Troostdag
Rond deze tijd is het een jaar geleden dat ik een drastische keuze maakte op allerlei vlakken, onder andere op werkvlak. Op zich voelde het aan als een verlossing, anderzijds als een emotionele verwonding die misschien nooit volledig zal helen. Het was niet altijd gemakkelijk, maar ik besef nu dat ik toen de juiste beslissing heb genomen. Wat de gevolgen ook waren.
Van vrienden die mijn lijdensweg volgden, kreeg ik alle begrip en steun die nodig was om de nare dingen een plekje te geven. Ook mijn moeder zat enorm met me in. Ik kan me voorstellen dat als je kind een moeilijke periode doormaakt, je je als ouder machteloos voelt.
Ik probeerde mijn pijn te verbergen, maar dat lukte niet. Ik had geen fut meer. Stond op omdat het moest. Ging slapen om de tijd te vergeten. Afspreken met vrienden en kennissen behoorde tot het verleden. Als ik telefoon kreeg, nam ik niet op. Sms'jes bleven onbeantwoord. Ik herkende mezelf niet. Ik. De energiebom. Die niets of niemand op haar hartje liet trappen. Hoe kon zoiets gebeuren!?
Maar ik sleurde mijzelf eruit. Na uren, dagen en maanden in stilte nadenken over het hoe en waarom van sommige gebeurtenissen. Uiteraard heb ik nog niet alle antwoorden gevonden. Verre van. Maar ik trok uit de hele situatie wel enkele juiste conclusies die ervoor zorgden dat ik stilletjes aan terug de oude werd. Zelfs het vrolijke en gekke in mij kwam soms plots terug tevoorschijn. Dat voelde erg raar na zo’n lange periode zonder greintje geluk of vrolijkheid.
Om dit moeilijke jaar goed af te sluiten, besloot ik wat centjes op te doen aan leuke koopjes! Hoewel, eenmaal ter plaatse grijp ik vaak onmiddellijk naar de nieuwe collectie en keer terug met zakken vol veel te dure spullen. Toch is het me dit jaar gelukt. Ik heb wel wat geld opgedaan, maar heb slechts de helft betaald van de oorspronkelijke prijs. Dat geeft een zalig gevoel, dat zullen de meeste vrouwen wel beamen. :-)
Tijdens het shoppen passeerde ik in mijn uitzendkantoor, en sprong er even binnen om de lieve uitzendconsulenten op de hoogte te brengen van mijn nieuw begin bij VAB. Ongelooflijk hoe tof die mensen daar zijn. We hadden voornamelijk per mail contact, dus je zou denken dat ze mij niet herkenden. Niks was minder waar! Pia, het meisje dat direct in actie schoot om me uit deze lastige werkloosheidsperiode te helpen, was overenthousiast en legde even haar werk neer om polshoogte te nemen over mijn doen en laten. Ze sprak me met mijn voornaam aan, wat een duidelijk bewijs is dat ik daar geen nummer was! De negatieve berichten over sommige interimkantoren kunnen misschien terecht zijn, voor dit kantoor gaan ze niet op.
Vandaag werd dus een leuk troostdagje om er weer een tijdje tegen te kunnen! Als de Chinezen Nieuwjaar op een ander tijdstip vieren, dan ik ook. En dat nieuwe jaar begon vandaag. Morgen trek ik, totaal in ’t nieuw, richting werk. Missie volbracht.
Vorige post: Examenstress!
Volgende post: Leugentje om bestwil
