Opleidingscoördinator Tine vertelt ...

Een erg rustige week achter de rug. Ik kon zelfs drie halve dagen recup nemen, omdat ik in de kerstvakantie en in novemberweekends wat te veel gewerkt had om deadlines te halen. Geen dwingende deadlines deze of volgende week, en dus slaagde ik er eindelijk in die welverdiende rust in te plannen. Ik liet een keuken uittekenen en berekenen, en heb beslist dat die er dit voorjaar eindelijk aankomt. 't Is bovendien echt wel fijn om op tijd te starten met koken, op tijd te eten, en vervolgens nog een hele avond voor jezelf te hebben. Dat zou ik eigenlijk wat vaker moeten doen...

En eigenlijk was ik deze (zaterdag)middag ook nog bezig met werkdingen. Maar die ga ik niet recuppen. Als teamcoördinator (ik stuur een team aan van communicatiedocenten) mocht ik op babybezoek bij een koppel freelancers die een wolk van een zoon op de wereld gezet hebben. Ik durf wel eens zagen en klagen over mijn job, maar er zijn natuurlijk ook wel leuke aspecten. Gelukkig maar. :-)

Vanaf vrijdag geef ik weer les aan studenten 3e bachelor Biologie en studenten uit het schakeljaar Milieuwetenschappen. Ik geef hen Wetenschapscommunicatie. Hopelijk wordt het een toffe bende. En vanaf de weken daarna staan er alweer een heleboel afspraken en opleidingen in mijn agenda, dus het wordt nog druk...

Ik was deze middag in Brussel voor een vergadering bij een klant, en nam daarom de trein naar Brussel-Noord. Normaal ga ik buiten langs de uitgang richting centrum, maar niet vandaag. Toen ik buitenging langs de noordelijke uitgang, trof het me hoeveel daklozen en mensen zonder papieren er blijkbaar moeten leven in het station. Het zijn er zoveel dat één uitgang volledig is afgezet, en dat de beheerders van het stationsgebouw hekken gezet hebben. Zo slapen en wonen de daklozen in een deel van het station waarvan de buitendeur niet opengaat. Het was er ook opvallend warm, dus er werd zeker voor gezorgd dat de mensen het warm genoeg hadden. En bovendien stond er security.

Gek hoor, die georganiseerde illegaliteit. En het gaf me verdorie géén goed gevoel... Wat voor een apenland is België eigenlijk? Ik weet ook wel dat we niet iedereen die aan de deur klopt een permanente verblijfs- en werkvergunning moet krijgen. En ik weet ook wel dat sommigen van hen hier komen met niet altijd even nobele bedoelingen. Maar is het nu echt zoveel gevraagd om mensen menselijk te behandelen? Hen een slaapzak en een stuk karton geven op een koude marmervloer in een station, en daar enkele bouwwerfhekken rond zetten, lijkt me toch niet echt onder die definitie te vallen. Zorg voor een fatsoenlijke opvang van maximaal enkele weken, en zorg ervoor dat de hele aanvraagprocedure in diezelfde periode afgesloten kan worden. Wie geen verblijfsvergunning krijgt, gaat terug de trein of vliegtuig op. Wie wél een verblijfsvergunning krijgt, sturen we naar een tijdelijk, eenvoudig verblijf, zodat men tijd heeft om werk en een woning te zoeken.

Man man man, wat een apenland... Ik schaam me dood!

Ik probeer zo groen mogelijk (maar niet extreem) te leven en ook te werken. Mijn collega's en ik ontdekten onlangs dat we op de unief groentetassen kunnen kopen, met daarin een assortimentje biogroenten of -fruit. Dus nu staat er wekelijks een schaal biologisch seizoensfruit op het bureau. Misschien zijn er ook wel in jouw buurt? (http://www.voedselteams.be/)

Andere organisaties maken het me niet altijd even makkelijk. De NMBS bijvoorbeeld... Ik heb geen wagen, dus voor alle verplaatsingen ben ik aangewezen op het openbaar vervoer. Meestal geen probleem, want ik heb een abonnement van De Lijn en stap daarmee in heel Vlaanderen op de bus of de tram. Een treinabonnement heb ik niet nodig, want ik heb geen vast traject dat ik regelmatig afleg. Soms moet ik naar Mechelen, dan weer naar Brussel, Mol of Gent. Soms vertrek ik uit Antwerpen, dan weer uit Kapellen. Voor reizigers zoals ik vond de NMBS ooit iets heel erg nuttigs uit: de 50%-kaart. Die dient voor regelmatige reizigers die geen vast traject hebben, en waarmee je élk ticket aan halve prijs kan aanschaffen. Superhandig!

