Payroll administrator Kim vertelt ...

De tijd vliegt! Ik kan bijna niet geloven dat het al zomer is. Maar dat moet haast wel, want de reis- en festivalkriebels komen weer stilaan boven.

Vandaag moeten we niet ver trekken om van de warmte -lees hitte- te genieten. Het zonnetje heeft zich lichtelijk van halfrond vergist, want we ervaren hier ware tropentemperaturen. Maar mij hoor je niet klagen! Laat de zon maar schijnen. Ik verlang zo naar die laatavond terrasjes, barbecues en de stralende glimlach waarmee de mensen over straat lopen.

Het klinkt misschien cliché, maar de zon maakt de mensen vriendelijker. In de winter is iedereen nors en slechtgezind en lijden we aan een acuut vitamine D tekort. Maar als de zon haar stralen strooit, laadt de mens zijn batterijen weer op.

Ik heb alvast een aantal leuke plannen op mijn programma staan: hier en daar een festivalletje meepikken, een verlengd weekend Sevilla met mijn zus, een weekendje zee met mijn mama en tante… Kortom, puur genieten van het leven.

Er is maar een nadeel aan de zomer: het is komkommertijd! Er valt niet veel nieuws te vertellen. Ook mijn blogavontuur zit er -voorlopig toch- op. Ik wil jullie bedanken voor de leuke reacties en tips en hoop dat jullie net zo veel genoten hebben van de blik achter de schermen, als ik genoten heb van het op papier zetten.

Ik zeg niet vaarwel, maar tot ziens. Wie weet wat de toekomst brengt…
Vele zonnige groetjes
Kim

Ken je dat gevoel? Je bent een beetje chagrijnig, je hebt te weinig geslapen en je hebt barstende hoofdpijn. Wel, zo voelde ik mij maandag. En ik denk dat het op mijn gezicht te lezen stond, want iedereen bleef maar vragen: ‘Gaat er iets niet? Je ziet er een beetje ‘wittekes’ uit. Ik heb toch niets verkeerd gezegd?’

Natuurlijk niet! Ik was de avond ervoor gewoon veel te lang blijven lezen. De weekends zijn voor mij de laatste tijd geen rustperiode meer. Ik loop van hier naar daar en uiteindelijk hol ik mezelf voorbij.

Ik voelde me ’s avonds wel een beetje schuldig ten opzichte van mijn collega’s. Daarom kroop ik extra vroeg onder de wol. En dat nachtje rust deed me goed, want vandaag stapte ik met het goede been uit bed. Ik was ruim op tijd klaar en ging nog even een klein ontbijt halen voor ‘mijn’ bureaueiland op het werk. Met de vraag: ‘Koffiekoeken for you?’ konden ze alvast smakelijk lachen. :-)

Zoals je waarschijnlijk al tussen de lijnen hebt gelezen, gaan mijn vriend en ik dit najaar samenwonen. Een grote belevenis waar we halsreikend naar uitkijken.

We zijn een appartementje aan het bouwen in het Antwerpse, dicht bij zowel zijn als mijn werk. Splinternieuw en een goed begin voor wat hopelijk een mooie toekomst wordt samen.

Maar we zien ons niet eeuwig in een appartement wonen. Zeker niet als we denken aan -op termijn- twee kindjes. Wat betreft onze visie over huizen is het laatste woord echter nog niet gezegd. Ik ben namelijk verliefd op van die karaktervolle ‘geveltjes’, maar hij ziet dan maar één ding: kosten. Neen, geef hem maar nieuwbouw. Maar dan zie ik maar één ding: stress en problemen.

Ik vind dat er al meer dan genoeg huizen zijn en dat een mooie, recent gerenoveerde woning zeker zoveel waard is als een nieuwe. De kinderziektes zijn dan immers al weggewerkt.

Dit weekend hebben we -puur uit interesse- al eens gesurft naar een aantal immosites. En wat bleek: onze smaken verschillen, maar toch niet zo erg. Hoewel we op andere punten letten, vielen we toch vaak op hetzelfde soort huis. Er is dus nog hoop dat ons droomhuis wel degelijk bestaat. Ach, wat klinkt toekomstmuziek toch mooi in de oren. :-)

Deze week is het ‘loonafsluit’. Gevolg: stress alom! De meeste werknemers staan er niet bij stil, maar bij dat maandelijkse loonbriefje komt heel wat kijken.

Ik kader even de situatie. Het bedrijf waar ik voor werk is de hoofdzetel van verschillende dochterbedrijven. Ik doe de payroll van vijf firma’s, mijn collega verwerkt de lonen van vijf andere firma’s. De grootte van die firma’s varieert van kleine tot middelgrote ondernemingen. In totaal gaat het om zo’n 400 werknemers, voornamelijk bedienden en technici.

