Ondernemer Marleen vertelt ...

Na maanden voorbereiding, hectisch geregel en vermoeiend netwerken, sluit ik m'n eerste grote hoofdstuk af. Ik word opnieuw geconfronteerd met het moeilijke leven van een startende ondernemer: andere projecten zoeken en uitwerken.

Door m'n verhaal hier neer te pennen, realiseer ik me eens te meer dat het echt niet eenvoudig is om als zelfstandige te starten. Zelfs al is het een droom die werkelijkheid wordt.

Wat erg belangrijk is, is dat je moet kunnen relativeren! Een tevreden klant, hoor je over het algemeen weinig. Een ontevreden klant daarentegen … of je het nu eens bent met hem of niet.

Maar, laat het duidelijk zijn: de balans helt uiteindelijk toch wel duidelijk over naar de positieve kant. Dit jaar organiseer ik met evenveel geestdrift de tweede editie van m'n XtraLarge-beurs. En een heleboel andere leuke activiteiten, al moet ik die nog wel verzinnen.

Niet voor het geld. Rijk zal ik er zeker niet van worden. Voor het goede doel, als je wil. Ik zet me graag in voor andere mensen. Geniet ervan ze "blij" te maken. Ja, zo idealistisch ben ik nog. ;-)

Heb je een idee hoe? Laat het me gerust weten. Alle tips zijn welkom.

Zaterdag. Op weg naar de beurs. Zo zenuwachtig als iets. Wat er op zo'n momenten door je hoofd flitst! 'Hopelijk is er vannacht niet ingebroken. Even de radio checken. Toch geen ongelukken gebeurd? Wat als niet alle exposanten komen opdagen. En het publiek? Laten we hopen dat de 15.000 flyers hun werk hebben gedaan...'

De beurs opent haar deuren. De hal ziet er mooi uit. Netjes en strak. Brede gangpaden, mooie standen, verzorgde catering. Langzaam druppelen de mensen binnen.

De optredens zijn goed, de media-aandacht fantastisch. VTM maakt een reportage voor het zaterdagavondjournaal.

Zondag. Het journaal heeft zijn vruchten afgeworpen. We hebben 3 keer meer bezoekers dan zaterdag. Het is geen koppenlopen geblazen, maar wel gezellig druk.

Alles verloopt gesmeerd. Ik krijg complimenten over de piekfijne organisatie en het stipt opvolgen van het programma. De missverkiezing is een schot in de roos. De dames laten zien dat een maatje meer ook elegant, mooi en lenig kan betekenen. Dominique, de winnares doet zelfs een spagaat! VTM legt het vast op tape voor haar programma Splash. Het publiek is tevreden, de exposanten ook.

De inspanningen van de afgelopen weken hebben hun vruchten afgelegd. Mijn eerste beurs is een succes.

Bijna zover. Eindelijk! Nu nog enkele extra handen vinden om de laatste loodjes te helpen dragen. Ik moest hiervoor teren op de goede wil van mensen die ik kende, want personeel aanwerven kon ik me niet veroorloven. Bovendien kon ik ook geen vrijwilligers aanstellen –had iets te maken met de belastingen. Enkel familie in eerste lijn: ouders en kinderen dus. Als je weet dat onze ouders in de 80 zijn en mijn dochter net getrouwd was en op huwelijksreis …

Gelukkig konden we rekenen op mijn partners oudste zoon en z'n vriendin. Daarnaast kwam ook een vriend helpen die was aangesloten bij een vereniging die op de beurs stond. Legaal dus. Voor mij erg belangrijk. Want, al doen mensen het om jou een plezier te doen, je moet hen ook beschermen tegen onwettelijke praktijken ...

De standbouwer had het grondplan voor de beurs getekend, maar om alles in goede banen te leiden was het nodig om elke stand in de hal te af te lijnen. Mijn advies was om meetstokken te maken met krijt aan bevestigd. Zo konden we de hoeken aanduiden en hier en daar een lijn tekenen.