Alleen heeft de NMBS deze geweldige kaart vanaf 1 februari afgeschaft. Slechts met de grootste moeite en bezoekjes aan drie (3!) stationsloketten, slaagde ik er op de valreep nog in een kaart te bemachtigen die nog een jaar geldig is. Daarna ben ik aangewezen op ticketjes of een RailPass. Maar dat is minder voordelig voor een verplaatsing tussen Antwerpen en Brussel (en alle kortere afstanden). Op facebook werd al een groep opgericht die teleurgestelde fans verenigt. Misschien slagen we er met politieke steun wel in om de kaart tegen volgend jaar opnieuw bestaansrecht te geven? (http://www.facebook.com/group.php?gid=275440029815&ref=ts)

Op hoop van zege...

2 jaar geleden blogde ik op de vdab-site een maand lang over mijn belevenissen van toen. Onlangs kreeg ik te horen dat ik dat vanaf nu altijd mag doen. Joepie!

Deze tekst verschijnt boven de andere posts van toen, dus misschien eerst een snelle update?
- Ik werk nog steeds voor Linguapolis, nog steeds als coördinator. Er wisselden wat collega's, dus ik mis sommigen, maar er kwamen ook heel erg leuke mensen bij.
- De reis naar Nicaragua was erg ingrijpend en veranderde een heleboel in mijn manier om naar de wereld te kijken. Ik vertel er later zeker meer over.
- Aan de meisjesgroep kan ik niet meer meewerken. Ze hebben hun moment op een andere dag gezet, en dan kan ik niet.
- Ik heb sinds kort een bijna afgewerkte living. Woohoo! Nu nog sparen om er een keuken in te zetten met een afwaskaboutertje.
- Gezinsuitbreiding! Ik woon niet langer alleen. Ik heb intussen twee lieve knuffelpoezen, die me elke dag onder veel protest uitwuiven en elke avond naar me toe komen lopen als terug in de buurt ben.
- Ik heb nog steeds geen auto en vloek dus nog dagelijks op bus en trein.

Nog iets? Mmmm, voorlopig valt het mee. Misschien morgen meer.

Ciao!!

Vandaag schrijf ik mijn laatste tekst. En ik moet toegeven dat ik deze blog wel ga missen. Ik raakte er intussen aan gewend om wekelijks mijn ontboezemingen voor jullie neer te pennen. Gelukkig mag ik me nog een laatste keer laten gaan. :-)

Gisteren kwam een van m'n broers langs om te vragen of hij wat kampeerspullen kon lenen. Natuurlijk kon dat. Maar zo verdween plots mijn halve salon, dat momenteel nog vooral uit kampeerstoeltjes bestaat. Nu, erg is dat niet want… ik krijg binnenkort een zetel! Mensen die ik pas onlangs leerde kennen tijdens een avondje uit, krijgen zelf een zetel van vrienden en daarom doen ze die van hun weg. Met een grote plaid erover is hij een prima hangmodel om midden in mijn living te zetten.

Soms besef ik maar al te goed dat ik eigenlijk met mijn gat in de boter ben gevallen. Zoals vanmorgen toen ik aankwam in het Brusselse Noordstation en een haastig in elkaar gezet iglotentje zag waarin enkele daklozen onderdak hadden gevonden. Waar klaag ik, met mijn leuke job en eigen appartement (met zetel), dan eigenlijk over?

Als afsluiter maak ik graag nog een kleine balans op van een maand bloggen op deze site.

Ik kreeg heel wat fijne reacties op mijn schrijfsels (bedankt iedereen!) en een paar keer kwamen de berichtjes zelfs van ‘oude bekenden’. Met één van hen heb ik daardoor vandaag opnieuw contact. Binnenkort spreken we af om bij te kletsen over de voorbije vijf jaar, bij een spaghetti en een pintje. Bloggen deed een frisse wind waaien door mijn sociale leven!

Daarnaast had ik helemaal niet verwacht dat ik ‘vaste lezers’ zou hebben. Misschien had ik er verschillende, maar Marina die wekelijks reageerde, trok speciaal mijn aandacht. Hoewel we elkaar helemaal niet kennen, wil ik haar heel veel succes wensen in haar zoektocht naar een andere job. Volg je hart Marina, dan komt het uiteindelijk wel goed…

Met deze tip neem ik afscheid van jullie. Tot ziens! Tine x

Het zonnige weekend heeft me echt deugd gedaan. De huishoudelijke klusjes verliepen volgens schema en ’s avonds ging ik naar een feestje. Daarna sliep ik zalig uit en ontbeet ik in pyjama op mijn terras! Pure luxe, die eerste zonnestralen. Zo buiten zitten gaf me meteen een ontspannen vakantiegevoel.

