Tijd is relatief
Ik geef toe, ik heb het even overwogen, maar uiteindelijk had ik andere verplichtingen afgelopen zondag. Het was mijn laatste kans de Ijzerbedevaart mee te maken voor het een nieuw jasje aantrekt. ‘Huh, de IJzerbedevaart?’ denk je vast, ‘Wat heeft zij daar verloren?’
Wel, je moet weten dat ik in de schaduw van de Ijzertoren opgegroeid ben, en een speciale interesse heb voor WO I -momenteel lees ik een roman over soldaten die tijdens WO I aan ‘shell-shock’ lijden en daarvoor behandeld werden. Bovendien bestond de apotheose van mijn zomervakanties als kind uit een flashback naar WO I: de vierdaagse van de IJzer, een internationale mars waaraan burgers en militairen deelnemen. Als kind waren die marcherende soldaten en het uitgestalde militair materieel best indrukwekkend. Het centrum van de stad leek wel bezet gebied.
In het laatste weekend van augustus stroomden dan de bedevaartgangers toe voor de Ijzerbedevaart. Dit om de gesneuvelde Vlaamse soldaten van WO I te herdenken, en de eis om meer Vlaamse autonomie kracht bij te zetten. De hele bedoening intrigeerde me als kind, maar tot het bijwonen van het evenement kwam het nooit. Meestal zag ik ’s avonds op het journaal een verslag van de dag. Zo leerde ik dat vaandelwerpen een kunst is. Al begreep ik niet goed wat die zwarte leeuw op die gele vlag deed. Leeuwen leven toch in Afrika en India, en niet in de Westhoek? Mijn moeder liet niet toe dat ik een kijkje ging nemen. Je moet weten dat op een gegeven ogenblik -zo’n 20 à 25 jaar geleden- ook Europese neo-nazi’s de weg richting boterstad vonden. Mijn moeder maande ons aan binnen te blijven, want zo’n toestroom van gelaarsde kaalkoppen baarde haar zorgen. En inderdaad, het was freaky. Ik werd me opeens heel bewust van mijn getaande velletje, door de zomerzon natuurlijk nog wat meer gebronsd. Maar goed, die tijd is voorbij en de interesse om de Ijzerbedevaart bij te wonen was er uit puur jeugdsentiment.
Door mijn speciale interesse in WO I, was ik me al heel vroeg bewust van de menselijke tragedie en de kost van oorlog. De verplichte schooluitstapjes naar loopgraven, militaire kerkhoven en de IJzertoren zaten daar uiteraard ook voor iets tussen. Als je wil ervaren hoe een bombardement klinkt of mosterdgas ruikt, dan is het museum van de IJzertoren zeker een bezoek waard.
Ook mijn vader sleepte me mee naar Britse begraafplaatsen en naar de Menenpoort. Hij toonde me de namen van de gesneuvelden -of beter: het kanonnenvlees- uit het Brits-Indische leger. Het is ontnuchterend om de opschriften op grafstenen te lezen en te realiseren dat sommige Belgische, Duitse of Franse jongens op 16-jarige leeftijd het leven lieten. En er gaat een rilling over mijn rug wanneer een zerk meedeelt dat op deze plaats iemand onbekend en enkel ‘known unto God’ in niet vertrouwde aarde rust.
De Grote Oorlog vond 98 jaar geleden plaats. Zo lang geleden en vaag, maar tegelijkertijd nog zo dicht en tastbaar. Tijd is relatief, denk ik maar.
Zenuwen verlammen mijn gedachten. Daar gaat mijn logisch redeneervermogen. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Ook al probeer ik mezelf tot kalmte te manen, intern gaat de harde ‘bass’ maar door. Mijn eigen stem herken ik nauwelijks: gejaagd en onrustig.
