Trainingconsultant Hugo vertelt ...

Gisteren hielp ik mijn zoon met de voorbereiding op zijn toets van getallenkennis.
Na een half uur was zijn motivatie even ver te zoeken als een cactus op de Noordpool. ‘Ik zal blij zijn als ik de lagere school achter de rug heb’, zei hij voor hij naar het toilet rende met ‘de ergste buikpijn ooit’.

Terwijl hij in de badkamer zat, en wellicht spijt had dat je een superlatief excuus maar één keer kan gebruiken, dacht ik na over wat hij gezegd had. Zes jaar lagere school. Dat is lang voor een kind. Dan komt het middelbaar en daarna begint het studeren pas echt! Dat moet wel eindeloos lijken.

Eigenlijk stopt het leren nooit. Denk maar even terug aan je eerste werkdag: daar stond je dan met je diploma op zak maar compleet onwetend en onzeker.

Omdat ik professioneel bezig ben met zelfontwikkeling en coaching, besef ik des te meer hoe belangrijk het is om steeds opnieuw de motivatie te vinden om aan jezelf te werken. Want het verbreden van je kennis en ontwikkelen van je persoonlijkheid is een continu proces. En de motivatie om dat proces gaande te houden, krijg je vooral als je de positieve effecten ervan kunt zien.

Voor iemand in de lagere school zijn die effecten uiteraard nog niet echt tastbaar. Voor kinderen is het daarom vooral belangrijk dat ze kunnen leren in een prettige en veilige omgeving. Gelukkig heeft ons onderwijs op dat vlak een positieve evolutie doorgemaakt. En dat is mooi meegenomen in een tijd waarin levenslang leren geen luxe meer is, maar een noodzaak.

Zo, dit was de laatste blogtekst. Achteraf gezien is het allemaal snel voorbij gegaan. Ik wil jullie bedanken voor de enthousiaste reacties en wens jullie veel succes bij alle toekomstige plannen!

Groeten,

Hugo

Ooit werd ik samen met een paar collega’s uitgenodigd door een klant om een paar dagen te logeren op zijn jacht. Dat lag aangemeerd in een Kroatische haven. We proefden toen van het leven als miljonair: ‘Rijke mensen. Het leven zoals het is.’ :-)

Je ziet wel eens jachten op tv of in de reclame, maar als je echt rondwandelt op een exemplaar van 20 meter lang, slik je even. Binnenin heb je meer luxe dan in een doorsnee huis. De living, keuken en bar zijn ingericht met de meest exclusieve meubels en stijlvolle decoratie.

We hadden het erg naar onze zin: ontbijten op het achterdek, zonnen op het voordek, aanmeren in verschillende baaien om van de boot te duiken en genieten van barbecues op het bovendek.

’s Avonds meerden we telkens aan in een andere haven. Onze boot was groot en luxueus, maar in die havens zagen we dikwijls nog grotere jachten. We werden er af en toe getrakteerd op surrealistische taferelen: terwijl een echtpaar op het dek van hun jacht lag te zonnen, liep de butler af en aan met een dienblad en zag je een man in matrozenpak diezelfde boot schuren. Zo kende ik het daarvoor enkel uit James Bondfilms.

Ik mocht ook zelf even varen maar dat bleek niet mee te vallen. Vooral een rechte lijn aanhouden, was niet evident. En als je weet dat zo’n boot gemiddeld honderd liter diesel per uur verbruikt, weet je dat veel omwegen maken niet aan te raden is. Ook je eigen snelheid inschatten ten opzichte van tegenliggers vond ik best moeilijk.

In het vliegtuig terug naar België, rekenden mijn collega en ik even uit hoeveel opleidingen we zouden moeten geven om zo’n boot te kunnen betalen. We kwamen tot de conclusie dat we daarvoor niet lang genoeg zouden leven! ;-)

In de jaren dat ik opleidingen geef en workshops begeleid, heb ik al een paar mooie en boeiende momenten beleefd.

Zo kreeg ik ooit, samen met een paar collega’s, de opdracht om het vernieuwingsproces bij Radio Donna te begeleiden: alles moest dynamischer, flitsender en creatiever. We trokken hiervoor twee dagen naar Cadzand met hun team van presentatoren, redactiemedewerkers en technici.