In mijn vorige tekstjes schreef ik dat ik het tegenwoordig financieel niet al te breed heb. Ik was daarbij soms bang te klagerig over te komen maar het tegendeel is eerder waar. Vrienden die ijverig meelezen, durven er plots voor uitkomen dat ze het af en toe ook moeilijk hebben om de maand rond te komen. Ik sta dus duidelijk niet alleen en dat is best een goed gevoel. Samen staan we sterk!

Als je het niet te breed hebt, moet je creatief zijn en dan worden er soms zotte plannen gemaakt. Ik zou binnenkort met enkele vrienden een festivalletje bezoeken maar… de tickets zijn nogal duur. We grapten dat we onze eigen thermosflessen zouden meenemen tot we, na nog zo enkele ideeën, besloten om helemaal niet naar dat festival te gaan maar in de plaats te gaan picknicken in de speeltuin. Dat kost bijna niets en waarschijnlijk wordt het nog veel plezanter dan dat drukke festival. Hoewel, het optreden van Zornik ga ik toch wel een héél klein beetje missen...

April loopt stilaan ten einde en mijn blog ook. En als ik eerlijk ben, loop ik zelf ook op m’n laatste voeten. Ik ben zo onvoorstelbaar moe.

Ik doe mijn job dolgraag. Maar als ik nog maar denk aan het onmenselijke uur waarop ik vanmorgen moest opstaan (4.50 u), word ik weer misselijk van vermoeidheid. Ik begrijp niet hoe mensen die in shiften werken, een hele week ‘de vroege’ kunnen doen. Het verschil is wel dat zij gedaan hebben met werken rond de middag terwijl ik vrolijk (of toch iets dat daarvoor moet doorgaan) verder doe tot half vijf! En als de les gedaan is, ben ik natuurlijk nog niet thuis. Op dagen als deze ben ik vaak langer dan 12 uur weg om 6 uur les te geven.

Ik wil zo graag een normaal comfortabel leven. Maar blijkbaar is dat voor een alleenstaande met negen jaar werkervaring en één voltijdse job niet weggelegd.

Ik heb vroeger vijf jaar lang mijn best gedaan om een fatsoenlijk diploma te behalen omdat ik er vanuit ging dat dat op termijn het verschil zou maken. Ik weet dat diploma’s niet zaligmakend zijn en dat je als pas afgestudeerde eigenlijk nog niet veel kent. Maar ooit mag zo’n diploma financieel toch wel iets opbrengen? Het enige wat ik voorlopig heb bereikt, is dat ik een job heb die ik graag doe. En dat is onbetaalbaar, dat weet ik. Maar wat ben je met die mooie job als dat betekent dat je dagelijkse levenskwaliteit er met de maand op achteruit gaat?

Ik wil werken om te leven, maar ik heb tegenwoordig geen tijd of geld meer over om écht te leven. Ik kijk al uit naar de vakantiedagen van volgende week. Tijd om me in de tuin te leggen en bij te slapen!

Zucht. Als er één ding misgaat, komt het diezelfde dag dikwijls niet meer goed. Zoals gisteren, toen het allemaal wat tegen zat. Net toen ik weer vooruit durfde kijken, kreeg ik toch nog een energierekening in de bus! En ik was zo trots dat ik deze maand voor het eerst sinds lang weer een beetje kon sparen. Bij nader inzien had ik die nieuwe trui beter niet gekocht, dan was mijn loon niet op geweest voor de maand.

Filosofie en melancholie troef dus… en allerlei vragen die door mijn hoofd flitsten. Waarom zijn de dingen die ik het liefst wil, zo moeilijk bereikbaar? En waarom lijkt het plots vanzelf te lukken als ik er helemaal niet mee bezig ben? Gek toch dat wie krampachtig moeite doet om z’n doel te bereiken, halfweg in de vangrail hangt terwijl het bij de flierefluiters lijkt alsof alles komt aanwaaien! Tja, er zijn zo van die sombere dagen… maar gelukkig gaan ze ook weer snel voorbij.

Vandaag gaat het al wat beter. Ik werd vanmorgen wakker door de zon die op mijn bed scheen, kreeg een vrolijke sms én de bus was op tijd. Deze middag heb ik een gezellige lunch met een ex-collega en mijn werk begint weer wat te vlotten. Héhé.

Agressie lokt agressie uit, zoveel is weer bewezen vorige vrijdag toen ik tijdens mijn sociale stage voor het eerst geconfronteerd werd met de essentie van buurtwerking.

