VDAB-medewerkster Liesbeth vertelt ...

De spits is afgebeten: de acties binnen VDAB voor de sponsoring van het project ‘Annick for Kenya’ zijn gestart. Bedoeling is om in elke provincie een presentatie te geven bij het MVO-team, onze collega’s die zich bezig houden met maatschappelijk verantwoord ondernemen. Daarnaast willen we aan iedereen en overal het boek ‘Mijn Kenia’ -een bundeling van mijn blogstukjes over de eerste twee missies in Kenia, aangevuld met prachtige foto’s- te koop aanbieden. Ten slotte willen we alle VDAB-collega’s motiveren om overal sponsoracties op te zetten. Benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren de komende maanden. En vooral: wat dat gaat opleveren…

Binnen het Kenia-team hebben we de taken verdeeld. Jozsef geeft de presentatie in Antwerpen, Edith in Limburg en Vlaams Brabant en ikzelf en Martine in Brussel, West-Vlaanderen en Oost-Vlaanderen. Er zijn al enkele sessies voorbij, telkens voor een heel geïnteresseerd publiek. Het project maakt indruk en grijpt de mensen aan. Het doet deugd te constateren dat het als heel waardevol wordt ervaren. Het valt me op dat zowel Martine als ik gloeien van trots en enthousiasme als we over ons Kenia-avontuur vertellen. Met 150 prachtige, treffende foto’s en een aangrijpend verhaal, krijgen we de toehoorders moeiteloos overtuigd van het nut van ‘Annick for Kenya’. Na de presentatie bieden we het boek ‘Mijn Kenia’ te koop aan. Een mooie afsluiter.

Op ‘Mijn Kenia’ ben ik behoorlijk trots. Mijn dochter Karen -een grafisch ontwerpster- zorgde voor de layout en bereidde het boekje in het diepste geheim voor, als geschenk voor mijn verjaardag. Mijn vier kinderen, partner en stiefzoon David schreven er ontroerende woorden in. Dat trof me enorm. Wat een uniek geschenk!

Ondertussen zijn er 600 stuks van ‘Mijn Kenia’ gedrukt -weliswaar zonder de persoonlijke boodschappen- als oefening voor de cursisten print van het opleidingscentrum in Turnhout. Bedoeling is om ze alle 600 verkocht te krijgen. De verwachtingen zijn hooggespannen. Via allerlei kanalen maken we promotie, en het verkopersbloed jaagt door mijn aderen. Mijn persoonlijke score staat ondertussen op 125 verkochte stuks. Ook via deze blog doe ik graag een oproep:

‘Mijn Kenia’ kan je bestellen voor een luttele 10 euro via een mailtje naar liesbeth.wouters@vdab.be. Vervolgens laat ik je weten op welke manier het boek tot bij jou geraakt. Ik garandeer je: je zal van het verhaal en de foto’s genieten. Van de opbrengst gaan we schooluniformen maken voor de kinderen van Ukunda, in Annick’s Fashion School. Want zonder uniform kan een kind in Kenia niet naar school. Per verkocht boek kunnen we twee uniformen maken. Het zou prachtig zijn als we de 600 boeken verkocht krijgen. Dat betekent 1200 nieuwe schooluniformen. Komaan… laat de bestellingen maar komen!

De derde bezoekdag -en derde reportage- van dokter Carl Steylaerts, voorzitter van Rode Kruis Diest, staat in het teken van gezondheidszorg en voeding.

Het ziekenhuis van Ukunda is de eerste halte. Hier bezorgde Annick For Kenya de vorige jaren 38 ziekenhuisbedden, ziekenhuiskledij en een tandartsstoel. Meer dan dat is er nog steeds niet. Er staat dus nog veel op het verlanglijstje!

Een lange bloedhete rit door de brousse bracht ons vervolgens bij enkele voedselprojecten waar men in de dorre, schrale grond -en op de meest primitieve manieren- probeert om groenten te kweken.

Een indrukwekkend bezoek aan een internaat voor doofstomme kinderen sluit onze marathon af. Respect voor wat de begeleiders voor deze kinderen betekenen. En leerrijk om te zien dat EHBO en ziekenvervoer hier totaal anders is dan bij ons.

Zonder dans kan Kenia niet, dus worden we zowel bij de kinderen als later op de avond getrakteerd op een voorstelling. Zij het op een totaal verschillende manier…

 

De tweede reportage van dokter Carl Steylaerts (voorzitter Rode Kruis Diest) geeft het relaas van dag 2 van de reis naar Kenya.

Bij het begin van een nieuwe dag krijgen de leerlingen van de Fashion School instructies over wat er van hen verwacht wordt, én wat er niet kan. Daarna volgt de praktijkles. We zorgden voor een spiegel wat dolle pret betekende voor onze meisjes én de kinderen van de nabijgelegen lagere school.

De rest van de dag bezocht het team van het Rode Kruis Diest een aantal gesponsorde projecten die rond ‘water’ draaiden. Proper en drinkbaar water voorzien voor zoveel mogelijk mensen is één van de drijfveren van de Annick For Kenya-projecten. Een waterput, een waterpomp, een watercontainer… als het maar zorgt voor drinken voor de kinderen, de school, een ziekenhuis én de groenten.

 

De voorzitter van het Rode Kruis in Diest, dokter Carl Steylaerts, bezocht dit jaar de projecten van Annick for Kenya en maakte enkele leuke reportages.

In de eerste zien we de plaatselijke Rode Kruispost in Kwale waar de lasschool van VDAB-instructeur Jozsef Nagy georganiseerd werd. We zien Jozsef aan het werk, samen met zes jongens en meisjes. Daarna gaat het naar de Annick For Kenya Fashion School, waar VDAB-collega's Martine Keuleers, Edith Vanhees en Liesbeth Wouters naailes geven aan 12 jonge vrouwen én Mwajuma, de plaatselijke leerkracht. Zo leren de jonge vrouwen een vak, en werken ze aan hun toekomst. Ook het hutje van Juma, de gehandicapte man die het toezicht van de naaischool kreeg toevertrouwd, komt in beeld. Je ziet de schrijnende omstandigheden waarin hij met zijn gehandicapte vrouw en vijf kinderen leeft. Bij de start van het regenseizoen werd daarom een plastiek zeil over het open dak van zijn hut bevestigd. Op lange termijn is het de bedoeling om dit gezin een stenen huis te geven. Want grote en kleine noden lenigen, daar draait het om in de projecten van Annick For Kenya.

 

Ondertussen ben ik een maand thuis, en bijna ‘bijgeslapen’. De vermoeidheid had me flink te pakken en de adrenaline moest uit mijn lichaam. Maar wie denkt dat het avontuur is afgelopen, heeft het mis. Vandaag heb ik -samen met de andere VDAB’ers van de Keniaploeg- gebrainstormd over toekomstige acties binnen ons bedrijf. Want de missie in Kenia is dan wel voorbij, het sponsorproject moet eigenlijk nog op gang komen. We zitten boordevol plannen, en zullen al onze collega’s in alle provincies vragen om -ieder op zijn manier- een centje bij te dragen.

Ook buiten VDAB blijven we bezig. Lesgeefster Mwajuma komt in augustus -als de naaischool in Kenia gesloten is- naar België. Tijdens mijn vakantie zal ik haar twee weken privéles geven bij mij thuis. Ik voorzie ook met veel plezier een bed voor haar en haar zoontje van 10 maanden. Zo vergroten we op korte tijd haar kennis, en kan ze die overdragen aan de leerlingen in Kenia. Wekelijks ontvangen we van haar nog een mail met de laatste nieuwtjes en foto’s, en zoveel bedankjes dat het hartverwarmend is. Eddy is al bezig met het in orde krijgen van haar visum, wat niet vanzelfsprekend is.

Wat ik Mwajuma graag wil leren, is het maken van schooluniformen. De lagere school, die naast de naaischool is gelegen, heeft dringend behoefte aan nieuwe en modernere schooluniformen voor 400 leerlingen. De uitdrukking ‘tot op de draad versleten’ is op de oude schooluniformen namelijk echt van toepassing. De kleding van de kinderen is in zo’n slechte staat, dat het pijn doet aan mijn hart: gescheurd, zonder knopen, vuil tot in het diepste van de vezel, ouderwets, zonder fatsoenlijke pasvorm enz. Niet dat de kinderen zich dat aantrekken. Die zijn blij dat ze een schooluniform hebben en naar school kunnen gaan. Maar ik ga de komende maanden toch mijn best doen om zowel naar ontwerp, patroon als uitvoering iets leuks te maken. Ik kan weer beginnen dromen...

Aan dromen en plannen heb ik voorlopig trouwens geen gebrek. Mijn oudste dochter Ellen trouwt namelijk in juni met haar vriendin Evi. Heerlijke en gelukzalige liefde overstroomt hen al enkele jaren, en dat gaan ze nu officialiseren. Als moeder mag ik in hun grote geluk delen. Niet enkel in mijn dromen, maar ook in de praktijk: ze hebben me allebei gevraagd om hun outfit te maken. Twee bruiden kleden! Da's een niet alledaagse opdracht. De hele familie en ruime vriendenkring tracht te weten te komen wat ze zullen dragen op hun grote dag. Maar ik verklap het lekker niet en probeer het zelfs voor het koppel onderling geheim te houden. Want de verwondering op het moment zelf is toch ook onderdeel van de droom, niet?

Ik ben nu bijna twee weken terug uit Kenia, maar ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. :-) Alle herinneringen en gevoelens dwalen hele dagen door mijn hoofd. Dat komt ook omdat het verhaal verder gaat. Vrienden en familie vragen me nog steeds om te vertellen over mijn ervaringen. En voor volgende weken moet ik enkele artikels voorbereiden over onze missie. Er wordt ook regelmatig heen en weer gemaild tussen al wie mee was, en de leerkrachten die de naaischool en de lasopleiding verder zetten. Het doet zo’n deugd nieuws van mekaar te horen.

Vorige maandag zijn Eddy en ik in de middelbare school van mijn twee oudste zonen aan bijna 1.000 leerlingen gaan vertellen over de projecten van Annick for Kenya. Zes keer, voor de zes opeenvolgende jaren, hebben we aan de hand van een diavoorstelling verteld over wat er in het verleden is gerealiseerd en over de naaischool en de lasopleiding waar we enkele weken geleden mee bezig waren. Het was stil in de zaal, ook al zaten er soms bijna 200 leerlingen te luisteren. Respons hebben we niet gekregen, maar een leerkracht kwam op een bepaald ogenblik wel vertellen dat een leerlinge erg onder de indruk was. Twee dagen later hebben de jongeren een solidariteitstocht van 10 km gestapt, waarvan het sponsorgeld aan Annick for Kenya werd gegeven. Nog veel belangrijker dan de opbrengst van de wandeltocht, is het feit dat jongeren in onze rijke maatschappij zich bewust worden van de vele kansen die ze krijgen. Het is belangrijk dat ze beseffen dat er op deze aardbol jongeren in totaal andere omstandigheden leven, maar met dezelfde talenten en dezelfde dromen over een mooie toekomst.

Dat ik in Kenia ging helpen om een naaischool op te starten, komt vanuit mijn gevoel te willen delen. Ik heb voortdurend het gevoel te mogen leven op de kers van de taart! Ik heb het ongelofelijke geluk geboren te zijn in een land waar de overheid zorgt dat ik alle opleidingen kan volgen die ik wil. Dat is in een groot deel van de wereld niet zo. Wanneer je geboren bent in een land waar de overheid niet goed functioneert, heeft dit grote gevolgen. Hoge werkloosheid maakt dat ouders geen geld hebben om hun kind naar school te sturen. En van leerkrachten die amper betaald worden, kan je niet verwachten dat ze alle dagen aanwezig zijn en goed onderwijs geven. Wanneer iemand zijn talenten niet kan ontwikkelen, heeft die het ook moeilijk om zijn kinderen meer kansen te bieden. Dat vind ik bijzonder oneerlijk, en daarom deel ik graag mijn rijkdom en kennis. Ik hoop dat de jonge vrouwen uit de naaischool met een diploma meer kansen zullen krijgen, en zo hun kinderen meer kansen kunnen geven.

Maar de Kenianen deelden ook iets met mij. Tussen hen zijn, bracht me terug tot de essentie. Ze bezitten bijna niets, dus ligt de nadruk op het zijn. Dat is een heel fijne ervaring. Overal waar je komt, word je uitbundig begroet met een ‘Jambo Jambo’ en een brede glimlach. Ze kunnen weinig geven, dus uiten ze hun dankbaarheid door iets voor je te dragen, een kokosnoot uit een boom te halen, of te zingen en te dansen. Dat intense contact met de bevolking maakt dat Kenia, niet langer Kenia is voor mij. Maar wel Mwajuma, Aïsha, Amina, Juma en zoveel anderen. We wonen op meer dan 7.000 km van elkaar in een totaal andere wereld, maar we zijn twee weken deel geweest van mekaars leven. Het is een klein stapje vooruit in het werken aan een betere wereld, want zoveel onbegrip is gebaseerd op onwetendheid.

Op de Keniaanse stranden lopen bijvoorbeeld heel veel verkopers van allerlei souvenirs. Als ze een westerling zien, bestormen ze die in de hoop die dag wat inkomen te hebben. Als je je daaraan ergert -want ze laten je geen moment met rust- mis je de kans op een echte ontmoeting. Als je in alle rust zegt dat je echt niet alle dagen iets wil kopen, lukt het vaak om een gesprek te beginnen. Over hun gezin, uit welke streek ze komen, wat ze doen buiten het toeristenseizoen, de politiek… Dat is heel boeiend, en zo wordt een commercieel gebeuren een moment waarop mensen van verschillende werelddelen wat dichter bij mekaar komen. De gesprekken met de jonge vrouwen in de naaischool zullen me ook altijd bijblijven. Elk van die vrouwen heeft een eigen verhaal dat ik in mijn hart draag. Het heeft Europa en Afrika dichter bij elkaar gebracht.

 

Aan het woord was Martine. Zij hielp mee in de naaiklas, en deelde haar kennis over boekhouden.

Terug in België, en terug naar het werk. De extra week verlof bleek echt wel nodig. Het doet wat met me, zo’n ervaring. Ik heb het moeilijk om me terug aan te passen aan de Westerse ‘ieder voor zich’-mentaliteit. Dat is nog moeilijker dan de aanpassing aan het klimaat.

De reis naar Kenia is een ervaring die ik moeilijk kan delen of beschrijven. Ik maakte er deel uit van zo’n hecht team! Dat mis ik vandaag. Dat hechte team was voor mij het mooiste aan het hele project: samen zijn met mensen die op dezelfde manier in het leven staan, die dezelfde normen en waarden hebben. Ik kom ze zo weinig tegen hier in België. De menselijke samenhorigheid in Kenia is zo tegengesteld aan het individualisme hier.

Vanaf vandaag neem ik me voor om niet meer te mijmeren, maar vooruit te denken. Er zijn nog acties op til voor Annick for Kenya. Acties die wij ten volle gaan ondersteunen als team. Het werk wordt dus voortgezet, en de teamgeest blijft bestaan. Zij het op een afstand. Intussen droom ik van een volgende missie. Misschien. Ooit. In toekomst. Als ik de kans krijg.

 

Aan het woord was Edith. Ze hielp in de naaiklas, en deelde haar kennis van kostprijsberekening, aankoopbeheer, kasboek en verkoop.

Na onze thuiskomst kregen we van Eddy en Martine deze mooie, persoonlijke bedankingsbrief. Die willen we graag met jullie delen. Vergeet ook de facebookpagina van Annick For Kenya niet. Daarop staan al onze foto's, en nieuws over het project.

Jambo, jambo,

Gert, bedankt voor je arm in het vliegtuig. We zijn er toch maar samen geraakt! Je speurwerk naar plaatsen voor studenten is redelijk positief en een meerwaarde van de reis. Je naai-inspanningen tot het laatste moment onontbeerlijk voor het afwerken van alle kleedjes.

Edith, we hadden allebei ons dipje. Jij werd ongewild geveld door vieze beestjes, ik werd gekweld door moeilijk los te laten gedachten. Toch heb je je helemaal gegeven, en bij het dansen kwamen alle remmen los. Ook al moest je daarvoor je schattebout even verlaten. Ik hoop dat jouw verhalen zijn traantjes vlug hebben doen vergeten.