Gelijkenissen tussen partners zijn interessant, maar de verschillen zijn nog boeiender. Op professioneel vlak vertonen mijn echtgenoot en ik grote contrasten. Soms lijkt het alsof we elk op een andere planeet wonen:
Wij hebben geen tv thuis. Voor onze verhuis hadden we een tv’tje dat zijn beste jaren al lang achter de rug had. Toen we verhuisden, lieten we het achter voor de volgende huurder. Misschien zou het iemand van dienst kunnen zijn. Het aftandse tv’tje werkte nog hoor, het had gewoon een aparte manier van functioneren ontwikkeld. Om van kanaal te veranderen, moest je bijvoorbeeld op de volumeknop drukken.
Ik heb nieuws voor jullie: ik doe mijn job graag! Wat een fantastisch gevoel is dat. ’s Ochtends hoef ik mezelf niet naar mijn werk te sleuren, maar vertrek ik monter. Hoewel, sommige dagen zit ik wel eens wat minder uitgeslapen en met kleine oogjes op de trein richting werk. Hoe dan ook, na vier jobs kan ik eindelijk zeggen dat ik mijn ding min of meer gevonden heb. Ik hoop stiekem dat er hier, na mijn tijdelijk contract, een plaatsje vrijkomt zodat ik nog wat langer kan blijven.
Het leven kan snel veranderen en onverwachte wendingen nemen. Begin december piekerde ik nog over hoe lang het zou duren eer ik aan nieuw werk raakte. Nu, drie weken later, kan ik 2012 met een nieuwe job starten. Nog belangrijker: mijn buikgevoel zegt me dat dit voor mij de geknipte job is. In het verleden solliciteerde ik al bij de organisatie in kwestie, drong door tot de laatste ronde, maar werd uiteindelijk niet geselecteerd. Maar deze keer was het gesternte mij gunstig gezind. Deze keer was ik de juiste vrouw, op de juiste plaats, op het juiste moment. Qua thematiek en taakinhoud zal ik er zeker mijn ei kwijt kunnen. Het takenpakket voorziet voldoende variatie, en de job vereist een zekere mate van zelfstandigheid. Minpuntje: het gaat om een vervangingscontract. Maar wie weet wat het leven mij nog in de schoot werpt. De dingen kunnen alleen maar verbeteren.
Mijn tijdelijk contract is afgelopen en ik begin de maand december als werkzoekende. Mijn sollicitatie-inspanningen van de afgelopen maanden kenden geen succes. Aan boodschappen zoals “Je was een sterke kandidate, maar met net iets te weinig ervaring” of “Je bent tweede geworden”, heb ik weinig. Dan speel ik het volledige gesprek in mijn hoofd nog eens af, denkend dat ik op die ene vraag beter zus of zo had geantwoord. Zinloos, die ‘rewindknop’ in mijn hoofd, want er verandert toch niks. Het leidt alleen tot frustratie.
Mijn vriendin A. smelt bij de gedachte aan diamanten. Vorig jaar spaarde ze haar zuurverdiende centen om een diamanten ring te kopen, en ik mocht mee. Omdat we op het vlak van diamanten leken waren, was een snelcursus aan de orde. Er volgde een telefoontje naar een tante die net als haar nichtje de liefde voor diamanten deelde. Van haar leerden we dat de prijs van een diamant onder meer wordt beïnvloed door het aantal karaat, de kleur, de helderheid en de vorm. Natuurlijk wilden de best mogelijke kwaliteit tegen een zo voordelig mogelijke prijs.
In juni was ik al eens joblogger, maar vanaf nu ben ik één van de vaste bloggers. Toen had ik het vooral over mijn vermoeiende sollicitatiemarathon, en de frustraties die gepaard gingen met mijn werkloze status. Jammer genoeg kon ik mijn blog niet eindigen met de aankondiging dat ik werk had. Maar… twee weken later keerde het tij en had ik een job te pakken!
Het einde van de maand nadert. Dat betekent dat dit mijn laatste bijdrage is. Het was een heel fijne ervaring om joblogger te zijn. Vooral de reacties vond ik interessant. Enerzijds waren er lezers die zich in mijn ervaringen konden herkennen, anderzijds waren er de aanmoedigingen die me een hart onder de riem staken.