Terwijl we vrijdagavond na de avondactiviteit met enkele meisjes van de meisjesgroep over straat wandelden, spraken een Belgisch meisje en haar vader ons aan. Ze woonden in de buurt maar het meisje was geen lid van onze meisjesgroep. Ik schatte haar rond de 15. Haar vader wou weten waarom een Marokkaans meisje van onze groep zijn dochter geslagen had. Ik viel uit de lucht: ze beweerden dat een meisje van 16 dat ik tot nu toe kende als een rustige en intelligente tiener waarmee je op een volwassen manier kon praten, dat andere meisje had geslagen! Maar aan haar reactie merkte ik al snel dat het klopte. Ze begon te roepen en te tieren en wou weten of het normaal was dat de Belgische haar ‘makak’, ‘vuile hoer’ en ‘slet’ noemde wanneer ze gewoon plezier maakte met haar vriendinnen op straat. Ze werd zo kwaad dat ik haar fysiek moest tegenhouden anders zou ze opnieuw geslagen hebben. De Belgische ontkende dat ze zoiets gezegd had, terwijl haar vader iets mompelde als “’t Is ook altijd hetzelfde met dat soort volk.”

Ik probeerde de gemoederen te bedaren door te bemiddelen en hen met elkaar te laten praten. Maar dat bleek niet mogelijk. Het Belgische meisje bleef ontkennen en het meisje van onze groep liep woedend naar binnen. Ik ging haar achterna en legde haar uit dat ik me rot schrok van haar agressieve reactie waarop ze me doodleuk meedeelde dat dat nu eenmaal in haar karakter zat.

Maar zo werkt het niet. Beheers jezelf dan toch! Negeren is een veel betere strategie: laat racisten niet merken dat hun opmerkingen je raken en verlaag jezelf niet tot hun praktijken van verbaal of fysiek geweld. En dan te denken dat ze allebei in diezelfde meisjesgroep zouden kunnen zitten. Ik vrees dat er nog werk aan de winkel is…

Tot slot wil ik nog even meedelen dat ik op zondag een puike loopprestatie heb neergezet. Het was meer dan een half jaar geleden dat ik nog deelnam aan een wedstrijd en ik had de indruk dat ik in minder goede conditie was. Bovendien was de middagzon redelijk warm. Ik moest een paar stukjes wandelen om het vol te houden maar met de eindmeet in zicht, kon er plots nog een spurtje af. Resultaat: 5 km gelopen in 34 minuten 34 seconden. Voor echte lopers stelt dat niets voor, maar voor mij is het zelfs beter dan vorig jaar! Ik blijf nog even verder lopen geloof ik. :-)

Ons talencentrum is voor veel collega’s meer dan alleen een job. We zijn ook een bende jonge mensen die op een toffe manier met elkaar omgaan. En dat willen we soms ook doortrekken naast het werk.

Een tijd geleden had ik het sportieve plan opgevat om een team samen te stellen waarmee we de aflossingsmarathon in Antwerpen zouden lopen. Zo leer je mekaar eens kennen op een andere manier. Er kwamen meteen reacties, maar spijtig genoeg lukte het niet om een ploegje van 6 lopers bij elkaar te krijgen. Supporters daarentegen waren er genoeg! :-)

Omdat ik toch al aan het trainen was om 5 kilometer te lopen, heb ik me met een andere collega alsnog ingeschreven voor de Ladies 5K, nu zondag. Na een goede nachtrust (geen uitspattingen voor mij dus dit weekend) en een bruine boterham met banaan en bruine suiker, zal ik door de straten van het Antwerpse Linkeroever ‘vliegen’.

Lezers die nog niet weten wat gedaan nu zondag 20 april mogen me zeker komen aanmoedigen. De Ladies 5K start om 14 uur. Je vindt me waarschijnlijk in de tweede helft van het peloton, vooruit strompelend in de hitte van de middagzon (grapje).

Wie van jullie leeft zonder auto? Is dat een bewuste keuze en ben je blij met een wagenloos bestaan? Ik alvast niet helemaal. Sinds mijn oude karretje het heeft begeven, ben ik plots voor alles afhankelijk van bus, trein en fiets. Dat is niet handig als je voor je werk vaak elke dag op een andere locatie moet zijn.

Vorige week stond ik drie keer om kwart over vijf op. Deze week dinsdag ging de wekker om 5 uur en volgende week moet ik zelfs een keer vertrekken om half zes. Dat is vreselijk vroeg maar wel nodig als je van buiten de stad komt en voor al je transport moet rekenen op het openbaar vervoer. Je moet al snel een half uur de bus nemen tot het stadscentrum om daar een half uur te wachten op een aansluiting met de trein. Vervolgens moet je vaak nog een stukje stappen om je uiteindelijke bestemming te bereiken. Komt daar nog bij dat ik naast mijn normale werktas dikwijls allerlei andere zaken moet meenemen: syllabi voor de cursisten, mijn laptop, een ontbijt en soms een lunch. Want waar ik moet lesgeven, is niet altijd een broodjeszaak in de buurt. Dat is soms een hele santenkraam om te verplaatsen!

