Receptioniste Jill vertelt ...

Ik heb vandaag mijn exitgesprek gehad. Dat is een gesprek waarin je even stilstaat bij je werkperiode in het bedrijf en waarin je je ei kwijt kan voor je vertrekt. Ik heb al mijn frustraties van het voorbije jaar naar buiten laten komen. :-)

Ik heb me echt niet ingehouden: ik vertelde over het niet-betrokken zijn van mijn bazin, de problemen met mijn collega K., de moeilijke start en het gevoel dat ik er compleet alleen voor stond. Wat ik op mijn blog schreef is maar een fractie van wat ik er allemaal meegemaakt heb … Hoewel het al bij al ook wel een leerrijke periode was. Nu weet ik dat ik vooral voldoening haal uit inhoudelijk werk en niet uit puur uitvoerend werk. Dat is een belangrijke voorwaarde voor mijn volgende job.

Wat mijn blog betreft: ik had mijn laatste tekstje het liefst geëindigd met 'hoera, ik heb een nieuwe job!', maar spijtig genoeg is het daar nog te vroeg voor. Ik vond het in ieder geval heel leuk om deze blog te schrijven en het bloggen heeft me ook tot nieuwe inzichten gebracht. Ik moet wel bekennen dat de onzekerheid soms toesloeg omdat ik wist dat mijn blog ook werkelijk gelezen werd. Ik laat niet zo gemakkelijk in mijn hart kijken. Eigenlijk was het dus ook een uitdaging.

Ik hoop dat jullie er wat leesplezier aan gehad hebben. En nog eens bedankt voor alle reacties!

Ik had twee sollicitatiegesprekken waar ik veel van verwachtte en het is niks geworden. :-( Het eerste was een jurygesprek waar ik werkelijk niets van gebakken heb. Ik moest uitleggen hoe ik een 'publieke vergadering' zou organiseren en wist niet wat ik moest zeggen. Da’s erg, want ik heb een diploma communicatiebeheer en zoiets zou ik dus moeten kunnen.

De jury deed in het begin moeite om een neutrale houding aan te nemen, maar naarmate de tijd vorderde en ik helemaal strop zat, merkte ik hun afkeuring. Ik vond dat ze uit hun rol vielen. Op het einde vroeg ik naar het verdere verloop van de sollicitatieprocedure en toen kreeg ik het antwoord dat ze per mail iets gaan laten weten. Per mail, de lafaards! Als je aangenomen wordt voor een job, bellen ze je op. Ik wist dus meteen het antwoord.

Wat ik echt erg vond, was dat ik geen woord over mezelf heb mogen zeggen. Dit was nu echt een job waar ik een visie over had. Maar het ging uitsluitend over een fictieve opdracht. Over 'een wijk' en 'een plein' en 'een voorstel'. Kan het nog wat abstracter? Los daarvan voelde ik me extreem klein en nietig. Alsof ik mezelf zwaar overschat had dat ik durfde solliciteren naar deze functie. Het lijkt wel alsof mijn zelfvertrouwen los zand is en dat door één zuchtje wind al wegvliegt.

Ook de job in het andere gesprek is aan m'n neus voorbij gegaan. De vrouw voor me boomde maar door over het feit dat ik geen interimjobs deed tijdens mijn periode van werkloosheid. Ik heb een gruwelijke hekel aan interimbureaus. Ze duwen me in een richting die ik niet wil. Er is me nog geen enkele interessante interimjob voorgesteld. Altijd administratief en altijd commercieel. Wel, voor zo’n job heb ik geen interim nodig, hoor! Enfin, ik slaagde er niet in om dit heikele punt om te buigen in iets 'constructiefs' tijdens het gesprek. Verder vond ze me niet assertief genoeg. Volgens mij verwarde ze 'assertief' met 'dominant', en nee: dat ben ik niet. Ik heb daar zelfs een gloeiende hekel aan.