Martine, jouw leuke verhalen aan tafel deden jullie harde werken even vergeten en maakte ons allen aan het lachen. Je interesse en vragen aan de meisjes, maakt dat je meer leerde dan ik in die vier jaren. In je eentje hield je zelfs even de hele klas onder controle. Bij het dansen deed je stof opwaaien als een echte Afrikaanse. Bedankt ook voor het luisteren op de terugreis.

Liesbeth, de motor van alles! Er is dan wel een klas en machines, zelfs meisjes die er aan willen beginnen. Zonder jouw ideeën is er niets. Een jaar lang alle tentakels uitstrekken op zoek naar modellen, stoffen, voorbeelden stikken. De tijd en energie die je er telkens weer insteekt, lopen al behoorlijk op. De modeshow doet je op je tippen lopen, maar toch is het altijd klaar! Dit met zoveel enthousiasme en inzet dat je dan ook nog eens perfect kan overbrengen naar de anderen. Je intens zien genieten van Afrika met zijn kleuren en geuren maar vooral zijn dansen, zijn een plezier voor het oog.

Jozsef en Veronika, een uniek en sterk team. Jullie stonden er meestal alleen voor met de jongens en meisjes. Het enthousiasme waarmee je ‘s avonds over hen sprak, gaf iedereen een goed gevoel. De geleverde resultaten mogen dan ook gezien worden en zullen jaren dienst doen in de naaischool.

Mister Hans, je hebt er heel wat zweet gelaten maar ook zoveel gerealiseerd. Alles wat je aanpakt breng je tot een goed einde, zoals het een echte Afrikaner betaamt. Je zet je met volle overtuiging in. Ook in moeilijke momenten sta je klaar. Die verrassing en samenzwering heb je goed geheim kunnen houden.

De thuisblijvers hebben jullie dan wel 14 dagen moeten missen maar ze mogen op school of werk toch gerust en fier gaan vertellen zonder overdrijven, wat een straffe, sterke mensen jullie stuk voor stuk zijn.

Daarom is het aan ons om jullie te bedanken. Voor de inspanningen, de tijd, de centen, het verlof, de kilometers rijden naar vergaderingen, de inentingen... Ik geloof dat Annick alles met een verlegen lachje gadeslaat en ziet dat het meer dan goed is.

Eddy & Martine Van Uytsel

We zijn terug in België, en de schok is enorm. Niet in het minst door de temperatuur: er is wel 40 graden verschil tussen Kenia en België. Brrr... Ook de mentale overstap is groter dan verwacht: terug naar het werk en het dagelijkse gezinsleven, weg van het hechte team in Kenia. Er wordt de hele dag over en weer gemaild door de ploeg, met telkens dezelfde boodschap: ik mis Kenia!

Ik lees wat verdwaasd de mails die gedurende twee weken ongeopend bleven. Het zijn er maar liefst 1089. Ik dwing mezelf om de Keniaanse ‘pole pole’-mentaliteit te bewaren, en me niet op te jagen. De hele dag werk ik door, zodat het aantal ongelezen berichten tegen de avond flink gereduceerd is. Nog enkele dagen, en ik ben weer helemaal bijgewerkt.

’s Avonds is iedereen bezig met het plaatsen van foto’s en filmpjes op een dropsite die Edith heeft aangemaakt. Zo kunnen we genieten van elkaars mooie beelden. Ondertussen overpeins ik de meest memorabele momenten:

• de unieke ontmoeting met Evelyne W. Guchura
• de confrontatie met de extreme armoede en levensomstandigheden van het gezin van Juma
• de bezorgdheid toen Edith met de ziekenwagen werd afgevoerd
• de grote inzet en het niet aflatende enthousiasme van de meisjes
• de lieve Mwajuma en haar gastvrijheid om ons bij haar thuis te ontvangen
• de stress in het klasje bij de voorbereidingen van de show, en natuurlijk ook de show zelf
• de meest prachtige gospels van het dubbele koor in de St Joseph’s church op zondag
• de koorleider die me aansprak bij het verlaten van de kerk en mijn mailadres vroeg
• Hans en Eddy die constant in de weer waren om allerlei werken uit te voeren in de school én daarbuiten
• het meest heerlijke, exotische fruit à volonté
• het enthousiaste team lesgevers in de school en onze vlotte samenwerking
• Jozsef en Veronica die in bloedhete temperaturen een lasopleiding gaven en -net als hun studenten- zonder morren dikke, afgesloten werkkledij droegen.
• de vrouwenpraat op vrije momenten en de heerlijke giechelbuien van Martine Keuleers
• dansen en dansen en dansen tot het zweet over ons hele lichaam droop
• de emoties van het hele team bij de afsluitende speeches van Hans en mezelf

Dit waren mijn afsluitende woorden bij onze laatste maaltijd:

Beste Eddy en Martine,

Het is voorbij. Voor mij was het nu al de derde keer. Maar je ziet, ik kom telkens weer.
Bedankt dat we er mochten zijn. En ik weet zeker: we vonden het allemaal fijn.
Het was spannend, het was zwaar, het was moeilijk, het was grappig, het was emotioneel, het was overweldigend.
Maar boven alles was het klaar: we maken mee de droom van Annick waar.
We vormden een goed team, en bundelden onze krachten al wisten we niet écht wat te verwachten.
Maar het is niet écht voorbij, want we doen door. Met dank aan Gert en de studenten, want die gaan ervoor.
We willen er voor jullie zijn, om te verzachten al de pijn.
En hopen dat jullie kunnen verder leven door andere kinderen een droom te geven.
Bedankt Eddy en Martine, bedankt Hans, bedankt Jozsef en Veronica, bedankt Edith en Martine.
Bedankt Annick dat we dit voor je mochten doen.

In Afrika is elke dag een avontuur, dat hebben we vandaag weer aan den lijve mogen ondervinden...

Onze terugreis verliep namelijk niet zoals verwacht. We waren nochtans goed op tijd vertrokken. Om 5u stopte de bus aan ons hotel om ons naar de luchthaven te brengen, 50 km verderop. We hebben er maar liefst 4 uur over gedaan! Monsterfile aan de ferry in Mombassa. Massa’s mensen te voet, met de fiets en met de auto. Nooit gezien.

We bleven pole pole want hey, this is Africa. Het was bijzonder om te zien dat we in de file voorbijgestoken werden door rijkere Kenianen, met fatsoenlijke auto’s. De politie is hun vriend en een paar shillings kunnen hen al snel een paar plaatsjes naar voren helpen in de lange rij. Amazing.

Eenmaal aangekomen aan de luchthaven snelden we de bus uit en checkten we vlug in, tenminste dat dachten we. Er waren echter problemen bij het inchecken: ten eerste was mijn ticket van de terugreis verdwenen, waarschijnlijk al afgescheurd door de douane bij de heenreis. Dat op zich was redelijk snel opgelost want ik bleek wel op de lijsten te staan. Maar dan moesten we onze koffers wegen. Hier en daar wat kilo’s teveel, dus werd het schuiven met bagage. De ene wat meer, de ander wat minder.

Ondertussen bleek dat de gate bijna dicht was. Er werd ongeduldig op ons gewacht in het vliegtuig. Het werd rennen. Toen we eenmaal binnen waren kon het vliegtuig vertrekken, belangrijke mensen komen altijd als laatste. :-)

Na twintig minuten bereikten we Zanzibar en daar begonnen de troubles opnieuw toen bleek dat we dubbel geboekt waren. Onze plaatsen waren twee keer toegekend. Alweer stalen we de show: er moesten nieuwe plaatsen gezocht worden en er waren mensen die zich tot hun groot ongenoegen moesten verplaatsen.

Wij bleven nog steeds pole pole, hakuna matata. Hier jagen we ons niet op, dat zullen we in België snel genoeg opnieuw doen, denk ik. :-) Wat waren we blij toen we tegen 12u eindelijk iets te eten kregen op het vliegtuig. Onze magen zijn intussen het hotelbuffet gewoon, dus veel langer konden we niet zonder eten.

We praatten nog wat met Lianne, een Nederlands meisje van begin twintig dat na 5 maanden vrijwilligerswerk in Kenia terugkeert naar huis, met gemengde gevoelens. In de afgelopen 2,5 jaar is ze 5 keer naar Kenia gegaan als vrijwilliger. De periodes tussenin werkte ze in Nederland om weer genoeg geld te hebben om terug te vertrekken. De volgende keer zou ze wel eens definitief in Kenia kunnen blijven, want ze heeft er ook de liefde gevonden.

Heerlijk, zo’n meisje met idealen. Elk van ons heeft dat wel een beetje in zich maar het leven liep anders voor ons. Het vergt moed en doorzettingsvermogen om je droom na te jagen. Maar met deze twee weken hebben wij toch het gevoel dat we onze droom ook een beetje verwezenlijkt hebben.

Vandaag is onze laatste dag. We proberen zoveel mogelijk te genieten en zeggen herhaaldelijk: morgen is het over. De meesten van onze ploeg gaan in de voormiddag nog eens naar een misviering. Ook dit keer komen ze overdonderd terug. Gelukkig werd alles gefilmd voor degenen die in het hotel achterbleven, zo hebben ze toch een impressie van de sfeer.

Na de mis vertrekken sommigen naar de afspraak met Pascale, een sympatieke West-Vlaamse dame die twee keer per jaar telkens 1 maand naar Kenia komt in het kader van Sunshine 4 kids. Momenteel begeleidt zij 8 hogeschoolstudenten die hier 6 weken stage doen (lerarenopleiding). Ze verricht hier prachtig werk, en is de ideale partner voor Gert die in de toekomst ook zulke samenwerking wil opzetten vanuit de Plantijn Hogeschool.

Het valt me op dat de Belgische vrijwilligers elkaar vinden hier. Er wordt fantastisch samengewerkt over de projecten heen. We zijn hier allemaal met hetzelfde doel: ontwikkelingswerk. Het is fijn om steeds tussen mensen te zijn die dezelfde idealen hebben en op dezelfde manier in het leven staan. Ik kom ze weinig tegen in België, maar hier des te meer.

Zelf heb het deze namiddag rustig gehouden, lekker aan het zwembad. In de zon is het eigenlijk niet uit te houden, dus dan maar de schaduw in. Zonde, als je weet dat we de komende maanden weer in slecht weer gaan zitten. Ik geniet maximaal van deze dag. Met de achterblijvers babbel ik de hele namiddag. Vrouwenpraat. Het is fijn om tussen vrouwen te zijn en te praten over wat ons bezighoudt in het leven: de kinderen, de familie, de partner... Ieder heeft zijn eigen problemen en het is een geruststelling te weten dat er overal wat is. Ik hoop dat we deze band in België in stand houden. Twee weken samen leven met mensen die je vooraf nauwelijks kent, het is toch wel speciaal.

Voor het avondeten beslissen we om, met de moed in onze schoenen, aan onze koffers te beginnen. Nu komt het einde écht dichtbij. Het ‘laatste avondmaal’ is gezellig, en als dessert bestellen we taart om Annick for Kenya 2013 af te sluiten. En daar horen natuurlijk speeches bij. Zowel Liesbeth als Hans rijmen erop los. Mooi, echt waar! Emotioneel ook. We geven ook een klein presentje af aan Martine (van Eddy) die morgen jarig blijkt te zijn. En dan wordt het echt emotioneel, als Martine het woord neemt. Het wordt stil aan tafel, en de tranen rollen over onze wangen. Hier blijft niemand onberoerd bij, een moederhart dat bloedt. Er wordt geknuffeld, omhelsd en bedankt. Dit vergeten we nooit meer.

Daarna drinken we nog een laatste cocktail bij het zwembad, en dan naar de kamer. Want om 4u15 zullen we gewekt worden door de receptie.

 

Aan het woord was Edith. Ze helpt in de naaiklas, en deelt haar kennis van kostprijsberekening, aankoopbeheer, kasboek en verkoop.

Vandaag was een rustdag.

Met z’n vieren hadden we vanmorgen een afspraak met een man die boottochten organiseert. Hij bracht ons naar een zandbank die je bij laagtij vanop het strand ziet liggen. Heerlijk was dat. Het bootje had een glazen bodem en de kapitein dook regelmatig onder de boot met brood om vissen -en een soort zeeslang- te voeren. Zo konden we de dieren van dichtbij zien. Wat een prachtig onderwaterleven!

Op de zandbank hadden we het gevoel dat we in het paradijs waren: rondom ons oceaan met appelblauw zeegroen water, parelwit zand en het ruisen van de golven... Daar mochten we snorkelen. Voor mij was het de eerste keer, maar het ging reuzegoed. Het was heerlijk om tussen een school minisardientjes te zwemmen, of de prachtig gekleurde visjes te bekijken die rond mijn vingers zwommen. We hadden ook een boeiend gesprek met de man van de boot over de corrupte politiek in dit land, en de aankomende verkiezingen. Het moet vreselijk zijn om vooruit te willen in het leven, maar daar niet in te slagen omdat de overheid niet de nodige structuur en opleiding voorziet. Het is een verhaal dat we hier steeds opnieuw horen.

Wat tijdens deze reis heel duidelijk werd, is hoe gedreven de Kenianen zijn. Iedereen die kan, zet een handeltje op om ervoor te zorgen dat er ’s avonds eten op tafel staat. Elke keer als we ons op het strand durven vertonen, worden we bestormd door verkopers. Ze kunnen geweldig aandringen, maar als je duidelijk maakt dat je niet elke keer bij elk van hun iets kan kopen, nemen ze vriendelijk afscheid en wensen je een fijne dag. Sommigen slaan graag een babbeltje over het leven in Kenia, nadat we steevast geantwoord hebben op de vragen: ‘Where are you from? Germany? Alles gut?’

In de namiddag hebben we ons zoals echte toeristen op een zetel naast het zwembad gelegd, en wat gerust in de schaduw van de kokospalmen. Vanuit het zwembad werden we getrakteerd op een ritmisch gezang dat wat leek op een krijgerslied. Bleek dat vijf lokale sportmonitoren waterpolo speelden met vijf rondbuikige -vooral Duitse- toeristen. Elke keer als de bal in handen was van de Kenianen, begonnen die ritmisch te zingen om elkaar aan te moedigen. En vermits we hen bijna voortdurend hoorden zingen, waren zij -en niet de rondbuikige blanke mannen- aan de winnenende hand. :-)

Daarna maakten we nog een lange strandwandeling. Hoe mooi is het hier toch. Maar bijna voortdurend werden we er door de verkopers op het strand aan herinnerd dat het leven voor de lokale bevolking hier -ondanks hun eeuwige lach en vriendelijkheid- bikkelhard is.

 

Aan het woord was Martine. Zij helpt mee in de naaiklas, en deelt haar kennis over boekhouden.

Het zit erop. Onze lesopdracht in Kenia is afgelopen. Vandaag rondden we op een Afrikaans tempo de laatste activiteiten in de klas af. Martine en Edith gaven nog een uur les over het bijhouden van een kasboek, terwijl Gert en ik de patronen met Mwajuma overliepen. Maar het ging Mwajuma niet af. Ze was erg ziek -ze had pijn en hoge koorts- en wilde naar het hospitaal om bloed te laten trekken. Ze had een vermoeden van een malaria-aanval. Tegen de middag kregen we onze chauffeur Assad te pakken die met Mwajuma naar het hospitaal ging. Ook Amina -die erge tandpijn had- ging mee. Vlak voor het vertrek stopte Mwajuma een briefje in mijn hand met de boodschap: ‘Some girls have started bleeding (monthly period). It’s important we have pads for imergence cases. Please.’

Na overleg met de lesgevers besloten we direct werk te maken van wasbare maandverbanden om de nood van de meisjes te lenigen. Ze waren dan ook heel dankbaar toen we nauwelijks een half uur later aan elk van hen enkele badstoffen verbandjes konden geven. Die maakten we van oude badhanddoeken en lakens die we kregen van een hotel in de buurt.

In de namiddag lunchten we in de nabijgelegen lagere school. Van lesgeven is daar niet veel sprake. De kinderen lopen er altijd rond, en veel structuur is er niet aanwezig. Om van het didactisch materiaal nog maar te zwijgen. Dat is totaal afwezig! Met een bordje rijst en wat tomatenschijfjes zetten we ons in het gras om samen met het team en de leerlingen -met de handen- te eten. Mwajuma, die ondertussen terug was van het hospitaal, gaf me wat van haar bord om te proeven. Hoewel een stem in mijn hoofd riep ‘Niet doen!’, deed ik het toch. Als dat maar goed afloopt.