Enkele weken geleden miste ik bijna de start van mijn opleiding. Ik stapte van de trein maar de aansluitende bus reed net weg… zonder mij. Tot overmaat van ramp kwam de volgende bus pas een uur later. Gelukkig was de chauffeur van een andere bus van De Lijn zo vriendelijk me een lift te geven nadat hij tot zijn eindhalte gereden was. En de tweede lesdag kon ik meerijden met een sympathieke cursiste die me ’s morgens wilde oppikken aan het station.

’s Avonds gaat de lijdensweg in de omgekeerde richting. En zonder zitplaats is die rit echt geen pretje. Dan durf ik wel eens onvriendelijk kijken naar de medepassagiers. Hierbij mijn excuses aan allen die daarvan reeds het slachtoffer werden ;-)

Eén keer per week heb ik Spaanse les tot half tien. Nadien ben ik pas thuis na elven, tenzij ik kan meerijden met een vriend die nog laat in de buurt aan het werk is. Als de dag daarna de wekker opnieuw om vijf uur gaat, ben ik tegen vrijdag compleet afgepeigerd. Dan heb ik het weekend echt nodig om op adem te komen. Als ik in het weekend ergens heen wil, kan ik gelukkig gemakkelijk met vrienden meerijden.

Intussen heb ik beslist om mijn fitnessabonnement op te zeggen. De sportzaal is goed bereikbaar met de tram maar ik zie het niet zitten om naast al die andere tassen ook nog eens een sporttas mee te zeulen. Heel spijtig, want ik kwam er graag: de accommodatie was prima, de aquagym intensief, de yogalessen zalig… Och, ik zoek wel een andere uitlaatklep, meer op maat van mijn wagenloos bestaan.

Zoals jullie intussen weten, trek ik deze zomer voor een unieke inleefreis naar Nicaragua en gaan hier heel wat voorbereidingen aan vooraf. De Universitaire Stichting voor Ontwikkelingssamenwerking organiseert en coördineert de inleefreizen en wil dat we vooraf beleven dat er ook in België armoede en kansarmoede bestaat. Het is namelijk niet de bedoeling terug te komen uit Nicaragua met de boodschap: “Bij ons is het allemaal zo erg niet”. Daarom maakt een sociale stage deel uit van het voorbereidingstraject.

Sommigen gaan als stage helpen in een gaarkeuken voor daklozen en anderen doen vrijwilligerswerk in een opvangcentrum voor vluchtelingen. Zelf koos ik om mee te draaien in de buurtwerking Elegast in de wijk Dam in Antwerpen. Elke vrijdagavond komt daar de meisjesgroep samen. Ik ben tijdelijk één van de begeleidsters.
De meisjesgroep is een zotte bende meiden tussen 11 en 16. Ze zijn bijna allemaal van Marokkaanse afkomst en deze samenkomst blijkt hun enige echte uitlaatklep. We gaan samen sporten en houden kookavondjes. We kijken naar een film, knutselen of doen pleinspelen in de buurt. We hadden zelfs eens een rock-‘n-rolldansles. Zolang het er hevig aan toe gaat, zijn ze wildenthousiast.
Eigenlijk zijn het allemaal ongelooflijke schatjes. Binnenkort is er een groot buurtfeest. Daarvoor zijn we iets aan het bedenken waarmee we kunnen laten zien dat de meisjesgroep een bende toffe meiden is.

Normaal is het de bedoeling dat onze sociale stage ongeveer tien uur duurt maar ik vind het zo leuk dat ik voorlopig blijf tot het einde van het schooljaar. Misschien kunnen ze me daarna zelfs overtuigen om volgend jaar verder te doen!

Sinds deze week is de relatieve rust van de paasvakantie voorbij. De opleidingen zijn opnieuw gestart en ik zit niet langer de hele dag achter mijn bureau.

De voorbije week was een mooi voorbeeld van hoe het meestal gaat: maandag en dinsdag gaf ik les in Brussel, woensdag in Antwerpen en vandaag alweer de hele dag in Brussel. Tijdens zo’n week sta ik op om half zes zodat ik de bus van zes uur haal. Ontbijten doe ik tijdens de treinrit die erop volgt.

Ik probeer altijd om acht uur ter plaatse te zijn. Zo kan ik nog ingrijpen bij onvoorziene omstandigheden zoals een onaangepast klaslokaal of een computer die niet blijkt te werken. Dan start ik met mijn voorbereiding. Ik zet de tafels en stoelen in een U-vorm zodat iedereen gemakkelijk met elkaar kan praten tijdens de les. Bij elke stoel komt een mapje met de nodige lesteksten en een naamkaartje, zo kunnen we elkaar snel bij naam noemen. Wanneer dat klaar is, kan ik me nog even ontspannen bij een heerlijk kopje thee terwijl de eerste cursisten binnendruppelen.