Ik twijfel eerlijk gezegd of ik zou kunnen samenwerken met de mensen die ik gezien heb. Eerst maakte ik kennis met iemand die mijn nieuwe collega zou worden. Ze was blond, knap en een echt 'poppemieke'. Ik hoorde haar praten aan de telefoon met een van haar collega’s, een man, en ze was als een idioot aan het giechelen. Ik geloof niet dat we een goed duo zouden zijn. En dan de bazin die me interviewde: een echte 'lerares'. Blond, redelijk knap en een oerstreng gezicht. Ze had een priemende blik, waar ik bijna schrik van kreeg. Verdorie, ik zou toch echt iets moeten doen aan mijn afkeer voor juffrouwachtige personen. Ik ben eigenlijk altijd al bang geweest van leerkrachten. Zelfs toen ik nog een kleuter was. Gek, want ik was de braafste leerling die er rondliep.

Zucht, op naar de volgende sollicitatie dan maar?

Daarstraks nam ik op m'n werk kopies van m'n diploma. Twee collega’s hadden het gezien en waren verrast dat ik een diploma had. De mensen op m'n werk vinden me totaal niet intelligent en plots beseften die twee collega's dat ik toch wel een goedwerkende grijze massa moet hebben.

Waarom ik zo overkom op m'n werk? Wel, m'n job vergt geen intelligentie en ik doe me ook redelijk dom voor. Ik voel me niet gestimuleerd om verantwoordelijkheid op te nemen. Toen ik pas begon, was ik wel gemotiveerd om initiatief te nemen en meer te doen dan er gevraagd werd. Maar dat veranderde omdat ik alleen nog meer hersenloze karweitjes kreeg. Adressen intypen, nog meer vouw- en plooiwerk, infopakketjes verzamelen, noem maar op. Niets met inhoud. En ik raakte helemaal geïrriteerd toen ik zelfs niet op eigen initiatief de broodjeslijst mocht aanpassen. Wel, dan denk ik:“Foert!”. En dus doe ik nu helemaal niets meer.

Weet je, op den duur begin ik ook bang te worden om me 'intelligent' voor te doen. Er zijn dan hoge verwachtingen en dat verlamt me. Nochtans weet ik dat ik behoorlijk wat verantwoordelijkheid aankan. Dat heb ik bewezen tijdens mijn vrijwilligerswerk. Ze gooiden toen heel wat verantwoordelijkheid in mijn schoot en ik heb er gewoon het beste van gemaakt. Eerst wist ik echt niet wat gedaan, maar daarna vulde ik die verantwoordelijkheid zelf in en ik heb het er goed van af gebracht.

Ik denk dat het belangrijk is dat ik een job 'op niveau' vind waar ik gedwongen word om verantwoordelijkheid op te nemen. Dan kan ik eindelijk bewijzen wat ik waard ben.

Het solliciteren gaat niet zo vlot: ik krijg weinig reacties op m'n brieven en word zelden uitgenodigd voor een gesprek.

Wat me wel opvalt, is dat bedrijven meer reageren op spontane sollicitaties. Tijdens mijn ellendig lange periode van werkloosheid heb ik ook veel spontaan gesolliciteerd, maar toen kreeg ik welgeteld één reactie. Heel teleurstellend. Nu krijg ik geregeld reacties als “we houden je kandidatuur bij” of “kijk misschien ook eens op die website voor vacatures”. Eén keer kwam er effectief een vacature vrij nadat ik mijn spontane brief en cv had doorgestuurd. En ja, uiteindelijk werd ik voor die nieuwe vacature uitgenodigd op gesprek. Ik was in de wolken toen ik dat bericht las, maar ik heb de job dan uiteindelijk toch niet gekregen.