De mannen zagen het anders. Zij zouden alles afplakken met papieren plakbank. Dit betekende wel voortdurend door de knieën gaan, iets dat geen van beiden gewoon was. Snel berekend: 50 standen vermenigvuldigd met 4 hoeken, dat komt op 200 kniebuigingen. Wie doet beter? Ik hoef er wellicht niet bij te vertellen dat ze 's avonds kapot waren. Hun voeten, hun knieën, hun rug … alles deed pijn. En dat terwijl de zwaarste dagen nog moesten komen.

Het werd een korte nacht, met veel gewoel.

De laatste week voor de beurs was druk, om het met een eufemisme te zeggen. Er moesten nog 101 dingen geregeld worden. Verschillende standhouders belden of mailden me om te vragen of ze nog extra tafels konden huren. Anderen wilden nog snel een hotelletje in de buurt boeken. Iedereen had ineens nog een hoop vragen die moesten beantwoord worden. Met alle spanning en stress van dien. Ik dacht dan maar: elk probleem heeft een oplossing, heeft het probleem geen oplossing dan is het een feit.

Alsof ik nog niet genoeg aan m'n hoofd had, kreeg ik onrustbarende berichten te horen over mijn grootste standhouder: de hoofdredacteur van het tijdschrift Big is Beautiful. Het tijdschrift zou niet meer bestaan en de hoofdredacteur zou met de noorderzon vertrokken zijn. Ik probeerde hem te bellen: geen gehoor. Ik probeerde hem te mailen: geen antwoord. Ook de redactie reageerde niet. Ik heb op alle mogelijke manieren geprobeerd iets te weten te komen of iemand te pakken te krijgen. De stilte was oorverdovend.

Niet mijn beste moment. Ik was volledig in paniek. Hoe moest ik die stand opvullen? Wie zou hem vervangen in de jury van de schoonheidswedstrijd? De hoofdprijs hiervan was trouwens een fotoshoot in Big is Beautiful, dus die zou ook wegvallen. Ik kan je garanderen: het huilen stond me nader dan het lachen.

Twee dagen voor de beurs zou plaatsvinden, belt hij me plots op. Hij was ziek en z'n partner op reis. Een stand op de beurs zou niet lukken, maar zetelen in de jury wel. Ook de fotoshoot was geen probleem. Wat een opluchting!

Bleef ik natuurlijk met een grote leegte op de beurs zitten. Hoe moest ik die op zulke korte termijn opgevuld krijgen? Ik was aan het einde van m'n Latijn. Gelukkig kwam mijn man toen met een fantastische oplossing op de proppen. We zouden er een ontmoetingsplaats van maken. Tapijt op de grond en stoelen en tafels van de catering creëerden een ongedwongen plek. Leuk om van gedachten te wisselen, te onderhandelen of even te kunnen uitrusten. Een zoveelste obstakel overwonnen...

Nog 2 keer slapen.

Alsof de beurs nog niet voldoende organisatiedrukte met zich meebracht, kreeg ik op dinsdagavond telefoon van een mevrouw met de vraag of ik haar kon helpen. Ze had m'n flyer gevonden bij de kapper en kon wel wat hulp gebruiken bij het organiseren van een etentje zaterdagavond voor de leden van haar vereniging.

Toen ik haar vroeg wat ze in gedachten had en hoeveel het mocht kosten, kreeg ik geen concreet antwoord. Ze vertelde dat ze vorig jaar een stel had geboekt dat bekende Vlamingen imiteerde. Een schot in de roos, maar dit jaar wilde ze iets anders. Bovendien mocht het niet te duur zijn. Wat te duur dan was, daar had ik het raden naar. Nogal vervelend, want hoogst subjectief.