Om iets over negen is iedereen er meestal en is het tijd voor de echte start! Ik begin steeds met een voorstellingsronde. Ik vind het belangrijk dat de deelnemers Linguapolis leren kennen en dat ze weten wie voor hen staat. Maar ik vind het even belangrijk te weten wie er voor mij zit. Zo kom ik te weten of ze zichzelf ingeschreven hebben of dat ze verplicht waren naar deze opleiding te komen. Ik vraag wat zij willen leren en wat voor hen het nuttigste onderdeel van de cursus zal zijn.

Tijdens de les geef ik hier en daar een voorbeeld aangepast aan hun functie of organisatie. De cursisten voelen zich dan meteen meer betrokken. Nu, tijd om in slaap te vallen is er niet hoor. Ik geef hen opdrachten die ze individueel of in groep uitvoeren. De theorie komt wel aan bod, maar eerder terloops. De deelnemers volgen de opleiding in de eerste plaats om dingen beter te dóen, dus houd ik ze zo praktisch mogelijk.

Vaak brengen cursisten eigen materiaal mee (brieven, verslagen, …) zodat ze de nieuwe aangeleerde materie kunnen toepassen op hun eigen teksten. Vaak weten mensen wel dat hun teksten niet geweldig zijn. Maar ze schrijven al 20 jaar op dezelfde manier en weten niet hoe het anders kan. De opleiding is daarom vaak een openbaring: het hoeft niet allemaal ingewikkeld en onleesbaar te zijn. Je mag ook normaal doen!

Zo, deze blogweek zit erop. Tot volgende week en fijn weekend!

Ik heb vorige week toch een middeltje gevonden om me tijdelijk wat beter te voelen, ondanks de drukte die de laatste tijd op me afkomt. Samen met een goede vriendin trok ik tijdens de lunchpauze de stad in richting winkelstraat. Al is het het grootste cliché dat er bestaat, shoppen werkt écht!

Beter nog: ik heb heel wat gekocht en toch bijna geen geld uitgegeven. Ik had thuis nog een heleboel cadeaubons die ik kreeg van vrienden ter gelegenheid van mijn housewarming. Daarmee heb ik eindelijk een mooie zachte badmat en de bijpassende grote handdoeken gekocht die mijn badkamer helemaal af maken. Het is een heel ander gezicht dan met mijn eerdere verzameling handdoeken van allerlei modellen en kleurtjes. Nu kan ik mezelf thuis af en toe trakteren op een luxueus badritueel.
Natuurlijk is dat niet wat er écht toe doet maar af en toe kunnen zo’n kleine verwennerijen er voor zorgen dat ik tot rust kom in drukke periodes. Conclusie: de cadeaubons van andere winkels houd ik vast en zeker voor de volgende crash!

Intussen heb ik de zaken alweer wat meer onder controle. Niet alleen slaagde ik er dit weekend in alles te poetsen, ook de strijk is verdwenen en de koelkast gevuld! Ik heb gesport en ijverig Spaans gestudeerd. Daarnaast ben ik naar een improvisatievoorstelling en een fuif geweest! Na zo’n productief weekend heb ik weer energie om de hele week aan te kunnen.

Ik wil touwens iedereen bedanken voor de ingestuurde tips via deze blog om werk en huishouden beter te combineren. Colruyt heeft inderdaad een gemakkelijke Collect&Go-dienst. Een tijdje geleden maakte ik daar wel eens gebruik van maar sinds ik het zonder auto moet doen, is dat niet meer mogelijk. Je krijgt er plooibakken die handig stapelen maar die zijn niet erg handig op de fiets. Ook om gebruik te maken van een strijkdienst heb je een wagen nodig. Anders komt je was in ons regenlandje af en toe drijfnat aan bij de strijkster. En een poetsvrouw vind ik -ook met dienstencheques- toch nog behoorlijk duur.

Deze zomer ga ik vijf weken naar Nicaragua. Mooi, zal je zeggen, maar wat heeft dat met je job te maken? Alles en niets eigenlijk. Linguapolis is een onderdeel van de Universiteit Antwerpen en biedt haar studenten en personeel elk jaar de kans om deel te nemen aan een inleefreis naar een ontwikkelingsland. Dit jaar staan er twee reizen op het programma: tien mensen kunnen naar Congo en tien anderen naar Nicaragua.

Vrienden of familie die dit horen, vragen me meestal wat we daar precies gaan doen. Wel, eigenlijk niets. Het opzet van de reis is inwonen bij een Nicaraguaanse familie en samen met hen hun dagelijkse bezigheden beleven. Dat is de beste manier om een land en zijn inwoners te leren kennen.
Verschillende deelnemende studenten zien deze reis ook als een ‘proevertje’. Heel wat van hen studeren namelijk sociologie of geneeskunde en overwegen om na hun studies aan ontwikkelingswerk te doen. Op deze manier ervaren ze alvast of ze de confrontatie met extreme armoede aankunnen.
In totaal brengen we drie weken door in de hoofdstad Managua. Daarna verblijven we een week in een regio waar vooral handenarbeid gedaan wordt (houtsnijwerk, hangmatten…) en vervolgens een week in een streek waar veeteelt zorgt voor brood- of beter gezegd rijst en bonen- op de plank.

