Public speaking
Zenuwen verlammen mijn gedachten. Daar gaat mijn logisch redeneervermogen. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Ook al probeer ik mezelf tot kalmte te manen, intern gaat de harde ‘bass’ maar door. Mijn eigen stem herken ik nauwelijks: gejaagd en onrustig.
Ben ik de enige die haar hart voelt kloppen in haar keel wanneer ze het woord moet nemen voor een groep? Ik ervaar dat de angst om in het openbaar te spreken mij de laatste tijd meer en meer parten speelt. Soms wil ik mijn mening kwijt tijdens een overleg, maar kom er niet toe omdat ik blokkeer. Nu stel ik het misschien dramatischer voor dan het is. Want ik ben niet bang om een presentatie of vorming te geven. Mensen beschrijven mij zelfs vaak als zelfzeker en scherpzinnig. Als ze eens wisten hoe vaak ik door twijfels overmand wordt.
Ik ben geen zielig kneusje dat niet voor haar mening opkomt. Maar initieel kijk ik liever de kat uit de boom om in te schatten welk vlees ik in de kuip heb. Ik geef toe dat functietitels en jaren werkervaring me daarbij afschrikken. Dan durf ik soms niet tegen andere meningen in te gaan. Tot ik bijvoorbeeld een tekst van hen lees, en denk: “Is dit alles wat je kan?”
Omdat ik de laatste tijd erg in beslag genomen wordt door mijn manke spreekvaardigheden, observeer ik anderen intensief. Ik houd hun lichaamstaal in het oog. Veel gesticuleren wekt een schijn van een boeiende inhoud, tot je je ogen sluit en je concentreert op de boodschap. Die is soms ondermaats of gewoon inhoudsloos. Ik leer veel van mensen die domme vragen -in de veronderstelling dat die bestaan- durven stellen, zonder angst om af te gaan. Ik ben altijd bang om af te gaan.
Iedereen is waarschijnlijk in meer of mindere mate zenuwachtig wanneer hij het woord moet voeren. Maar ik ben me sterk op mijn lichamelijke gewaarwordingen van zenuwachtigheid en spanning gaan concentreren. Omdat ik ze verwacht, ervaar ik ze ingrijpender. De idee dat ik zenuwachtig zal worden, maak mij nog zenuwachtiger. Enfin, dat is mijn analyse van de zaken. Hoe dan ook, ik heb besloten om een training ‘public speaking’ te volgen. Ik wil die zenuwen onder controle krijgen en een goed spreker worden.
Vorige post: Stilte aan de andere kant
Volgende post: Tijd is relatief
Hallo Sari,
Je hebt een leuke blog ! Ik hem 'm helemaal gelezen en herken mezelf sterk in de zoektocht die je hebt afgelegd. Ook al is mijn achtergrond anders, ook bij mij heeft het ontzettend lang geduurd (tot ik 33 was, intussen 4 jaar geleden) vooraleer ik mijn 'ding' vond en ook echt persoonlijk voldoening haalde uit mijn job.
Ik vind het een heel goed idee van jou om een curus 'spreken voor een publiek' te volgen. Enkele jaren geleden volgde ik ook ooit zo'n weekend en het was ongelooflijk het verschil te zien bij aanvang en op het einde van het weekend. Iedereen was 'gegroeid' zeg maar en het was een echte oppepper. Intussen geef ik voor mijn werk ook opleidingen (aan kleine groepjes weliswaar) maar spreek ik ook graag voor een groep. Natuurlijk is er dan nog steeds een stukje gezonde spanning maar dat houdt net alert.
Ik ben er zeker van dat jij hierin ook kan groeien. Veel succes !