Systeemingenieur Jelle vertelt ...

Mijn collega van de eerstelijnsondersteuning Unix heeft promotie gemaakt, en gaat nu aan de slag bij de tweedelijnsondersteuning SAP. Dat is een van de dingen die ik hier enorm apprecieer: als je je werk goed doet, krijg je in een groot bedrijf als HP altijd wel kansen op promotie. Werknemers komen en gaan, en er zijn continu plaatsen open voor aanwerving.
In elk geval hebben we de promotie van die collega uitgebreid gevierd, met croissants en andere lekkernijen van de bakker erbij!

Over lekker eten gesproken, we zijn vandaag gaan winkelen in Sabadell Mercat. Dit is een toffe overdekte markt in Sabadell Centrum. Veel inwoners kopen hier hun verse groenten, fruit, kaas en nog veel meer lekkere dingen. Er heerst altijd een gezellige drukte. En roepen en tieren dat die Spanjaarden kunnen!

Zo'n uitstap naar de markt is ook een goede gelegenheid om mijn Spaans te oefenen. Over mijn Catalaans zal ik maar zwijgen … Ik had eerst 2 champignons besteld in plaats van 200 gram. En 5 gram kaas in plaats van een halve kilo … Maar uiteindelijk is het toch goed gekomen.

Zo, dit was mijn laatste blog. Ik vond het interessant om eens te bloggen voor VDAB! Hopelijk heb je er iets aan gehad … En wil je ook graag een job in Spanje of heb je vragen over werken in het buitenland? Je mag mij altijd contacteren op jelle.depot@unix.net. Wie weet kan ik je wat advies geven of zelfs je cv doorsturen.

Hasta la vista!

Groetjes van Jelle en Daniela en onze katten Pinxu en Catalan.

De voorbije dagen heb ik me kapot gewerkt. We kregen massa's aanvragen binnen voor veranderingen aan systemen en meldingen van hardwareproblemen.

Zo'n hardwareprobleem brengt heel wat werk met zich mee. Eerst proberen we zoveel mogelijk informatie in te winnen over het probleem. Vervolgens bezorgen we deze informatie aan de ingenieur, die langsgaat bij de klant om het probleem op te lossen. Meestal lost hij het probleem op door een stukje hardware te vervangen: de processor, het moederbord, geheugenlatjes, ... Is hij daarmee klaar, dan kijken wij na of alles echt wel in orde is.

En net op het moment dat we het zo druk hadden, dook er plots ook nog een clusterprobleem op bij een klant. Een cluster is eenvoudig gezegd een groep van computers die samen aan een taak werken. De gebruikers hadden de cluster een hele hoop taken tegelijk gegeven. Hierdoor kwamen de computers onder druk te staan. Op zich is dat niet zo'n probleem, maar tegelijk liep er iets fout met de koeling van de systemen. Resultaat: oververhitting. In de systemen, maar ook bij mij en mijn collega's.

Onlangs heb ik een ongelukje gehad met de fiets. Ik ben in volle vaart over een verkeersdrempel gevlogen die achter een bocht verstopt lag. Gelukkig ben ik er met de schrik (en een paar schaafwonden) van afgekomen. Maar toch heb ik besloten om een tijdje met de bus naar het station te gaan in plaats van met de fiets.

Op zaterdagmorgen de bus nemen naar je werk, heeft iets speciaals. Je komt dan mensen tegen die teveel gedronken hebben. Vorige week bijvoorbeeld was ik erg vroeg opgestaan om de bus van 6.02 uur te halen. Toen ik de bushalte naderde, hoorde ik iemand heel luid Spaanse liedjes zingen. Het was een man die in het bushok wijn dronk uit een tetrapak. Ondertussen rolde hij een sigaret. Hij bood mij heel vriendelijk een slokje aan. Ik heb maar vlug gezegd dat ik op weg was naar mijn werk. Hij had trouwens ook een doos waspoeder bij zich. Geen idee waarvoor hij waspoeder nodig had op dat uur van de dag. ;-)

Ook in het treinstation gaat het er luidruchtiger aan toe dan tijdens de week. Je ziet dan heel wat mensen die op weg zijn naar huis om hun roes uit te slapen. Terwijl ik braaf de trein richting San Cugat neem, voor een dagje hard labeur. Prettig weekend!

Daniela en ik wonen ondertussen acht maanden in Barcelona. We ontmoeten nog voortdurend nieuwe mensen met een andere cultuur en andere idealen. In het buitenland verblijven is echt wel boeiend.