Gelukkig moeten we niet elke maand opnieuw het loon, de bijdrage voor de maaltijdcheques en de hopitalisatiebijdrage manueel ingeven. Die bedragen behoren tot de ‘vaste formules’. Er zijn echter zo veel uitzonderingen op de regel, dat een week voor je loon op de rekening staat ‘die van den bureau’ toch hard gezweet hebben. :-)

Wat gaat er zoal aan vooraf:

• Verwerken van de maandelijkse of trimesteriele bonussen. Die ontvang ik van de lokale human resources verantwoordelijken en worden doorgespeeld door de dienstverantwoordelijken. Ze worden allemaal manueel ingegeven.
• Verwerken en inboeken van de overuren van de bedienden en ‘recupuren’ van de technici.
• Nakijken of alle afwezigheden -ziekte, vakantie, bevallingsrust, ouderschapsverlof- ingeboekt zijn en waar nodig de lonen en nettovergoedingen omrekenen.
• Input van de wagens en doorgeven van de CO2-uitstoot: dit is een echte corvee. Voor werknemers die altijd met een wagen van hetzelfde bedrijf rijden, is er geen probleem. Maar er zijn er die wel eens van wagen veranderen, of met wagens van andere dochterondernemingen rijden. In dat geval moeten we de CO2-uitstoot manueel ingeven omdat ons systeem dit niet kan ‘linken’ (lees: automatiseren).

Wanneer dat allemaal is ingegeven en verwerkt, volgt de controle. Dit betekent dat we voor iedereen nog eens elke code nakijken vóór we de gegevens doorsturen naar het sociale secretariaat, dat zorgt voor de uitbetaling. We willen er namelijk 200% zeker van zijn dat wat we doorsturen correct is. Onze leuze is: ‘Lever uitsluitend afgewerkte producten af!’

Ik hoor jullie al denken: ‘Is dat alles wat die te doen hebben!?’ Neen! Toch niet. Er komen telkens ook 101 vragen bij over vakantiegeld, contracten, loonafrekeningen, arbeidsongevallen, ziektes, hospitalisatie- en groepsverzekeringen, veranderingen van functies… Een serieuze boterham. Maar we zetten er met veel plezier elke dag opnieuw onze tanden in!

Het is weer zover, de voetbalgekte is alom tegenwoordig. Veel dames zullen het met me eens zijn: mannen lijken wel bezeten door het tv-scherm! Ze houden nauwgezet de scores van alle WK-matchen bij en de dames moeten zwaar onderhandelen om ook nog eens naar hun favoriete serie te mogen kijken.

Vorig weekend ging ik uit eten met een vriendin. Ze vertelde me dat ze samen met haar vriend rond de onderhandelingstafel had gezeten. Samen hadden ze een aantal data en matchen aangekruist die hij op het grote scherm mocht zien. De andere matchen moest hij op de speciaal daarvoor geleende tv van de schoonouders bekijken. :-)

Persoonlijk vond ik dat een goede oplossing. Ik denk dat er in deze periode meer tv’s verkocht worden dan anders. Want welke vrouw wil gedurende zoveel weken veroordeeld worden tot voetbal?

Ikzelf heb nog geluk. Mijn vriend woont voorlopig nog bij zijn ouders en hij werkt in ploegen. Tot zijn grote spijt heeft hij het merendeel van het WK deze week moeten missen omdat hij de late shift had. Wie ben ik dan om hem die paar minuten herhalingen op het nieuws, of de verslagen op de teletext te misgunnen? Tot nu toe heb ik er dus nog niet zo veel last van gehad. Maar ik weet een ding zeker: als we dit najaar gaan samenwonen, neem ik mijn tv mee!

Zoals jullie weten, werk ik sinds kort als payroll administrator voor een telecombedrijf. Het is er superleuk werken, maar deadlines en overwerk zijn er meer regel dan uitzondering. Zoals vorige week, toen ik de opdracht kreeg om een geautomatiseerde lijst voor ecocheques te maken.

Begin deze week is het me gelukt om de lijst in Excel te laten werken. Met alle ‘if’s’, ‘and’s’ en ‘or’s’ die erbij horen. Een hele opdracht als je weet dat het drie jaar geleden is dat ik de lessen Excel heb gehad én ik met Office 2003 moet werken in plaats van Office XP. Ik mailde de werkwijze door naar mijn collega’s, want simpel is het niet.