Zoals het past bij Radio Donna, was de sfeer erg los. Ik vond het heel interessant om de mensen achter de radiostemmen te ontmoeten en hun dynamisme te voelen. Stuk voor stuk waren ze trots om voor Radio Donna te werken én dankbaar dat ze via hun job in contact kwamen met allerlei boeiende schrijvers, muzikanten en andere mediafiguren. Wij als begeleiders waren dan weer dankbaar voor hun straffe verhalen. :-)

Tijdens de 2-daagse was het de bedoeling dat een cartoonist de impressies vastlegde in een aantal tekeningen. Terwijl het team van Radio Donna dacht dat wij voor de cartoonist zouden zorgen, dachten wij net het omgekeerde! Het gevolg: ik werd uitverkoren om op één dag een cartoonist te vinden.

Na lang rondbellen, bleek Kamagurka bereid voor de opdracht. Het was dan ook mijn taak om hem in Cadzand te ontvangen en te briefen over wat er van hem verwacht werd. Ik voelde me onwennig want ik was een fan van zijn werk maar kende ook zijn reputatie. Misschien vond hij de opdracht belachelijk of was Radio Donna zijn ding niet en zou hij dat op een of andere manier laten merken?

Maar toen we elkaar ontmoetten in de lobby van het hotel, verdween de onrust meteen. Voor mij zat iemand die oprecht geïnteresseerd was in wat wij deden en die zijn opdracht erg serieus nam. Hij stelde veel vragen om na te gaan wat onze wensen precies waren. En nadat hij zijn cartoon voor de Humo van die week had gemaakt, begon hij eraan. Hij keek, luisterde en zei niets maar tekende de ene sterke cartoon na de andere. Iedereen was enthousiast over het resultaat.

Ik vond het heel prettig om Kamagurka op die manier te leren kennen: een gepassioneerde, innemende man die zijn werk professioneel aanpakt.

Zoals ik vorige keer al zei, is het Vijverfestival volledig gratis. Dat kan dankzij subsidies en sponsoring en het zorgt voor de ongedwongen sfeer die ons festival typeert. Mensen lopen vrij in en uit. Ze komen ’s middags met hun kinderen, die zich uitleven tijdens de workshops. En ’s avonds zien we hen terug zonder kroost om te genieten van het stevigere muzikale werk.

Het Vijverfestival is vooral veel fun en muziek maar daarnaast proberen we ook te sensibiliseren. Dit gebeurt op onze wereldmarkt, waar je lekker uitheems kan eten en verschillende non-profit organisaties een infostand hebben.

Zo kan het dat een 16-jarige, die vooral voor de muziek komt, tussendoor naar de wereldmarkt trekt en daar op een niet-belerende manier geïnformeerd wordt over de derdewereldproblematiek. Ik geloof het meest in die geïntegreerde manier van sensibiliseren. Dikwijls lokken los staande acties van dergelijke organisaties vooral een publiek dat al overtuigd is…

We proberen ook zo weinig mogelijk afval te produceren op ons festival. Daardoor zijn we dit jaar door OVAM uitgekozen als afvalarm voorbeeldevenement.

We mikken met onze muziek op een zo breed mogelijk publiek. Voor mij is het boeiend om al die artiesten eens op een andere manier en ‘in het echt’ te ontmoeten. De ene is soms sympathieker dan gedacht terwijl de ander door zijn capsones dan weer tegenvalt. Ik heb vooral goede herinneren aan de Fixkes, De Mens, de Skyblasters, Gabriel Rios en The Van Jets. De gitarist van The Van Jets sprong vorig jaar in zijn enthousiasme met gitaar en al in de vijver. Echt te gek!

Heb je intussen zin gekregen om langs te komen? Zeker doen! De volgende editie vindt plaats op 12 juli met groepen als Gorki, Milow en Balthazar. Meer informatie vind je op onze website www.vijverfestival.be. Tot dan?

In mijn vrije tijd organiseer ik samen met een aantal vrienden het Vijverfestival in Dilbeek.

Het begon allemaal met een gek idee, bij een goede pint op een zonnig terras: muziek brengen op een drijvend podium op de vijver in het park! De ochtend erna -de kater bleek nogal mee te vallen :-)- zijn we er ook echt werk van gaan maken. Dit jaar zijn we toe aan onze 5de editie.