Ik moest dus op drie dagen tijd een zo goedkoop mogelijk programma in elkaar boksen, terwijl het pokkedruk was. Leve de uitdaging. Een erg uitgebreid adressenbestand had ik op dat moment nog niet, daarom dacht ik meteen aan "Better than Chocolate". Zij traden gratis op tijdens de beurs, waarom zou ik dan geen optreden regelen voor hen? Zo gezegd, zo gedaan. Enkele telefoontjes later was alles geregeld.

Wat bleek nu? Er moest nog een tweede act komen. Handen in het haar natuurlijk … Wie of wat? Zoek het maar uit, was het antwoord. Intussen was het vrijdagochtend. Nog maar eens m'n toevlucht gezocht tot het net. Ik wou geen zingende act, want die had ik al. Het programma moest een zeker evenwicht hebben, en gericht zijn naar een niet zo jong publiek. Mijn keuze viel op een tekenaar, meer bepaald een karikaturist. Hij bleek vrij te zijn en had er geen bezwaar tegen om naar Limburg te komen. Mijn tussenkomst zat erop.

Razend benieuwd was ik nadien. Zou het publiek mijn acts gesmaakt hebben? Was alles gesmeerd verlopen? Ik mocht gerust zijn. Bleek dat iedereen laaiend enthousiast was. De a-capellagroep had een staande ovatie gekregen en ook de karikaturist had veel succes. De organisatrice schreef me nadien: "Chapeau. Je hebt gezorgd voor een 'quality event'".

Een beurs is pas succesvol als er veel volk naartoe komt. En dat bereik je enkel als je initiatief op voorhand voldoende bekend is. Reclame maken was dus de boodschap. Gezien ik geen sponsors op de kop had weten te tikken, kwam ook dit onderdeel op mijn schouders terecht. Rekenen op mijn omgeving? Weet je, mijn man is een absolute schat, en hij steunt me volledig, maar flyers bussen en affiches ronddragen, dat is echt niks voor hem.

Dan maar in m'n eentje op pad. Ik moest 15.000 flyers en 500 affiches zien kwijt te geraken. Probleem was dat ik pas drie jaar in Zonhoven woonde en Limburg helemaal zo goed niet kende. Op het internet heb ik uitgezocht welke steden en straten ik zeker moest aandoen. En ik heb heel wat markten afgelopen.

De meeste reacties die ik kreeg waren heel leuk. Een enkele keer wierp een dame me een kwade, beledigde blik toe. Waar haalde ik het lef vandaan om haar een flyer te geven over een mode- en lifestylebeurs voor grote maten? Over het algemeen reageerde ik hierop door te zeggen dat in heel wat boetiekjes maat 42 al als een grote maat werd beschouwd. Meestal kreeg ik dan een wat toegeeflijker, bevestigend knikje.

Ik heb zowat 90% van alle cafés en restaurants in Limburg afgedweild. Of beter gezegd: 90% van alle toiletten van cafés en restaurants in Limburg. Want dat is vaak de plaats waar ik affiches mocht ophangen. Ik kan je vertellen dat ik heel wat trappen gedaan heb. Op de duur maakte ik er een sport van de wc's te quoteren. Waren ze toegankelijk voor rolstoelpatiënten? Was er voldoende licht? Hoe hygiënisch waren ze? Waren ze saai of net origineel en leuk?

Ik heb geen idee of ik voldoende mensen heb bereikt op deze manier, maar ik weet sindsdien alles over het sanitair in de Limburgse horeca. ;-)

Ik ben een pietje precies. Alles moet netjes gepland zijn. Ik hou van een strak programma dat geheel volgens mijn regels verloopt. Het positieve hiervan is dat je niet vaak voor een verrassing komt te staan. Het negatieve, dat je er heel wat tijd en voorbereiding insteekt. Zo was het ook met de animatie die ik wilde voorzien op de beurs.

