Technical writer Sofie vertelt ...

Ik mocht vandaag op gesprek bij een biomedisch bedrijf voor de functie ‘technical writer/management assistent’.

Het klikte erg goed met de HR-manager en de collega’s, maar helaas: ik heb niet genoeg ervaring voor die job. Tot zover het mindere nieuws. Het goede nieuw is dat ze ook dringend op zoek waren naar een HR-assistent. En… de HR-manager vroeg om me of ik hen niet uit de nood wil helpen door tijdelijk als HR-assistent aan de slag te gaan tot ze iemand anders gevonden hebben. Natuurlijk wou ik dat en ik heb dan ook snel ja gezegd.

Zo zie je maar: op het juiste moment op de juiste plaats zijn en een goede indruk nalaten, is soms belangrijker dan het juiste cv hebben!

Het enige minpunt is dat de job tijdelijk is. Maar, zo heeft de HR-manager me beloofd: als ze de vacature openstellen, mag ik ook zelf solliciteren naar ‘mijn’ job. Wie weet, lukt het me om er te blijven. Ik ben in ieder geval superblij!

Ik heb ADD. Dit betekent dat mijn hormoonhuishouding anders is. Hierdoor hebben prikkels voor mij een andere betekenis. Ik beleef ze veel intenser. Als kind raakte ik bijvoorbeeld totaal uit mijn concentratie door een etiket in mijn T-shirt terwijl gewone kinderen dit niet eens opmerken.

Of stel dat ik bij twee mensen ben die tegelijk praten. Gewone mensen kiezen dan één iemand uit om naar te luisteren. Ik probeer tegelijk naar beide te luisteren waardoor ik natuurlijk geen van de twee hoor. Enkel als ik uit ervaring weet dat ik naar één van de twee personen moet luisteren, lukt het me om te focussen. Bijvoorbeeld als de ene een klant aan de telefoon is en de andere een kletsende collega. Maar dat gaat niet vanzelf en onder vrienden pas ik die ‘aangeleerde focus’ niet zo vaak toe.

Verder kan ik ook niet te veel prikkels tegelijk aan. Heb ik bijvoorbeeld een nare droom gehad, dan kan ik me enkel daarop concentreren en bereiken andere prikkels mijn hersenen niet meer. Er is geen plaats meer voor. Daarom gebeurt het dat ik op de fiets niet merk dat er vrienden voorbij wandelen als de auto voor mij bijvoorbeeld een kapotte pinker heeft.

Dit is allemaal vermoeiend. Daarom neem ik medicatie die mijn hormonenhuishouding wat meer in evenwicht brengt. Ik neem wel maar de helft van de standaarddosis. Zolang ik gewoon kan meedraaien met alles, wil ik niet meer nemen. Want ADD is soms ook best leuk. Ik beleef ook de positieve prikkels veel intenser. Ik geniet ongelooflijk van een goed boek, een muziekstuk, een film… Kijk ik bijvoorbeeld naar een vrolijke film, dan krijg ik een enorme gelukskick van al die vrolijke gezichten. En toen mijn vriendin aankondigde dat ze zwanger was, liep ik drie dagen op wolkjes. Geluk ‘overnemen’ van een ander en ten volle alles voelen kan echt een bonus zijn.

Sinds kort heb ik een sollicitatiemascotte: mijn dwerghamster. Hij luistert naar de naam Dropje en woont naast mijn computer. Ik wilde er al langer een beestje bij. Dus na de muizenissen van mijn laatste werkdag, bracht ik een bezoekje aan de dierenwinkel waar ik spontaan verliefd werd op dit schattige pluizenbolletje met hoge aaibaarheidsfactor.

Als ik ons appartement binnenkom, komt hij meteen met zijn voorpootjes tegen de tralies van zijn kooi staan. Zo heb ik altijd gezelschap. Regelmatig haal ik hem er even uit om te spelen. Vanuit hamsterogen gezien is ons appartement erg avontuurlijk: bergbeklimmen op het beddengoed, sprintjes trekken door de gang, culinaire uitstapjes over de keukentafel… Dropje onderzoekt alles met veel enthousiasme. Als ik hem zo zie ravotten, ben ik snel weer helemaal ontspannen en is mijn humeur optimaal. En dat is niet onbelangrijk tijdens het solliciteren. Want als je je goed voelt, vlot alles beter.

Daarom wil ik ook andere werkzoekenden de raad geven: zorg goed voor jezelf. Haal energie uit een avondje uit, een lekker etentje of een frisse boswandeling. Zoek contact op met anderen en bekijk je zoektocht naar werk als een uitdaging. Die positieve instelling zal in je brieven en tijdens je sollicitatiegesprekken naar boven komen. En wie weet kom je binnenkort op een heel leuke plek terecht.

Zelf werk ik de komende weken alvast enkele dagen op de redactie van het tijdschrift Goed Gevoel als corrector en solliciteer ik voor een functie als copywriter die me bijzonder aanspreekt. Hoop doet leven en… glimlachen.