Een paar dagen geleden heb ik de moed gehad om zelf naar een organisatie te bellen waar ik gesolliciteerd had. (En waarbij ik een groot vermoeden had dat het niks zou worden). Ik kreeg te horen dat er heel veel reacties waren binnengelopen en dat ze me tijdens de eerste selectie van 10 kandidaten hadden weerhouden. Maar ze besloten maar 5 mensen uit te nodigen voor een gesprek. En dus hebben ze louter op basis van diploma verder geselecteerd. En mijn diploma was te hoog. Sja … wat kan je daar nu op zeggen? Om eerlijk te zijn zou ik inderdaad niet lang nadenken mocht er zich een andere, beter betaalde job aanbieden. Wie zou dat niet doen?

Ik ben blij dat ik het aangedurfd heb om feedback te vragen. Nu heb ik de bevestiging gekregen dat ik best wel goed bezig ben. Het ligt niet aan mijn brieven en cv’s dat ik geen gesprek vastkrijg. Dus ga ik gewoon verder doen zoals ik bezig ben. Ik ga me nu volop voorbereiden op een heel belangrijke sollicitatiegesprek dat volgende week heb. Dit is een van de weinige sollicitaties waarvoor ik uitgenodigd werd. Het is een serieuze, uitdagende job op mijn niveau. Daar wil ik echt voor gaan! Het zou geweldig zijn mocht ik daar aan de slag kunnen …

Ik vertelde je al dat ik op vrijdagvoormiddag recupe neem om naar de psychiater te gaan. Wel, sinds vorige week begroet m'n collega K. me elke vrijdagmiddag steevast met “Heb je goed geslapen?”. Ik reageer er niet op, doe alsof ik het niet gehoord heb. Maar op zo’n moment heb ik wel enorm veel zin om haar nek om te wringen. Op vrijdag sta ik even vroeg op als anders. Uitslapen… waarom zou ik in godsnaam een hele voormiddag vrijaf nemen om uit te slapen? En dat elke week? K. heeft weer de meest uit-de-lucht-gegrepen verklaring gevonden. Echt typisch! Ach ja, als zij haar eigen leugens gelooft, doet ze maar. Ik maak me er niet druk in, want ik weet beter.

Na een sessie bij de psychiater heb ik altijd een kleine time-out nodig om alles op een rijtje te zetten. Ik denk na over wat er gezegd werd en over wat ik niet durfde zeggen. En over wat ik nog wil vertellen de volgende keer.

Op vrijdagnamiddag werk ik daardoor vaak op halve kracht, zeker na een bewogen sessie. Dan kan ik me maar moeilijk concentreren op het werk omdat mijn gedachten ergens anders zijn.

Ik geloof echt dat ik iets heb aan die sessies. Ze geven me een gevoel van troost en opluchting omdat ik meer inzicht krijg in wat er misloopt in mijn leven. Eén van mijn grootste frustraties is dat ik mensen op een afstand houd, emotioneel gezien. En daarom heb ik het erg moeilijk om een relatie aan te gaan. Vriendschap ja, maar iets dat dieper gaat …

In ieder geval denk ik dat ik wel al enkele stappen vooruit heb gezet. Maar dat het toch goed is om nog een tijd naar de psychiater te gaan. Ik heb me wel voorgenomen dat mijn werk prioriteit heeft. Als ik in mijn nieuwe baan geen vakantie kan nemen op vrijdagvoormiddag, stop ik met de psychiater. Dan moet ik op eigen kracht verder.

Een tijdje geleden kreeg ik zware kritiek van mijn bazin. Het was werkelijk een knap staaltje van slechte feedback. Ik voelde me enorm gekwetst achteraf. Het kwam aan als een stomp in mijn maag. Het ging er over dat ze mijn kledij 'niet gepast' (lees: te bloot) vond. Maar ik liep zo al maanden rond, zonder dat iemand een opmerking gaf. Ze haalde voorbeelden aan van maanden voordien, van situaties waarbij ze vond dat mijn kleren ongepast waren. Het ergste was dat ze er over bleef doorbomen. Ze wees me er op dat er in het bedrijf mannen rondlopen. Net alsof ik hen iets ergs aangedaan heb door m'n kledij. En ze probeerde me er ook van te overtuigen dat mijn kleren van slechte smaak getuigen.

