Stilte aan de andere kant
Gelijkenissen tussen partners zijn interessant, maar de verschillen zijn nog boeiender. Op professioneel vlak vertonen mijn echtgenoot en ik grote contrasten. Soms lijkt het alsof we elk op een andere planeet wonen:
- Hij werkt voor een grote multinational, ik voor een klein vzw’tje - doch, met grote ambities.
- Dagelijks heeft hij televergaderingen met collega’s en klanten in de VS, China en EMEA -in marketingtermen staat dit voor de regio’s Europa, Midden-Oosten en Afrika. Ik werk voor een vrouwenorganisatie en zet mij in voor de emancipatie van vrouwen.
- Hij heeft één masterdiploma, ik heb er twee.
- Jobs zijn er voor hem bij de vleet, want zijn profiel wordt tot de categorie 'knelpuntberoepen' gerekend. Met mijn diploma kun je de straat plaveien. Ik krijg nu pas het gevoel dat ik aan een ‘carrière’ begin, maar dan wel volgens het stramien van de processie van Echternach: enkele stappen vooruit, enkele stappen achteruit.
- Hij heeft een competitief loon, een vette bedrijfswagen en allerlei extralegale voordelen. Zo gaat dat in de commerciële wereld. Ik word op bachelorsniveau betaald. Dat is de socio-culturele sector. Oh ja, ik mag mijn maaltijdcheques niet vergeten.
- Zijn bedrijf genereert jaarlijks miljoenen euro’s omzet, mijn organisatie rekent elk jaar op overheidssubsidie.
- Hij heeft het ’s avonds over modems, ik over schadelijke culturele praktijken.
- Hij gebruikt het woord ‘frequenties’ vaak, ik heb het constant over ‘discours’.
Maar wat we delen, is dat we beiden van onze job houden. Vorige week belde hij me uitgelaten op. Hij had zijn eerste ‘onderscheiding’ binnen sinds hij een vijftal maanden geleden voor dit bedrijf begon te werken. Het bedrijf beloont zijn werknemers met een aardige geldsom wanneer ze ‘uitstekende prestaties en bijdragen' leveren. Natuurlijk was hij trots, en ik fier.
Deze week was het mijn beurt. Ik belde hem uitgelaten op. Ik heb enthousiaste reacties en mooie complimenten van mijn baas gekregen over een publicatie die ik in elkaar aan het boksen ben. “Super!”, klinkt het. “En wat krijg je voor je uitstekende prestatie? Een bonus?” Stilte. Tja, wat krijg ik ervoor in de plaats, behalve een goed gevoel en meer zelfvertrouwen? “Nou, mijn naam verschijnt op de publicatie.” Stilte aan de andere kant van de lijn...
Wij hebben geen tv thuis. Voor onze verhuis hadden we een tv’tje dat zijn beste jaren al lang achter de rug had. Toen we verhuisden, lieten we het achter voor de volgende huurder. Misschien zou het iemand van dienst kunnen zijn. Het aftandse tv’tje werkte nog hoor, het had gewoon een aparte manier van functioneren ontwikkeld. Om van kanaal te veranderen, moest je bijvoorbeeld op de volumeknop drukken.
Ik heb nieuws voor jullie: ik doe mijn job graag! Wat een fantastisch gevoel is dat. ’s Ochtends hoef ik mezelf niet naar mijn werk te sleuren, maar vertrek ik monter. Hoewel, sommige dagen zit ik wel eens wat minder uitgeslapen en met kleine oogjes op de trein richting werk. Hoe dan ook, na vier jobs kan ik eindelijk zeggen dat ik mijn ding min of meer gevonden heb. Ik hoop stiekem dat er hier, na mijn tijdelijk contract, een plaatsje vrijkomt zodat ik nog wat langer kan blijven.