Vandaag was het mijn laatste werkdag. Om op een goede manier afscheid te nemen van mijn collega’s, trakteerde ik hen op een lading Chocotoffs en stuurde ik een e-mail waarin ik kort vertelde over mijn sollicitatieplannen. Ik beloofde om hen op de hoogte te houden wanneer ik een nieuwe job zou vinden en kreeg heel wat lieve mails terug.

De hele dag voelde ik me opgelaten. Bij alles wat ik deed, had ik het ‘dit is de laatste keer’-gevoel: de laatste middag samen eten in de kantine, de laatste koffie drinken aan de drankautomaat, de laatste babbel met de poetsvrouw… Vooral het afscheid van mijn directe collega was moeilijk. Het is een heel lieve meid waarmee ik goed kon samenwerken.

Op het einde van de werkdag kreeg ik een cadeau van mijn team -een Bongobon voor een etentje- en liep ik nog even langs alle bureaus om iedereen een hand of een zoen te geven. En voor ik het wist, was het tijd om definitief te vertrekken.

Vanaf nu kan ik jullie dus vertellen over hoe het is om als werkloze door het leven te gaan. Want hoewel ik de komende weken nog een aantal interviews op stapel heb staan en hoop dat daar een job uit voortvloeit, is het onwaarschijnlijk dat ik snel weer aan de slag zal zijn...

De eerste vraag als je op zoek gaat naar ander werk is: wat wil ik en welke richting wil ik uit? Gezien mijn studies vertaler Nederlands-Engels-Frans, lijkt het evident dat mijn talenkennis aan bod komt in mijn nieuwe job. Verder wil ik graag voltijds en in vast dienstverband werken. Tot nu toe stuurde ik vooral brieven voor vertaalfuncties en jobs als administratief bediende. Helaas zonder resultaat.

Vele vertaalbureaus willen me graag als freelancer inschakelen, maar dat zie ik niet zitten. En één vertaalbureau stelde me een halftijdse opdracht voor. Maar omdat ik niet wist of ik dat met een andere job kon combineren, paste ik en tipte ik een werkzoekende vriendin. Zij belde de volgende dag met het nieuws dat ze de job had. ‘Vond ik voor mezelf maar zo gemakkelijk werk!’, dacht ik toen.

Vorige week mocht ik eindelijk zelf op gesprek. Bij een vertaalbureau in mijn regio, gerund door vier vrouwen. Het gesprek viel mee en de werkruimte was licht, open en aangenaam. Ik zag me hier echt al werken. Spijtig genoeg werd ik toch niet aangeworven: mijn revisie van een Engelse tekst was niet goed genoeg terwijl ze net iemand zochten die heel goed Engels kon. Ik was erg teleurgesteld.

Volgende week mag ik opnieuw solliciteren. Ditmaal voor de functie van meertalig administratief bediende in een bedrijf uit de non-profitsector. Op het eerste zicht is dit minder mijn ‘droomjob’, maar het gesprek is toch een kans om mezelf te bewijzen. Bij veel bedrijven krijg ik die kans immers niet. Soms krijg ik zelfs helemaal géén antwoord op de brieven die ik verstuur. Erg frustrerend en tijdrovend. Gelukkig heb ik dankzij mijn sollicitatieverlof -één hele of twee halve dagen per week- voldoende tijd om ook wat te ontspannen. Want deze situatie zou best nog een tijdje kunnen duren…

Toen ik wist dat ik na mijn ziekteverlof in mijn opzegperiode zou belanden, begon ik meteen te zoeken naar een andere job. Maar mijn depressie maakte dat erg moeilijk. Een brief schrijven duurde drie uur, ik twijfelde over alles en werd ziek van de gedachte mezelf in een interview te moeten verkopen. Bovendien liet ik -door een slechte concentratie- fouten in mijn brieven staan. Of vergat ik de bijlagen als ik mails verstuurde...

Toen ik na twee maanden ziekteverlof terug aan het werk ging -voorlopig opnieuw als technical writer- was ik er nauwelijks beter aan toe. Ik herinner me nog dat ik in de auto op weg naar huis het overlijden van zangeres Yasmine vernam via de radio. Ik hoorde het ongeloof van de presentators -hoe kon ze zoiets doen?- maar begreep het angstaanjagend goed. En toch. Mijn ouders, zusje en vriend met die pijn achterlaten was voor mij ondenkbaar. Dus bleef ik om hulp schreeuwen. En na veel praten en het uitproberen van verschillende medicatie, begon de mist langzaam op te klaren. Net zoals mijn moeder beloofde, telkens als ik haar ten einde raad zei dat ik niet meer verder wilde.

Misschien is het moeilijk om te geloven dat iemand die jong is en samenwoont met een leuke vriend, zo diep kan wegzinken. Ik kan het zelf nauwelijks geloven. Want hoewel ik me vandaag nog steeds in dezelfde situatie bevind als twee maanden geleden, voelt alles veel beter aan dan toen. Ik heb nog steeds momenten dat ik me down voel, maar de allesoverheersende paniek is verdwenen. Ik ben weer bijgekomen en kan weer lachen. Sinds een tijdje kan ik zelfs opnieuw solliciteren. Maar ik zal steeds de afgelopen maanden in gedachten houden. Ik wil immers niet opnieuw in die situatie terechtkomen…

Voor ik vertel over mijn zoektocht naar een nieuwe job, wil ik het graag hebben over hoe ik in mijn opzegperiode beland ben.