Aan de andere kant missen we ook bepaalde zaken. De gezelligheid van familiebezoekjes op zondag, bijvoorbeeld. Om het hier toch wat gezelliger te maken, hebben we een poes geadopteerd via de website http://www.gatosenadopcion.com/gatos.htm Als je een kijkje neemt op deze site, merk je dat er heel wat poezen op zoek zijn naar een nieuwe thuis.

Onze poes heet Pinxu. Het is een zes jaar oude kater. Volgens de dierenarts was hij vroeger depressief. Zijn eigenaars mishandelden hem en lieten hem achter. Je zou van minder ongelukkig worden! Daarna woonde hij bij een vrouw die achttien katten had. En dit in een appartement van zestig vierkante meter … Echt verbazingwekkend dat ze al die katten onder haar hoede wou nemen.

En nu woont Pinxu dus bij ons. Samen met een jong katje van vier maanden. Het zwierf rond in de straten van Barcelona. We konden het niet over ons hart krijgen om het aan zijn lot over te laten en besloten het tijdelijk onderdak te geven. We hopen wel dat we snel adoptieouders vinden want één poes is echt wel genoeg.

Eergisteren begon het: een zware verkoudheid, keelpijn, droge lippen, en een beetje koorts. Na 9 maanden in Spanje is het zover: ik heb de Catalaanse griep.

Ik ben onmiddellijk naar het lokale ziekenhuis geweest om een afspraak te maken met onze familiedokter Olive. Elke wijk heeft hier een zogenaamd 'Centro de Atención Primaria' waar dokters en verplegers de eerste zorgen toedienen. Jammer genoeg werken er meer verplegers dan verpleegsters. :-)

Toen ik aan de balie van het ziekenhuis kwam, heb ik mijn beste Spaans-Catalaans bovengehaald. Nu ja, mijn vriendin Daniela had op een briefje genoteerd wat ik moest zeggen en ik heb die tekst min of meer vanbuiten geleerd.

De ziekenzorg is hier echt wel in orde. Medicijnen zijn niet duur en als je in orde bent met je papieren, is het doktersbezoek gratis.

En het verdict van dokter Olive? Hij heeft me 48 uur huisarrest gegeven en een voorschrift voor een medicament. Nu nog wat uitzieken … en dan is alles weer in orde.

Ik heb al veel verschillende bazen gehad. Dat is interessant, want zo leer je verschillende manieren van leidinggeven kennen.

Mijn huidige baas is heel sympathiek. Bovendien laat hij ons tamelijk onafhankelijk werken. Dat vind ik best goed. We hebben niet echt veel supervisie nodig. We doen ons werk gewoon goed. En zo'n baas die constant naar je scherm zit te loeren, veroorzaakt alleen maar stress!

Denk nu niet dat hij ons aan ons lot overlaat. Als er bijvoorbeeld echt kritieke situaties zijn, helpt hij waar hij kan. Hij zoekt dan de juiste telefoonnummers van klanten op of overloopt snel de procedures die we moeten volgen.

Een ander pluspunt: hij is technisch onderlegd. Ik heb al vaak bazen gehad die bullshit uitkramen over de werking van systemen en computers. Veel gepraat en geblaat, tot ze echt iets technisch moeten doen. Dan vallen ze door de mand. Dat soort managers heb ik hier bij HP gelukkig nog nooit gezien.

En ik, ben ik eigenlijk een goede werknemer? Ik denk het wel … Als ik iets niet kan, dan geef ik dit toe en vraag ik hoe het moet. Het ergste wat je als engineer kan doen, is een probleem negeren omdat je het niet kan oplossen en op het einde van de dag doodleuk naar huis gaan. Als je iets niet weet, moet je de hulp van je collega's inroepen. Toegeven dat je iets niet kan, is een must!

Als je in het buitenland woont, ben je altijd een beetje op vakantie. Je hoeft niet naar een ander land te trekken, een andere stad is op zich al heel exotisch.

Een tijdje geleden zijn we bijvoorbeeld, samen met m'n ouders, op vakantie geweest in Sitges. Dat is een leuke badplaats, op ongeveer 70 km van waar we wonen. We hebben er mooie strandwandelingen gemaakt.

Wikipedia zegt over deze stad: "Sitges heeft haar historische centrum behouden, waardoor het een van de mooiste plekken van de Spaanse kust wordt genoemd." En dat klopt. Als ik ooit Euromillions win, koop ik er onmiddellijk een huisje ...

Onlangs hebben we ook Montserrat bezocht. Een berg, die ongeveer 20 km ten noordwesten van Barcelona ligt, en de scheiding vormt tussen de comarca's (provincies of autonome regio's) Anoia, Bages en Baix Llobregat.