Ik had contact met een zelfhulpgroep uit het Leuvense. Die groep had ook een bandje: Large Admitted. Leuke lui die zich inzetten voor mensen met een maatje meer en ook nog goed konden zingen … Ik bood hun een stand op de beurs aan en als tegenprestatie wilden ze graag een paar nummertjes zingen. Alles ging goed, tot een paar muzikanten ziek werden. Maar, met wat goede wil en improvisatie vonden we een oplossing. De zoveelste.

Daarnaast kwam ik op het internet een a-capellagroep op het spoor: 'Better than Chocolate' heette die. Wat een naam, wat een stemmen, wat een dames... Zoals de naam suggereert, hielden ze van chocolade. In die zin pasten ze perfect in de doelgroep van de beurs. Maar, voor niets gaat de zon op … Ik kon me hen niet veroorloven. Uiteindelijk vonden we een compromis: zij wilden gratis optreden als ik voor een leuke outfit zorgde. Ik nam contact op met A'part, de winkel uit Peer die de modeshows verzorgde, en kreeg hen zover om ook deze dames te kleden. Weer een zorg minder.

Verder kon ik ook rekenen op een vriendin van me die zelf in een bandje speelde samen met haar man en een paar goede vrienden. En voor de dode momenten had ik met radio Be One een ruilovereenkomst: zij maakten reclame voor mij en ik bezorgde hun een leuke promotiestand op mijn beurs.

Het programma begon zowaar te swingen. :-)

Tijdens de beurs zou er een doorlopende modeshow plaatsvinden. Een modewinkel uit Peer zorgde voor de kledij. Ik voor podium, licht en geluid. Drie van m'n kandidaat-missen zouden meelopen. Een hele verantwoordelijkheid. Het was immers hun taak om aan de bezoekers te laten zien dat je er ook met een maatje meer heel mooi en elegant kunt uitzien.

Mooi en elegant dus … Wat de kledij betrof, geen probleem, maar wat met haar en make-up? Ik ging op zoek naar een school die opleidingen organiseerde voor kapper en schoonheidsspecialist. Zij zou me wellicht kunnen helpen aan geschikt personeel. Zo geschiedde. De docenten waren superenthousiast over het initiatief. Ik zou hen later terugbellen, zodat ze het in tussentijd met de directie konden opnemen.

In juni kreeg ik uiteindelijk te horen dat ze het niet zagen zitten. De beurs was in september: het begin van het schooljaar en nieuwe leerlingen. Een spijtige zaak, want intussen was het te laat om een andere school te contacteren. Iedereen was met vakantie.

Paniek natuurlijk, want wie zou de modellen opmaken? De beurs stond of viel er mee. Op dat moment heb ik het echt moeilijk gehad. De negatieve gedachten tolden door m'n hoofd. Waarom zat alles plots tegen? De wil en inzet waren er, waarom werd ik dan zo tegengewerkt? Op beurzen in Nederland werden modellen altijd gratis opgemaakt. Waarom kon dit hier niet? Ik heb ontzettend veel geluk gehad dat mijn man mij altijd is blijven steunen. Hij heeft me meer dan eens bemoedigend toegesproken. Om maar te zeggen dat het pad van een ondernemer niet altijd over rozen gaat. ;-)

Nu, veel tijd om te treuren had ik niet. The show must go on, niet? Dus heb ik eind augustus ongeveer elke school in Limburg gecontacteerd. Tevergeefs. Uiteindelijk heb ik opnieuw contact genomen met de eerste school. Vier dagen voor de beurs kreeg ik tien namen door. Ik belde de meisjes op om een aantal afspraken te maken en ze beloofden om zondag stipt op tijd te zijn. Wist ik veel …

Mijn eerste zorg voor de missverkiezing was een goede jury te vinden. De juryleden moesten alleszins iets met 'een maatje meer' te maken hebben. Daarom dacht ik aan mijn Nederlandse collega Marion, die zelf de grotematenbeurs in Nederland organiseert. Ze bleek het een eer te vinden om in de jury te mogen zetelen. Dan wilde ik er nog iemand bij die verstand had van mode en iemand die iets wist over make-up. Ik overtuigde Bep, een kledingontwerpster van grote maten, om voorzitster van de jury te zijn. En m'n schoondochter, een schoonheidsspecialiste, zag het ook helemaal zitten.