Wil mijn bazin echt dat ik me weer ga verstoppen zoals vroeger? Tot een jaar geleden droeg ik de meest vormloze kleren omdat ik niet goed in mijn vel zat. Dat veranderde vorig jaar toen ik een korte (maar geweldige) liefdesaffaire had en me veel bewuster werd van mijn vrouwelijkheid. Dat uitte zich in een spectaculaire restyling: voor het eerst droeg ik topjes en rokken en andere hypervrouwelijke kleren. Ik geniet enorm van de aandacht die ik daardoor krijg. Dat het overwegend mannen zijn die me aandacht geven, stoort me helemaal niet.

Misschien is de kritiek niet geheel onlogisch. Hoewel ik mijn kleren echt erg mooi vind, zijn ze waarschijnlijk iets té. Wellicht heb ik mijn herwonnen vrouwelijkheid iets te sterk in de verf gezet. Maar ik walg wel van de manier waarop de kritiek is aangebracht. Ik voel me de grote verliezer en sindsdien draag ik nog maar twee (oersaaie, vormloze) outfits op het werk. Ik heb zonder enig verzet weer een grote stap achteruit gezet. Mijn bazin is er van overtuigd dat ze het 'probleem' goed heeft opgelost: op een morgen kwam ze langs de balie en feliciteerde me voor het feit dat ik me zo goed heb aangepast. Ze zei zelfs dat ik er nu veel 'mooier' uitzie. Maar zij heeft gewoon geen smaak!

Ik vergelijk mijn zoektocht naar een job wel eens met de zoektocht naar een geliefde. Het begint met de eerste indruk. Je moet er in slagen om tussen al die honderden anderen uit te springen, aandacht te trekken. En die aandacht ook vast te houden. Flirten, ja. En de euforie wanneer je antwoord krijgt. Ik kan werkelijk oneindig gelukkig zijn als ik op gesprek mag. Dan is plots heel mijn dag goed. En dan loop ik zelfs op mijn huidig werk energiek rond en verpletter ik iedereen met mijn blijheid. Ongeveer hetzelfde gevoel als wanneer ik verliefd ben en op wolkjes loop en droom van een relatie met die persoon.

Tot dit punt loopt het wel goed. Maar daarna… :-( Tijdens het eerste afspraakje gaat het doorgaans mis. Of ik gedraag me als de meest kleurloze persoon ooit of ik praat me in moeilijkheden en toon te snel mijn zwakke punten. Eerlijk gezegd vind ik sollicitatiegesprekken doodeng. Net als dates. Want op dat ogenblik moet je jezelf waarmaken, de ander overtuigen dat jij de beste keuze bent en dat niemand anders je kan overtreffen. Je moet de ander het idee geven dat je uniek bent. Maar ik vóél me niet uniek. Erger nog: vaak denk ik: “Je bent beter af met die ander.”

En ook al weet ik donders goed dat ik dan mijn kansen al bij voorbaat saboteer, het doet toch enorm veel pijn als die persoon dan ook echt met iemand anders in zee gaat. Dan sta ik weer aan de kant, en weet ik geen blijf met mezelf.

Eigenlijk voelt het alsof ik al jarenlang met een groot cadeau rondloop dat nog ingepakt is en dat niemand wil openmaken. Doordat niemand het openmaakt, weet ik eigenlijk zelf ook niet wat erin zit. Enorm frustrerend is dat!

Mijn collega K. heeft net als ik een startbaanovereenkomst en ook haar contract loopt binnenkort ten einde. Ze is onlangs in actie geschoten en is nu volop aan het solliciteren.