Nicaragua is een van de armste landen van Latijns-Amerika dus zullen we onvermijdelijk bij zeer arme families logeren. Om ons voor te bereiden- alsof we ooit echt voorbereid kunnen zijn op wat we daar gaan meemaken- doorloopt de hele groep momenteel een traject in België met thema-avonden en een sociale stage. En natuurlijk moet iedereen voldoende Spaans spreken om zich in z’n eentje te kunnen redden. Daarom volg ik ook nog een taalcursus. We moeten ons ook laten inenten tegen allerlei ziekten en onze reispassen moeten in orde gebracht worden. Daarnaast nog tickets regelen, dollars wisselen… Nog heel wat werk voor de boeg!

Zoals je ziet, zit mijn leventje behoorlijk vol deze dagen. En ik draaide vorige week al helemaal dol. :-)

Lap het is zover, ik draai helemaal dol! De voorbije drie maanden heb ik een heleboel taken vooruitgeschoven naar de paasvakantie omdat ik geen seconde tijd had tussen alle lessen door. Resultaat: deze twee weken moet alles gebeuren want vanaf volgende week is het opnieuw volle bak lesgeven. Maar… het is gewoon te veel.

Thuis ligt er drie meter strijk in de mand, is de ijskast helemaal leeg en vraagt mijn appartement om een dringende poetsbeurt. De auto heeft het begeven, het gras is te lang en het is al weken geleden dat ik nog eens kon gaan sporten.

Ook op ’t werk stapelen de taken zich op: ik moet nieuwe offertes maken en een aantal cursussen herwerken. Daarnaast moet ik een goede promotiebrochure schrijven én de administratie controleren. Een paar zaken zijn al gedaan maar ik besef dat het niet gaat lukken om alles af te krijgen.

Normaal gezien zijn de schoolvakanties rustiger. Dan kan ik wat kan bekomen van de drukke lesperiodes. Maar als ik deze vakantie ook overwerk, heb ik helemaal geen rust meer. Het is frustrerend: als ik kies voor het behalen van de deadline van één bepaalde taak, betekent dat tegelijkertijd dat ik een andere taak moet laten vallen omdat ik dan die deadline niet meer haal! Help!

Na zo’n drukke dagen heb ik gewoon geen energie meer over. Tijd om in m’n bed te kruipen dus en hopen dat het morgen beter gaat.

Hoe slagen andere mensen (vrouwen) er toch in om er altijd tiptop uit te zien, een drukke baan te hebben én hun huishouden draaiende te houden? Of is dat maar schone schijn en is er in hun badkamer ook een bom ontploft? Tips voor een overwerkte stresskip zijn meer dan welkom.

Hey, hier ben ik weer. Ik wil jullie vandaag vertellen hoe ik in mijn huidige job ben terechtgekomen en waarom ik hem zo graag doe.

We beginnen bij het begin want zo hoort het toch, niet? Als kind wilde ik eigenlijk dokter of verpleegster worden of allerlei varianten daarvan. Maar uiteindelijk koos ik na de middelbare school voor een talenopleiding. Ik studeerde Nederlands en Engels aan de universiteit, maar besefte al snel dat de meer wetenschappelijke kant van taal, de linguïstiek, me het meest aantrok. Hoe evolueert een taal? Hoe leert een kind een taal vanzelf aan? Op zoek gaan naar taalstructuren. Kennismaken met klanken waar je nog nooit van had gehoord uit talen waarvan je nog nooit had gehoord. Dat waren zaken die me ongelooflijk boeiden.

Fast forward naar vier jaar later. De volgende stap was op zoek gaan naar werk. Maar ik had geen idee wat ik wilde doen! Eén ding was wel duidelijk: ik wilde niet zoals ongeveer de helft van de germanisten in het onderwijs terechtkomen. De hele dag les geven aan ongemotiveerde pubers? Elke avond lessen voorbereiden? Het hele weekend doorwerken? Niks van! Dus plakte ik er nog een studiejaar aan: een jaar over zakelijke communicatie.

Na dat jaar rolde ik als vanzelf mijn eerste job in bij een Brussels consultancybedrijfje. Ik kon er aan de slag als junior consultant en voelde me er meteen thuis. De sfeer was fantastisch, de collega’s leuk en artistiek. Alleen… de job was veel te technisch. Na een jaar hield ik het er voor bekeken.

