Werkzoekend en ongeschoold
Zal ik me even voorstellen? Ik ben een ongeschoolde, werkzoekende vijftigplusser. En dat na een veelzijdige carrière van 30 jaar als trucker, zelfstandige in de horeca, Airport Shuttle-chauffeur en roadie.
Dat ik trucker zou worden, wist ik al vanaf jonge leeftijd. De vrijheid en het avontuur lokten, en hard werken vond ik normaal. Tijdens mijn legerdienst behaalde ik het militaire rijbewijs voor trucks. Dat werd daarna omgezet in een burgerrijbewijs. Vanaf dan was de enige hindernis om trucker te worden, mijn gebrek aan ervaring. Gelukkig belandde ik via een kennis snel als co-rijder in een vrachtwagen waarmee we in het binnenland levende varkens bij boeren ophaalden, en naar het slachthuis brachten. Het was hard werken, binnen 's lands grenzen, maar het was een begin.
Na een jaar ging ik internationaal rijden voor een groentenexporteur. Drie keer per week reed ik naar diverse Duitse bestemmingen, vooral in het Ruhrgebied. De wereld van de truckers openbaarde zich: laden, uitklaren, transitdocumenten regelen, lossen midden in de nacht en vooral: veel rijden, met truck en aanhangwagen. Wat een leven!
Maar ik wilde meer, of beter: verder. Zo kwam ik terecht bij een transporteur die slecht betaalde, maar wel verre oorden opzocht. Voor het eerst kwam ik in Frankrijk, Italië en het Oostblok -het toenmalige Oost-Duitsland en Polen. Dwars door het ijzeren gordijn, wat een avontuur! Aan de grenspost Marienborn in de DDR noemde men me 'Benjamin': de jongste. Dit werk deed ik tot ik mijn vriendin verloor. Ze kon zich niet verzoenen met een vriend die maar af en toe thuis was. Daarna heb ik me beperkt tot Frankrijk en Duitsland.
Toen de magie van de buurlanden weg was, besloot ik het over een andere boeg te gooien. Zo combineerde ik tussen mijn 41ste en 44ste drie jobs. Eerst werd ik zelfstandig uitbater van een cafetaria in een sporthal. Vanaf het begin moest ik echter concurreren met twee clubs die een eigen kantine hadden in hetzelfde gebouw. Bovendien lag de huurprijs voor de cafetaria erg hoog. Het werd snel duidelijk dat de zaak een doodgeboren kind was. Om uit de kosten te komen, zocht ik een bijkomende job. Zo kwam ik in de toeristische sector terecht. Terwijl mijn vrouw 's avonds de cafetaria uitbaatte, reed ik toeristen van en naar diverse luchthavens. Dan sliep ik een paar uurtjes, poetste de cafetaria en baatte de zaak uit tot ik weer moest vertrekken.
In die periode kwam ik ook terecht in de besloten wereld van de roadies. Een vriend, die muzikant was, nodigde me eens uit als gast op een concert in de Gentse Vooruit. Ik reed de mannen van zijn band achteraf naar huis, en kreeg een paar maanden later het voorstel om hun vaste chauffeur te worden. Tegen vergoeding, en te beginnen met Rock Werchter. Een kans die ik niet kon laten liggen!
Zodra mijn vrouw en ik op legale wijze konden vertrekken uit de cafetaria, zocht ik een baas die me vrije dagen kon garanderen telkens wanneer ik een opdracht had als roadie. Dat ging drie jaar goed. Ik reed door Europa met uitzonderlijke transporten en hield enorm van het technisch -lees: traag en nauwkeurig- rijden. Breedtetransporten, of met lengtes van 32 meter rond rotondes draaien, gaf me zelfrespect en voldoening. Toch sukkelde ik in een diepe depressie -dat heb je dus écht niet in de hand!- en werd ik enkele maanden thuis 'geparkeerd'. Daarop volgde mijn ontslag.
Na mijn herstel begon ik terug bij de baas waar ik als twintigjarige mijn eerste grote reizen had gedaan. De job was nog steeds slecht betaald, maar ik reed met erg mooie en uitstekend onderhouden trucks. De lange periodes van uithuizigheid verplichtten me echter om mijn job als roadie vaarwel te zeggen. Na Dranouter '08 volgde mijn afscheidsfeestje. Ik mis tot vandaag nog steeds de enige baas waarvan ik ooit knuffels kreeg. Maar de reizen van Italië naar Zuid-Frankrijk of Spanje en daarna naar Engeland, van België naar Slovenië, of via Italië naar de UK, zorgden ervoor dat ik me kiplekker voelde. 'Mijn groep' reisde mee in de laptop en op cd's.
Dan kwamen de hernia's, waardoor ik af en toe noodgedwongen moest thuisblijven. Ik werd nog steeds onderbetaald -ik moest rondkomen met 930 euro per maand- en ik begon na te denken over de gevolgen van het zware werk op langere termijn. Was het dat allemaal waard? En deed ik mijn gezin geen onrecht aan? Want ik was altijd afwezig op feesten. Zelfs op het tweede huwelijk van mijn pa. Toch kroop het bloed waar het niet gaan kon, en ik deed voort. Tot twee voorvallen me deden wankelen.
Het eerste voorval gebeurde toen mijn oudste dochter voor een jaar naar Spanje vertrok. Dat kwam goed uit, dacht ik: ik was op 't werk zowat de vaste chauffeur naar Spanje geworden, en mijn dochters appartement lag op nauwelijks 900 meter van een weg waar ik heel vaak langsreed. Maar… dat was zonder mijn baas gerekend. Het jaar dat mijn dochter in Spanje woonde, werd ik plots niet meer naar Spanje gestuurd. Pas toen mijn dochter terug thuis was, zag ik mijn Spaanse klanten terug. Dat kon toch geen toeval zijn? Tot vandaag vraag ik me af waarom een mens een ander zoiets aandoet.
Het tweede voorval gebeurde in Italië. Het zicht van mijn rechteroog verminderde plots heel snel. Ik belde mijn oogarts, en via de telefoon stelde zij de -jammer genoeg juiste- diagnose: netvliesloslating. Dat betekende: binnen de 24 uur opereren, of ik was mijn oog kwijt. Ze raadde me aan onmiddellijk naar een Italiaans ziekenhuis te gaan. Maar dat vertrouwde ik niet. Naar huis vliegen was voor mij de enige optie. En ook dat was zonder het empathisch vermogen van mijn baas gerekend. Pas na enkele dagen, na zelf mijn repatriëring te hebben geregeld en bekostigd, werd mijn ondertussen volledig blinde oog geopereerd. Gevolg: ik zag nog maar 25%, en ik mocht nooit meer heffen, wat in mijn job onmogelijk was. Aanvankelijk werd er rekening mee gehouden, maar toen ik weer paletten van soms 1.500 kg moest laden, besefte ik dat het kiezen was tussen mijn job of blind worden. Toen raakte ik opnieuw in een depressie. Resultaat: ik was zes maanden thuis, werd bedankt voor bewezen diensten en vervangen door twee Slovaken...
Volgende post: My sport is transport
Hopelijk loopt het voor u allemaal een stuk vlotter om een nieuwe job te vinden, anders moet ik zeggen 'Welkom in de club van het opgejaagd wild.' Mensen met een arbeidshandicap worden opgejaagd en hebben talloze verplichtingen, anderzijds krijgen ze er niks voor in de plaats, buiten het knabbelen aan de werkloosheidsuitkering. Ik wens je alvast veel sollicitatiegenot.