Ik ben wat jaloers: zij heeft het ene sollicitatiegesprek na het andere, terwijl ik -na twee maanden solliciteren- nog maar één examen en twee gesprekken achter de rug heb. :-(

Geloof het of niet, maar onze bazen lijken zich compleet geen zorgen te maken over wat er met het onthaal gaat gebeuren als wij er niet meer werken. Ze hebben nog altijd geen vervangers gezocht! Kun je je dat voorstellen?

Ik hoop stiekem dat alles in de soep loopt als wij weg zijn. Wie weet gaan ze dan eindelijk eens merken hoe belangrijk receptiepersoneel is. Onthaal is een essentieel onderdeel van een bedrijf. En misschien ... gaan onze opvolgers dan wat meer waardering krijgen dan wij.

Er zijn twee dingen die ik nooit zal zeggen op het werk: ten eerste dat ik naar een psychiater ga en ten tweede dat ik op vrouwen val. Tegen jullie wil ik er wél wat meer over vertellen. :-)

Het is zo dat ik elke vrijdagvoormiddag recupe neem op m'n werk om naar m'n psychiater te gaan. Ik vertel dit niet aan m'n collega's omdat ze daar geen zaken mee hebben.

K. heeft er uiteraard moeite mee dat ik op vrijdagvoormiddag afwezig ben. Ze vindt dit vervelend en roddelt erover. Maar het kan me echt niet schelen wat ze ervan denkt.

Voor mij is het belangrijk dat ik m'n psychiater kan zien en dat is wat telt. Er zijn heel wat ervaringen en gevoelens die ik een plaats moet geven in mijn leven. En ik wil ook graag van m'n chronische onzekerheid en minderwaardigheidsgevoelens af …

En mijn tweede geheim? Ja, dat is een pak moeilijker om te verbergen. Ik kan niet meer bijhouden hoe vaak m'n collega's me al gevraagd hebben of ik nu nog altijd geen vriendje heb. ''Wie zegt dat ik een vriendje wil?'', denk ik dan. Ik knik gewoon van nee, en probeer een ander onderwerp aan te brengen.

Ergens zou ik het leuk vinden om er open over te kunnen zijn op het werk. Maar daar is simpelweg geen ruimte voor. Er hangt hier een conservatieve sfeer en bovendien wordt er heel wat geroddeld.

Tegen één iemand heb ik het wel verteld, namelijk tegen L., een mannelijke collega die ik vertrouw. Het gebeurde nadat mijn allerbeste vriendin -op wie ik stiekem verliefd was- me vertelde dat ze samen was met een ander meisje. Ik had toen zin om de boel kort en klein te slaan. Ik was zo gefrustreerd en verdrietig! Die bewuste middag zocht ik L. op.

Op een bepaald moment zei hij (al grappend):“Jill, vertel eens, wanneer gaan wij nu eigenlijk trouwen?” Ik antwoordde: ''L., dit is geen goede moment voor grapjes. ''Heeft de jongen waar je verliefd op bent een ander?'', vroeg hij. Ik zweeg. ''Of is het een zij?'', vervolgde hij voorzichtig. Toen knikte ik.

L. reageerde heel rustig. Alsof het niet abnormaal was. Het was een pak van mijn hart dat hij zo positief reageerde. En ik was zo blij dat ik tenminste tegen één collega eerlijk kon zijn over mijn liefdesleven!

Ik zou een boek kunnen schrijven over K., de collega met wie ik het meest moet samenwerken. We hebben dezelfde job: de ene week zit zij beneden aan de receptie terwijl ik de vergaderzalen voorzie van koffie en koekjes en de andere week ben ik verantwoordelijk voor het onthaal beneden en staat zij in voor de vergaderlokalen.

Helaas kunnen we elkaar niet echt uitstaan. Dat begon al toen ik hier pas werkte. De opleiding die ik kreeg bleek meer tijd in beslag te nemen dan de opleiding die K. had gekregen. Ze maakte zich daar erg druk over. Ik denk dat ze zich bedreigd voelde omdat ze het gevoel had dat de collega's meer energie in mij staken dan in haar. Dat klopte niet: ik stelde gewoon veel vragen waardoor m'n opleiding langer duurde.