Volgens de overlevering is dit de meest mysterieuze berg van Catalonië. Dat kan ik best geloven want op de flanken is er een heiligdom en een Benedictijns klooster gebouwd: Monestir de Montserrat. De vergezichten waren er echt heel spectaculair! Kijk maar mee op de foto.

Alles verandert enorm snel in de informaticasector. Als ik op mijn werk kom na een vakantie, lijkt het soms alsof ik in een totaal nieuwe omgeving terechtkom. De hardware, de software, … alles kan opeens helemaal anders zijn.

Nu, al die verandering maakt het ook interessant: zo ben ik verplicht om me voortdurend bij te scholen. Doe je dit niet, dan mag je het vergeten in deze sector. Sinds ik in Barcelona woon, heb ik al tal van cursussen gevolgd: Backup applicaties, Oracle, communicatietraining, HP Outputserver …

En, ik heb het besturingssysteem Linux (Ubuntu-Linux) geïnstalleerd op Daniela's laptop! Dat is erg leuk voor mij want op die manier kan ik dingen uitproberen en kan ik haar laten zien waar ik me zo passioneel mee bezighoud op mijn werk. Daniela vindt het ook mooi meegenomen: normaal betalen klanten voor mijn diensten, voor haar is het gratis. ;-)

Onze klanten rekenen dag en nacht op ondersteuning. Servers draaien immers 24 uur op 24, 7 dagen op 7. Daarom werken we in shift: er is een dag- en nachtploeg. Een shift duurt ongeveer 12 uur. Doordat ik zo'n lange uren maak, moet ik 'maar' 14 dagen per maand werken, waarvan 7 overdag en 7 's nachts. De andere dagen heb ik recuperatie.

Tijdens de nachtdienst ben ik de enige tweedelijnsverantwoordelijke. Op die momenten ben ik dus verplicht zelf verantwoordelijkheid te nemen: ik moet op kritieke momenten de juiste beslissingen nemen. Zo leer ik enorm veel bij. Soms is het ook heel rustig. Dan probeer ik een beetje te studeren. Zo heb ik bijvoorbeeld mijn certificaat in HP Unix behaald.

Overdag zijn er wel andere tweedelijnsverantwoordelijken aanwezig. Dat is het moment om mijn collega's te bestoken met vragen over de systemen. Hoewel ik moet zeggen dat ik, na 7 maanden, al redelijk goed ben ingewerkt. En met een beetje geduld komen we er wel hé ...

Het openbaar vervoer in Barcelona is gelukkig goed afgestemd op ploegenwerk. 's Morgens en 's avonds zijn er meer dan genoeg treinen. Ik fiets van ons appartement naar het station, daar ga ik de trein op (mijn fiets mag gratis mee!), en daarna fiets ik naar HP. Dat zou allemaal ook wel met de bus kunnen, maar als Belg moet ik toch tonen dat we kunnen fietsen, niet? ;-)

Wat doet een 'Unix engineer' zoal? Wel, ik doe de tweedelijnsondersteuning van Unixsystemen, voor klanten van HP. Concreet betekent dit dat wij de servers van klanten onderhouden en beheren als goede huisvaders. Wij werken proactief: we houden de servers draaiende, en regelen hardware-interventies vóór een server crasht.

Dat doen we trouwens allemaal vanop afstand: ik zit hier aan mijn bureau in Spanje en doe het onderhoud van een server die ergens in Engeland staat. Niet enkel in Engeland trouwens. HP beheert servers over gans Europa. Dit zorgt voor erg gevarieerd werk. Je wordt voortdurend geconfronteerd met nieuwe systemen, procedures, software, hardware, ... Ik leer enorm veel bij.

Niet alleen mijn vakkennis gaat erop vooruit, ook mijn talenkennis. Ongeveer 80% van de werknemers is niet Spaans: er zijn een paar Belgen, Zweden, een Maltees, Polen, een Slovaak, en heel veel Fransen. Met mijn collega's praat ik dus vaak Frans. 's Morgens en 's avonds begroeten we mekaar bijvoorbeeld met 'tu as la pêche?' (ben je in vorm?). Maar ook aan de telefoon en via e-mail met Franse klanten probeer ik mij uit de slag te trekken. Omgekeerd gebeurt het ook wel eens dat we overschakelen op het Engels. Dat levert soms wel grappige situaties op: ze vertalen het woord 'serveur' ('the server') bijvoorbeeld dikwijls als 'waiter'. En dan krijg je dus uitspraken als 'the waiter is not responding…' :-)

