Opleidingscoördinator Tine vertelt ...

Ik heb de laatste maanden erg weinig geblogd, en dat had een reden. Mijn hoofd zat namelijk in mijn buik, maar ik kon er nog niets over vertellen. En dan is het natuurlijk moeilijk om leuke onderwerpen te verzinnen. Maar nu mag de hele wereld het weten: ik ben zwanger, uitgerekend voor de tweede helft van januari 2011. Mijn eerste spruitje komt eraan. Joepie!!!!

Vreemd hoe zo'n kleine buikhooligan plots je hele wereld gaat overheersen. Ik moet nu al keuzes maken die pas relevant worden na de paasvakantie van 2011. Zo ver vooruit... Ik ben hard op zoek naar kinderopvang, maar daar willen ze nu al weten voor hoeveel dagen ze mijn kleintje moeten inschrijven. Dat betekent dus een hoop gezoek, je informeren, hoeveel verlies ik als ik een beetje minder ga werken, en welke premies staan daar tegenover voor ouderschapsverlof,...? En als ik terug ga werken, hoe wil ik dat dan combineren met een kindje? En wat kost dat allemaal, die kinderopvang. Gaan we naar een onthaalmoeder of een crèche? Wat zijn de openingsuren en zijn die wel aangepast aan onze werkuren? Sommige onthaalmoeders beginnen pas om 8u 's morgens. Tja... Dan moet ik meestal al wel onderweg zijn.

En dan de grote aankopen. Op alle lijsten van babywinkels staat 'autostoel' met stip bovenaan bij de dingen die je absoluut nodig hebt. Maar wij hebben geen auto! Dus we hebben wel een exemplaar nodig voor bij de grootouders in de auto, maar niet voor ons. We dachten zelf aan een superdegelijke fietskar met een maxicosi erin, of een bakfiets of zo. Maar die dingen vind je dan weer niet op de babylijsten en in de gespecialiseerde kinderwinkels. Waarom eigenlijk niet? Dat dient toch voor je kindjes, en autostoeltjes verkopen ze wél. Op naar de fietswinkels dus... Suggesties en afraders zijn altijd welkom.

Wel leuk om te merken hoeveel mensen nog spulletjes hebben die ze vrolijk wegdoen. Een paar weken geleden was ik nog in volle paniek dat we nooit op tijd alles klaar zouden kunnen maken (de laatste fase van de renovatie moet nog ingaan, dus de babykamer is pas vrij in november of zo, en da's een optimistische planning), maar plots heb ik intussen een kinderwagen, 2 bedjes, een wieg, en 2 commodes. Blijkbaar komt het allemaal wel in orde...

En daarnaast moet ik nu al mijn werk combineren met bezoeken aan de dokter, ik wil prenatale lessen volgen, ik wil wel yoga gaan doen, en zwangerschapszwemmen lijkt me ook superfijn. Nog meer zoek- en surftochten, want wie biedt juist aan wat ik graag wil? En wat betaalt het ziekenfonds terug en wat niet?

Als jullie dat leuk vinden, dan blog ik hier dus de komende maanden over werken met een dikke buik, en hou ik jullie op de hoogte van de vorderingen en de voorbereidingen op weg naar de grote dag.

Wow, super, bangelijk!! Drie woorden die een week Grundtvig in Ostrava (Tsjechie) perfect samenvatten. Ik genoot met volle teugen van vijf dagen workshops over improvisatie, impro met muziek, en het belang van beweging in impro. Dat laatste werd gegeven door een man die ook opdrachten doet als (clini)clown. Ik leerde onwaarschijnlijk veel bij, niet enkel van de docenten, maar zeker ook van de andere deelnemers. Ik was namelijk de enige deelnemer die geen lid is van een improvisatiegezelschap. Alle anderen hadden dus heel wat ervaring. Maar in de beschrijving die we vooraf kregen stond dat de workshop open was voor iedereen die interesse had voor impro, dus deed ik gewoon mee en deed ik mijn best.

Het programma:
- vrijdag: aankomst in het hotel, we krijgen een kaartje, en vanaf dan is alles inbegrepen, van het kleinste snoepje tot het avondlijke pintje
- zaterdag: eerste dag workshop, gevolgd door een welkomstfeestje
- zondag: tweede dag workshop, 's avonds wandelen we van het hotel in Malenovice naar de berg Lysa Hora. Een wandeling van 2 uur, een klim van zo'n 900 meter. Stik puf ontplof zweet vloek, waauw wat een uitzicht... ;-)
- maandag: workshop dag 3 (met een jazzpianist), een vrije avond
- dinsdag: workshop dag 4 (met de clown), en 's avonds gaven we een improshow voor een publiek van wel 150 man in een bar
- woensdag: laatste dag workshop (met clown), en natuurlijk een afscheidsfeestje
- donderdag: iedereen moet weer naar huis, vliegtuigen of treinen halen, files doorstaan

En vrijdags voegt natuurlijk iedereen de anderen toe op Facebook, zoals dat gaat tegenwoordig...