Het vervelendste aan K. is dat ze me als een kleuter behandelt. Haar wil is wet en zij heeft altijd gelijk. Maak ik een fout, dan wijst ze me terecht. Soms lijkt het zelfs alsof ze wacht tot ik een fout maak. Een voorbeeld: als ik aan de receptie zit, brengt ze me vaak 'toevallig' een bezoekje en dan stelt ze me allerhande vragen om te checken of ik mijn werk goed gedaan heb. Bijna alle collega's hebben een probleem met haar, maar spijtig genoeg ben ik diegene die het meest met haar moet samenwerken.

Soms denk ik dat ze gewoon erg onzeker is en dit probeert te verstoppen door zich bazig en dominant te gedragen. Ik mis ook een heleboel zelfvertrouwen, maar anderen ondervinden daar weinig last van. Gewoonlijk toon ik mijn gevoelens zoals ze zijn.

Mijn hoofd staat niet meer naar mijn huidig werk. Totaal niet. Al die boeiende andere jobs slorpen mijn aandacht op. Ik droom van een andere baan. Mijn werk achter de balie doe ik op automatische piloot. Ik teer ik op ervaring en routine. Maar mijn ziel leg ik in solliciteren. Het is die andere job die me interesseert.

Soms vraag ik me af of ik wel realistische verwachtingen heb van werk. Zal ik ooit iets vinden dat bij me past? Of zal ik me voortdurend moeten aanpassen aan mijn job?

Mijn grootste nachtmerrie is om nog 39 jaar lang tegen mijn zin te werken. Pas op: ik werk gráág. Als ik er maar iets van mezelf in kwijt kan. Ik wil werk dat inhoud heeft, me voldoening geeft, dat me uitdaagt. Een job waarin ik mijn grenzen kan verleggen en veel kan bijleren. In mijn huidige werk voel ik me ontzettend beknot in mijn ontwikkeling. Ik word niet gestimuleerd om te verbeteren. Het is eerder: “Dit is wat je nu moet doen en wat je altijd zal doen. Verder is er niets.”

Een tijdje geleden nam ik deel aan een examen bij een gemeente. Van een intellectuele uitdaging gesproken! Voor het eerst sinds lange tijd mocht ik mijn verstand nog eens op volle toeren laten draaien. Nadien had ik echt het gevoel dat ik 'gewerkt' had. Ik was moe en voldaan. Dat gevoel heb ik zelden op mijn werk.

Vandaag heb ik ook een schriftelijke proef ontvangen van een social-profitorganisatie. Echt iets waar ik me in kan vastbijten. :-) Ik heb enorm veel zin om eraan te beginnen. Examens en proeven activeren mijn hersencellen weer. Hoera!

Onlangs vroeg iemand me: “Zie je jezelf in een leidinggevende functie?”

Mijn eerste reactie was er een van “Hemeltje: NEE!”. Maar eigenlijk ... zou ik het stiekem wel willen. Als ik afga op mijn gevoel, is een leidinggevende functie wel iets dat me aantrekt. Als leidinggevende moet je mensen in beweging zetten en ervoor zorgen dat ze in dezelfde richting kijken. Je draagt ook bij tot een aangename werksfeer. Dat lijkt me allemaal erg boeiend.

Alleen ben ik bang dat ik het moeilijk ga hebben om gezag uit te stralen. Meestal houd ik me wat op de achtergrond en ik ben niet zo mondig. Ook aan assertiviteit ontbreekt het me. Ondanks talloze pogingen om hier verandering in te brengen. Ik heb assertiviteitscursussen gevolgd, doe-het-zelfboeken gelezen, en noem maar op. Verder kom ik soms onzeker over. Tijdens sollicitatiegesprekken heb ik daar bijvoorbeeld last van.