In de namiddag gingen we terug aan de slag in de naaiklas. Alle machines werden gepoetst, de klassen en het kantoor werden opgeruimd en met water en zeep geschrobd. Dat hadden we nog niet gezien. De meisjes werkten solidair en zonder tegenpruttelen op blote voeten. Ze genoten er nog van ook. En toen moest het er dan toch van komen: met een krop in de keel en tranen in de ogen deelden we nog enkele kadootjes uit, en namen dan -met pijn in ons hart- afscheid.

Terug in het hotel planden we de activiteiten voor onze laatste twee dagen in Kenia. Die gaan we rustig doorbrengen om te bekomen van alle emoties en het harde werk. Tijdens het dansen op het strand, onder de ruisende palmbomen, met een lekkere cocktail in de hand en de heerlijke muziek van een live-band, beseffen we maar al te goed dat dit avontuur bijna afgelopen is. Onze opdracht bij VDAB lonkt al terug naar ons…

Vandaag was het 'the big day': de officiële opening van de naaischool. In de voormiddag hebben we hard gewerkt om de jurken van de meisjes op tijd af te krijgen. En dat is gelukt. Om klokslag 14u00 zette Liesbeth haar naaimachine af. Resultaat: 12 mooie Afrikaanse jurken, bij 12 mooie Afrikaanse meisjes. Het was een prachtig zicht en er werd veel gegiecheld voor de spiegel. Als kers op de taart haalden wij de make-up, de nagellak en de lippenstift boven. Alle 120 vingers werden gelakt in allerlei kleuren. Wat zagen ze er mooi uit!

Ik wist totaal niet wat ik van de openingsceremonie mocht verwachten, maar het was een goddelijke ervaring. De kinderen van het nabijgelegen schooltje brachten een prachtig zang- en dansspel, en wij werden van achter onze bankjes op de eerste rij gehaald om mee te dansen met de dames van het dorp. Zalig was dat. This is Africa! Ik had tranen in mijn ogen, heel de namiddag, en zeker bij de openingsspeech. Ik had het gevoel dat ik echt dicht bij de meisjes stond. In het begin van ons verblijf hier was het even wennen, maar nu zal het ‘ontwennen’ worden. Ik wed dat er morgen nog tranen zullen vloeien. Hier doe ik het allemaal voor.

Tijdens de rit naar het hotel zag ik alleen maar gelukkige gezichten in ons busje. Eens aangekomen, liepen we nog even langs de kraampjes op het strand om souvenirtjes te kopen. Ook dat was een ervaring op zich. Zelfs mijn vuile sportsokken wilden ze hebben in ruil voor een hebbedingetje uit één van de kraampjes. Onvoorstelbaar hoe blij mensen hier zijn met het minste. Het zal wennen worden volgende week in België. Ik zal de Afrikaanse nederigheid, de lachende gezichten, en de zon missen. Maar zover is het voorlopig nog niet. We hebben nog een paar dagen te gaan. Gelukkig!

 

Aan het woord was Edith. Ze helpt in de naaiklas, en deelt haar kennis van kostprijsberekening, aankoopbeheer, kasboek en verkoop.

Wat een dag! We voelen onze voeten niet meer. Vandaag zijn we de ganse dag bezig geweest met het maken van een nieuw kleedje voor elk meisje, want morgen is het officiële opening van de school en organiseren we een modeshow.

Het was een hele onderneming om met drie lesgevers en acht naaimachines -die geregeld in panne vielen- in een lokaal van 12 vierkante meter alles georganiseerd te krijgen. Vooral omdat de meisjes tot vorige week nog nooit aan een naaimachine hadden gezeten. :-) Daarom hadden Liesbeth en Gert het plan uitgewerkt om er een ‘fabriekske’ van te maken: één of twee meisjes deden de rechte naden, enkele andere werden specialist in het maken van fronsjes, nog andere stikten die op het kleedje, nog andere meisjes maakten fronsmouwen en nog een ander zette de mouwen erin. Martine, de mama van Annick, was de hele dag bezig met het zigzaggen van de naden. Ondertussen gaf Liesbeth haar kennis door aan Mwajuma, de lerares die in de school zal blijven wanneer wij weg zijn. Zij zal de meisjes verder opleiden, zodat ze over twee jaar een diploma kunnen behalen via een examen in de lokale technische hogeschool.

Toen we om kwart voor vijf doodop vertrokken deze namiddag, waren de kleedjes voor een groot stuk af. Enkel de zijnaden moesten nog gedaan worden, en een bieslint bovenaan. Maar dat lukt ons morgen wel. We hebben de meisjes beloofd om ook nagellak en lippenstift mee te brengen. Meteen werden we getrakteerd op luid gekir. Gisteren hadden we al een grote spiegel mee voor hen: zelfde gekir. :-)

Ondertussen zijn de meisjes al twee dagen aan het oefenen voor hun dansje voor tijdens de opening. Gisterenmiddag maakten ze van een gedicht geschreven door één van hen -Sasha- een lied. Het was puur genieten om hen bezig te zien. Wat een gevoel voor muziek hebben die Afrikanen toch. Het oudste meisje zong spontaan de tekst, en de anderen speelden daar op in zodat na twee of drie pogingen een prachtig lied ontstond. Tegelijkertijd begon hun lichaam zonder zichtbare moeite te dansen. Toen ze beslist hadden welke bewegingen het best uitkwamen, duurde het geen vijf minuten of er stak een gans spektakel in mekaar waar wij dagen zouden over doen! Heerlijk was het om dat mee te maken. Ik ben zo benieuwd hoe het morgen zal zijn, wanneer ze allemaal hun nieuwe kleed zullen dragen en hun nageltjes gelakt zullen zijn.

 

Aan het woord was Martine. Zij helpt mee in de naaiklas, en deelt haar kennis over boekhouden.

Donderdag is de officiële opening van de nieuwe naaischool, en ik heb me weer laten vangen om samen met en voor alle meisjes een mooie jurk te maken. Zo kunnen we tijdens de opening een dansje en een modeshow doen, net zoals vorig jaar. Eigenlijk is het gekkenwerk om samen met meisjes die vorige week nog niet konden stikken, een jurk te maken. Daar doen leerlingen in België enkele schooljaren over. Maar… we gaan het proberen.

Vanmorgen hebben Gert en ik de strategie bepaald. We zijn vol goede moed aan onze opdracht begonnen. Eerst mocht elke leerling een model kiezen voor een jurk. Dankzij de studenten van de lerarenopleiding van de Plantijn Hogeschool in Antwerpen waren de patronen van twee modellen in verschillende maten uitgewerkt. Daarna mochten ze hun stof -die we dit weekend in Mombasa kochten- kiezen. Ze glunderden!

Vervolgens zijn Gert en ik gestart met het knippen van de 12 jurken. Niet simpel, gezien we verschillende stoffen, prints en kleuren kozen. Elke stof moest apart bestudeerd worden om het mooiste effect eruit te halen. Urenlang hebben we aan een stevig tempo, zonder een seconde rust, geknipt en geteld. Toen lagen alle stuks klaar om morgen te starten met de productie. De enige manier om ervoor te zorgen dat de 12 jurken op één dag afgewerkt geraken is bandwerk organiseren, waarbij de leerlingen telkens één bewerking moeten doen. Ik ben benieuwd hoe het morgen zal gaan in onze ‘minifactory’. In ieder geval moéten de jurken klaar zijn.

Ik heb het momenteel wat moeilijk, want ik ben snipverkouden. De airco in het hotel, de stevige wind in het klaslokaal én de smog van afgelopen zaterdag in Mombasa hebben een luchtwegirritatie veroorzaakt. Gelukkig zijn we solidair in het uitwisselen van medicijnen en heb ik de zaak onder controle.

Eddy, Martine, Hans en Karel -de voorzitter Rode Kruis Diest- zijn vandaag naar de Rode Kruispost in Tanzania gereden om de opening bij te wonen van watertanks die gesponsord werden door het Rode Kruis van Diest. Zij zijn urenlang onderweg geweest en pas laat in de school aangekomen. Gelukkig was Karel -die zelf ook arts is- zo vriendelijk om één van onze meisjes te verzorgen. Ze kampte al enkele dagen met een flinke oogontsteking.

Eens terug in het hotel hadden we juist tijd genoeg om -voor de eerste keer!- even in het zwembad te duiken en te ontspannen. Zelf had ik een goede reden om aan de bar een lekkere cocktail te bestellen met rhum: voor mijn verkoudheid natuurlijk! :-)

Vandaag zijn we terug aan onze werkweek begonnen. Genoeg ‘gerust’ afgelopen weekend. ;-)

Het is erg warm vandaag -de heetste dag tot nu toe- en dat voel je des te meer in de naaischool waar we met 11 meisjes en 4 lesgevers in een klein lokaal zitten. Hans zal onze naaimachines vandaag voorzien van elektrische motoren. Daarom delen we de groep meisjes in twee: één groep volgt les kostprijsberekening bij Martine, de anderen knippen bij mij al het volgende werkstuk. Voor we er erg in hebben, is het middag.

Tijdens de middagpauze breng ik een bezoek aan de nabijgelegen school Ganja La Simba. Op deze school zitten 411 kinderen van 3 tot 15 jaar, en ouder. Dit project wordt gesponsord door de vzw Kids for Kenya. Voor 40 euro per jaar kan je ervoor zorgen dat een kind een gans jaar lang boeken, maaltijden en medische verzorging krijgt. Tot nu toe is er voor de helft van de kinderen een sponsor gevonden. Er is dus nog een hele weg te gaan. Met één van de leraren loop ik even tot bij een nabijgelegen huisje om een indruk te krijgen van hoe men hier woont en leeft. Een hele ervaring, en meerdere foto’s waard.

Daarna ga ik terug naar de naaischool. Die staat amper 100 meter verder, maar door de verzengende hitte was ik helemaal bezweet toen ik aan de namiddagsessie begon. Martine -de vrouw van Eddy- en Gert -docente lerarenopleiding mode van de Plantijn Hogeschool Antwerpen- zijn vandaag ook toegekomen. Gert werd onmiddellijk ingeschakeld in de naaischool. De meisjes kunnen niet rap genoeg klaar zijn met knippen, want de elektrische naaimachines steken hun ogen uit.

De namiddag is warm en vermoeiend, maar gaat snel voorbij. Toch ben ik blij dat we terug naar het hotel vertrekken. De terugweg is een hele belevenis, want we zitten met 13 personen in een busje voor 8. Onderweg halen we ook een spiegel op. Dan zit de bus écht wel vol.

Vanavond maken we het niet te laat. Vandaag was vermoeiend, en we hebben nog een paar zware dagen voor de boeg.

 

Aan het woord was Edith. Ze helpt in de naaiklas, en deelt haar kennis van kostprijsberekening, aankoopbeheer, kasboek en verkoop.

Zondag was een rustdag. Een deel van onze ploeg vaarde de ganse dag met een boot naar een eiland om te snorkelen, en de prachtige kleuren van het onderwaterleven te bewonderen. Ze kregen ook een heerlijke maaltijd voorgeschoteld, met alles wat de zee te bieden heeft. Ze zagen zelfs dolfijnen!

Liesbeth en ik wilden vandaag tussen de lokale bevolking zijn. In de voormiddag brachten we twee uur door in de kerk. Het was heerlijk om helemaal doordrongen te worden van het ritmische gezang en gedans. Een koor van meer dan 30 mannen en vrouwen bracht de ene na de andere gospel, terwijl heel hun lichaam op ongelofelijke wijze ritmisch mee bewoog op de muziek. Door de gangen, tussen de stoelen, danste een stoet van een achttal jongeren. Ook zij hadden een gevoel voor ritme waar je jaloers van wordt. Rond ons zaten tientallen mama’s met een baby of peuter op schoot, want de viering was een soort voorbereiding voor het doopsel. Wat waren we in onze nopjes! We zagen de prachtigste zwarte oogjes die verlegen naar ons zaten te turen. We moesten ons inhouden om geen kleintje op onze schoot te nemen. :-) En uitgedost dat ze waren. Kleine meisjes met felroze, blinkende satijnen kleedjes met veel kant en broderie, en mama’s met prachtige Afrikaanse prints. We wisten niet waar eerst kijken.

Na het middagmaal waren we uitgenodigd bij Mwajuma, de lerares die in de naaischool zal lesgeven als wij weg zijn. Mwajuma is een heel fijne vrouw van 29 jaar. Ze is heel geïnteresseerd in de manier waarop alles in ons land functioneert, en vertelde ons tijdens de middagpauzes honderduit over haar leven. Dat ze vooruit wil, dat is duidelijk. Ze heeft een atelier naast de hoofdweg waar twee meisjes voor haar kleding vervaardigen om te verkopen. Ze wilde graag dat we haar thuis bezochten, dus reden Liesbeth en ik met een taxi naar daar. Om er te geraken moest de taxi eerst van de hoofdweg af, en dan via stoffige zandweggetjes steeds verder het binnenland in. Uiteindelijk bleek Mwajuma samen met haar man te wonen op het eind van de bewoonde wereld, in een naar Keniaanse normen mooi stenen huis.

Mwajuma’s man heeft vijf kinderen, die bij hem werden achtergelaten door zijn eerste vrouw. Mwajuma zorgt nu voor ze. Zelf heeft ze twee tieners, en een baby van acht maanden. Ze moet dus voor acht kinderen zorgen én voedsel voorzien voor haar oude schoonmoeder, een schoontante en twee schoonzussen die terug thuis wonen met hun kindjes. Gelukkig is haar man -een boekhouder- relatief welgesteld.

Mwajuma woont met haar familie op een terrein van bijna twee voetbalvelden groot. Naast enkele hutjes hebben ze vier kalfjes, enkele geiten en een hoop kippen. Op het moment dat wij er waren, cirkelde er een prachtige, reusachtige arend boven de kippen in de hoop er eentje te vangen. Overal stonden cassaveplanten -een zetmeelrijke plant die groeit zoals een aardappelstruik met langwerpige knollen in de grond- en fruitbomen, zover je kon zien.

Er ging een wereld voor ons open: verschillende soorten bananenbomen, passievruchten die aan lianen groeien, struikjes met ananas erin, guavebomen, appelsienenbomen, cachewnotenbomen, massa’s mangobomen en niet te vergeten kokospalmen. We werden getrakteerd op een kokosnoot die haar zoon uit de boom haalde voor ons. Hij hakte het hoedje eraf, en de heerlijke kokosmelk leste onze dorst.

Tijdens de rondleiding door de tuin werden we gevolgd door een tiental prachtige kleine kinderen die ons geen seconde uit het oog verloren. Wat was het een feest om echt tussen de Kenianen te zijn, in hun huis uitgenodigd te worden en te mogen voelen hoe ze leven. Dit vergeten we nooit meer!

 

Aan het woord was Martine. Zij helpt mee in de naaiklas, en deelt haar kennis over boekhouden.

Gisteren was er opnieuw iemand ziek in onze ploeg. Gevolg: de lassersschool moest het een dag zonder lasinstructeur Jozsef doen. De bacteriën schuiven blijkbaar elke dag een hotelkamer op. Ik heb Eddy en Hans het advies gegeven om een andere kamer te vragen, anders zijn zij de volgende in de rij. Gelukkig kunnen we er hartelijk om lachen, en is de miserie snel voorbij. Met uitzondering van Edith’s infectie.

Vandaag hebben de leerlingen een vrije dag, maar wij niet. We gaan naar Mombassa. Hans heeft een lijstje gemaakt met dingen die nodig zijn voor de school, en wij willen stoffen kopen zodat de meisjes een jurk kunnen maken tegen de grote opening van de school -volgende donderdag. We willen ook een groot zeil vinden om het dak van Juma’s huis te dichten voor het regenseizoen begint.

Je kan het je misschien moeilijk voorstellen, maar we rijden in een superdrukke stad vol toeterende auto’s van winkel naar winkel. Uitstappen doen we enkel vlak voor de winkel. Edith en Martine dachten rustig door de straten te flaneren, maar zo werkt dat hier niet. Vooreerst is het hier onvoorstelbaar chaotisch, en bovendien echt niet veilig. We gaan dus voor het ‘rode loper effect’ en worden door onze chauffeur netjes voor elke ‘shop’ afgezet en weer opgepikt. Zo gaat het de hele voormiddag: uitstappen -shop in- aankopen doen -shop uit- instappen -verder rijden- uitstappen -shop in- …enz.