Wie zelf ook wel eens een weekje wil proeven van een interessante workshop of zich wil verdiepen in een van de vele thema's die verschillende organisaties aanbieden in een van de landen van de Europese Unie, vindt meer informatie op de volgende Grundtvig-website.

Ai, het is blijkbaar twee maanden geleden dat ik nog een blog schreef. Ik had zelf niet door dat het al zo lang geleden was. Maar er zijn redenen voor: een drukke job, gevolgd door druk sportief doen, en vervolgens 's avonds doodmoe in mijn bed ploffen. Ik leek wel constant moe. Mijn conditie staat nog niet op punt.

Op het werk waren de voorbije maanden de drukste van het jaar. Ik had heel wat opleidingen te geven -daar hoorden natuurlijk de nodige voorbereidingen bij- en klanten bleven vragen om offertes voor opleidingen die ze wilden plannen in het najaar. Dat betekende: bendes over en weer gemail en gebel met mijn freelancers om gaatjes te vinden in hun agenda's. Goed nieuws: een megaofferte waar ik een tijdje mee bezig was, werd een mega-opdracht. Joepie! Maar ook dat bracht de nodige interne en externe vergaderingen met zich mee. Om nog maar te zwijgen van het gemail, gebel, de lesvoorbereidingen en materiaalontwikkeling. Kortom: het was echt druk!

Ik kijk dus met volle goesting uit naar mijn vakantie. Ik werd geselecteerd voor een workshop over improviseren -gefinancierd door het Grundtvig-programma, een soort Eramusbeurs voor volwassenen- in Tsjechie. De voorbereidingen zijn in volle gang. Iedereen is op zoek naar vervoer en stuurt al eens een mailtje naar de andere -tot nu nog onbekende- deelnemers. Ik vraag me af welke taal we de hele week zullen spreken. De afspraak is dat dat het Engels is. Maar er zijn twee Fransen, ik, en een bende Oost-Europeanen uit Letland, Polen, Slovakije en Tsjechie. Hopelijk beslissen die niet om onder elkaar vrolijk Russisch te tetteren. Hoewel, dat zou mijn kennis van een 'exotische' taal wel doen toenemen. ;-) Ach, we zien wel, ik kijk er al helemaal naar uit!

In de aanbieding voor de zomer: slanke benen en een strakke poep! Hoe? Heel eenvoudig! Vanaf nu rij ik weer zo vaak mogelijk met de fiets naar het werk. In de winter en tijdens allerlei Belgische regenseizoenen is een tochtje van 15km (enkele reis) me wat te ver. Maar van zodra het droog is, ben ik weer van de partij. Met deze tips hoef je 's avonds niet meer naar de fitness, maar plof je meteen op je terras om te genieten van het avondzonnetje.

Doen jullie mee? Hier alvast een paar tips voor wie er nog aan moet beginnen, of (nog) niet durft.

De voorbereiding
Zorg voor een goed onderhouden fiets voor je er tochtjes mee maakt die langer zijn dan het ritje naar de bakker.

• Passeer met je Harley Trapson bij een goede fietsenmaker. Een grondige jaarlijkse controle is geen overbodige luxe.
• Investeer in ruime fietstassen waar je je spulletjes in kwijt kunt. Dat sportdrankje om achteraf weer op krachten te komen bijvoorbeeld, en droge kledij.
• Koop een stevig fietsslot en gebruik het ook.
• Leg een handdoekje en een bus deodorant in je bureaulade.
• Dames, zorg voor een borstel (mijn haar was vanmorgen echt niet om aan te zien) en een minitasje met make-up voor wat oplapwerk.

's Morgens

• Fiets in een sportief (technisch) t-shirt of truitje. Kleed je in laagjes. Vooral handig als het 's avonds heel wat warmer is dan 's morgens... Neem je zakelijke kledij mee en kleed je om in de toiletten.
• Let op met korte rokjes. Mijn collega veroorzaakte vorig jaar al fietsend een ongeval, omdat een automobilist haar zo aan het bekijken was dat hij het andere verkeer vergat. Knal tegen de vorige auto natuurlijk... :-)
• Laat overdag je fietskleren een beetje luchten, maar hang niet de hele kamer vol stinkspullen.
• Neem een extra tussendoortje mee voor in de voormiddag. Zelf heb ik na het fietsen altijd grote dorst en zin in zoet. Een fruitsapje of blikje chocomelk brengt me weer op krachten.

Gedraag je!