Het vijverfestival is intussen uitgegroeid tot een groot evenement met twee podia, een wereldmarkt en een 10-tal workshops voor kinderen. Vorig jaar zakten 9000 bezoekers af naar het park. Op het drijvende podium programmeren we altijd een aantal sterke Belgische bands terwijl je op het 2de podium kan genieten van wereldmuziek. Er heerst een gezellige, ongedwongen sfeer en bovendien is het allemaal gratis.

De organisatie van het festival wordt volledig gedragen door vrijwilligers. Het is echt fijn om te zien dat mensen zich nog belangeloos willen inzetten. Zelfs met een drukke job en kinderen slagen ze erin de tijd en motivatie te vinden om mee te werken. Ondanks de berichten in de media valt het dus nogal mee met de individualistische en opportunistische tijdsgeest. :-)

Eigenlijk is de organisatie van zo’n festival best te vergelijken met de werking van een team in het bedrijfsleven. Iedereen zet zich in volgens zijn competenties.

De ploeg is ingedeeld in een aantal werkgroepen die autonoom allerlei zaken uitwerken. Zo heb je een aparte werkgroep rond de communicatie over het festival, de sponsoring, podiumprogrammering, logistieke aangelegenheden… Regelmatig organiseren we een grote vergadering waarbij de verschillende werkgroepen de stand van zaken toelichten. Zo behouden we het overzicht over de voortgang van de activiteiten.

Ik geef toe dat ik me wel eens afvraag waarvoor ik het allemaal doe. Vooral als ik voor de zoveelste keer de ene na de andere tent moet opzetten in de regen. Maar als ik op de dag van het festival zie dat zoveel mensen een fantastische dag beleven, weet ik het weer.

Het is fijn om jullie reacties op deze blog te lezen. Het doet deugd om te weten dat wat ik schrijf, herkenbaar is voor anderen. Ook de aanbiedingen om mee te gaan naar Dubai zijn best grappig. :-) Hou er wel rekening mee dat ik de volgende keer eind augustus ga. Op dat moment is het daar 40 tot 50 graden!

Op de vraag over het statuut van zelfstandige, ga ik even dieper in omdat ik de twijfels en vragen zo goed herken. Ook voor mij was de stap om zelfstandige te worden heel groot: ik was bang om de zekerheid van een vast inkomen op te geven. Maar ik heb er nog geen dag spijt van gehad.

Ik ben ‘freelancer’, maar ben wel aangesloten bij een opleidingsbureau. Dat geeft me twee belangrijke voordelen.

Ik heb een minimum aan werkzekerheid waardoor ik op een rustige manier op zoek kan gaan naar eigen klanten. Hiervoor schakel ik soms mijn netwerk van vrienden en kennissen in. Zo ben ik via een vriendin bij de Brusselse hogeschool EHSAL terecht gekomen waar ik nu jaarlijks een aantal opleidingen verzorg.

Doordat ik aangesloten ben bij een bureau, heb ik af en toe contact met andere trainers. Daar ben ik blij om want zonder collega’s kan de job erg eenzaam zijn. Bovendien heb ik de interactie nodig om me scherp te houden.

En verder heb ik een goede boekhouder die me met raad en daad bijstaat.

Natuurlijk schommelt mijn inkomen en heb ik af en toe een magere maand. Maar dat moet je eigenlijk op jaarbasis bekijken.

In ruil voor deze beslommeringen krijg je een enorme vrijheid en dat is onbetaalbaar. Ik werk hoe, wanneer en met wie ik wil. Wanneer ik een dag thuis werk en de lange reeks van files op de radio hoor, besef ik hoe tevreden ik mag zijn.

Maar of je nu in loondienst blijft of de stap als zelfstandige waagt, je job graag doen is het allerbelangrijkste. En uit jullie reacties blijkt dat velen hier nog naar op zoek zijn. Mijn advies: blijven zoeken, niet te vlug tevreden zijn en… keuzes durven maken! Geen beslissingen nemen werkt verlammend. Je in je lot schikken, maakt je op termijn ongelukkig.

Ik geef jullie ook graag enkele impressies over Dubai zelf. Want net wanneer je denkt dat je het meest waanzinnige verhaal over Dubai hebt gehoord, wordt het alweer overtroffen. De term ‘megalomanie’ lijkt speciaal voor deze stad uitgevonden!

Eigenlijk is Dubai één groot bouwwerf. Futuristische buildings schieten overal als paddenstoelen uit de grond. Het is alsof zelfs de gekste ideeën van architecten hier écht worden uitgevoerd.