Het leven kan snel veranderen en onverwachte wendingen nemen. Begin december piekerde ik nog over hoe lang het zou duren eer ik aan nieuw werk raakte. Nu, drie weken later, kan ik 2012 met een nieuwe job starten. Nog belangrijker: mijn buikgevoel zegt me dat dit voor mij de geknipte job is. In het verleden solliciteerde ik al bij de organisatie in kwestie, drong door tot de laatste ronde, maar werd uiteindelijk niet geselecteerd. Maar deze keer was het gesternte mij gunstig gezind. Deze keer was ik de juiste vrouw, op de juiste plaats, op het juiste moment. Qua thematiek en taakinhoud zal ik er zeker mijn ei kwijt kunnen. Het takenpakket voorziet voldoende variatie, en de job vereist een zekere mate van zelfstandigheid. Minpuntje: het gaat om een vervangingscontract. Maar wie weet wat het leven mij nog in de schoot werpt. De dingen kunnen alleen maar verbeteren.
Mijn tijdelijk contract is afgelopen en ik begin de maand december als werkzoekende. Mijn sollicitatie-inspanningen van de afgelopen maanden kenden geen succes. Aan boodschappen zoals “Je was een sterke kandidate, maar met net iets te weinig ervaring” of “Je bent tweede geworden”, heb ik weinig. Dan speel ik het volledige gesprek in mijn hoofd nog eens af, denkend dat ik op die ene vraag beter zus of zo had geantwoord. Zinloos, die ‘rewindknop’ in mijn hoofd, want er verandert toch niks. Het leidt alleen tot frustratie.
Mijn vriendin A. smelt bij de gedachte aan diamanten. Vorig jaar spaarde ze haar zuurverdiende centen om een diamanten ring te kopen, en ik mocht mee. Omdat we op het vlak van diamanten leken waren, was een snelcursus aan de orde. Er volgde een telefoontje naar een tante die net als haar nichtje de liefde voor diamanten deelde. Van haar leerden we dat de prijs van een diamant onder meer wordt beïnvloed door het aantal karaat, de kleur, de helderheid en de vorm. Natuurlijk wilden de best mogelijke kwaliteit tegen een zo voordelig mogelijke prijs.
In juni was ik al eens joblogger, maar vanaf nu ben ik één van de vaste bloggers. Toen had ik het vooral over mijn vermoeiende sollicitatiemarathon, en de frustraties die gepaard gingen met mijn werkloze status. Jammer genoeg kon ik mijn blog niet eindigen met de aankondiging dat ik werk had. Maar… twee weken later keerde het tij en had ik een job te pakken!
Het einde van de maand nadert. Dat betekent dat dit mijn laatste bijdrage is. Het was een heel fijne ervaring om joblogger te zijn. Vooral de reacties vond ik interessant. Enerzijds waren er lezers die zich in mijn ervaringen konden herkennen, anderzijds waren er de aanmoedigingen die me een hart onder de riem staken.
In mijn vorige bijdrage zag ik het hele sollicitatieproces van vorige week zwartgallig in. Daarom viel ik uit de lucht toen ik uitgenodigd werd voor de laatste selectieronde.
Een sollicitatiegesprek volgt meestal hetzelfde stramien. Je wordt gevraagd om je kort voor te stellen en daarna wordt gepolst naar je ideeën over en je vaardigheden met betrekking tot de job. Ik heb mezelf al vaak voorgesteld, maar gisteren constateerde ik dat ik er toch wel snel over ging. Terwijl ik vroeger nog in geuren en kleuren vertelde over de jobinhoud en –taken van mijn vorige functies, beperk ik mij nu tot het hoogst nodige. Ik begin mezelf soms te vervelen en speur dan stiekem het gezicht van de interviewers af. Zijn zij net zo verveeld met mijn verhaal als ik? ;-) Hoe kun je nog origineel uit de hoek komen na, bij wijze van spreken, een dozijn interviews?
"Mijn man noemt me een 'Jack of all trades'. 'Master of none' voegt hij er gelukkig niet aan toe. Mijn grootste uitdaging is een keuze maken. Want het resultaat van niet kiezen, is ter plaatse trappelen en verlamming."