Daags erna kreeg ik van de manager een mailtje met een dikke proficiat en de opmerking: ‘Jij kan wiskundige worden!’. Daar heb ik smakelijk om gelachen. Ooit vroeg een leerkracht me tijdens een examen: ‘Je wil toch geen wiskunde volgen, he?’ Waarop ik antwoordde dat ik menswetenschappen-talen wou gaan doen. Toen heeft hij me geholpen om er met vijftig procent voor wiskunde door te geraken. Waarvoor oprecht bedankt! :-)

Toch deed het complimentje van mijn manager deugd. Dat zouden bazen meer moeten doen. Er zijn veel werkgevers die hun werknemers liever in het ongewisse laten. Ze denken: ‘Ik zal maar niet zeggen dat ze goed bezig zijn, want dan doen ze misschien hun best niet meer’. Maar doe jij niet juist extra je best als je weet dat het geapprecieerd wordt?

Laatst nog kreeg ik een kop koffie mét schoteltje en koekje van mijn baas. ‘Zo zie je hoe hard we je nodig hebben’, zei hij. Mijn collega reageerde: ‘En voor mij doe je dat niet meer?’ Waarop hij prompt ook voor haar een kop ging halen. Wat zeggen ze ook alweer? Nieuwe borstels vegen goed, maar oude… :-)

Help, gisteren was het Vaderdag en heb nog steeds geen cadeau. Bovendien moet ik er drie voorzien: één voor mijn papa, één voor mijn schoonpapa en één voor mijn stiefpapa! Twee van de drie zijn gemakkelijk. Schoonpapa doe ik met een mandje bier plezier, en stiefpa geef ik parfum die je ruikt tot hier. Maar mijn vader? Die geeft om die dingen geen zier.

Wat moet ik hem geven? Deo, een hemd, een riem, pantoffels…? Been there, done that. Dat is allemaal oké, maar niet echt origineel. Even dacht ik eraan hem zo’n Michelinpak cadeau te doen omdat hij de laatste tijd zowat overal in- of afvalt. :-) Maar misschien kan hij daar zelf niet zo mee lachen. Iets anders dan maar.

Heeft er iemand originele ideeën? Een leuke invalshoek is altijd welkom…

Veel ega’s zullen de kriebels krijgen als ze dit lezen -en ik een aantal maanden geleden waarschijnlijk ook- maar ik moet zeggen dat mijn schoonmoeder en ik het zeer goed met elkaar kunnen vinden. Het heeft lang geduurd: zes jaar en een aantal breuken in mijn relatie. Maar we hebben een stilzwijgende wapenstilstand gesloten.

We zijn de laatste maanden beiden enorm open gebloeid. Er is ruimte voor een gesprek en zo ontdek je dus ook gemeenschappelijke interesses. Laat één daarvan nu koken zijn. :-)

Mijn vriend is gaan ‘stoefen’ bij zijn moeder dat ik zo’n lekkere spaghettisaus kan maken en sindsdien word ik regelmatig ontboden om mijn geheime ingrediënten prijs te geven. In ruil daarvoor leert zij me dan weer stoofvlees en cocktails maken.

Ik moet zeggen dat de eerste keer samen koken wel voor wat zenuwen zorgde. Wat als ze mijn ‘geweldige’ saus nu eens niet zo geweldig vond? Maar gelukkig voor mij is het super meegevallen. Ik geloof niet dat ik haar al ooit zo veel had zien eten.

De eer voor mijn kookkunsten gaat geheel naar mijn geweldige stiefpapa. ‘Un Italian vero’, die me de kneepjes van het vak heeft geleerd. Volgens hem is een tomatensaus geen ‘echte’ tomatensaus zonder look. Veel look! Maar zonder nerf, uiteraard. We willen nadien natuurlijk nog wel ‘un bacio’ kunnen geven.

Ook deze avond heb ik weer van een gezellig avondje met mijn schoonmama en vriend genoten. We hebben gekookt, caipirinha’s gedronken en nadien bij ondergaande zon genoten van een ‘goe crèmeke’. Het leven kan mooi zijn…

De Wii-gekte heeft me eindelijk ingehaald. Ik leerde het spel kennen op kerstavond dankzij mijn stiefzus. Mijn vriend -altijd in om mijn ‘fitheidniveau’ op te krikken- was zo lief me de console cadeau te doen voor mijn verjaardag. Het spel ‘Wii-fit’ kocht ik met mijn kerstcadeaubon. Ik miste enkel nog het balance board om de oefeningen op te doen. Vorig weekend heb ik dat dan eindelijk gekocht! Tot voor kort was het bord niet apart verkrijgbaar, vandaar dat het even duurde voor ik het hebbeding in huis kon halen.

