Ten einde raad
Bon, waar was ik? Right, uitgeput ergens op de grens tussen België en Frankrijk…
Ik was een jonge gast in de fleur van zijn leven die zich ‘levenslustloos’ van de ene bureaustoel naar de andere sleepte. Wat was er mis? Welke puzzelstukken had ik verkeerd gelegd? Waarom waren mijn collega’s wel happy en ik niet? Waarom hielp niemand me?
En plots besefte ik waarom niemand -niet m’n ouders, niet m’n partner- me kón helpen: iedereen stond te dicht bij me. Iedereen die me dierbaar was, of voor wie ik dierbaar was, kende me te goed om mij in deze queeste bij te staan. Net als in de lagere school stonden ze te dicht tegen het bord om te zien wat er op stond. De oplossing lag voor de hand: ik had een onbekende nodig die naar me luisterde en me kon sturen in de duisternis. Maar waar vond ik zo’n onbekende (behalve op datingsites dan)?
Eens terug thuis zag ik op de site van VDAB ‘Loopbaanbegeleiding’ staan. Dat klonk goed. En duur was het ook niet. Dus gewoon even bellen en afspreken. Zo simpel kon het zijn. Maar… dat was het helemaal niet! Niet omdat het verkeerde telefoonnummer op de site stond. En ook niet omdat ik teveel werk had. Oh neen. Ik blokkeerde omdat ik plots -tot mijn eigen verbazing- een enorme afkeer voelde om tegen iemand te zeggen dat ik ten einde raad was, dat ik geen weg meer wist met mijn loopbaan en dat ik me afvroeg of hij of zij zou willen helpen… Ik voelde me héél klein bij dat eerste contact aan de telefoon, dat kan ik je verzekeren.
Ik vond het hatelijk om zo hulpeloos te zijn en op anderen een beroep te moeten doen om uit het slop te geraken. Maar het was een noodzakelijke fase waar ik doorheen moest…
Vorige post: Grote Verandering
Volgende post: Heropbouw
Muug (37) "Na jaren werken in de IT-sector, werd ik rij-instructeur. Weg pc, weg bureau, weg saai leven. Nu ontmoet ik elke dag andere mensen in m’n wagen of op de motorfiets. Jonge mensen, die op het punt staan om aan het 'echte leven' te beginnen en wiens levensenergie ik door mij voel stromen."
