Onverwachte wending
Het leven kan snel veranderen en onverwachte wendingen nemen. Begin december piekerde ik nog over hoe lang het zou duren eer ik aan nieuw werk raakte. Nu, drie weken later, kan ik 2012 met een nieuwe job starten. Nog belangrijker: mijn buikgevoel zegt me dat dit voor mij de geknipte job is. In het verleden solliciteerde ik al bij de organisatie in kwestie, drong door tot de laatste ronde, maar werd uiteindelijk niet geselecteerd. Maar deze keer was het gesternte mij gunstig gezind. Deze keer was ik de juiste vrouw, op de juiste plaats, op het juiste moment. Qua thematiek en taakinhoud zal ik er zeker mijn ei kwijt kunnen. Het takenpakket voorziet voldoende variatie, en de job vereist een zekere mate van zelfstandigheid. Minpuntje: het gaat om een vervangingscontract. Maar wie weet wat het leven mij nog in de schoot werpt. De dingen kunnen alleen maar verbeteren.
De hele week al loop ik op wolkjes, mezelf afvragend: “Is dit de ‘break-through’ waar ik al zo lang op wacht? Valt mijn professioneel leven eindelijk in de plooi?” Voordien was het altijd zoeken naar wat ik echt wou doen, en raakte ik gefrusteerd omdat ik bleef aanmodderen. Maar nu heb ik voor het eerst het gevoel ‘vertrokken’ te zijn. Of bekijk ik nu alles door een te roze bril? Ach, laat me voorlopig alles rooskleurig zien. Na veel twijfel over mezelf en mijn potentieel, geloof ik weer in mijn capaciteiten.
Ik was aangenaam verrast door de reacties op mijn vorige bijdrage. Verschillende mensen leken zich in mijn verhaal te herkennen: onzeker over de richting die je professioneel uit wil, zoekend naar de job die bij je past. Opvallend was ook de leeftijd van 30 jaar die regelmatig terug kwam. Dertig lijkt een mijlpaal te zijn. Een evaluatiemoment van je professioneel leven.
Ik besprak de reacties met een vriendin en bedacht dat de idee van een job die je graag doet misschien eigen is aan onze generatie. Wij zijn opgegroeid met de gedachte dat je een job vooral graag moet doen. Dat begint al bij de studiekeuze. Die is eerder gebaseerd op persoonlijke interesses -en natuurlijk ook op talent-, en minder op welke arbeidskansen de studie op lange termijn biedt. Eenmaal op de arbeidsmarkt is jobhopping perfect mogelijk -er zijn voldoende jobs voor handen zijn-, en is ontslag nemen weinig risicovol. Gaat een job je vervelen? Heb je weinig groeikansen? Wil je een hoger loon? Dan kun je iets anders zoeken. Jarenlange trouw aan een werkgever is iets uit lang vervlogen tijden. Ook een carrièreswitch later in je leven behoort -via levenslang leren- tot de mogelijkheden.
Ik groeide op met talloze opties en een grote keuzevrijheid. Daardoor is een job die mij niet boeit niet lang vol te houden. Maar ik vraag me af of de luxe van een job graag doen, een criterium blijft nu we in meer barre economische tijden verkeren. En ook: hoe meer verplichtingen (leningen, kinderen) je hebt, hoe meer je mikt op financiële veiligheid en stabiliteit. Maar kan dat de frustratie, wanneer je geen voldoening uit je job haalt, compenseren? En hoe kan je de ideale balans creëren?
Trouwens, Dunya, ik ben een leeuw en geen boogschutter.
Vorige post: Alles komt in orde
Volgende post: Wat betekent werk in mijn leven?
"Mijn man noemt me een 'Jack of all trades'. 'Master of none' voegt hij er gelukkig niet aan toe. Mijn grootste uitdaging is een keuze maken. Want het resultaat van niet kiezen, is ter plaatse trappelen en verlamming."
Mooi geschreven, en klopt ook: het 'dilemma' stabiliteit versus 'graag doen' en onze vrije keuze...