waarvoor er niet voldoende geschoolde kandidaten zijn om het aantal vacatures in te vullen. De lijst met knelpunten wordt elk jaar langer en het probleem is niet zomaar 'snel snel' op te lossen. Bij VDAB spreken we trouwens liever van ‘kansenberoepen’ in plaats van 'knelpuntberoepen'. Want als een werkzoekende een opleiding kiest voor één van deze beroepen, heeft hij een grote kans op werk!
Voor de sectoren waarvoor ik account ben, zullen vermoedelijk de volgende beroepen als 'kansenberoep' uit de bus komen: patronenmaakster, stikster, strijkster, wasserijarbeidster, drukker, drukafwerker, automecanieker, plaatslager/koetswerkhersteller, kapper, schoonheidsspecialiste, vrachtwagenchauffeurs, buschauffeurs en heftruckbestuurder. Een lange lijst waarvoor heel wat actieplannen nodig zijn. VDAB en haar partners willen al die jobs namelijk graag ingevuld zien.
Werk hebben dat je ligt, geeft een zeer grote voldoening. Het is een échte verrijking in je leven, zelfs al moet het -met graagte overigens- tot 65 jaar!
Vorige post: Nieuw jaar, nieuwe deadlines
Volgende post: De spanning stijgt
Liesbeth (54): "Na 28 jaar werken voor VDAB, verlaat ik voor even mijn vertrouwde werkplek. Ik neem een sprong in het onbekende en vertrek naar Kenia om er in het afgelegen dorp Lukore een naaischool op te richten."
Een gewone lezer denkt misschien: die Liesbeth schrijft maar wat en overdrijft. Maar ik kan het uit eerste hand getuigen: je scherpe pen is echt en je inzet mateloos.