Tussen het shoppen door pikken we Evelyne W. Guchura op. Evelyne is een Keniaanse vrouw van 29 jaar met een zeer kleine gestalte. We leerden haar kennen via Marieke Vervoort, Olympisch kampioene op de Paralympics vorig jaar in Londen. Zij heeft een periode in België doorgebracht voor een project met Nike, en heeft ook een jaar aan de VUB in Brussel gestudeerd. Naast vloeiend Engels spreekt ze daardoor ook -op de juiste momenten- een grappig woordje Nederlands. Wat een power heeft deze vrouw! Wat een buitengewone intelligentie, een heerlijk gevoel voor humor en een grote levensvreugde heeft ze! We praten, lachen, giechelen, maken grapjes, zingen... Het zijn magische momenten. Hoe is het mogelijk dat iemand die door de natuur zo is misdeeld, zo positief in het leven kan staan? Ik kijk ernaar uit om Evelyne terug te ontmoeten als ze opnieuw in België is om verder studeren. Want volgens haar stopt studeren nooit. En is dat niet precies het motto van VDAB? Ik gun haar een schitterende carrière. Want als ik één vrouw met ballen ken, is zij het wel.

We stoppen ook even bij de winkel met naaimachines om te weten te komen wanneer de goede machines met bijhorende sterke tafels geleverd zullen worden. Want de zogezegde levering van vandaag werd weer uitgesteld. Ergens volgende week? Dat wordt lastig. Onze eerste week in de naaischool is al voorbij en de tijd dringt. Tijdens het ‘onderhandelen’ kan ik gelukkig een ‘vierdraads overlock’ die in de etalage staat te blinken, lospeuteren. Die mogen we gebruiken tot de nieuwe machines geleverd worden. Goed gedaan Liesbeth! ;-)

‘s Middags lunchen we in een Indisch restaurant, op uitnodiging van een firma die gespecialiseerd is in putboringen. Eddy realiseerde al enkele projecten met hen. Nadien brengen we Evelyne naar het huis van een vriendin in een betere buurt van Mombassa. Het doet deugd te zien dat er ook al een aantal mooiere huizen, appartementen, winkels en straten bestaan. Er is hoop!

De terugtocht met de ferry duurt heel lang. Er is gigantisch veel file door de weekenduitstroom uit de stad, en de stank van uitlaatgassen is niet uit te houden. Met een handdoek voor mijn mond probeer ik de brandende vuiligheid uit mijn luchtpijp te houden. Volgende keer neem ik mondmaskers mee. Er is hier nog veel werk te doen...

Tot nu toe heb ik nog niet veel kunnen helpen in de naaischool. Na mijn eerste lesdag ging het namelijk van kwaad naar erger: ik had last van slapeloze nachten en diarree, en uiteindelijk volgde de complete uitputting. Gevolg: ik viel flauw voor de receptie van het hotel, en werd naar het ziekenhuis gebracht met de ambulance. Diagnose? Een bacteriële darminfectie. Vier baxters met antibiotica en een nachtje ziekenhuis later kon ik de dokter ervan overtuigen mij terug naar het hotel te laten gaan. Ik moet wel medicamenten blijven slikken voor de rest van mijn verblijf. Ik vind het zo verdomd spijtig dat dit mij onderuit heeft gehaald. Gelukkig heb ik nu opnieuw massa’s zin en energie om erin te vliegen.

Deze namiddag kon ik voor het eerst terug mee naar de naaischool. Wat een verschil met de eerste dag! Toen waren de meisjes nog erg teruggetrokken. Nu zijn ze helemaal los gekomen en kunnen niet wachten tot er een plaatsje achter een naaimachine vrijkomt. Ze zijn erg gedreven. Om 16 uur -aan het einde van de lesdag- blijven ze gewoon verder werken. Ze willen hun naaiwerk kost wat kost afmaken en op korte tijd zoveel mogelijk bijleren. Ik vind het zalig om weer ‘part of the team’ te zijn. Want een goed team, dat zijn we wel!

Op de terugweg naar het hotel zijn we even gestopt bij Nakumat, de plaatselijke Carrefour. Duidelijk een winkel voor de rijkeren. Je ziet er bijna alleen blanken die zich de luxe kunnen veroorloven. Alles kan je hier krijgen: van fietsen over ijskasten tot alle soorten in- en uitheemse fruitsappen. Het is dus niet zo dat er in dit land geen producten voorradig zijn. Ze zijn alleen niet betaalbaar voor de plaatselijke bevolking, wat erg confronterend is. Wat hebben wij het toch goed in België. Maar of we ook gelukkiger zijn? Dat betwijfel ik. De mensen hier hebben een eeuwige glimlach op hun gezicht en ze zijn steeds bereid om je te helpen en een praatje te slaan. Zonder verdere verplichtingen. Voor ons komt dat soms wat vreemd over. Dan zijn we achterdochtig, maar eigenlijk zijn ze gewoon heel vriendelijk. Daar kunnen we nog wat van leren.

In de supermarkt wachtte ons een bevreemdende ervaring. Tussen de schoenrekken stonden twee Masaaikrijgers schoenen te kiezen, volledig in originele klederdracht en met grote gaten in hun oren. We konden het niet laten even met hen op de foto te gaan en hen te bestoken met vragen. Ze bleken uit Amboseli te komen, zo’n 500 km hier vandaan. Twee maanden per jaar komen ze naar Mombasa om ‘business’ te doen: zelfgemaakte juwelen en ‘woodcraft’ verkopen aan toeristen. Daarna keren ze terug naar hun Masaaidorp. Met het verdiende geld kunnen ze de rest van het jaar van leven. Ze eten alleen vlees en drinken melk en bloed. Daardoor zien ze er echt heel jong uit. Ik schatte hun leeftijd en zat er 15 tot 20 jaar naast! We hebben een afspraak gemaakt om volgend weekend een bezoek te brengen aan het Masaaidorp waar ze nu verblijven. ‘To be continued’ dus.

Het weekend staat voor de deur en er worden volop plannen gemaakt. Luieren zal er niet bij zijn. Er is hier zoveel te beleven! Het zou zonde zijn om tijd te verdoen aan het zwembad van het hotel. Al kan een frisse duik wel deugd doen. Morgen trekken we naar Mombasa om nog wat spullen te kopen voor de naaischool, en zondag zijn de plannen uiteenlopend. Sommigen kiezen ervoor om in de voormiddag naar de mis te gaan -dat is hier naar het schijnt een geweldige drie uur durende belevenis. Anderen kiezen voor een boottocht op de Indische Oceaan, met snorkelen en lunch aan boord inbegrepen. Ik heb nog niet beslist. Ik vind het allemaal leuk!

 

Aan het woord was Edith. Ze helpt in de naaiklas, en deelt haar kennis van kostprijsberekening, aankoopbeheer, kasboek en verkoop.

Wat een dag! Vanmorgen bleek dat ook Liesbeth ziek was. Ze had vannacht net iets te veel in de badkamer vertoefd in plaats van in haar bed, net zoals Edith. Die stond lijkbleek op nadat ze de zoveelste nacht op rij niet had geslapen. Resultaat: ik was de enige die na het ontbijt kon vertrekken naar de naaischool. Na wat uitleg van Liesbeth voelde ik me klaar en had ik er vertrouwen in. Ook omdat de nieuwe leerkracht Mwajuma een heel bekwame naaister is, en de meisjes erg ijverig en geduldig zijn. Het is heerlijk is om hen stap voor stap uit te leggen hoe ze hun eerste werk moeten stikken. Hun fonkelende ogen en stralende glimlach doen je volledig vergeten dat het bloedheet is in de klas.

Langzaam komen de meisjes los en leren we hen beter kennen. Zo ontdekten we dat Asha ongelofelijk ijverig is en heel snel van begrip, maar ook ongeduldig. Zeker als het niet gaat zoals zij het wil. Amina glimlacht voortdurend, maar maakt regelmatig haar stikwerk terug los omdat ze denkt dat het niet goed genoeg is. Ze begrijpt amper Engels, dus om haar duidelijk te maken dat het goed is, schreef ik voor haar vandaag een 10/10 op het bord. Daar moest ze heel hard om lachen. Mercy, een stille bescheiden vrouw met engelengeduld, had wat meer tijd nodig voor ze overweg kon met de trapnaaimachine. Maar nu doet ze het fantastisch. Ze gaat in de pauzes borstvoeding geven aan haar acht maanden oude baby. Van de 11 meisjes in onze klas, zijn er vijf met minstens één kind. Enkele van die mama’s zijn slechts 19 jaar oud. De oudste is 30.

’s Middags kon Liesbeth toch nog naar de naaischool komen. En omdat we er sinds vandaag twee nieuwe naaimachines bij hebben, was het eerste werkstuk -een hoes voor over de naaimachines- bij de meeste meisjes al in een eindstadium toen we rond 16u30 werden opgehaald met het busje. We reden niet meteen naar het hotel, want we waren uitgenodigd bij Juma, een sympathieke man van 45 die elke dag aanwezig is in de naaischool. Hij mankt heel erg omdat hij vroeger polio heeft gehad, en is vader van drie kleuters en een baby. Zijn vrouw is verlamd en verbrand aan één arm omdat ze ooit in een vuur viel tijdens een epileptische aanval. Hij herstelt al jaren kleding om de kost te verdienen, en maakt gebruik van ons lokaal om te werken.

Om Juma’s huis te bereiken, reden we met het busje tot waar de weg stopte. Na nog een wandeling van een kwartier tussen de kokospalmen en cachewnotenbomen, kwamen we bij zijn huisje. Wat we daar zagen, was onvoorstelbaar. Het deed wat denken aan de lemen hutten in Bokrijk, maar dan heel klein en helemaal vervallen. De lemen hut waarin ze met zes woonden was nog geen 3 op 4 meter groot. Daarnaast was een kleine ruimte om te koken, met amper een dak op. Het huis hing helemaal scheef, en er waren immense gaten in het rieten dak. Onder die gaten stonden twee bedden. Zakken waarin rijst en graan worden gestockeerd, werden gebruikt als matras.

Zoals overal in deze streek zag je van niets nog de oorspronkelijke kleur door het vuil. Het was mensonterende armoede, en we werden er allemaal stil van. We dachten aan het regenseizoen dat begint in april, en de gaten in het dak. Wetende dat Juma dat dak nooit kan herstellen -door zijn handicap- en geen familie heeft om te helpen, lanceerden we meteen voorstellen om hem een stenen huis te bezorgen waar hij en zijn gezin nog jaren goed konden wonen. Maar met de voorstellen kwamen ook de vragen. Gaat hij met een beter huis geen jaloezie opwekken bij de buren waarvan hij de hulp waarschijnlijk goed kan gebruiken? Deze situatie toonde aan hoe complex het soms kan zijn om te helpen.

Maar… dat de jongvolwassenen die we leren naaien of lassen sterker in hun schoenen zullen staan na onze doortocht, daar zijn we van overtuigd!

 

Aan het woord was Martine. Zij helpt mee in de naaiklas, en deelt haar kennis over boekhouden.

De machines die we bestelden voor de naaischool, zijn nog steeds niet geleverd. We weten zelfs niet wanneer we ze mogen verwachten. Blijkbaar staan er al enkele machinekoppen klaar in de winkel in Mombasa, maar zijn de machinetafels -die vanuit Nairobi moeten komen- nog niet onderweg. Misschien zaterdag? Waar ken ik dat van?

Het kan ons enthousiasme echter niet verstoren. Vol energie -Martine en ik hebben gisteravond nochtans gedanst tot het zweet van ons lichaam droop- vertrokken we vanmorgen naar de school. Toen we daar aankwamen, liep het echter mis: Edith was te ziek om les te geven. Al sinds we arriveerden in Kenia kampt ze met buikgriep, hoofdpijn en slapeloosheid. Ze heeft de afgelopen nachten geen oog dichtgedaan. De eerste nacht door een defecte airo. Afgelopen nacht omdat de elektriciteit aan de overkant van de straat was uitgevallen. Daardoor hadden een aantal hotelkamers geen airco, en ja... Edith’s kamer was erbij. Daarom stuurden we haar terug naar het hotel voor een dagje uitzieken, rust en hopelijk wat slaap.

In de klas moest er eerst nog wat knipwerk gebeuren voor we konden starten met de eerste stikoefening. Vier Singer naaimachines -van het type trapper- stonden te wachten op 11 enthousiaste leerlingen. We leerden hen de machines bedraden en toonden hoe ze het ritme op de pedaal moesten krijgen om te kunnen stikken. Het was een hels karwei om in de piepkleine, bloedhete ruimte van 12 vierkante meter 11 meisjes te leren stikken op vier naaimachines. Wat hebben we gezwoegd en voorgedaan -telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw- in temperaturen van gemiddeld 35 graden. We hebben Engels gesproken, gebarentaal gebruikt, geluiden geproduceerd, in de handen geklapt... Enfin, alles was goed om er de moed in te houden en tegen het einde van de dag de meisjes te laten ervaren: ja, dit kunnen we!

Ik ben ook volop aan het oefenen om de namen van de meisjes te onthouden. Ik geef jullie graag een idee van deze oefening. Er is de leerkracht Mwajuma, geholpen door kleermaker Juma. De leerlingen zijn, hou je vast: Amina, Hati, Mwanajuma, Binti, Mwanasha, Mwanatumu, Asha, Mercy, Mwanaisha, Nishi Seif en Mejuma. Als je bedenkt dat ze allemaal hetzelfde uniform dragen én bovendien allemaal moslima’s zijn met een witte hoofddoek, kan je je inbeelden dat het geen makkelijke opdracht is. Toch vind ik het een leuke uitdaging om het te proberen.

Toen de dag erop zat, had Mwajuma een verrassing voor Martine en mij. Ze vertelde ons over hun blijdschap om onze hulp, gedrevenheid en aanstekelijk enthousiasme en vroeg of we van fruit hielden. Wij dachten dat we vers fruit als geschenk gingen krijgen, maar neen: de dames stonden allemaal recht en brachten een prachtig lied over fruitsoorten, met bijhorende gebaren. Ik moet je niet vertellen dat we met tranen in de ogen stonden…

Mijn avontuur in Kenia begon direct op zijn Afrikaans. De temperatuur in mijn hotelkamer was na mijn aankomst erg hoog. Na wat prutsen aan de airco viel het verdict: ze was defect. Resultaat: om middernacht belde ik met de receptie om een herstelling aan te vragen. Nog geen vijf minuten later stond ik in nachtjapon buiten op de gang, samen met drie Kenianen. Het klusje duurde ruim een uur -en de temperatuur buiten was inmiddels beter dan binnen- maar uiteindelijk kon ik om één uur ’s nachts aan mijn eerste nacht in Kenia beginnen.

Het werd een korte nacht, want om zes uur ’s morgens werd ik al wakker van het zonlicht, klaar om aan de eerste werkdag te beginnen. Na een goed ontbijt samen met de groep ging het richting receptie. Daar zouden we om 8u30 opgehaald worden door Assad, onze taxichauffeur. Iets later dan gepland, stapten we om 9u30 in de taxi, richting de nieuwe naaischool. Daar aangekomen stonden de 11 nieuwe meisjes ons al op te wachten, samen met Mwajuma, de nieuwe plaatselijke juf. We werden vriendelijk en beleefd onthaald, en de meisjes stelden zichzelf voor met hun naam.

Hans -ons manusje van alles- ging direct aan de slag met de elektriciteit, terwijl wij de meisjes de eerste patronen leerden tekenen. Onvoorstelbaar hoe respectvol en dankbaar ze zijn om te mogen leren. Terwijl het rekenen heel goed lukte, liet het knippen nog wat te wensen over. De norm voor nauwkeurigheid ligt hier duidelijk iets anders dan bij ons, maar daar wen je snel aan.

’s Middags hadden we anderhalf uur de tijd voor onze lunch, terwijl de meisjes naar huis gingen om te eten. Terwijl we buiten aten, maakten we kennis met de omwonende kinderen die nieuwsgierig aan de rand van de school stonden te kijken. Hoe blij waren ze toen we onze ballonnen bovenhaalden! Echt schattig. Nog maar eens bleek hoe ze hier met erg weinig tevreden zijn.