• Fiets defensief, maar niet agressief. Hou je aan de wegcode.
• Op de website van de Fietsersbond (http://www.fietsersbond.be/) vind je heel wat links, onder andere naar het verkeersreglement. Als je er dan toch bent, maak je dan meteen lid. Hoe meer leden er zijn, hoe luider de stem van de fietsers klinkt.

Niet welkom op de openbare weg

• de categorie 'dove bompa's' (m/v): Je weet waarover ik het heb als je er al eens tingelend en rinkelend achter gefietst hebt. Als je het andere verkeer niet hoort ben je levensgevaarlijk bezig. Weetje: ook mensen met i-pods in hun oren horen volgens mij in deze groep.
• de categorie 'blinde automobilisten': Ik ben 1m68 groot en normaal gebouwd, je moet me dus normaal wel kunnen zien als ik langsfiets...
• de categorie 'voetgangers die denken dat ze fietsers zijn': Fietspaden worden meestal niet aangelegd als comfortabele verbreding van het voetpad.

Nog altijd niet overtuigd dat die slanke lijn en verbeterde conditie haalbaar zijn tegen de zomer? Klik dan door naar BikeToWork, je vindt er alle smoezen die je kan verzinnen, en ze overtuigen je dat ze allemaal flauwekul zijn.

Oh ja, binnenkort, op 4 mei, is het Fietsdag, althans in Antwerpen. En de universiteit biedt mij en mijn fietsende collega's dan een ontbijt aan. Leuk he!?

Hopelijk tot binnenkort ergens op een Vlaams fietspad!

Misschien heb je het eerder deze week gezien op het nieuws of zag je het filmpje op het internet?

Aan de Universiteit Antwerpen (UA) zou een lezing plaatsvinden door de Nederlandse dichter Benno Barnard, met de - oké, provocerende - titel "Het islamdebat: leve God, weg met Allah". De lezing en het debat werden georganiseerd door de vrijzinnige dienst van de UA, een dienst die wel vaker gevoelige thema's op de agenda durft zetten. Hun activiteiten zijn bedoeld voor UA-personeel en -studenten, maar natuurlijk zijn ook anderen welkom. Zo gaat dat nu eenmaal aan een pluralistische universiteit: een open debat, voor mensen die elkaars mening niet altijd delen, maar daar wél over willen praten.

Wat er vervolgens gebeurde was dit: Lezing Benno Barnard verstoord.

Zo spijtig, een compleet gemiste kans. Wij staan als universiteit open voor alle meningen, alle theorieën, dat is nu eenmaal onze taak: jonge mensen leren om kritisch om te gaan met informatie en opinies van heel diverse aard. Wij willen een wetenschappelijke instelling zijn, met ruimte voor verschil.

En dus vind ik dit spijtig, spijtig, spijtig.

Alweer een week overleefd. :-) 't Was een leuke week, en we konden eindelijk ons afgewerkte project opleveren en afgeven aan VDAB. VDAB had Linguapolis namelijk gekozen om een deel van het lesmateriaal voor de opleiding Hogerop te herwerken. Hogerop is gericht op anderstalige werkzoekenden met een hoger diploma, en dan heel specifiek op mensen die een functie zoeken die aansluit bij hun diploma. Heel wat anderstaligen gaan door het taalprobleem namelijk aan de slag in een functie onder hun niveau. Dat hoef ik je niet te vertellen, denk ik.

En dus gingen mijn collega's Liesbeth en Sylvie en ik aan de slag. We analyseerden hoe de cursus eruitzag, observeerden een les, interviewden cursisten en lesgevers, en bedachten een concept waarin heel wat zakelijke vaardigheden aan bod komen, terwijl de deelnemers tegelijk ook werken aan hun Nederlands. Het resultaat was een geheel van 20 op elkaar voortbouwende lessen, waarin de cursisten leren brieven en mails te schrijven, presentaties te geven, te vergaderen, of leren om te gaan met complexe teksten zoals contracten van bv. energieleveranciers. Wij als Nederlandstaligen vinden dat al ingewikkeld, dus voor wie het Nederlands nog niet volledig machtig is, lijken zo'n dingen vaak onoverkomelijk. In de lessen leren ze strategieën om ook zulke situaties toch vlot aan te pakken.

Naast lessen maakten we ook audiofragmenten, en lieten we onszelf helemaal gaan tijdens acteersessies voor de video's die bij de lessen horen. Eigenlijk was ik best wel zenuwachtig tijdens de opnames.

En het resultaat is er dus nu. We brachten het naar VDAB in Antwerpen, ontmoetten er cursisten die samen met hun instructeur al enkele lessen uitgeprobeerd hadden en enthousiast waren om te zien hoe de rest eruitzag. Na een kleinschalige receptie met drankjes en hapjes, konden we tevreden weer naar ons bureau. De klant leek tevreden, en daar doe je 't toch voor.