Mijn huidige job als technical writer was eerst tijdelijk. Het bedrijf lag dicht bij mij in de buurt en omdat ik op zoek was naar werk dichtbij huis, solliciteerde ik. Ik kreeg de job en daardoor steeg mijn zelfvertrouwen. Terecht, want ik deed mijn werk goed: ik leerde snel bij en had plezier in het zoeken naar informatie en het schrijven. Na een tijdje werd ik ook af en toe ingeschakeld voor consultancyopdrachten bij klanten. Alles ging goed en mijn tijdelijk contract werd verlengd.

In februari -toen de economische crisis op ons bedrijf begon te wegen- werd ik bij mijn baas geroepen. De dienst technical writing zou voortaan nog maar uit één man bestaan: mijn collega. Ikzelf zou voltijds consultancyopdrachten doen bij een grote klant in Antwerpen. Na een jaar zou ik -hopelijk- kunnen terugkeren als technical writer.

In het Antwerpse bedrijf waar ik terechtkwam, werkten vele dingen echter niet zoals het hoorde. Ik moest verschillende diensten beheren en intussen lessen voorbereiden, de helpdesk verzorgen en technische problemen oplossen. Kortom: ik kreeg een grote hoeveelheid aan taken waarvoor ik bovendien vaak op verplaatsing moest. Dat betekende elke keer vroeg opstaan en laat thuiskomen. Het gevoel dat ik niet meer kon volgen, werd steeds groter. Elke avond had ik stress als ik dacht aan mijn volgende werkdag. Ik begon slecht te slapen, onregelmatig te eten en kreeg last van een hoge bloeddruk.

Drie maanden later was ik veranderd in een wrak: ik was vermagerd, kon me niet meer concentreren, trilde van de stress en huilde elke avond. Toen mijn moeder op een keer mijn bloeddruk nam, sloeg ze alarm. Ze stuurde me naar de dokter en ik kreeg een week ziekteverlof. Toen ik na die week terug ging werken, vroeg ik om meer begeleiding. Maar eigenlijk was het toen al te laat. Ik functioneerde niet meer en mijn ziekteverlof werd noodgedwongen verlengd. Eerst met één maand, daarna nog eens met een maand.

Die twee maanden ziekteverlof waren een hel. Ik huilde constant, voelde me ongelukkig en kon geen hap door mijn keel krijgen. Enkel slapen wilde ik, maar ook dat lukte niet. Het was zo erg dat ik eigenlijk niet meer wakker wilde worden. Ik had het gevoel dat ik alles had weggegooid door mijn fragiele karakter en maakte mezelf en mijn omgeving de ergste verwijten. Als klap op de vuurpijl kwam de HR-manager van mijn werk langs met het nieuws dat ik bij mijn terugkeer in opzegperiode zou zijn. Me verder inschakelen als consultant zagen ze niet zitten. En een technical writer konden ze zich niet langer veroorloven…

Mijn naam is Sofie en ik ben jullie nieuwe blogger voor deze maand. Ik studeerde af in 2007 als vertaler Nederlands-Engels-Frans en werk momenteel als technical writer. Op dit moment ben ik echter bezig met mijn opzegperiode en ben ik dus op zoek naar een andere job. Over die zoektocht wil ik graag bloggen.

Eerst iets over mezelf. Iets meer dan een jaar geleden ging ik samenwonen met mijn vriend. Dat was een hele stap -ook al waren we al zeven jaar samen-, want ik ben nooit goed geweest in veranderingen. Toch ging het goed. Waarschijnlijk omdat we elkaar al door en door kenden. Ondertussen hebben we ons ‘gezin’ uitgebreid met Mello en Tonks, twee woestijnratten.<

Waarom ik het zo lastig heb met veranderingen? Geen idee. Maar het is altijd zo geweest. Een kamp met de jeugdbeweging bijvoorbeeld, was een ramp. Pas naar het einde toe begon ik ervan te genieten. En tegen dan moesten we terug naar huis. Ik heb me altijd verzet tegen dat gevoel en ging daardoor meer dan eens over mijn grenzen. Ik was ook altijd kwaad op mezelf. Omdat ik niet zo vlot en zorgeloos was als de anderen en daardoor veel plezier miste.

Toen het een tijd geleden niet zo goed met me ging, ben ik samen met mijn psychiater op zoek gegaan naar mogelijke oorzaken van dat gevoel. Bleek dat ik, naast het feit dat ik gevoelig ben, veel symptomen van ADD vertoon. Deze stoornis komt grotendeels overeen met ADHD, maar dan zonder het hyperactieve aspect. Concreet betekent het dat mijn hersenen sneller oververhit geraken wanneer er zich veranderingen voordoen

Zo, dat was het voor nu. Tot de volgende!