In de namiddag ging de les verder en knipten de meisjes nog meer patronen. Tegen 16u00 was iedereen, inclusief ikzelf, moe. Ik had vooral last van de warmte. Een duik in het zwembad na aankomst in het hotel bracht gelukkig verlichting. Na het avondeten ging ik op tijd slapen zodat ik er morgen met een fris hoofd weer tegenaan kan. Want er is nog veel werk aan de winkel…

 

Aan het woord was Edith. Ze helpt in de naaiklas, en deelt haar kennis van kostprijsberekening, aankoopbeheer, kasboek en verkoop.

Gisterenavond troffen Eddy Van Uytsel, zijn schoonbroer Hans, Joszef en zijn vrouw Veronica, Liesbeth, Edith en ikzelf elkaar op de luchthaven van Zaventem. Het was een warm weerzien van een ploeg met één gezamenlijk doel: de droom van Annick waarmaken in Kenia.

Onze vlucht vertrok met een kleine vertraging, maar ons enthousiasme was des te groter. Vanuit de smeltende sneeuw vlogen we naar het hete Afrika, en dat in één nacht. Sommigen hadden al wat meer slaap dan anderen, om middernacht kregen we een warme maaltijd en om half vijf ’s morgens was het al tijd voor ons ontbijt. Honger hebben we niet gehad. :-)

De tussenlanding in Zanzibar liep wat uit, maar uiteindelijk landden we met slechts één uur vertraging -we zijn al op de Afrikaanse ‘akuna matata’ overgestapt- in de luchthaven van Mombasa. Het verschil met de ijzige Belgische temperaturen was groot, maar de felle wind maakte veel goed. Vandaar ging het met de bus naar het hotel. Het was een reis van twee uur, gelukkig mét airco. De reis voerde ons door de stad Mombasa, waar het echte Afrika ons tegemoet kwam. We zagen schrijnende armoede, maar ook overal mensen die alles recycleerden wat wij zouden weggooien. Overal zag ik winkeltjes -vaak niet meer dan een tafeltje met wat bananen, mango's of kledij- en Kenianen die vanalles en nog wat vervoerden. Te voet, met de fiets of op hun hoofd. Duizend en één initiatieven om elke dag opnieuw te overleven. Het was een totaal -maar dan ook totaal- andere wereld dan de onze.

Halverwege moesten we een zee-arm over met een soort veerboot. Het was een heel waagstuk om onze bus op de veerboot te krijgen. Net wanneer ik dacht dat alles vol stond met auto's en busjes, stapten er nog ontelbaar veel mensen te voet mee op. Wij, een bus vol blanken, tussen een zee van Afrikanen. Wat zouden ze diep vanbinnen gedacht hebben over onze mooie bus met airco?

Eenmaal terug aan land, zetten we onze weg verder. Maar dan plots… ging de bus aan de kant staan. Het water werd te heet volgens de chauffeur. Het probleem zou in 20 minuten opgelost zijn, en als bij wonder komen er uit het niets enkele mannen opduiken met de juiste werktuigen.... ook dat is Afrika! Wanneer we aankwamen in het hotel werden we ongelooflijk hartverwarmend onthaald. Ik dacht: hier kunnen we nog veel van leren.

Morgen trekken we voor de eerste keer naar de naaischool, en de plaats van de lasopleiding. Daar zullen onze 'knowhow' delen, en zo hopelijk iets terug geven aan deze warme mensen.

 

Aan het woord was Martine. Zij helpt mee in de naaiklas, en deelt haar kennis over boekhouden.

Vandaag legde ik de laatste hand aan de voorbereidingen voor de opstart van de nieuwe naaischool, vlakbij het Kwale hospitaal. Mia Hannes, ploegmaat van vorig jaar, kwam me daarbij helpen. Ze was heel gelukkig om dit te kunnen doen, maar ook een beetje triest omdat ze dit jaar niet mee kan.

Vorige zaterdag had ik de twee VDAB’ers die wel mee gaan -Edith en Martine- de hele dag op bezoek. Ze waren dolenthousiast in de weer op de naaimachines om de eerste basisoefeningen onder de knie te krijgen. Ze kirden en waren opgewonden als tieners op hun eerste afspraakje. Echt leuk en grappig om te zien. Ze zijn bloednerveus voor het vertrek, en razend nieuwsgierig naar het grote avontuur.

Ik ben ook bij de dokter en de apotheker langs geweest om de lading medicijnen aan te vullen die mee moet. Het is een indrukwekkende stapel: medicijnen om te voorkomen dat ik ziek word, en medicijnen die kunnen dienen als ik één of de andere ziekte of infectie oploop... ik had een flinke rekening!

Je merkt het: de spanning stijgt, en ben ik toch wat ongerust. Twee weken geleden liet Bonnie -onze contactpersoon van de nieuwe school- via mail weten dat de naaimachines die geleverd moesten worden er nog niet waren. Die zouden ten vroegste vanaf 20 januari aankomen. Ook de tafels die ik bestelde waren er nog niet want… de fabriek is dicht voor vakantie. Op zo’n moment besef ik weer: ‘this is Kenia’. We schakelen weer over van ‘druk druk druk’ naar ‘pole pole’ (rustig aan).

Druk was het de afgelopen maanden bij VDAB wel. Onze organisatie ontsnapt niet aan de besparingsplannen van de Vlaamse regering. Daarom hebben we veelvuldig overleg gepleegd -centraal en provinciaal- en met sectoren en partners gesproken. We hebben allerlei plannen ontwikkeld, besparingen gezocht en pijnlijke beslissingen genomen. Op 28 januari valt het verdict, en kunnen we aan de uitvoering van de plannen beginnen: een omvangrijke gebouwenoptimalisatie, nieuw personeelsplan, reorganisatie van opleidingen... Alleen ben ik op dat moment -pole pole- even weg, dus zal ik de nieuwigheden pas twee weken later vernemen.

Met trots kan ik de VDAB-ploeg voorstellen die geselecteerd is om in 2013 mee te gaan naar Kenia -we vertrekken op 27 januari!

Nadat we vorig jaar in oktober een interne oproep bij VDAB lanceerden, vroegen een twintigtal VDAB’ers meer info over het project. Begin november kwamen er acht kandidaten op selectiegesprek bij de papa van Annick, en daaruit selecteerden we drie gelukkigen.

Dit zijn ze:

• Martine Keuleers van de centrale studiedienst. Zij gaat mee voor hulp in de naaiklas én voor het aanleren van boekhoudcompetenties.
• Edith Vanhees, instructeur HAVO (Handel Administratie Verkoop Opleidingen) in Peer. Ook Edith zal helpen in de naaiklas, en samen met Martine de voorbereidingen doen voor het aanleren van kostprijsberekening, aankoopbeheer, kasboek verkoop enz.
• Jozsef Nagy, instructeur lassen in Herentals. Jozsef zal een opleiding basislassen opstarten in een openluchtklas naast de nieuwe naaischool.

Ook ik ga weer mee, voor de coördinatie van de naaischool en het naaiatelier. Ik word bijgestaan door Gert Vandecruys, docente lerarenopleiding mode van de Plantijn Hogeschool Antwerpen. Vermits Gert moeilijk twee weken weg kan tijdens het schooljaar, zal ze enkel de tweede week nakomen.

Gisteren werden we uitgenodigd door de ouders van Annick om bij een lekkere koffie en een taartje kennis te maken met de hele ploeg. Ik moet zeggen dat de adrenaline bij mij al flink de kop begint op te steken. Ook de rest van de ploeg is uitgelaten en vol verwachting. De opdrachten ter voorbereiding zijn besproken en gepland, dus we kunnen erin vliegen voor de komende vijf weken.

Ondertussen heeft Jozsef al een prachtige sponsoring voor elkaar gekregen. De firma Lastek uit Herentals zal basismateriaal, veiligheidsartikelen en elektroden ter beschikking stellen van ons project. Onze hartelijke dank gaat hiervoor naar Luc De Blick, expert lassen, die de ontmoeting met de firma Lastek kon regelen.

Lang geleden, dus tijd voor een nieuwsflash!

De nieuwe school (foto's) -vlakbij het Kwale hospitaal, de geasfalteerde hoofdweg en de hotels- groeit flink dankzij de plaatselijke vaklui. Ze werken met de middelen die Annick for Kenya kreeg van Van Katoen, en ze geven ook letterlijk van katoen! De metselwerken zijn klaar, nu moet het dak er nog op, dan nog de binnenafwerking en dan... klaar voor gebruik. In het nieuwe gebouw zullen een nieuwe school, een naaiatelier én een winkel onderdak vinden.

Eddy is zondag met een team van 4 mannen vertrokken om er een week te gaan helpen. Zo kunnen ze ook al concrete afspraken en plannen maken voor onze activiteiten daar binnen enkele maanden. Misschien vinden ze zelfs al enkele nieuwe naaimachines. Ook Marieke Vervoort is mee. Wat een avontuur voor haar, en dan nog zonder haar trouwe hond en begeleider Zenn. Marieke is rolstoelgebruiker en heeft op 1 september, de dag van Annick’s verjaardag, een zilveren medaille behaald bij de Paralympics in Londen. Ze droeg haar overwinning op aan Annick. Prachtig Marieke, geniet van je verblijf in Kenia.

Ondertussen hebben we binnen VDAB grootse plannen. Onze nieuwe MVO-collega Marie Martens (MVO staat voor Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen) heeft het plan opgevat om elk jaar één MVO-project van een VDAB-collega onder de aandacht te brengen. Zo kunnen we meeleven met de avonturen en de inzet van onze collega’s, en kunnen we hen ook effectief ondersteunen. Annick For Kenya mag de spits afbijten en wordt het project voor 2013. Joepie!

We hebben intern een oproep gelanceerd om drie VDAB’ers te vinden om mee te helpen in de nieuwe school. Het gaat om een instructeur lassen, iemand die zich bezighoudt met de verkoop en de boekhouding van het winkeltje, en iemand extra voor de naaischool. Het was even bang afwachten op kandidaten, maar ze liepen onmiddellijk vlotjes binnen. Onze oproep was geslaagd! Begin november doen we de selectiegesprekken en stellen we onze ploeg samen. Verbazend fijn om het enthousiasme te lezen van voor mij nog onbekende collega’s.

Vanuit het Mode-onderwijs hebben we ook al een engagement voor een docente: Gert Vandecruys, coördinator en docent voor de lerarenopleiding bij Plantijn Hogeschool Antwerpen, gaat mee. Meer nog, er zal bekeken worden of Annick’s Fashion School kan uitgroeien als stageplaats voor Belgische studenten. Kwestie van de continuïteit te garanderen als we terug thuis zijn. Ook studenten van de Plantijn Hogeschool gaan meewerken bij het uitwerken van de oefeningen en prototypes. Ik hou jullie op de hoogte!

Precies drie maanden na mijn laatste blogtekst kom ik weer boven water. Het is telkens een hele opgave om na de reis naar Afrika fysiek en mentaal over te schakelen naar ‘onze wereld’. De tijd moet zijn werk doen om me terug tot rust te laten komen na zo’n zware inspanning. Vooral de verwachtingen die worden opgebouwd in de maanden voor de reis én de grote druk waaronder we in Lukore werken, eisen veel van de hele ploeg.

Maar nu, drie maanden later, zijn we alweer wilde plannen aan het maken voor onze volgende trip naar Lukore. Stilgezeten hebben we niet, want binnen zes maanden is het zover!

Wat is er ondertussen gebeurd? Water! Er is water in de school! Dé primaire behoefte en bron voor nieuw leven. De putboorders zijn langs geweest en hebben op 120 meter diepte water gevonden. Op het filmpje hieronder zie je hoe dat gebeurde.

Wat een euforie voor de meisjes van Annick’s Fashion School, de jongeren van de nabijgelegen High School én de buurtbewoners. Want het water schept nieuwe mogelijkheden. Ook in het dorpje Lukore, op twee kilometer afstand van de school, zijn de putboorders bezig om een oude, kapotte pomp te herstellen. Dat alles met dank aan de vele sponsors van de Annick-For-Kenya projecten.

Dankzij het water kunnen er op het stuk grond rond de school groenten gekweekt worden, en krijgen de uitbreidingsplannen verder vorm. Hari, de Planvrijwilliger van de streek, droomt namelijk van extra lokalen voor lessen schrijnwerkerij en metsen. Basistechnieken bouw dus. VDAB droomt met hem mee. Marie Martens, onze MVO-verantwoordelijke bij VDAB, wil dit project mee ondersteunen en openstellen voor andere VDAB’ers. Bij deze een oproep: handige Harry’s of creatieve Lady’s die volgende keer willen meegaan naar Lukore om les te geven in ‘fashion’, schrijnwerkerij of bouw kunnen zich melden! Het wordt een opleidingsproject voor jongeren die -door armoede- niet naar school zijn kunnen gaan.

Tenslotte: dankzij de storting van Van Katoen kunnen we betere machines kopen voor Annick’s Fashion School én gaan we in de buurt van het Kwale hospitaal -dichter bij de bewoonde wereld- een extra gebouw zetten. Een nieuwe school, een naaiatelier én een winkel zullen er onderdak vinden. Dat alles onder de naam ‘Annick’s Boutique, respect for girls.’ Want daar is het allemaal om te doen. Annick blijft leven én we sturen haar boodschap de wereld in: heb respect voor meisjes.

 

Compleet overdonderd ben ik door het gigantische succes van Van katoen vorige zaterdag. Al voor de opening stonden rijen mensen te wachten op straat, en ze bleven maar komen. Twaalf uur lang, in totaal 4000. Iedereen was dolenthousiast voor de workshops, de verkoopstanden en de naaimarathon. Er werd geknipt, gestikt en gekocht dat het een lieve lust was. Zeventig naaimachines stonden continu te draaien om allerlei fraais te maken dat werd verkocht in de shop van Van katoen. Alles ten voordele van Annick for Kenya. Het was een overweldigende, geslaagde organisatie. Nog verbazender is het te weten dat deze stormloop georkestreerd is via Facebook en blogs. Wat een kracht, die sociale media! Er kwam geen betalende publiciteit aan te pas. Alles gebeurde via muisklikken en links delen met elkaar. Straf.

Hoe klein is de wereld via internet. Fans uit verschillende landen kwamen speciaal naar Gent voor dit evenement. Er werd zelfs een prijs uitgereikt voor wie van het verste kwam. De winnaar is een leuke, overenthousiaste dame uit Dubai, op zoek naar gelijkgestemde, creatieve zielen. Overgelukkig en beladen met leuke stofjes vloog ze zondag terug naar man en vijf kleine kinderen die het even zonder haar hadden moeten stellen.

Ondertussen weten we waarom het Annick-project de uitverkorene van Van katoen was. Iemand die deze joblog volgde heeft de hint gegeven aan het zoekende Van katoen-team. Als die iemand nog steeds mijn blog volgt: mijn eeuwige dank heb je!

Eddy en Martine, de ouders van Annick, en mijn man en ik bleven na het evenement een nachtje in Gent. Terug naar huis rijden was niet echt een optie na zo’n zware dag. De workshop die ik mocht geven, de laatste en naar het schijnt de moeilijkste, liep namelijk uit tot 22u00. Na afloop liepen er nog steeds bezoekers rond en praatten we nog even met het overgelukkige, organiserende team.

Zondagmorgen bij het lange en late ontbijt konden we beginnen dromen. Hoeveel zou het event hebben opgebracht? Bij een tas koffie na het opruimen van het MIAT kwam het verlossende bericht: 50.000 euro! Bedankt, bedankt, bedankt iedereen...

Precies twee weken geleden kwam ik terug van het Kenia-avontuur in Annick’s Fashion School in Lukore. De belevenissen zinderen nog na en de vermoeidheid is nog niet verdwenen, maar tijd om te rusten is me niet gegund. Niet alleen ligt er een stapel werk op me te wachten bij VDAB, ook de wedren naar sponsoring voor onze missie van volgend jaar is al in volle gang. Nu zaterdag vindt er een groot evenement plaats in de gebouwen van het MIAT (Museum Industriële archeologie) in Gent, én in de nabijgelegen gebouwen van VDAB Minnemeers. Het heet Van katoen en iedereen is van harte welkom!