Tot slot kreeg ik deze week ook de definitieve bevestiging dat ik een Grundtvigworkshop kan volgen in Tsjechië, begin juli. Ik ben geselecteerd! Jippie!! Grundtvig is een Europees programma dat volwassenen toelaat om op verschillende plaatsen workshops van een week te volgen, over heel uiteenlopende thema's. In Tsjechië ga ik er eentje volgen over improvisatietheater. Linguapolis organiseert er zelf ook een, en daarin verbeteren de deelnemers hun Nederlands en maken ze kennis met de Vlaamse steden en cultuur. En mooist van alles: Europa betaalt het transport, het hotelverblijf, ons eten én de opleiding. Dat is heel erg leuk meegenomen in het jaar waarin ik een nieuwe keuken bestel. En mijn enige kans op een vakantie ongetwijfeld!

Wat een ellende toch. Als je eens een weekend enorm veel plezier maakt, het nog eens laat maakt 'zoals in je jonge tijd', dan moet je daar meer dan een week later blijkbaar nóg voor boeten.

In het weekend van 26 tot 28 februari had ik een stevig feestjesparcours af te leggen: vrijdagavond vonden de mannen van de zaalvoetbal dat het tijd was voor een fuif (bedtijd: 3 uur), op zaterdag gingen we pinten pakken met twee Nicaraguanen die dat weekend op bezoek waren in België, en vervolgens liet ik me helemaal gaan op een verjaardagsfuifje waarop ik uitgenodigd was (bedtijd: 4 uur). Op zondag was ik zelf het jarige feestvarken (dus de voorgaande feestjes waren wel op een leuk moment), en kreeg ik bezoek van familie en vrienden die een stukje taart kwamen eten (20 man). Op zondagavond was ik dan ook doodop. Logisch...

Maar dan kwam de echte strijd: van maandag tot vrijdag had ik niet alleen veel werk op het werk, maar had ik ook nog elke avond wel weer iets gepland. Leuke dingen, daar niet van, maar mijn zetel heb ik niet vaak gezien. Resultaat op vrijdagavond: nog vermoeider dan het weekend voordien!

Intussen is het opnieuw maandag, en merk ik dat het rustige weekend de opgelopen schade nog niet heeft kunnen herstellen. Ik ben nog steeds doodmoe. Ben ik de enige bij wie dat zo gaat? En noemen ze dat nu 'den ouderdom'?

Sinds enkele weken geef ik les aan de Universiteit Antwerpen. Ik geef er een vak waarin zowel studenten zitten uit het derde jaar bachelor Biologie als studenten uit het schakeljaar Milieuwetenschappen. Man man man, wat een complex gedoe moet het maken van hun lesroosters niet zijn. Ik benijd de mensen van de dienst ‘Roostering’ allerminst.

Bovendien heeft de Universiteit Antwerpen drie campussen. Mijn vak stopt om 12u45 op de Middelheimcampus, en om 13u00 hebben een aantal van de milieuwetenschappers alweer les op de stadscampus. Dat is de campus die er het verst van de Middelheimcampus vandaag ligt. Zelfs met de fiets doe je er een half uur over, laat staan met het openbaar vervoer...

Ik probeer het probleem op te lossen door mijn vak te verplaatsen naar de stadscampus. Zo zijn de milieuwetenschappers meteen ter plaatse voor hun volgende les. Volgens de dienst Roostering hebben de studenten uit het derde jaar bachelor Biologie geen les in de namiddag, dus hen kan ik er niet mee schaden. Ik kondig de wijziging vrolijk aan, maar zie dan plots toch een aantal sippe biologen: blijkbaar hebben zij wél een les die aansluit op mijn vak, óp de Middelheimcampus. Zij volgen namelijk een speciaal programma, waardoor ze ook vakken uit het tweede bachelor of uit het eerste masterjaar volgen. Help!

- staat er plots 900 kilometer file
- lijkt nog steeds iedereen te denken dat het haalbaar is om op je normale uur te vertrekken met de auto om op tijd te komen op het werk
- rijden er plots geen bussen meer ten noorden van Antwerpen (gelukkig wonen daar toch geen mensen die de bus nodig hebben)
- zie je geen verschil meer tussen een straat en een ijspiste
- knalt het halve land tegen paaltjes of tegen mekaar
- wandelen voetgangers in het midden van het fietspad, want dat is de enige plek waar gestrooid en geruimd is
- gaan kinderen met de slee naar school, met mama ernaast (zijn dat echt dezelfde mama's die anders met hun 4x4 de schoolpoort blokkeren?)
- schup je om 16u het voetpad schoon, en begint het om half vijf opnieuw te sneeuwen :-)
- vliegen er sneeuwballen rond je oren als je buiten komt op je werk
- kan je van prachtige sneeuwlandschappen genieten
- smaakt warme chocomelk extra lekker
- vraag ik me wel eens af of ze er in Noorwegen en Oostenrijk de hele winter zo'n potje van maken...