Langs de kust is men volop bezig met de aanleg van de ‘Palm Islands’. Dit zijn kunstmatig opgespoten eilanden in de vorm van een palmboom. In de buurt van deze eilanden ligt ‘The World’. Dit zijn ook kunstmatige eilanden die samen een wereldkaart vormen.

En niet te vergeten: de indoor skipiste. Daar ski je op kunstsneeuw bij een temperatuur van 4 graden onder 0. Dit terwijl het buiten tot 50 graden warm kan zijn. Ik denk dat het concept ‘global warming’ hier nog niet helemaal is doorgedrongen. Zelfs de bushokjes zijn voorzien van airco! :-)

In schril contrast met die rijkdom, staat de situatie van de immigranten. En dan heb ik het niet over de Westerse expats maar over de Indiërs, Pakistanen en Filippijnen. Die mensen werken dagelijks shiften van 12 uur, voor een schamele 100 euro per maand. De mannen in de bouwsector, de vrouwen in de horeca. Er is wel een wettelijke bepaling dat er vanaf 50 graden niet meer gewerkt moet worden, alleen is het in Dubai zelden ‘officieel’ 50 graden.

De meeste van die immigranten kunnen ook niet weg wanneer ze dit zelf willen omdat ze niet in het bezit zijn van hun eigen paspoort. Dat wordt dikwijls bijgehouden door de werkgever. Hiertegen zou nu, onder internationale druk, gelukkig wel een wettelijke bepaling komen.

Na een poosje in Dubai mis ik een stevige brok cultuur, een gezellige stadskern en wat menselijke warmte zoals in onze Europese steden. Daar kan je soms nog romantisch verdwalen in de wirwar van oude kleine straatjes.

Maar al bij al is mijn verblijf in Dubai steeds een bijzondere ervaring. Een maand in een land wonen en werken is veel boeiender dan om het even welk toeristische weekje op hotel. Ik ben dan ook erg dankbaar dat ik dit allemaal mag beleven.

Vorige keer vertelde ik al hoe de studenten in Dubai omgaan met regels en afspraken. Wel, hier zijn nog twee pittige verhalen.

Op het einde van mijn cursus geef ik de studenten altijd de opdracht om een presentatie te geven. Omdat het gaat om de stijl en de techniek van het presenteren, laat ik hen zelf het onderwerp kiezen. En die vrijheid heeft al verrassende resultaten opgeleverd. :-)

Zo was er vorig jaar een Argentijnse student die voor zijn presentatie het onderwerp ‘veilig vrijen’ had gekozen. Ik vond dit best en als voorstander van duidelijk taalgebruik vond ik het ook goed dat de student alles bij naam noemde. Alleen stond ik er niet bij stil dat de Arabische studenten zich ernstig stoorden aan deze expliciete woordenschat. Daar kwam ik pas achter na de les toen ze me onthutst vroegen waarom ik dit soort obsceniteiten toeliet in mijn les.

Even zag ik mezelf al op het volgende vliegtuig naar België zitten! Ik had hun cultuur beledigd door dit toe te laten en dat gaf een naar gevoel. Vooral omdat ik vind dat je de plaatselijke gebruiken en gedragsregels van je gastland moet respecteren. Gelukkig had ik achteraf een goed gesprek met die studenten waarin ik alles kon duiden.

Maar… de dag was nog niet om. Tijdens het volgende lesuur zag ik plots studenten die ik nooit eerder gezien had. Wellicht had dit te maken met het feit dat de score voor de presentatie een deel de eindscore bepaalde. Na enkele presentaties komt één van hen sloom op me afgestapt -in een blok beton zit meer leven dan ik in zijn doffe ogen kon bespeuren- en zei: “I’m not prepared, but I will do the presentation”. Hij ging naar buiten en kwam even later terug met de brochure van de universiteit in de hand. Die begon hij doodleuk voor te lezen!

Na de twee minuten die ik nodig had om van de verbazing te bekomen, heb ik hem toch maar onderbroken. Jammer dat ik niet op voorhand wist dat hij zich niet had kunnen voorbereiden. Dan had ik hem meteen mijn krant gegeven zodat ik die alvast zelf niet meer hoefde te lezen. :-)

Sinds 2 jaar ben ik gastdocent aan de European University in Dubai. Jaarlijks ga ik er gedurende een maand het vak communicatie geven. En dat is telkens een hele ervaring!