Het begon een jaar geleden als een blog tussen enkele jonge handwerkfans. Daar ontstond het idee om een naaimarathon te organiseren voor het goede doel. Waarom ze het project Annick for Kenya kozen weten we niet, maar we zijn uitermate happy dat wij de uitverkorenen zijn! De afgelopen maanden hebben de dames van Van katoen heel wat leuke kindermodelletjes, en ander fraais geknipt en gestikt. Dat wordt nu te koop aangeboden. Dankzij de sociale media -Facebook, Twitter, blogs…- is er een stroom van randactiviteiten ontstaan. Het is een ware hype. Als strategisch accountmanager voor de confectiesector kan ik alleen maar blij zijn met zoveel aandacht voor mode en zelfmaakmode. Jonge dames en zelfs kinderen hebben de weg naar creatief bezig zijn met stoffen gevonden. Er is een boost ontstaan die vorige week zelfs het VRT-nieuws haalde.

Zelf heb ik me laten verleiden om zaterdag één van de tientallen workshops te geven: het tekenen van een basispatroon voor een goed passende pantalon. Een schot in de roos, want in één dag was de workshop volzet. Dat betekent ook dat mijn vrije tijd deze week helemaal opgaat aan de voorbereiding ervan. Maar voor een vette cheque voor Annick for Kenya, heb ik dat graag over!

Na tientallen jaren van neerbuigend kijken naar ‘zelf kleding maken’, heerst er duidelijk een nieuwe trend. Ik kan alleen maar beamen hoe leuk het is om bezig te zijn met kleding maken, en ik ben dan ook een fervente fan. Misschien is de tijd aangebroken dat jonge mensen de weg terug vinden naar de confectie-industrie? Want dat daar interessante jobs zijn, is zeker. Van ontwerp tot prototype, het maken van een patroon en matenreeksen, tot het voorbereiden van een productiedossier, alles gebeurt met gesofisticeerde software en heeft bovendien een internationaal karakter. Wie zin heeft in veel reizen moet beslist kennis maken met de confectiesector, de stoffenbeurzen, de fashionshows en de productiebedrijven overal ter wereld.

Deze week had ik bij VDAB een studente cultuurmanagement van de universiteit Antwerpen op bezoek. Ze bestudeert voor haar thesis de nood van de Antwerpse modeontwerpers aan goed geschoolde technische mensen. Op enkele weken was ze volledig in de ban van deze boeiende sector waarvan ze het bestaan niet had vermoed. Fijn!

Na een lange vlucht landden we ‘s nachts -met zes uur vertraging- terug in Zaventem. Met een bang hart reden we naar huis. In Kenia kregen we het nieuws dat we thuis dieven over de vloer kregen. Eenmaal thuis zag ik dat wat ik niet durfde denken, wel degelijk was gebeurd: de dieven namen een aantal waardevolle dingen mee.

Dit maakt me behoorlijk overstuur. Ik vind het echt niet eerlijk. Is dat de beloning voor mijn inzet in Kenia? Hierdoor ben ik bovendien verplicht een dag extra verlof te nemen om aangifte te doen bij de politie, die een sporenonderzoek willen uitvoeren. Ik moet ook nieuwe pasfoto's laten nemen voor een duplicaat van mijn treinabonnement en een nieuw rijbewijs, en ik moet bij de bank langsgaan om andere bankkaarten aan te vragen. Wat een rompslomp! Bovenal bezorgt het me een gevoel van ontgoocheling in de mensen.

Ik weet niet of er toeval mee gemoeid is, maar het lijkt of de Kenia-missie telkens een negatief staartje krijgt. Vorig jaar maakte ik die stomme uitschuiver die me 13 maanden revalidatie kostte. En nu deze diefstal, die me ook wel enkele maanden zal achtervolgen. Niet met fysieke, maar wel met een mentale pijn.

Vandaag is de laatste dag. Voor Agnes, Marc en ikzelf is het een rustdag. We hebben gekozen om in het hotel te blijven en van de zon, het zwembad en de prachtige omgeving te genieten. Marc en ik gaan in de voormiddag wel naar de kerkdienst, want die willen we écht niet voorbij laten gaan. We zijn opnieuw diep onder de indruk van de waardigheid, de présence en de trots die de Kenianen uitstralen. We nemen plaats naast het koor om de vibraties van de zang en de muziek tot in onze diepste vezels te laten doordringen. De tranen rollen over mijn wangen van ontroering.

Tijdens de viering stel ik mij constant vragen over het grote contrast tussen hun wereld en de onze. Wij leven in een wereld van overconsumptie, materiële overdaad, schaamteloos geldbejag, menselijke koelte en stress. We hebben de beste medische zorgen, maar ook het hoogste percentage aan mensen met stressproblemen, burn-outs, depressies en zelfmoorden. Zij leven in minimale en primitieve leefomstandigheden met een gebrek aan hygiëne en medische verzorging, maar een overvloed aan menselijke warmte en samenhorigheid. Ik weet niet of het echt zo is, maar de mensen lijken hier veel gelukkiger.

De rest van de ploeg maakte vandaag een lange autorit -ongeveer drie uur rijden- naar de school van Mwangea. Daar werd twee jaar geleden met geld van Annick for Kenya een grote waterpomp en een reservoir gebouwd. Ze werden enthousiast onthaald en maakten ons bij hun terugkomst attent op wat we misten.

Onze laatste avond brengen we, zoals gewoonlijk, door op het terras om samen te eten en na te praten. Het is elke dag een fijn moment waarop we zowel de goede als de moeilijke momenten met elkaar delen. Vanavond hebben Hans en Marc voor een verrassing gezorgd voor Eddy en Martine: de kok van het hotel heeft een grote biscuit gebakken met als opschrift ‘Annick for Kenya 2012’. De kelners komen er zingend in een lange rij mee tot aan onze tafel. Hans heeft een leuke samenvatting van het project gemaakt, en leest de tekst op een grappige manier voor, met telkens ‘A Sante Sana’ tussendoor, zowat de lijfspreuk van de Kenianen. De verrassing was compleet gelukt. Ook ik bedank Eddy en Martine namens de lesgeefsters, omdat we mochten deelnemen aan deze unieke missie.

Wat een tsunami van emoties krijgen we over ons heen!

Gisteren namen we afscheid van de meisjes van Annick's Fashion School, en diezelfde avond kwam een deel van onze ploeg emotioneel gehavend terug van het leegmaken van de container. Het transport over zee -8000 km- had zijn tol geëist. Dozen waren aan het schuiven gegaan en opengebarsten, kostbare zaken waren omgevallen en beschadigd en bovendien had de douane zijn best gedaan om in het rond te graaien. Het was één ravage en de verslagenheid was groot. Maar met de hulp van een 20-tal Kenianen werd de container in drie uur volledig leeggemaakt en werden de goederen verdeeld over verschillende goede doelen:

• het Rode Kruis voor medisch materiaal, kasten en stoelen
• het Kwale Hospitaal voor de tandartsstoel, behandeltafels, medicijnen en computers
• Annick's Fashion School voor patronen, stoffen, naaimachines en computers
• een school in Mwangea voor computers
• het project Hope for Children voor naaimachines, sportmateriaal en computers

Terwijl Hans, Lucien en Martine vandaag naar het Kwale Hospitaal gaan om de tandartsstoel operationeel te krijgen -en water en elektriciteit aan te sluiten- gaat de rest van de ploeg op bezoek bij Bonnie, een Belg die de steunpilaar vormt van het project Hope for Children. Ongeveer anderhalf jaar geleden is hij aan het herstel van een vervallen klasje begonnen. Intussen heeft hij de school volledig hersteld en uitgebreid met zes prachtige klassen. Via sponsoring zorgt hij voor schoolgeld voor de kinderen, een warme maaltijd per dag, schooluniformen en schoolboeken. Bovendien zorgt hij elke week voor een uur les over hygiëne en gezondheid én krijgt hij twee keer per jaar Vlaamse tandartsen op bezoek voor de tandverzorging van de leerlingen. Zelf doet hij aan wondverzorging bij kwetsuren of infecties. En hij heeft nog plannen: volgend jaar hoopt hij klaar te zijn met de bouw van een naaiatelier, en watervoorziening om groenten te kweken.

Voor de gelegenheid werd er een voetbalploeg opgetrommeld om samen met Kelly een match te spelen naast de school. In de brandende zon heeft ze twee-en-een-half uur met die Keniaanse jongens gevoetbald. Moeilijk, als je niet echt weet wie bij welke ploeg hoort en aan wie je de bal moet doorgeven. Maar ze heeft het prachtig gedaan, en heeft er erg van genoten. Aan supporters was er geen gebrek. Een honderdtal kinderen waren laaiend enthousiast. Na afloop gaf Eddy aan alle kinderen een tandenborstel.

Later op de dag kwam de ploeg van het Kwale hospitaal glunderend terug. De installatie van de tandartsstoel was gelukt, en alles werkte zoals het moest. Martine straalde!

Het was weer een boeiende dag vandaag. Het begon al vanmorgen, toen we tijdens de rit door de brousse moesten stoppen voor een koe die languit op de smalle weg lag. Ze was met een houten gestel vastgebonden aan een andere koe. Een hele hoop samengebonden takken lag naast haar. Er was niemand bij de koeien en we dachten dat ze waren aangereden. Toen we uitstapten, bemerkten we een jongetje van ongeveer 10 jaar langs de weg. Even later kwam er een jong meisje bij, en een man. Toen we vroegen wat er aan de hand was, zei de man: “she doesn’t want to work”. Héél grappig: een koe die niet wil werken en dan maar op de weg gaat liggen. We konden er hartelijk om lachen en maakten enkele leuke foto's. Trekken en sleuren hielp niet, de koe wou niet opstaan. Na ongeveer een kwartier gaf ze zich toch gewonnen en stond ze recht. Maar ze deed geen stap vooruit. Gelukkig konden wij zo wel voorbij rijden.

In de naaischool heb ik de meisjes de laatste uitleg gegeven over het didactisch materiaal, de patronen en de prototypes. Zo hebben ze een uitgebreide oefeningenreeks en kunnen ze een aantal maanden verder. Daarna trokken we naar het dorp voor de modeshow. Er waren een honderdtal mensen bij elkaar gekomen, die zaten te wachten in een kring. Na ongeveer anderhalf uur toespraken, konden onze meisjes eindelijk de geïmproviseerde catwalk op. Ze straalden, en wij waren intens gelukkig. Zingend en dansend lieten ze het beste van zichzelf zien. Wij lesgeefsters kregen -na nog meer toespraken- groot applaus en gemeende ‘thank you very muchen’. De meisjes sloten af met de leuze van de school -Help them to help us- en maakten een buiging voor Annick.

Daarna moest onze hele delegatie dringend vertrekken want eindelijk was de container in aantocht! Om 15u00 zou hij aankomen in het Kwale hospitaal. Alleen Mia, Agnes en ik gingen terug naar de school voor de gezamenlijke lunch met de meisjes, hun ouders, Hari en de leden van het comité. Toch wel een delegatie van 30 mensen.

Na de lunch was het ‘oudervergadering’. Twee uur lang luisterden we naar toespraken en overleg tussen de leden van de vergadering. Ik was enorm gefascineerd. Zo diep in de brousse, ver weg van de beschaving zou je denken, verliep de vergadering met diep respect voor elkaar. Daar kunnen wij nog veel van leren. Hari leidde de gesprekken en iedereen luisterde onvermoeibaar naar de leider en naar elkaar. Hari vertaalde in het Engels voor ons en vervolgens kwam om de beurt, in de juiste hiërarchie, iedereen aan het woord. Niemand onderbrak de andere. Men respecteerde ieders mening en vulde elkaar aan waar nodig. Er was geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Ten slotte mochten wij nog wat presentjes uitdelen aan de meisjes, met dank aan enkele sponsors, en toen was het afscheid daar. Het was pakkend, aangrijpend, emotioneel. De traantjes vloeiden aan alle kanten en we werden nog maar eens bedankt met een grappig bedankritueel.

Vandaag was het de laatste dag in de school. Mijn pijp is stilaan uit. Al mijn energie is opgebruikt. Morgen houden een gezamenlijke lunch in de klas, en sluiten we af met een modeshow in de school vlakbij. Ben benieuwd wat de pot zal schaffen, maar ik ben er gerust in. Elke keer wanneer er iemand kwam koken voor de meisjes -in één grote pot, buiten op een vuurtje van takken- proefde ik uit beleefdheid en belangstelling. Meestal was de smaak onbekend voor mij, maar wel heel lekker. Een variatie op onze eigen lunch, maar dan in een sobere vorm.

Het was vandaag zeer stresserend, omdat alles in sneltempo af moest geraken. Wat een karwei! Zowel bij Mia, Agnes en mezelf hing de tong op de tenen. We werkten door tot halfzes ’s avonds. Het was pikdonker toen we aankwamen in het hotel. Maar het was ook leuk! Eén van de elektrische naaimachines werkte én het strijkijzer en de strijkplank werden met veel enthousiasme onthaald. Ook de zonnepanelen deden hun werk, we hadden de hele dag elektriciteit.

De rest van de ploeg reed vandaag weer naar Mombassa om -je kan het al raden- die verdomde container vrij te krijgen. De douane wil schijnbaar nog meer geld! Pure afzetterij. Ze drijven Eddy bijna tot wanhoop. Via allerlei kanalen wordt geprobeerd om schot in de zaak te krijgen, maar tot hiertoe was dat vergeefse moeite. Daarnet wist Eddy te vertellen dat er voor het eerst een uur is vermeld waarop de container zou aankomen in het Kwale ziekenhuis: morgen om 16u00. Juist op het einde van de werkweek! We durven er eigenlijk niet meer op hopen. Wij lesgeefsters gaan passen voor het zware werk om de container uit te laden, en hebben ons voorgenomen om in de late namiddag te genieten aan het zwembad van het hotel, met een verdiende 'wodka orange'.

We horen van de achterblijvers dat het mooi weer is in België. Leuk! Maar wij lachen om die 20 graden, want hier is het bijna dubbel zo warm. Dat betekent natuurlijk ook zwaar afzien tijdens de arbeid.

Vandaag is het spannend. De installateur van de zonnepanelen rijdt met ons mee naar Lukore om de laatste aansluitingen te doen en te testen of we elektriciteit hebben. Het ziet er allemaal prima uit. Minder goed nieuws kregen we van Abdul, onze chauffeur. Hij heeft de herstelde naaimachines meegebracht uit Mombassa, maar is de pedalen vergeten. We moeten dus nog een dag wachten voor we ze kunnen gebruiken. Geduld is hier een mooie deugd. Ook Eddy leeft nog steeds in spanning. Het verlossende telefoontje dat de container is vrijgegeven, is er nog steeds niet. Tandarts Martine en Kelly zijn vandaag dan maar met de taxi naar Mombassa om wat te ‘toeristen’, want ze zijn technisch werkloos.

In de klas zijn er weer twee nieuwe leerlingen bij. Ondertussen zijn ze met acht én Duwa de lesgeefster. Ik heb ongelooflijk veel respect voor Mia, die zich elke dag met engelengeduld over de nieuwelingen ontfermt. Er wordt door de beginners gewerkt aan een rok en een bloes, en door de gevorderden aan een broek met aanpassend corsage. De gevorderden zijn sinds gisteren met drie, want Kache, een studente van vorig jaar, is terug. Het is verbazend welke vorderingen zij het afgelopen jaar heeft gemaakt. Dat ze veel geoefend heeft, is duidelijk. Ik probeer haar te vragen waar ze dat allemaal heeft geleerd, maar ze kent amper Engels en ik geraak er niet wijs uit. Bovendien heeft ze een mentale achterstand doordat ze ooit een zware vorm van malaria heeft gehad. Vreemde ziekte. Haar begrip en handigheid zijn in een stadium waardoor ze in België in een beschutte werkplaats zou kunnen werken. Ik vraag me af welke toekomst ze heeft in Kenia. Fatuma is dan weer nukkig omdat ik haar heb moeten berispen wegens de slechte kwaliteit van een werkstuk. Dat heeft ze duidelijk niet graag. Ze is een heel impulsieve en heftige dame. Heel uitbundig ook. Maar als het niet naar haar zin is, heb je het snel geweten.

Wanneer we terug rijden naar het hotel kopen we in de supermarkt een strijkplank en een strijkijzer, zodat we vanaf morgen ‘tussenstrijk’ kunnen doen bij het in elkaar stikken. Ik leg ook de laatste hand aan een model van een kast die de schrijnwerker zal komen maken. Dat klusje wordt betaald met het geld dat mijn VDAB-collega's inzamelden, waarvoor dank!

