Het begin
Hallo. Ik ben Chica, de nieuwe joblogster voor deze maand. Momenteel werk ik bij VAB als intake-pechverhelpster, maar eigenlijk was ik gedurende vele jaren werkzaam in de medische wereld. Nochtans kon ik als kind geen bloed zien, of ik viel flauw! : Zo zie je maar dat wat je in je jeugd niet kan, niet doorslaggevend hoeft te zijn voor later.
In mijn eerste tekst wil ik jullie graag wat meer vertellen over mijn medische carrière. Hoe begon het? Wel, ik herinner me nog dat ik me inschreef voor de opleiding 'logistiek assistent', bij VDAB. Dat was in 1998. Die opleiding was voor mij de ultieme kans om mijn eerste stapjes in het ziekenhuisgebeuren te zetten. Om het getuigschrift van logistiek assistent te bekomen, moesten we als cursisten gedurende de hele leerperiode bewijzen dat we hiervoor echt wel in aanmerking kwamen. Tijdens de talrijke stages, verspreid over verschillende ziekenhuizen en rust- en verzorgingstehuizen, konden we voor onszelf uitmaken welke richting we precies wilden uitgaan. Na verloop van tijd werd de cursistengroep steeds kleiner, maar ikzelf had de smaak te pakken!
In september `98 kwam ik terecht op de dienst spoedgevallen van één van de grootste Antwerpse ziekenhuizen. Normaal werden op zulke diensten -om veiligheidsredenen- geen logistiek assistenten ingezet. Ik kreeg echter als eerste de kans om te bewijzen dat logistiek assistenten overal ingezet kunnen worden, mits de juiste begeleiding.
Na acht jaar besloot ik op zoek te gaan naar 'het groenere gras aan de overkant'. Ik deed wat uitzendwerk in heel andere sectoren, maar begon het 'ten dienste staan van anderen' na een tijdje te erg te missen. Zo belandde ik uiteindelijk op de administratie van een ambulancebedrijf in het Antwerpse. Daar gebruikte ik mijn talenkennis om een Franstalige dispatching op poten te zetten. Ik beantwoordde er zowel de Franstalige als Nederlandstalige oproepen.
Om een duidelijker zicht te krijgen op de verschillende ziektebeelden en medische klachten, besloot ik een drie maanden durende DGH-vorming te volgen. Daarmee behaalde ik mijn brevet 'Dringende Geneeskundige Hulp'. Vanaf dan mocht ik effectief deelnemen aan 112-interventies, en kon ik mensenlevens (proberen te) redden. Vaak betekende dat ook 'er gewoon zijn' voor mensen die plots nood hebben aan hulp. Ik bemande nog steeds de telefoon, maar was ook 'standby' om samen met een andere 112-collega uit te rukken. Dat brak de routine.
Op het terrein zag ik vaak hoe mensen slachtoffers wilden helpen, maar hen daardoor soms nog meer in gevaar brachten. Bijvoorbeeld door een helm te verwijderen van een verongelukte motorrijder. Om zulke toestanden te vermijden, stelde ik me kandidaat om mijn medische kennis met anderen te delen in bedrijven, op scholen, in de Europese Commissie, in kindercrèches... En dat lukte behoorlijk. Bij enkele instanties werd ik zelfs de vaste lesgeefster. Ik vond het altijd ongelooflijk ontroerend wanneer ik achteraf een mailtje kreeg van leerlingen die een collega, familielid of vriend op de juiste wijze hadden verder geholpen dankzij mijn levensreddende tips! Op zo'n momenten weet je als hulpverlener dat je het allemaal niet voor niets doet...
Volgende post: Pesten op school...
Ik vind het super je werk dat je doet.
Heb zelf een hersenbloeding gehad en zit nu al bijna 4 maand thuis.
Aan mij zie je het niet maar ik voel het wel.
Ik zou ook liever werken, maar na enkele dingen thuis te doen voel je het kan nog niet.
En ik werkte zo graag en mag niet.
Wil ergens thuiswerken maar vind niks en het inkomen is zeker niet ok he.
Vriendelijke groeten
Marianne