De studenten zijn afkomstig uit de meest diverse landen zoals Syrië, Irak, Griekenland, Argentinië, Indië, Marokko… Aan zo’n internationaal gezelschap een vak als communicatie geven, is een echte buitenkans. Communicatie is op zich al een complexe materie. Dit gecombineerd met al die verschillende tradities en culturen, maakt het nog boeiender.

De studenten komen dikwijls in Dubai terecht omdat hun ouders er voor het werk een paar jaar gevestigd zijn. Voor de meesten is het niet hun eerste buitenlandse ervaring. Dat maakt dat die jongeren voor een stuk ontheemd zijn, maar wel een rijke ervaring hebben. Op een of andere manier zijn ze daardoor vaak rijper.

Het zal je niet verbazen dat de gebruiken en gewoonten er sterk verschillen van de Belgische. Mijn manier van lesgeven hoef ik gelukkig niet aan te passen. Ze appreciëren de interactieve aanpak en de vrijheid om hun mening te uiten. Maar ze houden er toch andere omgangsvormen op na.

Zo hebben zij duidelijk een ander begrip van ‘10 minuten pauze’. Steevast komen enkele studenten tot dertig (!) minuten na het einde van de pauze het leslokaal binnen. Hier zou men zich wat generen maar in Dubai is daar geen sprake van. Daar wandelen ze doodgemoedereerd naar hun plaats. Wanneer ik vraag naar de reden, is de absolute topper tot nu toe: “de koffie had iets meer tijd nodig om af te koelen.” :-)

Deze omgangsvorm heeft niet meteen iets te maken met één bepaalde cultuur gezien het om een mengeling van nationaliteiten gaat. Het is eerder een afspiegeling van de maatschappijnormen van Dubai zelf. Maar daarover later meer. Ik kan wel een boek schrijven over wat ik allemaal in Dubai beleefd heb!

Mensen die ooit een negatieve ervaring hadden met een opleiding, haal ik er dikwijls al de eerste opleidingsdag uit. Ze zitten wat onderuit gezakt met de armen gekruist en een ongeïnteresseerde blik. Ik zie ze zo denken: “Weer iemand die ons even gaat vertellen hoe we het moeten doen.”

Om het ijs te breken, leg ik meteen uit dat ik het liefst op een interactieve en informele manier opleiding geef. Na verloop van tijd heeft iedereen wel door dat ik niet het belerende type ben en dat ik niet denk dat mijn mening de enige echte juiste is. Maar het blijft in het begin toch steeds opboksen tegen vooroordelen en wantrouwen. En dat vraagt heel wat energie.

Humor wil wel eens helpen om sneller aanvaard te worden. Maar dat is niet zonder risico. Vaak verwachten deelnemers niet dat er een grap wordt gemaakt. En niet iedereen staat open voor een portie droge humor, zeker niet aan het begin van de dag.

Zo startte ik eens bij een nieuwe groep met: “Wanneer we communiceren, doen we dat meestal met een andere persoon. Je kan ook met jezelf communiceren, maar daar bestaat tegenwoordig goede medicatie voor.” Niemand lachte. Er volgde enkel een pijnlijke stilte en 10 paar ogen die me indringend bleven aankijken. Gênant. Hierdoor raakte ik zelf de kluts kwijt en de rest van het communicatiemodel legde ik op een nogal stuntelige manier uit. Weg met het vertrouwen en de pril opgebouwde autoriteit. :-(

Toch blijf ik humor gebruiken in mijn opleidingen. Want als het aanslaat, ontspannen mensen zich, wat voor een beter leereffect zorgt. En dat is uiteindelijk de bedoeling. :-)

Wanneer ik mensen vertel wat ik doe voor de kost, spreken de reacties soms boekdelen. Ik merk dan dat ze uit beleefdheid hun gezicht in de plooi houden of uit ‘interesse’ vragen: “Vind je zelf dat zo’n opleidingen nut hebben?”. En dat is natuurlijk eerder een statement dan een vraag. Maar dat stoort me niet meer. Ik grijp die situatie meestal aan om mijn visie op opleidingen uit te leggen.