Ik was weer even in een droombui de laatste dagen. Wat zou het leuk zijn om een ruilhandelsysteem op te zetten. Iets als 'jij poetst mijn huis en ik kom eens een keertje babysitten', of 'ik doe jouw boodschappen en jij zet alle losse knopen weer aan mijn jassen en bloesjes'.

Ik weet dat zo'n ruilhandelnetwerken al bestaan, ze heten LETS, maar heeft iemand daar al ervaring mee? En bestaat er zo'n netwerk in mijn eigen buurt. Zo zou ik het wel handig vinden dat iemand met een auto een keer mijn grote boodschappen gaat ophalen (bakken drank, kattenbakkorrels...), en dan doe ik in ruil iets waar ik goed in ben. Ik spaar nog ijverig voor een nieuwe keuken, dus alle extra kosten kan ik best missen. Alleen... af en toe een beetje luxe, iemand die mijn gras komt maaien of mijn ramen kuist, dat lijkt me wel leuk. Of werkt het zo niet?

Een rustig weekend gaf me trouwens ook de tijd om eens flink door te bomen in een boek: The Boy in the Striped Pyjamas. Ik lees hem in het Spaans, omdat ik hem kocht op de luchthaven van Madrid, maar 't is een Engels boek, waar onlangs ook een film van werd gemaakt. Een aanrader voor wie houdt van boeken met inhoud, die toch geen te zwaar leesvoer vormen. Het zet je wel aan tot nadenken.

Een erg rustige week achter de rug. Ik kon zelfs drie halve dagen recup nemen, omdat ik in de kerstvakantie en in novemberweekends wat te veel gewerkt had om deadlines te halen. Geen dwingende deadlines deze of volgende week, en dus slaagde ik er eindelijk in die welverdiende rust in te plannen. Ik liet een keuken uittekenen en berekenen, en heb beslist dat die er dit voorjaar eindelijk aankomt. 't Is bovendien echt wel fijn om op tijd te starten met koken, op tijd te eten, en vervolgens nog een hele avond voor jezelf te hebben. Dat zou ik eigenlijk wat vaker moeten doen...

En eigenlijk was ik deze (zaterdag)middag ook nog bezig met werkdingen. Maar die ga ik niet recuppen. Als teamcoördinator (ik stuur een team aan van communicatiedocenten) mocht ik op babybezoek bij een koppel freelancers die een wolk van een zoon op de wereld gezet hebben. Ik durf wel eens zagen en klagen over mijn job, maar er zijn natuurlijk ook wel leuke aspecten. Gelukkig maar. :-)

Vanaf vrijdag geef ik weer les aan studenten 3e bachelor Biologie en studenten uit het schakeljaar Milieuwetenschappen. Ik geef hen Wetenschapscommunicatie. Hopelijk wordt het een toffe bende. En vanaf de weken daarna staan er alweer een heleboel afspraken en opleidingen in mijn agenda, dus het wordt nog druk...

Ik was deze middag in Brussel voor een vergadering bij een klant, en nam daarom de trein naar Brussel-Noord. Normaal ga ik buiten langs de uitgang richting centrum, maar niet vandaag. Toen ik buitenging langs de noordelijke uitgang, trof het me hoeveel daklozen en mensen zonder papieren er blijkbaar moeten leven in het station. Het zijn er zoveel dat één uitgang volledig is afgezet, en dat de beheerders van het stationsgebouw hekken gezet hebben. Zo slapen en wonen de daklozen in een deel van het station waarvan de buitendeur niet opengaat. Het was er ook opvallend warm, dus er werd zeker voor gezorgd dat de mensen het warm genoeg hadden. En bovendien stond er security.

Gek hoor, die georganiseerde illegaliteit. En het gaf me verdorie géén goed gevoel... Wat voor een apenland is België eigenlijk? Ik weet ook wel dat we niet iedereen die aan de deur klopt een permanente verblijfs- en werkvergunning moet krijgen. En ik weet ook wel dat sommigen van hen hier komen met niet altijd even nobele bedoelingen. Maar is het nu echt zoveel gevraagd om mensen menselijk te behandelen? Hen een slaapzak en een stuk karton geven op een koude marmervloer in een station, en daar enkele bouwwerfhekken rond zetten, lijkt me toch niet echt onder die definitie te vallen. Zorg voor een fatsoenlijke opvang van maximaal enkele weken, en zorg ervoor dat de hele aanvraagprocedure in diezelfde periode afgesloten kan worden. Wie geen verblijfsvergunning krijgt, gaat terug de trein of vliegtuig op. Wie wél een verblijfsvergunning krijgt, sturen we naar een tijdelijk, eenvoudig verblijf, zodat men tijd heeft om werk en een woning te zoeken.