Een tijd geleden is mijn collega en kameraad Francis, die ik heb leren kennen op Malta, ook naar Spanje afgezakt om te werken voor HP. De eerste drie weken van zijn verblijf in Barcelona heeft hij in een hotel doorgebracht –op kosten van de werkgever, gelukkig maar– en sinds deze week verblijft hij even bij ons. 't Is immers niet evident om in het buitenland een job aan te nemen en dan ook nog snel snel een goede woonplaats te vinden. Als je alleen bent is een kamer financieel voordeliger dan een flat, en dus is Francis ondertussen al een aantal kamers in de stad gaan bekijken. Hij doet me wat denken aan een student die op zoek is naar een kot.

Toen Daniela en ik in Barcelona aankwamen, hebben we ook wel wat moeite gehad om een geschikte flat te vinden. Daniela heeft kamers en flats gezien waarvan we ons afvroegen hoe het mogelijk was dat mensen zoiets te huur durven aanbieden. De keuken in een piepklein kastje ingebouwd, mini-kamers aan een prijs die de pan uitswingt …

Nog een extra moeilijkheid als je hier iets wil huren: de mensen spreken Spaans … of, euh, nee, Catalaans eigenlijk … Het tekenen van ons huurcontract heeft ongeveer drie uur in beslag genomen omdat we het eerst moesten ontcijferen. Ik moet er wel bij zeggen dat de meeste Catalanen heel vriendelijk zijn en helpen waar het kan. En dat die vriendelijkheid niet overal ter wereld geldt, daarvan hebben we een duidelijk voorbeeld gezien bij onze huurbaas op Malta … die man had zeer vreemde ideeën en regels. Zo mochten we soms de was niet buitenhangen op zondag. Wat we wél deden natuurlijk. Onze kleren moeten toch kunnen drogen!

Wij wonen nu in Sabadell, een vrij grote stad op ongeveer 20 kilometer van Barcelona. Dat is al bij al een rustige omgeving. En we hangen er de was buiten wanneer we willen ;-).

Mijn naam is Jelle. Ik ben 27 en werk als ICT'er bij Hewlett-Packard. Niet gewoon in België, maar in het fantastische Barcelona.

Mijn buitenlands avontuur is eigenlijk al begonnen toen ik besloot te pennen met een Maltees meisje. Daniela, heette ze. Ik wou -eerlijk waar- gewoon mijn talen oefenen, maar van het een kwam het ander. Ik herinner me dat ik tijdens de lessen lange brieven naar haar schreef. De leerkrachten dachten dat ik ijverig nota's aan het nemen was. Maar in werkelijkheid waren mijn gedachten ver weg in het warme Malta. 

Enkele jaren later waren we nog altijd verliefd en wilden we graag gaan samenwonen. Ik besloot naar Malta te verhuizen. Ik wou altijd al een stapje in de wereld zetten, dus dat was mijn kans. Dat we gingen samenwonen, was wel dik tegen de zin van veel Maltezen. In Malta wil de traditie dat je eerst trouwt en dan pas gaat samenhokken. Nu, we trokken er ons niks van aan. Het waren boeiende tijden. Niet alleen op persoonlijk vlak, maar ook professioneel. Ik werkte bij een Zweedse firma als 'Linux System Administrator'. 'k Vond het fantastisch om met een besturingssysteem als Linux te mogen werken. In die tijd heb ik echt heel veel opgestoken.

Helaas bleef het niet allemaal even fantastisch op mijn werk. Na een tijd wou ik graag eens iets anders doen. Ik had nood aan een nieuwe uitdaging. Ik gaf dit te kennen aan mijn manager, maar die bleef maar talmen. Heel frustrerend en slecht voor mijn motivatie. Ik vind dat je mensen niet mag blokkeren als ze willen doorgroeien en zeker niet als ze ook de mógelijkheden hebben om te groeien.

Dus, wat doe je in zo'n situatie? Inderdaad, even een kijkje nemen op enkele jobsites. Toevallig zag ik op vdab.be (!) een vacature die me wel iets leek. Het was een job bij het computerbedrijf Hewlett-Packard (HP) in Barcelona. '2nd line Unix engineer' zo luidde de officiële functietitel. Ik stuurde mijn cv op en na 4 maanden van gesprekken via de telefoon, e-mail en Skype (internettelefoon), werd ik aangenomen.

En dus verlieten Daniela en ik Malta, op zoek naar nieuwe avonturen en uitdagingen …