Kapot geconcentreerd
Toen ik werkzoekend werd, liep ik alle bevoegde instanties af om zo snel mogelijk weer ‘in het werk’ te raken. Eerst was er de vakbond. Die wezen me een loopbaanbegeleider toe die me tijdens ongeveer tien bijeenkomsten veel psychologische testen liet invullen, maar verder enkel wat tips en websites gaf. Kortom: daar had ik weinig aan.
Tegelijk volgde ik sollicitatietraining bij VDAB. De consulente daar bleek meer betrokken, en beschikte over veel ervaring en enthousiasme. Samen kwamen we tot het besluit dat ik best een opleiding zou volgen, want overal waar ik een ‘passende job’ aantrof, stootte ik op mijn gebrek aan een diploma. Ze wees me op de opleiding rijschoollesgever, en binnen de kortste tijd had ik mijn kandidatuur verzonden. In het opleidingscentrum lag men duidelijk niet te slapen: mijn mail werd vrijwel meteen beantwoord. Uiteindelijk werd ik -na een lang selectieproces- toegelaten, en kon ik op Facebook trots aankondigen dat ik nu ‘voltijds student’ was.
De opleiding werd georganiseerd door VDAB, in samenwerking met Cevora. Ik nam me voor me enkel te concentreren op de opleiding, en alle negatieve invloeden te bannen. Ik wou het waarmaken voor de mensen die in me geloofden: de VDAB-consulente die me op weg zette, de mensen van het opleidingscentrum die me hadden toegelaten, mijn vrouw en kinderen, de vrienden die me aanmoedigden, de docenten en VDAB in het algemeen -zij betalen tenslotte de opleiding. Zelfs tegenover de kandidaten die het niet hadden gehaald, voelde ik het als een plicht om ervoor te gaan.
We hadden twee à drie dagen les per week. Na de introductieweek met uitleg over rechten en plichten -en nog een sollicitatietraining- namen we een vliegende start. Zeven uur per dag ‘straatcode’. Onze docente wees op het belang van dagelijks herhalen, en ik nam haar advies ter harte. Op ons programma stonden de dagen waarop er geen les was ingevuld als ‘vrije studiedagen’. Vermits ik een contract had met VDAB, interpreteerde ik die dagen als arbeidsdagen waarop ik thuis minstens zeven uur probeerde te blokken. Meestal waren het er meer.
In den beginne was het best frustrerend. Ik was op den duur kapot geconcentreerd. Echt! Wat ik na een ganse dag blokken kende, was ik ’s anderendaags alweer vergeten. Mijn kop stond soms op barsten, en na enige tijd begonnen de hernia’s weer op te spelen. Ganse dagen op een stoel zitten was ik niet gewoon. Ik raakte ontmoedigd, en na de eerste lessen mechanica was ik zelfs klaar om op te geven. Maar ik was niet de enige. De sfeer in de groep zat goed en we trokken elkaar over de streep. We hielpen elkaar door inzichten te delen, samenvattingen te maken, documentatie aan te brengen... We lachten ook flink wat af en beleefden hilarische momenten.
Uiteindelijk zijn we met 10 ingeschreven voor de tweede zit in september, waarvoor we nu iedere dag een uitnodiging kunnen ontvangen.
Vorige post: Wish me luck!
Volgende post: Roadie
Ik wens je veel succes in september, met jouw inzet zal het wel lukken.