Euforie vanmorgen toen we aankwamen aan de school. De leerlingen van de High School zaten met hun volledige groep -ik schat wel veertig- buiten op hun schoolbanken, onder een grote boom. Dat betekende maar één ding: de grote klas was vrijgemaakt, en wij konden er terug in! Wat een opluchting om te kunnen werken in een ruim lokaal, met voldoende lucht en een constante flinke bries door de open ramen. Het zorgt ervoor dat we minder uitgeput zijn aan het einde van de dag. Bovendien zijn de drie naaimachines, die nu nog in Mombassa staan voor herstelling, klaar. In de winkel hebben ze er elektrische motoren op gemonteerd. Die zullen we dadelijk kunnen proberen als morgen de zonnepanelen worden geplaatst.

Vanmorgen is ook de installateur van de waterpomp ons tot in Lukore gevolgd om de mogelijkheden te bekijken. Nu kan de vergunning worden aangevraagd en kunnen de werken van start gaan. Het boren zullen we niet meer zien, want deze werken kunnen deze week niet meer gebeuren. Hari droomt luidop van een irrigatiesysteem, zodat er rond de school groenten kunnen worden geplant. De opbrengst ervan zou voor voldoende inkomsten moeten zorgen om de werkingskosten van de school te dekken. Ik ben benieuwd hoe ver ze volgend jaar met dit project zullen staan.

Deze namiddag kregen we ook eindelijk het verlossende nieuws dat de douane de boete voor onze container heeft bepaald. Als het geld onmiddellijk gebracht wordt, dan wordt de container vrijgegeven. Eddy houdt er zich mee bezig, dus dat komt in orde. Het zal voor donderdag zijn.

Zondag is onze laatste dag in Kenia, en er moet nog veel gebeuren. Als alles goed afloopt, gaan we aan de champagne. Na alle stress die Eddy en Martine de afgelopen week hebben doorstaan, is dat wel verdiend. Voor mij is het echter dubbel, want mijn man Marc had bij aankomst een dubbele moeilijke boodschap. Vorige week werd er bij onze zoon Sander op kot in Brussel ingebroken. Zijn computer is gestolen. En ook bij ons thuis werd er ingebroken. De schade moeten we nog opmaken bij thuiskomst. Pfff…

Vandaag is het wisseldag. Roger is terug naar huis gevlogen en Marc -mijn man- en Martine -een tandartse- zijn aangekomen. Het is broeierig warm. De warmte valt op je lichaam en de vochtigheidsgraad is zeer hoog. De hele dag zijn we nat van het zweet. De busrit naar Lukore van meer dan drie uur, en de hele dag lesgeven in zo'n piepklein lokaal, zijn heel zwaar in deze omstandigheden.

Vandaag zijn de mannen gestart met het leggen van de elektriciteit in onze school. Dat betekent: de hele dag boren in de muren, kabels trekken en stopcontacten installeren. Op een bepaald ogenblik stonden we met 11 mensen op een oppervlakte van drie m² te werken! Gelukkig kwam Hari met het goede nieuws dat we morgen kunnen verhuizen naar het grote lokaal. Wat een opluchting. We zaten letterlijk als sardienen in een doosje.

Stilaan begint alles in de juiste plooi te vallen. Morgen komt de installateur van de zonnepanelen, de elektriciteit is bijna klaar en de container zou dan toch vrijgegeven worden, mits het betalen van een boete. Dat zijn pure maffiapraktijken, maar de container moet nu eenmaal dringend leeggemaakt worden en de inhoud ervan moet naar de juiste bestemmingen worden getransporteerd.

Dé opsteker van vandaag: het model van de slip met hygiënische toepassingen voor meisjes tijdens hun menstruatie, werd heel enthousiast onthaald. Ik geef toe: het was een delicate opdracht, maar ik heb het toch maar dapper gedaan! Ik ben trots op de uitwerking ervan en hoop dat het werkt. De patroondelen zijn door Duwa -de toekomstige lesgeefster- en Fatima in drie maten gegradeerd: small, medium en large. Geen simpele opdracht, maar de dames gaan met reuzensprongen vooruit.

Vandaag kwam er nog maar eens een beginner bij. Ondertussen zijn ze al met zes geloof ik. De mond-tot-mondreclame doet ook in de brousse zijn werk. De beginners zijn vandaag gestart met het maken van een rokje en een bloesje om vrijdag tijdens de modeshow te presenteren. Ook hier niets dan lachende gezichtjes en regelmatig gekir. We zijn heel moe ondertussen, maar ook erg gelukkig…

Gisteren startte de dag voor mij in lichte euforie, want we gingen naar de misviering in 'St. Joseph church'. Niet dat ik zo'n kerkganger ben, maar hier in Afrika is dat een hele andere belevenis. Bijna drie uur duurt de dienst, en ik ben de hele tijd bijna in trance. Wat dat met mij doet, kan ik moeilijk beschrijven. Ik ben zo diep onder de indruk van de vriendelijkheid, de samenhorigheid, de prachtige gezangen en het ritmische dansen. Maar ook van de manier waarop de verschillende priesters de aanwezigen toespreken. Er worden zelfs grapjes gemaakt en de honderden gelovigen mogen er hartelijk om lachen. In de kerkdiensten bij ons kan je daar alleen maar van dromen.

Gisteren werd 'St.Joseph' gevierd -bij ons Vaderdag- en de mannen werden extra toegesproken. Hier verstaan ze de kunst om de boodschap aan te passen, persoonlijk te maken en de mensen gelukkig te laten zijn. Impressionant in het kwadraat.

Zelf blijk ik een aantrekkingskracht te hebben op de Afrikaanse kindjes. Al van bij onze aankomst aan de kerk komt er een klein meisje naar me toe, neemt mijn hand en blijft de hele tijd bij mij. Ze komt zelfs op mijn schoot zitten en vlijt zich tegen me aan. Ook tijdens de dienst komt er een jongetje op mijn schoot gekropen. Samen klappen en wiegen we op de mooie muziek. Mijn moederhart maakt ongelooflijke bokkensprongen. Wat een leuke, lieve kindjes. En die ogen... daar smelt je gewoon van.

In de namiddag hadden we even de tijd om van de zon, het zwembad en de zee te genieten. Agnes is gelukkig aan de beterhand. De erge buikpijn die haar vrijdag overviel, blijkt even snel te zijn verdwenen als ze was gekomen. Vermoedelijk een bijwerking van de Malarone, een preventief medicijn tegen malaria.

De mannen en Kelly zijn op safari getrokken. Om halfvijf moesten ze opstaan voor een tocht van 250 km door de brousse op zoek naar olifanten, tijgers, leeuwen en giraffen. Bij terugkomst waren ze overenthousiast en probeerden ons te overtuigen om volgende zondag -als afsluiter- ook een dag op safari te gaan. Maar hun 135 prachtige foto's kunnen me niet de brousse inlokken. Als ik moet kiezen tussen 13 uur in een busje door de natuur hotsen op zoek naar wilde dieren, of de warme menselijkheid die ik ervaar tijdens de  kerkdienst, dan weet ik het wel meteen: ik kies niet voor de dieren, maar voor de mensen...

Vandaag gaan we niet naar de school in Lukore, maar een rustdag is het evenmin. We slapen één uur langer dan anders, en rijden dan met de hele ploeg naar Mombassa. Dat is telkens een helse onderneming: twee uur tot aan de ferry, daar véél te lang aanschuiven voor de oversteek, en dan door het superdrukke verkeer de chaotische en vuile stad in.

Onze eerste stop brengt ons naar een houtfabriek die gesponsord wordt door Oxfam. Stel je daar niet te veel van voor, want ‘factory’ is hier het woord voor een aantal hutjes bij elkaar. Het domein bestaat uit enkele tientallen open hutten, waar honderden houtbewerkers aan het werk zijn. Met simpele beitels en schaven maken ze uit ebbenhout en mahonie de prachtigste beeldjes, kommen en maskers. De werkomstandigheden zijn ronduit primitief. Er zouden ongeveer 10.000 arbeiders in een beurtsysteem werken. Op het domein staat een grote winkel waar al dat moois staat te wachten op klanten. Iedereen komt er gepakt en geladen buiten, want het is moeilijk om niets te kopen als je de arbeiders aan het werk hebt gezien. Eerlijke verkoopsprijzen worden vooropgesteld: 85% van de verkoopsprijs gaat naar de arbeider die het object heeft gemaakt.

Daarna rijden we door naar het centrum om stoffen te kopen voor de oefeningen van volgende week want, je kan het al raden: de container is vandaag niet geleverd. Ook maandag zal hij er nog niet zijn. Misschien woensdag? Eddy wordt er moedeloos en boos van. Ook de installatie van de waterpomp is nog niet voor dadelijk, want de vergunning is nog niet in orde. Maar de installateur van de zonnepanelen komt dinsdag, we zijn benieuwd.

Terug in het hotel hebben we nog net de tijd om te gaan zwemmen en over het strand te wandelen. Ondertussen spreekt Eddy met iemand uit Limburg die in deze streek bouwprojecten in scholen doet, en een naaischool wil oprichten. Eddy heeft de man de zeven naaimachines beloofd die in de container staan.

Na het diner genieten we van een optreden van Masai-krijgers, en mogen we meedansen. Altijd leuk om de avond mee af te sluiten.

De mannen zijn gisteren in Mombassa materiaal gaan kopen, met hilarische taferelen als gevolg. In een winkel voor elektrische materialen wilden ze enkele meters kabel, en een paar stopcontacten kopen. Anderhalf uur zijn ze daar binnen geweest, terwijl er geen andere klanten aanwezig waren. Ze moesten met een groene bon naar het ene bureel, daarna met een witte bon naar het magazijn, dan met nog een andere bon naar de kassa en met nóg een andere bon naar de security. Het werkte vooral Hans danig op de zenuwen. Pas toen hij duidelijk maakte dat hij nú zou weggaan als hij niet mocht betalen, kwam er schot in de zaak. Zeven personeelsleden waren met hun bestelling bezig geweest. Zo heb je veel personeel nodig, maar efficiënt is het niet. Eenmaal buiten kregen ze de slappe lach. Vanmorgen vertelde Roger dat hij er nachtmerries van gehad had: hij was de hele nacht bezig geweest met inkopen doen! :-) De hele ploeg heeft er eens goed om kunnen lachen.

Ik ben benieuwd naar de verhalen van vandaag, want de mannen en Kelly zijn opnieuw de hele dag in Mombassa. Deze keer om de container los te krijgen. Daar zou dan toch weer een probleem mee zijn. Ook het zonnepaneel en het materiaal om het te installeren zou vandaag gekocht worden.

Het dak van de school is afgewerkt vandaag, en in de school gaat het elke dag beter en beter. De meisjes beginnen los te komen en grapjes uit te halen. En dan die smekende, lachende ogen van ‘picture please’? We zijn ondertussen met zes meisjes en drie lesgeefsters, dus dat is privé onderwijs, en bijzonder intensief. Het is nauwelijks te geloven dat ieder van ons de hele dag bezig is, zonder één minuut rust, maar dat we bijna niet weten wat de andere heeft gedaan, terwijl we op amper enkele meters van elkaar staan.

Vandaag was het een zeer moeilijke dag voor Agnes, want ze kampt al enkele dagen met een flinke keelontsteking. Alle middeltjes die we bij hebben, lijken nauwelijks te werken. Bovendien kwam daar een onverklaarbare pijn bij in haar buik. De hele namiddag heeft ze in de klas op de betonnen vloer gelegen tussen de stikmachines, vechtend tegen de pijn. Ondanks ons aandringen, wilde ze niet dat we zouden terugkeren naar het hotel om een dokter te consulteren. Eddy heeft beslist om morgenvroeg met haar naar het ziekenhuis te rijden, als ze tegen dan niet beter is.

Mia is daarstraks in de tuin van het hotel gevallen toen ze wegsprong voor twee grote apen die vlak bij haar in de buurt waren. Met wat schaafwonden en een kapotte bril kwam ze ervan af. Haar man zal blij zijn, want het was een nieuwe bril en hij vond het montuur absoluut niet mooi.

Ik ben helemaal terug in het Afrikaanse ritme en de vriendelijke ingesteldheid van de bevolking. Wat zijn het toch aardige en goedlachse mensen. Ik kan daarvan geniéten, dat is niet te doen. Het maakt me vrolijk en intens gelukkig.

Vanmorgen zijn we met z'n allen naar Lukore gereden. De dames in een minibus via de gekende weg, de heren in een gewone wagen via een -waarschijnlijk meer comfortabele- weg die Roger vond met zijn GPS. Die weg leek langer, maar toch kwamen we allemaal precies op hetzelfde ogenblik aan. Vermoedelijk zullen we de komende dagen vaker deze nieuwe weg nemen, en dat vind ik spijtig. Want hij is minder authentiek: je ziet er minder van de brousse, minder hutjes en minder huisjes en mensen. Ik genoot elke dag opnieuw van de prachtige natuur en al de kinderen die we op onze 'oude' weg tegenkwamen, zelfs al betekende het drie uur per dag hotsen en botsen. Maar ik klaag niet, want volgende week is er regen voorspeld. Het is dan mogelijk dat we helemaal niet op onze bestemming geraken omdat de wegen door de felle regen worden weggespoeld. Dat wordt bang afwachten.

In de klas heerst er een drukte van jewelste. De meisjes hebben hun draai gevonden. Zij zijn intussen gewoon aan onze werkwijze, en wij zijn gewoon aan hun. De oefeningen vliegen erdoor. Agnes, Mia en ikzelf hebben elk onze taak, en zijn de hele dag intensief bezig. Vanmorgen hebben we de techniekers nog even kunnen gebruiken voor wat herstellingen aan de machines, daarna zijn ze vertrokken naar Mombassa om inkopen te doen. Niet om gewoon te shoppen natuurlijk, maar om materialen te zoeken om de elektriciteit en het water te kunnen aansluiten aan de tandartsstoelen die vanaf zaterdag geïnstalleerd worden. Verder heeft Eddy ook lang gepraat met schooldirecteur Hari. Over de investeringen die al gebeurd zijn, en nog moeten gebeuren. Het leek niet echt een vrolijk gesprek.

Bij het afsluiten van de dag gingen we naar ons busje dat in de nabijgelegen school staat en hoorde ik vrolijke zang en dans. Ik was niet te houden: daar moest ik zijn! Een 20-tal jongens en meisjes van de High school waren aan het oefenen voor de openingsceremonie van de school. Met een simpele stok en een plastieken ton werd een mooi Afrikaans ritme gecreëerd. De meisjes zongen om beurten, en dansten. Gewoon in de schaduw van een boom. Mia en ik vroegen of we mee mochten dansen en ja hoor... enkele seconden later stonden we mee te doen met de groep. Wat een fijne afsluiter van de dag. En hoe heerlijk om zoveel jonge mensen gelukkig te zien. Met niets eigenlijk: een boom, een stok, een ton en elkaar... Zo simpel is geluk hier.

De projecten verlopen niet naar wens. Een aantal zaken gaan verkeerd of hebben vertraging. De firma die vandaag zou komen om te starten met het boren van een waterput voor de school, is er niet. Ze komen pas vrijdag! Ook de container met onze hulpgoederen is niet los te krijgen uit Mombassa. Ergens zijn de juiste documenten nog niet bij de juiste persoon geraakt. Er wordt door Eddy heel druk getelefoneerd, en alle middelen worden ingezet. Maar voorlopig valt er niets te forceren. Onze drie techniekers zijn dus technisch werkloos en voelen zich daar uiteraard niet goed bij. Eddy en Martine zijn verdrietig om al de zaken die beloofd waren, en nu niet in orde blijken.

Bij aankomst vanmorgen in Lukore toch een opsteker: de schrijnwerkers zijn gestart met het timmeren van de dakconstructie voor de tweede klas! Met wat geduld zal het dak er in de loop van de week wel op liggen, want zo ingewikkeld is de bouw ervan niet. Een houten constructie en daar bovenop metalen golfplaten. Dat is het. Dikke isolatielagen zoals in België bestaan hier niet. Alle openingen zijn goed om wat frisse wind door het lokaal te laten waaien. Dus helemaal afsluiten is nergens voor nodig.

