Stranden in het zicht van de haven
Toen ik tijdens mijn tweede depressie werd afgedankt door mijn baas, besloot ik: ik wil geen arbeider meer zijn. De misbruiken en het totale gebrek aan respect van de bazen was ik meer dan moe. Bovendien wilde ik al lang gaan studeren, maar door m’n beroep -en de daarmee gepaard gaande lange uithuizigheid- was daar nooit sprake van. Nu ik werkzoekende was, kreeg ik misschien wel de kans om te bewijzen dat ik meer in m'n mars had.
Ik besloot de opleiding ‘Rijschoollesgever erkende rijscholen’ bij VDAB te volgen. Daarvoor moest ik een heel selectieproces doorworstelen. Eerst stuurde ik een mail met mijn verzoek tot deelname. Daarna moest ik een motivatiebrief schrijven. Toen werd ik uitgenodigd op een infovergadering waar ik een paar testen moest doen. Dan volgde er een intake-gesprek, waarna de definitieve selectie volgde. Uit 214 kandidaten, werden 20 studenten geselecteerd. Ik geloofde mijn ogen niet toen ik de brief in mijn bus vond met de mededeling dat ik erbij was. Voorheen was het vaak ‘net niet’ geweest, zowel in selectieprocedures voor een job als voor een opleiding. In ben ongeschoold en wist vooraf dat ik statistisch gezien weinig kans had. Maar, ik wou zo graag de uitzondering zijn.
De opleiding bestond uit een omvangrijk leerpakket dat we in zeven weken onder de knie moesten krijgen. Onze docente verkeersveiligheid bleek een autoriteit in het rijschoolmilieu. Ze kende haar stof ver boven het niveau dat rij-instructeurs moeten kennen, en slaagde erin om van de saaie teksten een boeiend verhaal te maken. Ze was erg betrokken en wist haar cursisten voortdurend te motiveren met herhalingsproeven, interne examens, ‘kruisverhoren’ en aanmoedigingen. Met onze docent mechanica hadden we het helaas minder getroffen. Wij beschikten niet over dezelfde syllabus als hij, en hij stond vér boven ons niveau te ‘vertellen’. Resultaat: ik begon met een heel grote achterstand aan de zelfstudie, maar geraakte niet tijdig klaar voor het schriftelijk examen in de politieschool te Etterbeek.
Dat examen was voor mij een heel nieuwe ervaring. Hoewel ik rustig kon focussen tijdens de rit erheen, en ter plaatse zelfs een paar collega's op hun gemak stelde, sloeg ik volledig tilt toen ik de vragenlijsten kreeg. Gedurende ongeveer een kwartier wist ik helemaal niet hoe en waar ik moest beginnen. Dit had ik nooit meegemaakt. Uiteindelijk slaagde ik erin me gedeeltelijk te herpakken, maar een goed gevoel had ik nooit. Ik wist op geen enkel moment hoe laat het was, en hoeveel tijd me restte. Ik kwam op één na als laatste uit het examenlokaal. Ik had er bijna drie uur gezeten en was compleet van de kaart. Het frustreerde me dat ik een kans gemist had, want het examen was niet eens zo moeilijk. Maar mechanica had me de das omgedaan. Dat wist ik zeker...
Enkele weken na 't examen -23 dagen om precies te zijn- volgde het verdict per brief: niet geslaagd. Ik was wel geslaagd voor verkeersveiligheid, maar had 0,75 punt te weinig voor mechanica. Tegen de traditie in waren er veel meer studenten gebuisd voor mechanica dan voor wetgeving. Dat daar conclusies uit getrokken werden, was een magere troost. Gevolg van dit alles: het vervolg van de lessen was niet meer op mij afgestemd, maar op de weinige geslaagden die zich voorbereiden op het mondeling examen.
Gedurende een goede week heb ik ‘kloppen’ opgevangen en geïncasseerd. Hoewel het resultaat voor mij al lang vast stond, en ik me al voorbereidde op de tweede zit in september, viel het me zwaar om af te vallen. We hadden een goeie groep en die ging door zonder mij, terwijl ik er zò dichtbij was!
Vorige post: My sport is transport
Volgende post: Joss Stone