Anderzijds moet ik wel zeggen dat ik als vrijwilliger ooit nog met succes leiding heb gegeven. Ik werkte toen bij een jeugdorganisatie en begeleidde een werkgroep. Toen had ik voor het eerst echt een gevoel van controle: het lukte me om die mensen aan te sturen. En ik had ook een goede verstandhouding met iedereen.

Dat gevoel wil ik eigenlijk erg graag terug. Dus ja, de gedachte om ooit leiding te geven dwaalt wel ergens rond in mijn gedachten.

Sinds een paar maanden ben ik vrijwilliger bij een landelijke jeugdorganisatie. Onlangs hadden we een teambuildingsessie. Bij wijze van kennismaking, kregen we allemaal een zin die we moesten aanvullen. Mijn zinnetje was “ik gruwel van…”

Dat was erg gemakkelijk voor me: ik gruwel namelijk van autoriteit. Al zolang als ik me kan herinneren. Als iemand zegt “je doet het zo en niet anders”, dan kom ik inwendig in opstand. Ik heb een sterke behoefte om overal mijn eigen accent aan te geven. Ik kan er niet tegen als mensen zich bemoeien met de manier waarop.

Ik kan ook heel moeilijk mijn draai vinden in een strikte hiërarchie. Bij ons is het bijvoorbeeld zo dat directeurs die vergaderen luxekoekjes en chocolaatjes voorgeschoteld krijgen, terwijl een vergadering met minder hooggeplaatste medewerkers enkel doorsnee koekjes te bieden heeft. Ik vind: ofwel allemaal luxekoekjes ofwel niemand. Waarom toch dat onderscheid? Luxekoekjes gaan er niet voor zorgen dat een directeur harder gaat nadenken. Iedereen gelijk voor de wet!

Mijn collega K. denkt daar anders over. Zij vindt hiërarchie fantastisch. Ze draagt de directeurs op handen. Maar haar houding naar mij toe … :-( Ze is er -na bijna een jaar- nog altijd niet in geslaagd om me te behandelen als een gelijkwaardige collega. Altijd doet ze alsof ze m'n overste is. Haar houding is heel denigrerend, alsof ik een kleuter ben.

Ik heb enorm veel problemen met haar. Toen ze drie weken op vakantie was, had ik de tijd van m'n leven op het werk. Sinds ze terug is, ben ik drie keer zo gestresseerd. In ieder geval werkt ze sterk in op mijn anti-autoriteitsgevoelens. :-)

Sinds kort schrijf ik weer meer. Sollicitatiebrieven, deze blog... In mijn huidige job mag ik haast nooit schrijven. Tenzij af en toe een mailtje naar een collega dat luidt: “Persoon x heeft je proberen te bereiken. Kan je hem even terugbellen op het nummer... aub? Dankuwel!”. Het is echt heel jammer dat ik een van mijn grootste passies niet kan tonen.

Wat ik wel geleerd heb op mijn werk, is blind cijfers typen. Dat krijg je van honderden overnamecontracten in te voeren. Maar ja, dat is nu net geen vaardigheid die ik in mijn cv zou zetten.

Verder ben ik ook een expert in koffiezetten. Nog zo’n nutteloos talent. Tenzij ik natuurlijk in een of andere horecazaak wil beginnen. Brrr... echt niet hoor! Ik haat bedienen.

Gelukkig heb ik nu een hele week vakantie. Dat is voor het eerst sinds ik fulltime werk. Vandaag ben ik bij vrienden geweest. Dat helpt me om m'n gedachten te verzetten. En ik kan al m'n frustraties over m'n job bij hen kwijt. Ze steunen me. Ik prijs me echt gelukkig met zulke vrienden!