Man man man, wat een apenland... Ik schaam me dood!

Ik probeer zo groen mogelijk (maar niet extreem) te leven en ook te werken. Mijn collega's en ik ontdekten onlangs dat we op de unief groentetassen kunnen kopen, met daarin een assortimentje biogroenten of -fruit. Dus nu staat er wekelijks een schaal biologisch seizoensfruit op het bureau. Misschien zijn er ook wel in jouw buurt? (http://www.voedselteams.be/)

Andere organisaties maken het me niet altijd even makkelijk. De NMBS bijvoorbeeld... Ik heb geen wagen, dus voor alle verplaatsingen ben ik aangewezen op het openbaar vervoer. Meestal geen probleem, want ik heb een abonnement van De Lijn en stap daarmee in heel Vlaanderen op de bus of de tram. Een treinabonnement heb ik niet nodig, want ik heb geen vast traject dat ik regelmatig afleg. Soms moet ik naar Mechelen, dan weer naar Brussel, Mol of Gent. Soms vertrek ik uit Antwerpen, dan weer uit Kapellen. Voor reizigers zoals ik vond de NMBS ooit iets heel erg nuttigs uit: de 50%-kaart. Die dient voor regelmatige reizigers die geen vast traject hebben, en waarmee je élk ticket aan halve prijs kan aanschaffen. Superhandig!

Alleen heeft de NMBS deze geweldige kaart vanaf 1 februari afgeschaft. Slechts met de grootste moeite en bezoekjes aan drie (3!) stationsloketten, slaagde ik er op de valreep nog in een kaart te bemachtigen die nog een jaar geldig is. Daarna ben ik aangewezen op ticketjes of een RailPass. Maar dat is minder voordelig voor een verplaatsing tussen Antwerpen en Brussel (en alle kortere afstanden). Op facebook werd al een groep opgericht die teleurgestelde fans verenigt. Misschien slagen we er met politieke steun wel in om de kaart tegen volgend jaar opnieuw bestaansrecht te geven? (http://www.facebook.com/group.php?gid=275440029815&ref=ts)

Op hoop van zege...

2 jaar geleden blogde ik op de vdab-site een maand lang over mijn belevenissen van toen. Onlangs kreeg ik te horen dat ik dat vanaf nu altijd mag doen. Joepie!

Deze tekst verschijnt boven de andere posts van toen, dus misschien eerst een snelle update?
- Ik werk nog steeds voor Linguapolis, nog steeds als coördinator. Er wisselden wat collega's, dus ik mis sommigen, maar er kwamen ook heel erg leuke mensen bij.
- De reis naar Nicaragua was erg ingrijpend en veranderde een heleboel in mijn manier om naar de wereld te kijken. Ik vertel er later zeker meer over.
- Aan de meisjesgroep kan ik niet meer meewerken. Ze hebben hun moment op een andere dag gezet, en dan kan ik niet.
- Ik heb sinds kort een bijna afgewerkte living. Woohoo! Nu nog sparen om er een keuken in te zetten met een afwaskaboutertje.
- Gezinsuitbreiding! Ik woon niet langer alleen. Ik heb intussen twee lieve knuffelpoezen, die me elke dag onder veel protest uitwuiven en elke avond naar me toe komen lopen als terug in de buurt ben.
- Ik heb nog steeds geen auto en vloek dus nog dagelijks op bus en trein.

Nog iets? Mmmm, voorlopig valt het mee. Misschien morgen meer.

Ciao!!

Vandaag schrijf ik mijn laatste tekst. En ik moet toegeven dat ik deze blog wel ga missen. Ik raakte er intussen aan gewend om wekelijks mijn ontboezemingen voor jullie neer te pennen. Gelukkig mag ik me nog een laatste keer laten gaan. :-)

Gisteren kwam een van m'n broers langs om te vragen of hij wat kampeerspullen kon lenen. Natuurlijk kon dat. Maar zo verdween plots mijn halve salon, dat momenteel nog vooral uit kampeerstoeltjes bestaat. Nu, erg is dat niet want… ik krijg binnenkort een zetel! Mensen die ik pas onlangs leerde kennen tijdens een avondje uit, krijgen zelf een zetel van vrienden en daarom doen ze die van hun weg. Met een grote plaid erover is hij een prima hangmodel om midden in mijn living te zetten.

Soms besef ik maar al te goed dat ik eigenlijk met mijn gat in de boter ben gevallen. Zoals vanmorgen toen ik aankwam in het Brusselse Noordstation en een haastig in elkaar gezet iglotentje zag waarin enkele daklozen onderdak hadden gevonden. Waar klaag ik, met mijn leuke job en eigen appartement (met zetel), dan eigenlijk over?

Als afsluiter maak ik graag nog een kleine balans op van een maand bloggen op deze site.