Op naar de volgende job: uitzendconsulente. Vol goede moed begon ik eraan. Na drie maanden opleiding verplaatste de regiomanager me al meteen naar een ander kantoor. Ik kwam terecht in een kantoor waar zich voornamelijk arbeiders kwamen aanbieden. Dat was wel even wennen. Op zich waren de contacten met de interimarbeiders leuk: ze waren spontaan, open en plezant. De werkgevers daarentegen, dat was wat anders! Om half twee krijg je een telefoontje: of je nog even snel voor 3 metaalarbeiders kan zorgen die de late shift kunnen doen? Ze moeten over een half uurtje beginnen. Hallo??!! Natuurlijk lukte dat bijna nooit. Resultaat: frustratie alom en Tine die nog net in haar proeftijd ontslag nam. Zonder andere job, alleenwonend, en dus ook zonder inkomen.

Maar geen nood! Ik besloot uitzendwerk te doen en intussen solliciteerde ik lustig verder. Na iets meer dan een maand zonder vast werk, begon ik bij een Vlaamse overheidsinstelling. Ik werkte er inhoudelijk mee aan de website. Die job beviel me wel een tijdje, maar toen begon ik me te vervelen. Er was niet genoeg werk voor mij, ik moest zelf naar werk zoeken en de dingen die wel tot mijn takenpakket behoorden, interesseerden me toch niet genoeg of gingen zo traag door de administratieve en politieke mallemolen dat ik er ook daar na vier jaar echt genoeg van had.

Met meer dan vijf jaar ervaring op zak had ik dus nog steeds niet gevonden wat ik graag deed. Uiteindelijk wist ik het: ik wou mensen helpen. Maar hoe kon dat met een talendiploma? Misschien was Nederlands geven aan anderstaligen wel iets voor mij? En dus schuimde ik het net af, op zoek naar de perfecte job. Zo kwam ik terecht op de website van Linguapolis. Tiens, ik zou misschien opleidingen zakelijke communicatie kunnen geven? Hm, geen slecht plan! En dus stuurde ik een sollicitatiebrief, hoewel er op dat moment geen vacature was. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek, maar ze konden me enkel korte opdrachten aanbieden. Maanden later kreeg ik opnieuw telefoon. Er was een vacature. Alles kwam in een stroomversnelling terecht en een maand later kon ik beginnen.

Ik begon opleidingen te geven bij allerlei organisaties. Ik leerde steeds meer bij en elke dag stond ik wat sterker in m’n schoenen. Eindelijk een job waar ik goed in was en die ik graag deed. Wat later veranderde mijn coördinator van werk. Omdat ik de enige medewerker was voor het vakgebied zakelijke communicatie, was het niet meer dan logisch dat ik coördinator werd. En wat ik zoal uitvoer als coördinator kon je in mijn vorige bijdrage al lezen.

Hallo lieve lezertjes! Ik ben Tine, jullie blogster voor de maand april. Wie ik ben, wat ik doe en hoe mijn leven er zoal uitziet? Dat komen jullie de volgende weken te weten. Ik begin alvast met een korte voorstelling.

Wie ben ik? Tine dus. 32 jaar oud, single, en drukbezet met vanalles en nog wat. Ik werk als opleidingscoördinator bij Linguapolis, het Instituut voor Taal en Communicatie van de Universiteit Antwerpen. Dat betekent dat ik freelancers en medewerkers van ons instituut uitstuur naar klanten om er opleidingen zakelijke communicatie te geven. Ik zorg voor de planning van de opleidingen -uiteraard in overleg met de klanten, maak offertes, bedenk nieuwe opleidingen, pas bestaande lessen aan, volg contracten en aanstellingen op… Kortom: ik coördineer de opleidingen zakelijke communicatie.

Coördinatietaken nemen in principe ongeveer de helft van mijn werktijd in beslag. Daarnaast geef ik zelf ook opleidingen. Dat gaat van lessen over vergaderverslagen, tot spelling, brieven schrijven, klantgerichte nota's opstellen, snellezen, vergaderen en presentaties geven. Schriftelijke en mondelinge communicatie in het Nederlands, da's mijn ding!

Een half jaar geleden kocht ik een appartement: een gelijkvloers met een tuintje. Daar ga ik van genieten in de zomer! Maar voorlopig ben ik het nog steeds aan 't opknappen. Ik woon er wel al in; de hele tijd trouwens al. Door omstandigheden had ik namelijk geen meubels meer. Verhuizen werd zo dus wel heel erg eenvoudig... ;-) Met de steun en hulp van vrienden en familie staat er intussen allerlei meubilair. Niks past bij mekaar, maar dat is niet erg. Zo kan ik rustig uitkijken naar spulletjes die wel bij mekaar passen. Als ik deze maand grootse interieurwerkzaamheden uitvoer, komen jullie het dus zeker te weten!

Tot overmorgen!