Het woordje 'werkloosheid' heeft zo’n negatieve bijklank. “Werklozen zijn profiteurs.” “Werklozen dragen niet bij tot de samenleving” Of nog vreemder: “Werklozen moeten maar werken voor hun uitkering”. Ik heb het allemaal moeten aanhoren toen ik maar geen gepast werk vond.

Sinds ik officieel een werknemer ben, ben ik gelukkig van die negatieve uitspraken verlost. Maar weet je: ook al is mijn inkomen meer dan verdriedubbeld eigenlijk voel ik me nog altijd werkloos. Echt een rot gevoel! Op het werk ben ik fysiek aanwezig. Maar als het niet druk is, val ik bijna in slaap. Uit verveling help ik soms met de verzending: plooien van brieven en plakken van etiketten, en dichtkleven van enveloppen. Het goede is dat ik daar een collega mee help en dat ik eens kan gaan rechtstaan in plaats van de hele tijd te zitten. Maar het is en blijft beschutte-werkplaats-werk.

In de tijd dat ik nog in de werkloosheidsstatistieken opgenomen was, voelde ik me eerlijk gezegd niet zo werkloos. Ik was een heel actieve vrijwilliger in een jongerengroep. Ik werkte mee aan een nieuwsbrief: lay-outen, schrijven, nieuwe medewerkers zoeken, interviewtjes doen en foto’s zoeken. Ik vergaderde ook, bereidde activiteiten voor en noem maar op.

En dan zijn er werkgevers die tijdens een sollicitatiegesprek durven beweren dat ik, in de twee jaar dat ik werkloos was, “niets gedaan heb met mijn diploma”. Op zo’n moment kan ik echt ontploffen. Het was werk dat ik deed uit mijn hart, ik werd er alleen niet voor betaald!

Ik vind dat vrijwilligerswerk opgewaardeerd moet worden. Teamgeest, motivatie, verantwoordelijkheid … zijn geen begrippen die ik tijdens mijn opleiding geleerd heb, maar wel door als vrijwilliger te werken. Het is een uitstekende manier om te experimenteren, om al doende te leren, om te ontdekken waar je goed in bent en waar je grenzen liggen. Echt jammer dat zoiets vaak door werkgevers over het hoofd gezien wordt.

Ik ben Jill, 25 jaar. Toen ik afstudeerde in communicatiebeheer (journalistiek) was ik ervan overtuigd dat ik goede kansen zou hebben op de arbeidsmarkt. Fout gedacht. Het heeft twee jaar geduurd voor ik werk vond. Die periode was er een van een heleboel frustraties.

Mocht ik in de wieg gelegd zijn voor een commerciële job, dan zou het gemakkelijker geweest zijn om een baan te vinden. Maar helaas heb ik een natuurlijke afkeer van verkoop. Om eerlijk te zijn, vind ik dat mensen zich veel te vaak laten belazeren door verkopers.

Nee, ik droom van een job die niet alleen draait om geld verdienen, maar die me vooral voldoening geeft. Concreet? Wel, ik wil mensen weerbaar maken tegen de ontelbare commerciële haaien die hier rondzwemmen. Ik zou willen berichten over wanpraktijken (hier heb je het raakvlak met journalistiek) zodat mensen wat meer op hun hoede zijn. Dit is wat te mooi voorgesteld, maar toch houd ik dat idee wel vast.

Ondertussen werk ik sinds november als receptioniste in een groot bedrijf. Met een startbaancontract voor een jaar. Helaas put ik helemaal geen voldoening uit mijn job. Het ontbreekt me aan ambitie om een goede receptioniste te zijn: ik vind er geen uitdaging in en kan mijn creativiteit niet kwijt.

Dus, ben ik sinds kort weer aan het solliciteren geslagen en deze keer ga ik wel voor een job die me wat te bieden heeft! Wil je weten hoe mijn zoektocht naar werk verloopt en wat ik zo vreselijk vind aan mijn huidige job? Ik vertel jullie alles in geuren en kleuren in mijn blog. :-)