Ik kreeg heel wat fijne reacties op mijn schrijfsels (bedankt iedereen!) en een paar keer kwamen de berichtjes zelfs van ‘oude bekenden’. Met één van hen heb ik daardoor vandaag opnieuw contact. Binnenkort spreken we af om bij te kletsen over de voorbije vijf jaar, bij een spaghetti en een pintje. Bloggen deed een frisse wind waaien door mijn sociale leven!

Daarnaast had ik helemaal niet verwacht dat ik ‘vaste lezers’ zou hebben. Misschien had ik er verschillende, maar Marina die wekelijks reageerde, trok speciaal mijn aandacht. Hoewel we elkaar helemaal niet kennen, wil ik haar heel veel succes wensen in haar zoektocht naar een andere job. Volg je hart Marina, dan komt het uiteindelijk wel goed…

Met deze tip neem ik afscheid van jullie. Tot ziens! Tine x

Het zonnige weekend heeft me echt deugd gedaan. De huishoudelijke klusjes verliepen volgens schema en ’s avonds ging ik naar een feestje. Daarna sliep ik zalig uit en ontbeet ik in pyjama op mijn terras! Pure luxe, die eerste zonnestralen. Zo buiten zitten gaf me meteen een ontspannen vakantiegevoel.

In mijn vorige tekstjes schreef ik dat ik het tegenwoordig financieel niet al te breed heb. Ik was daarbij soms bang te klagerig over te komen maar het tegendeel is eerder waar. Vrienden die ijverig meelezen, durven er plots voor uitkomen dat ze het af en toe ook moeilijk hebben om de maand rond te komen. Ik sta dus duidelijk niet alleen en dat is best een goed gevoel. Samen staan we sterk!

Als je het niet te breed hebt, moet je creatief zijn en dan worden er soms zotte plannen gemaakt. Ik zou binnenkort met enkele vrienden een festivalletje bezoeken maar… de tickets zijn nogal duur. We grapten dat we onze eigen thermosflessen zouden meenemen tot we, na nog zo enkele ideeën, besloten om helemaal niet naar dat festival te gaan maar in de plaats te gaan picknicken in de speeltuin. Dat kost bijna niets en waarschijnlijk wordt het nog veel plezanter dan dat drukke festival. Hoewel, het optreden van Zornik ga ik toch wel een héél klein beetje missen...

April loopt stilaan ten einde en mijn blog ook. En als ik eerlijk ben, loop ik zelf ook op m’n laatste voeten. Ik ben zo onvoorstelbaar moe.

Ik doe mijn job dolgraag. Maar als ik nog maar denk aan het onmenselijke uur waarop ik vanmorgen moest opstaan (4.50 u), word ik weer misselijk van vermoeidheid. Ik begrijp niet hoe mensen die in shiften werken, een hele week ‘de vroege’ kunnen doen. Het verschil is wel dat zij gedaan hebben met werken rond de middag terwijl ik vrolijk (of toch iets dat daarvoor moet doorgaan) verder doe tot half vijf! En als de les gedaan is, ben ik natuurlijk nog niet thuis. Op dagen als deze ben ik vaak langer dan 12 uur weg om 6 uur les te geven.

Ik wil zo graag een normaal comfortabel leven. Maar blijkbaar is dat voor een alleenstaande met negen jaar werkervaring en één voltijdse job niet weggelegd.

Ik heb vroeger vijf jaar lang mijn best gedaan om een fatsoenlijk diploma te behalen omdat ik er vanuit ging dat dat op termijn het verschil zou maken. Ik weet dat diploma’s niet zaligmakend zijn en dat je als pas afgestudeerde eigenlijk nog niet veel kent. Maar ooit mag zo’n diploma financieel toch wel iets opbrengen? Het enige wat ik voorlopig heb bereikt, is dat ik een job heb die ik graag doe. En dat is onbetaalbaar, dat weet ik. Maar wat ben je met die mooie job als dat betekent dat je dagelijkse levenskwaliteit er met de maand op achteruit gaat?

Ik wil werken om te leven, maar ik heb tegenwoordig geen tijd of geld meer over om écht te leven. Ik kijk al uit naar de vakantiedagen van volgende week. Tijd om me in de tuin te leggen en bij te slapen!

Zucht. Als er één ding misgaat, komt het diezelfde dag dikwijls niet meer goed. Zoals gisteren, toen het allemaal wat tegen zat. Net toen ik weer vooruit durfde kijken, kreeg ik toch nog een energierekening in de bus! En ik was zo trots dat ik deze maand voor het eerst sinds lang weer een beetje kon sparen. Bij nader inzien had ik die nieuwe trui beter niet gekocht, dan was mijn loon niet op geweest voor de maand.