En zoals dat gaat met nieuwe speeltjes, moest ik het natuurlijk uitvoerig testen. Resultaat: het hele weekend hard getraind -step, hoelahoep, powertraining- en maandagochtend -auw, oeh, doe me niet lachen!- overal spierpijn.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik er een beetje sceptisch tegenover stond. Maar blijkbaar heb ik toch spiergroepen aangesproken die ik anders nauwelijks gebruik. Ofwel zegt dat iets over mij, ofwel over het concept Wii, maar ik houd graag vast aan het idee dat ik toch een beetje aan sport heb gedaan dit weekend. Een mens moet ergens beginnen hé? :-)

Ontslagen worden. Hoe ga je ermee om? Het is een spel van vallen en opstaan, maar elke keer opnieuw geeft het een knak aan je zelfvertrouwen.

Waarom was je gedurende vijf maanden goed genoeg, maar word je vriendelijk verzocht het gebouw te verlaten eens je proeftijd voorbij is? Ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben die dit aan den lijve heeft ondervonden. Dat bleek ook wanneer ik mijn verhaal vertelde aan de vakbond. Daar kreeg ik te horen: ‘Juffrouwtje, je bent niet de eerste. Het draait allemaal om subsidies en de werkgevers kennen alle trucjes.’ Fijn is dat, maar ondertussen stond ik daar wel: zonder inkomen, zonder vooruitzichten en zonder alternatief!

Hoe je ermee omgaat, is voor iedereen anders. Voor mij betekende het vooral stress. Zoeken, zoeken, zoeken tot ik een job vond die me aansprak. Cv’s versturen, op gesprek gaan en… wachten. Altijd maar wachten! Vooral hieraan merkte ik dat het crisis was. Bedrijven hadden alle tijd. Vroeg je na een week om feedback, kreeg je als antwoord: ‘We zijn nog volop in onze selectiefase.’ Ik mag echter niet klagen. Uiteindelijk had ik maar twee weken nodig om een gunstig bericht te krijgen.

Wat ik wel heb gedaan -en ook andere werkzoekenden aanraad- is afstappen van het idee: ‘Ik wil per se een vaste job met een hoog inkomen’. Zeker als je nog jong bent en nog niet weet welke richting je definitief wil inslaan. Stel je open voor tijdelijke opdrachten. Ik heb me in het verleden blind gestaard op de voorwaarde ‘optie vast’ bij uitzendopdrachten, maar uiteindelijk zijn de zes maanden proef bij een vast contract net zo onzeker als zes maanden werken met een uitzendcontract.

Ik pin me nu minder vast op de langetermijn ‘commitment’, maar ga volop voor de ervaring. Ervaring die ik kan meenemen om mijn carrière uit te bouwen. Het is geen schande om korte opdrachten te doen, zolang je goede referenties meeneemt.

Betekent dit dat ik niet opensta voor ‘optie vast’? Natuurlijk wel! Het zou heel leuk zijn als ik de kans kreeg om te blijven bij het bedrijf waar ik nu werk. Maar ik ben niet met die intentie in dit verhaal gestapt. Ervaring is de sleutel tot succes. En dat is wat ik wil bereiken.

Ik ben Kim, 23 jaar en sinds kort aan het werk als payroll administrator in Aartselaar. Ik heb ‘Office Management’ gestudeerd en heb in het verleden die studies gecombineerd met werken. Zo heb ik onder meer een tijdje in de vastgoedsector gewerkt én heb ik ruim een jaar ervaring in de interimsector opgedaan.

Waar ik me nu concreet mee bezighoud? Wel, ik sta in voor de personeelsadministratie. Alle medewerkers kunnen met al hun loopbaangerelateerde vragen bij mij terecht. Dit vanaf het ogenblik dat ze in dienst komen, tot ze uit dienst gaan. Mijn taken zijn zeer uiteenlopend: personeelsdossiers opmaken, verzekeringen aanvragen, facturen opvolgen, deeltijdse tewerkstelling berekenen, lonen berekenen en uitbetalen… Allemaal zeer boeiend en afwisselend.

Vanwaar die interesse in personeelszaken? Mijn doel in het leven is: mensen helpen. En welk thema houdt de mens, zeker vandaag, bezig? Juist: werk. Voor sommigen is werken een noodzaak, voor anderen een plezier. Persoonlijk behoor ik tot die laatste categorie. Ik houd ervan mensen met raad en daad bij te staan waar ik kan. En ik ben er rotsvast van overtuigd dat je wat je graag doet, beter doet.

Mijn passie om mensen te helpen is ook een van de redenen waarom ik besloten heb aan deze blog mee te werken. Ik ben mij bewust van de onzekerheden en vragen rond het thema ‘werk’ en hoop dat mijn ervaring in verschillende sectoren kan bijdragen tot oplossingen en inzichten voor anderen.