 

 

Ook wij madammen laten ons niet door de tegenslagen omver blazen! Met volle moed zijn Mia, Agnes en ikzelf vanmorgen gestart in ons piepkleine klasje. Met vijf leerlingen, drie lesgeefsters, onze hele ploeg die binnen en buiten wandelt en nog wat Afrikaanse mama's met baby's op tijd en stond, is het een drukte van jewelste in ons schooltje.

Agnes en Mia ontfermen zich over de vier nieuwe meisjes en starten met de eerste knip- en stikoefening. De helft van de tijd spenderen ze aan het afstellen van de machines, want er zijn constant defecten. Ik ga proberen om de lesgeefster en Fatuma, de leerlinge vorig jaar, op enkele dagen tijd op een flink hoger niveau te krijgen. We werken de hele dag door en om 16u vertrekken we uitgeteld maar tevreden terug naar het hotel. Agnes en Mia vonden de dag extreem zwaar en zeggen dat ze zichzelf zijn tegengekomen. Ja dames, en dit was nog maar dag één?!

Op de terugweg krijgt Eddy goed nieuws: de container zal zaterdagmorgen zeker geleverd worden in het Kwale hospitaal. Hans, Lucien en Roger zijn blij dat ook zij aan het werk kunnen, want daarvoor zijn ze naar Kenia gekomen natuurlijk. Wij zien het alvast zitten om dapper door te werken in de school. Onze gedrevenheid is een opsteker voor Eddy en Martine, die toch wel wat met een dip te kampen hadden vandaag.

 

 

 

De verwachtingen zijn hooggespannen: wat gaan we allemaal zien en doen vandaag? Agnes en ik zijn véél te vroeg wakker en gaan buiten op het terras al een koffie drinken.

Na een uitgebreid ontbijt vertrekken we om acht uur naar onze eerste bestemming: het Kwale hospitaal. Is de container met medische hulpgoederen en het materiaal voor de school al aangekomen? Neen dus, geen container te zien. Na wat over en weer getelefoneer blijkt deze nog in de haven van Mombassa te staan. Het zal het een hele toer worden om die deze week nog tot in Kwale te krijgen. Ik vermoed dat er centen onder tafel nodig zijn om wat schot in de zaak te krijgen. Grote ontgoocheling bij Eddy, Lucien, Hans en Roger die er op gerekend hadden onmiddellijk met de installatie van één van de tandartsstoelen te beginnen. Niets aan te doen. De collega's van DHL -waar zowel Eddy als Hans werken- in Mombassa zijn ingeschakeld om te zien wat er kan gedaan worden.

We rijden met z’n allen door naar Lukore, naar Annick's Fashion School. De tocht door de brousse van anderhalf uur bezorgt de nieuwelingen regelmatig lachbuien en kreten van ongeloof. Voor mij en Roger voelt de rit zo vertrouwd alsof we er vorige week nog waren. Zo'n mooie natuur. Ik ken het pad nog feilloos: aan die boom links, aan die grote steen rechts, aan dat schooltje rechtdoor...

Aangekomen in Lukore is de verwondering groot. Op enkele maanden tijd werd op 100 meter van de Fashion school een High School gebouwd voor leerlingen van 16 tot 18 jaar. Het is een mooi en groot gebouw met wel 6 klassen en ongeveer 200 leerlingen. Minder leuk was de aankomst in de Fashion school: de tweede klas is nog steeds niet klaar, en de eerste is ingenomen door leerlingen van de High School. Tijdelijk, tot het einde van de maand. Onze vijf meisjes zaten in het piepkleine lokaaltje dat dienst moest doen als bureel.

Hoe moet dat nu? Met nog drie lesgevers erbij is dat niet te doen. Ik loop wat lastig, al doe ik mijn best om dat niet te laten zien. Dan pak ik al mijn moed bij elkaar en beslis om de boel op te ruimen en te reorganiseren, zodat we toch wat plaats hebben. De hele namiddag maken we de boel proper, sleuren de planken en het tuinmateriaal buiten, sorteren de stoffen die compleet onoverzichtelijk in dozen zijn gepropt en brengen alles in gereedheid voor de start.

Hari -de schooldirecteur- doet zijn best om een hele reeks welkomspeeches af te steken, en Agnes schiet in actie om de machines afgeregeld te krijgen. Gelukkig hebben we drie tijdelijk werkloze techniekers mee die we ook kunnen inschakelen om de machines te repareren, nagels in de muur te kloppen, enz. Terwijl de vijf nieuwelingen hun best doen om Agnes te tonen wat ze kunnen, komt Fatima binnen. Het weerzien met haar, een leerlinge van vorig jaar, was ongelooflijk en gemeend hartelijk.

Wat een vermoeiende reis, zo'n nachtvlucht met weinig slaap en geen beweging. Vanmorgen bij de tussenlanding in Zanzibar was er lichte paniek: het regende pijpenstelen! Dat ziet er niet goed uit. Zanzibar ligt op amper 30 minuten vliegen van Mombassa en het regenseizoen is er precies al begonnen.

Om 10 uur landden we in Mombassa. We moesten eindeloos aanschuiven bij de douane op de luchthaven. Vreemd hoor, in Kenia moet er van iedereen bij het binnenkomen een digitale foto gemaakt worden én wordt iedereen onderworpen aan een zeer tijdrovende controle van digitale vingerafdrukken. Wat is daar het nut van in een land als Kenia? Als zelfs Amerika dat niet doet? Het zorgt wel voor bijna twee uur vertraging.

Na een lange tocht met de bus, komen we rond half drie aan in het hotel. Gelukkig waren we nog net op tijd voor de middaglunch. Nadien konden we even in het zwembad duiken. De komende weken zal daar geen tijd meer voor zijn.

Bij het terug wandelen naar de kamer is Agnes erg gecharmeerd door de apen die hier op het domein rondlopen: van piepkleine tot vrij grote bavianen. Ze loopt ze een tijdje achterna om er foto's van te maken. Maar het lachen verging haar onmiddellijk bij het binnengaan van onze kamer. Ja hoor, we hadden bezoek gehad! Agnes haar medicijnen lagen helemaal overhoop. Aan alle tabletten was flink geknabbeld en er lag zelfs een tube zalf buiten op het gras, onder ons balkon op de eerste verdieping. Die dekselse aapjes! Beter opletten Agnes, want ze krijgen zelfs de terrasdeur open.

Na een fijn diner buiten onder de zeer zwoele lucht, maakten we ons klaar voor de eerste drukke werkdag.

Joepie, we zijn ingecheckt en we wachten voor het vertrek. De zenuwen gieren door mijn lijf. Heel erg ongeduldig kijk ik uit naar het weerzien met Kenia en de meisjes van Annick's Fashion school.

Onze ploeg bestaat uit 9 personen. Dat is een indrukwekkende delegatie die klaar staat om aan allerlei prachtige projecten te werken in en rond Lukore. Wie gaat mee?

• Eddy en Martine, de ouders van Annick, waarvoor ik heel diep mijn hoofd buig. Omdat ze de kracht hebben om zoveel energie te steken in het voorbereiden van deze missie.
• Lucien, Hans en Roger zullen elk een andere technische taak op zich nemen. Lucien gaat de 3 tandartsstoelen installeren in verschillende ziekenhuizen, Hans gaat zonnepanelen op het dak van de school monteren zodat we aan elektriciteit kunnen geraken, en Roger zal allerlei klusjes doen.
• Drie lesgeefsters voor Annick's Fashion School. Agnes, instructrice productietechnieken confectie voor VDAB Turnhout. Mia, regentes kleding op rust. En ikzelf.
• Kelly, de zus van Kevin. Kelly heeft nog niet echt een taak en we zullen zien waar ze zich voor kan inzetten. Ze kan alvast zeer goed voetballen -ze speelt zelfs in het vrouwenteam van Anderlecht-, dus misschien kan ze voetbaltraining geven in de schooltjes.

Iedereen zit nu nog rustig de krant te lezen in afwachting dat we aan boord kunnen gaan. Het wordt weer een lange vlucht, van ongeveer 9 uur, met tussenstop in Zanzibar. Morgenvroeg landen we in Mombassa en kunnen we eraan beginnen. Vanaf minuut 1 is het actie. Wat er allemaal op het programma staat, weten we nog niet. Maar ik vertrouw erop dat Eddy terug een boeiend programma in elkaar heeft gestoken.

Voor de school hebben we heel wat oefeningen -waarschijnlijk veel te veel- voorbereid. Hoeveel meisjes er precies zullen zijn, blijft nog altijd een verrassing. We zullen zien…

Een videoboodschap vanuit de luchthaven!

De spanning stijgt. Nog precies 10 dagen, en we zitten in het vliegtuig richting Kenia en de 'Fashion School' voor Annick. De voorbereidingen zijn bijna volledig afgerond. Ik kan stilaan beginnen met het inpakken van het materiaal.

Gisteren heb ik samen met Mia, een derde lesgeefster, de patronen afgewerkt van al de oefeningen en modellen die we de meisjes willen aanleren. Een moeilijke opdracht, want we weten nog steeds niet met hoeveel ze zullen zijn, wat het niveau is, en of die tweede klas nu af is. Ook na aandringen via mail en telefoontjes naar Kenia, zijn we niet veel wijzer. Wij Belgen toch met ons georganiseer en alles in de hand willen houden. Heel de Keniaploeg moet terug naar de Afrikaanse mentaliteit van ‘we zullen wel zien’. Want dat we terug volledig de knop moeten omdraaien, is duidelijk . En weet je wat? Ik kijk er énorm naar uit! Héérlijk om langs de ene kant heel hard te werken, maar aan de andere kant de vrijheid te hebben om dat zonder opgelegde structuur te doen.

Ik voel dat mijn emotionele stabiliteit al aan het wankelen is. Ik heb -in tegenstelling tot vorig jaar- geen plankenkoorts, maar ik weet nu wel dat er een fikse dreun van overweldigende emoties op me afkomt. En ja hoor, laat maar komen! Enkele gebeurtenissen van de afgelopen week waren al een voorproefje:

• Vorige vrijdag was er de lezing “Geen kind is zo aanwezig als het kind dat gemist wordt” door Prof. Dr. Manu Keirse. Heel aangrijpend en een absolute aanrader voor mensen die diep en onbegrijpelijk verlies te verwerken krijgen.
• Zaterdagavond zijn mijn man en ik naar de bioscoop geweest om de film “Tot Altijd” van Nic Balthazar te bekijken. Wat een mooie, menselijke film. Gewoonweg prachtig! De tranen vloeiden rijkelijk bij de aanwezigen. De scherpe stilte werd continu onderbroken door gesnik en gesnotter. Het trof ons diep.
• Deze week heb ik ook afscheid genomen- eindelijk- van de kinesist. Lachend heb ik ‘mijn diploma’ in ontvangst genomen. Precies 1 jaar ben ik in behandeling geweest voor een totaal van 200 à 250 behandelingen. Ik zou genezen moeten zijn, maar voor de veiligheid gaat mijn dokter me volgende week toch nog een spuit (wondermiddel ) in mijn knie geven, zodat ik geen last zal hebben in Kenia.

'Kenya here we come!'

Dat het leven niet altijd even voorspelbaar is, weten we. Maar vorige week moest ik toch even diep ademhalen toen Agnes me meldde dat haar beide ouders momenteel ernstige gezondheidsproblemen hebben. Haar vader is op oudejaarsavond zelfs met hoogdringendheid gehospitaliseerd. Tja... dat kan gebeuren. Dat hierdoor ook haar deelname aan onze missie in Kenia in het gedrang komt, is een bangelijke realiteit. Hopen maar dat alles goed komt de komende weken. Ook de moeder van Eddy (de grootmoeder van Annick) blijkt met gezondheidsproblemen te kampen. Ik mag er niet aan denken dat, na al die voorbereidingen, het project in het water zou vallen. Voor de ploeg die op 11 maart vertrekt -ondertussen 8 personen-, zijn alle afspraken en boekingen gemaakt. Dus alsjeblieft...

Nu de deadline zo dichtbij komt, begint de adrenaline te stijgen. Wat kijk ik uit naar het vertrek! Alleen al denken aan Kenia, Lukore en de Fashion School bezorgt me een glimlach en licht vochtige ogen. Zonder twijfel wordt het weer een heel emotionele ervaring.

Maar eerst nog 8 weken flink doorwerken voor VDAB. In februari staan de besprekingen met de sectoren op de agenda om te bepalen welke beroepen ‘knelpuntberoepen’ zijn. Dit zijn beroepen waarvoor er niet voldoende geschoolde kandidaten zijn om het aantal vacatures in te vullen. De lijst met knelpunten wordt elk jaar langer en het probleem is niet zomaar 'snel snel' op te lossen. Bij VDAB spreken we trouwens liever van ‘kansenberoepen’ in plaats van 'knelpuntberoepen'. Want als een werkzoekende een opleiding kiest voor één van deze beroepen, heeft hij een grote kans op werk!

Voor de sectoren waarvoor ik account ben, zullen vermoedelijk de volgende beroepen als 'kansenberoep' uit de bus komen: patronenmaakster, stikster, strijkster, wasserijarbeidster, drukker, drukafwerker, automecanieker, plaatslager/koetswerkhersteller, kapper, schoonheidsspecialiste, vrachtwagenchauffeurs, buschauffeurs en heftruckbestuurder. Een lange lijst waarvoor heel wat actieplannen nodig zijn. VDAB en haar partners willen al die jobs namelijk graag ingevuld zien.

Werk hebben dat je ligt, geeft een zeer grote voldoening. Het is een échte verrijking in je leven, zelfs al moet het -met graagte overigens- tot 65 jaar!

Een nieuw jaar en een nieuw begin! Mooie slogan. Maar voor mij begon het jaar in mineur. Ik heb de hele oudejaarsavond nukkig en lastig doorgebracht. Je kan het al raden: problemen met de knie.

Al enkele weken is duidelijk dat het met mijn knie slechter gaat. Hij wordt steeds dikker en dikker. De kinesist weet er niet echt raad mee en stuurt me dus terug naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Volgende week is het zover. Ondertussen ben ik bij de huisarts geweest, en vermoedelijk is mijn knie flink ontstoken. Potverdorie toch. De grove middelen dan maar weer bovengehaald: het ijscompres wordt frequenter dan ooit gebruikt. Met het andere advies van de huisarts heb ik het wat moeilijker, namelijk: volledig platte schoenen dragen. Voor iemand die zo gesteld is op vrouwelijke elegantie is dat een moeilijke opdracht. Ik heb er in de schoenenwinkel een volledig uur over gedaan om me te laten overhalen, maar… ik voel na drie dagen dat de verminderde druk op mijn knie inderdaad goed voelt. Deze ervaring moet ik dringend delen met Goedele Liekens, want ik las onlangs dat ze flinke rugpijnen trotseert omwille van haar hoge hakken.

De deadline die ik mezelf gesteld had om eindelijk van mijn knieprobleem af te zijn, namelijk het nieuwe jaar, is dus niet gehaald. De kinesist zei wijselijk dat het stellen van deadlines niet geldig is voor medische problemen, vermits je daar zelf geen sturing in hebt. Een wijze raad, en meteen een reden om toch weer positief verder te kijken. Ik heb de brave man benoemd tot ‘mijn held van het afgelopen jaar’. Hij was er ontzettend trots op!

Het nieuwe jaar drukt me ook meteen met mijn neus op een ander feit: binnen 9 weken vertrek ik terug naar Kenia, naar de Fashion School. Deze deadline is wél geldig en ik besef dat vanaf nu, tot mijn vertrek op 11 maart, alle -maar dan ook alle- vrije tijd naar de voorbereiding van het project moet gaan. Momenteel ben ik naarstig oefen- en didactisch materiaal aan het ontwikkelen. En tussendoor breek ik me het hoofd over een hygiënisch probleem dat me al enkele maanden met hoogdringendheid wordt gemeld vanuit Kenia. De vrouwen daar hebben nood aan wasbaar maandverband, en een praktische mogelijkheid om het te dragen. Daarom concentreer ik me op enkele prototypes van slipjes. Ik vraag me echt af hoe de dames dit probleem momenteel aanpakken. Er is daar geen wegwerpverband beschikbaar, en al helemaal geen water om zich te wassen. Ik durf het eigenlijk niet rechtstreeks te vragen. In onze wegwerpmaatschappij stelt dit probleem zich niet. Delicate materie dus, waar ik een oplossing voor moet vinden. Als iemand ideeën heeft?