Filosofie en melancholie troef dus… en allerlei vragen die door mijn hoofd flitsten. Waarom zijn de dingen die ik het liefst wil, zo moeilijk bereikbaar? En waarom lijkt het plots vanzelf te lukken als ik er helemaal niet mee bezig ben? Gek toch dat wie krampachtig moeite doet om z’n doel te bereiken, halfweg in de vangrail hangt terwijl het bij de flierefluiters lijkt alsof alles komt aanwaaien! Tja, er zijn zo van die sombere dagen… maar gelukkig gaan ze ook weer snel voorbij.

Vandaag gaat het al wat beter. Ik werd vanmorgen wakker door de zon die op mijn bed scheen, kreeg een vrolijke sms én de bus was op tijd. Deze middag heb ik een gezellige lunch met een ex-collega en mijn werk begint weer wat te vlotten. Héhé.

Agressie lokt agressie uit, zoveel is weer bewezen vorige vrijdag toen ik tijdens mijn sociale stage voor het eerst geconfronteerd werd met de essentie van buurtwerking.

Terwijl we vrijdagavond na de avondactiviteit met enkele meisjes van de meisjesgroep over straat wandelden, spraken een Belgisch meisje en haar vader ons aan. Ze woonden in de buurt maar het meisje was geen lid van onze meisjesgroep. Ik schatte haar rond de 15. Haar vader wou weten waarom een Marokkaans meisje van onze groep zijn dochter geslagen had. Ik viel uit de lucht: ze beweerden dat een meisje van 16 dat ik tot nu toe kende als een rustige en intelligente tiener waarmee je op een volwassen manier kon praten, dat andere meisje had geslagen! Maar aan haar reactie merkte ik al snel dat het klopte. Ze begon te roepen en te tieren en wou weten of het normaal was dat de Belgische haar ‘makak’, ‘vuile hoer’ en ‘slet’ noemde wanneer ze gewoon plezier maakte met haar vriendinnen op straat. Ze werd zo kwaad dat ik haar fysiek moest tegenhouden anders zou ze opnieuw geslagen hebben. De Belgische ontkende dat ze zoiets gezegd had, terwijl haar vader iets mompelde als “’t Is ook altijd hetzelfde met dat soort volk.”

Ik probeerde de gemoederen te bedaren door te bemiddelen en hen met elkaar te laten praten. Maar dat bleek niet mogelijk. Het Belgische meisje bleef ontkennen en het meisje van onze groep liep woedend naar binnen. Ik ging haar achterna en legde haar uit dat ik me rot schrok van haar agressieve reactie waarop ze me doodleuk meedeelde dat dat nu eenmaal in haar karakter zat.

Maar zo werkt het niet. Beheers jezelf dan toch! Negeren is een veel betere strategie: laat racisten niet merken dat hun opmerkingen je raken en verlaag jezelf niet tot hun praktijken van verbaal of fysiek geweld. En dan te denken dat ze allebei in diezelfde meisjesgroep zouden kunnen zitten. Ik vrees dat er nog werk aan de winkel is…

Tot slot wil ik nog even meedelen dat ik op zondag een puike loopprestatie heb neergezet. Het was meer dan een half jaar geleden dat ik nog deelnam aan een wedstrijd en ik had de indruk dat ik in minder goede conditie was. Bovendien was de middagzon redelijk warm. Ik moest een paar stukjes wandelen om het vol te houden maar met de eindmeet in zicht, kon er plots nog een spurtje af. Resultaat: 5 km gelopen in 34 minuten 34 seconden. Voor echte lopers stelt dat niets voor, maar voor mij is het zelfs beter dan vorig jaar! Ik blijf nog even verder lopen geloof ik. :-)

Ons talencentrum is voor veel collega’s meer dan alleen een job. We zijn ook een bende jonge mensen die op een toffe manier met elkaar omgaan. En dat willen we soms ook doortrekken naast het werk.

Een tijd geleden had ik het sportieve plan opgevat om een team samen te stellen waarmee we de aflossingsmarathon in Antwerpen zouden lopen. Zo leer je mekaar eens kennen op een andere manier. Er kwamen meteen reacties, maar spijtig genoeg lukte het niet om een ploegje van 6 lopers bij elkaar te krijgen. Supporters daarentegen waren er genoeg! :-)

Omdat ik toch al aan het trainen was om 5 kilometer te lopen, heb ik me met een andere collega alsnog ingeschreven voor de Ladies 5K, nu zondag. Na een goede nachtrust (geen uitspattingen voor mij dus dit weekend) en een bruine boterham met banaan en bruine suiker, zal ik door de straten van het Antwerpse Linkeroever ‘vliegen’.

Lezers die nog niet weten wat gedaan nu zondag 20 april mogen me zeker komen aanmoedigen. De Ladies 5K start om 14 uur. Je vindt me waarschijnlijk in de tweede helft van het peloton, vooruit strompelend in de hitte van de middagzon (grapje).