Het is zeker zo dat niet alle opleidingen die aangeboden worden, de naam ‘opleiding’ waardig zijn. Sommige opleiders denken dat het lezen van één boek over leidinggeven, volstaat om een meerwaarde te bieden aan een groep beginnende of zelfs ervaren leidinggevenden! Dat vind ik niet kunnen. Een degelijk onderbouwde inhoud is voor mij een absolute voorwaarde voor een goede opleiding.

Een stuk theorie is dus cruciaal maar ik benadruk tijdens mijn trainingen wel altijd dat die theoretische modellen en concepten slechts kapstokken zijn. Mijn voornaamste boodschap is dat je je als leidinggevende bewust moet worden van de manier waarop je communiceert en reageert. Zo ga je zelf beseffen wanneer het goed was of wanneer het fout liep. En vooral… wat je kan verbeteren. Daarnaast tracht ik mensen te laten aanvaarden dat fouten maken erbij hoort. Nieuwe vaardigheden aanleren is namelijk als diëten: je houdt het een tijdje vol, maar regelmatig valt de discipline toch weer even weg.

Bovendien vind ik de manier waarop je als trainer je kennis overbrengt, erg belangrijk. Mensen die hun job beheersen en door hun omgeving als deskundigen worden beschouwd, hebben totaal geen boodschap aan een arrogant kereltje in maatpak dat tijdens een opleiding even komt vertellen hoe ze het vanaf morgen moeten aanpakken! Dat laatste gebeurt jammer genoeg nog al te vaak. Na zo’n ervaring vind ik het normaal dat mensen met wantrouwen tegen opleidingen aankijken.

Een tijdje terug ging ik enthousiast in op de suggestie van een vriendin om een maandje te bloggen. Natuurlijk wou ik dat! Maar nu de blog werkelijk start, besef ik dat het neerschrijven van mijn persoonlijke ervaringen best confronterend is. Hoe dan ook, ik ga de uitdaging aan en heb er zin in.

Ik ben Hugo (37) en freelance trainingconsultant. Dat betekent dat ik, op vraag van bedrijven, opleidingen geef aan werknemers rond communicatie en leiderschap.

Vandaag doe ik de job waar ik van hou maar daar is een intensieve zoektocht aan vooraf gegaan. Ik loods jullie even door mijn ongewone loopbaan.

Ik studeerde af als kinesist en kon meteen aan de slag in een centrum voor leer- en gedragsgestoorde kinderen. Met ons team leerden we hen om meer zelfvertrouwen te krijgen en een positiever zelfbeeld te ontwikkelen. Dat was heel boeiend maar na een tijdje knapte ik af op de onprofessionele manier waarop het centrum werd geleid.

Daarna waagde ik mijn kans in de privésector. Ik kon starten bij een farmaceutisch bedrijf. Daar gebruikte ik de medische kennis uit mijn kinesistenopleiding om artsen te informeren over nieuwe medicijnen. Maar ook hier vond ik niet helemaal wat ik zocht.

Ik besloot het toen over een heel andere boeg te gooien. In volle internethype, verzorgde ik de externe communicatie van een webdesignbedrijf. Dat was een zeer leerrijke periode. Ik leerde er websites bouwen en verdiepte me in het grafisch ontwerpen.

Twee jaar later, ontmoette ik toevallig de manager van een opleidingsbureau. Hij was op dat moment ook op zoek naar iemand die de website en de externe communicatie van het bureau kon uitbouwen. Dat zag ik wel zitten! En zo veranderde ik weer van werkomgeving. Na een tijdje werd ik af en toe ook ingeschakeld bij de opleidingstrajecten zelf. Dit gebeurde steeds meer waardoor ik mezelf stilaan kon ontwikkelen in alweer een totaal andere richting. Het resultaat ken je: intussen geef ik zelf opleidingen. Ik doe dit al 8 jaar en sinds 2 jaar werk ik als freelance trainingconsultant.

In een verkorte versie lijkt het of het allemaal heel vlot is verlopen. Toch was het best moeilijk steeds weer te vechten tegen de onzekerheid die gepaard gaat met een nieuwe job. Maar elke nieuwe job betekende ook een nieuwe kans om mezelf verder te ontwikkelen. En dat gaf vooral veel energie.

Vandaag doe ik dus de job die ik graag doe. Dat is een hele geruststelling als je weet dat we met z'n allen een stuk langer moeten werken. Nu maar hopen dat de volgende generaties nog steeds opleiding willen krijgen van een -tegen dan- oude grijsaard. :-)