Restte me -voor een goed evenwicht- enkel nog een man. Want uiteindelijk hebben zij toch vaak een iets andere kijk op vrouwelijk schoon. De hoofdredacteur van Big is Beautiful -die gratis reclame voor de beurs zou maken in z'n blad, en in ruil de grootste stand op de beurs zou krijgen- bracht wat 'balans' in de jury.

Daarna was het hoog tijd om de kandidates beter te leren kennen. Het leek me ook fijn mochten ze elkaar op voorhand ontmoeten. Dus probeerde ik een afspraak te maken om iedereen bij elkaar te krijgen. Dat is me uiteindelijk niet gelukt. Wie er niet bij kon zijn, ben ik nadien gaan opzoeken. Kwestie van het ijs te breken en hen het programma voor te stellen.

Hun eerste opdracht was een sponsor te zoeken. Bij voorkeur een kledingzaak die voor de nodige outfits tijdens de verkiezing zou zorgen. De avond zelf zou uit drie rondes bestaan. Een eerste voorstelronde, een tweede creatieve ronde en een derde ronde waarin ze in avondkledij de catwalk op moesten. Tot slot was er nog een vragenronde van de jury.

Dit alles moest natuurlijk in goede banen geleid worden door een presentator. Ik heb even op het internet rondgeneusd, maar jammer genoeg lagen de prijzen veel te hoog. Dit terwijl het me al bloed, zweet en tranen kostte om een mooi prijzenpakket voor elke deelneemster te voorzien. Ook dit zou dus op mijn schouders terechtkomen. De voorbereiding en presentatie van deze verkiezing waren voor mij wellicht nog erger dan voor de misskandidaten!

Een beurs organiseren kost geld. Je moet reclame maken en je hebt affiches en flyers nodig. Ik hoopte en rekende er dan ook op een aantal sponsors te kunnen vinden. Meer dan honderd brieven en mails gingen de deur uit. Helaas kreeg ik enkel negatieve antwoorden. Begrijp me niet verkeerd, iedereen vond het een prachtig initiatief, maar … het paste niet in hun programma of ze hadden zich al geëngageerd in andere projecten … Je kan je niet voorstellen hoeveel uitvluchten ik te horen kreeg.

Intussen bleek ook dat, wat oorspronkelijk m'n grootste troef was, zich tegen me begon te keren. In het begin kreeg ik immers veel enthousiaste reacties, net omdat zo'n grotematenbeurs in België onbekend was. Maar nadien bleek dat ook de reden waarom tal van bedrijven aarzelden om met me in zee te gaan. Zelfs die winkels die me hadden verzekerd graag te willen meewerken, kwamen terug op hun beslissing. Ze hadden intussen bij collega's geïnformeerd, en toen duidelijk werd dat die niet deelnamen, vonden ze het risico te groot.

Dat was een serieuze streep door mijn rekening, letterlijk en figuurlijk. Het raakte me ook. Ik geloofde zelf heel erg in wat ik deed, en dan komt zo'n gebrek aan enthousiasme hard aan. Maar ik liet me niet kennen. Ik bleef verwoed doorgaan met mensen te bellen en langs te gaan. Ik moest en zou voldoende standhouders overtuigen om mijn beurs vol te krijgen.

En blijkbaar beschik ik over redelijk wat overredingskracht. De winkels die in het begin hadden toegezegd maar dan waren beginnen twijfelen, besloten uiteindelijk toch deel te nemen. Meer nog. Ik slaagde er zelfs in voldoende kandidaten te vinden voor een missverkiezing. Nu kwam het er enkel nog op neer een leuk programma uit te dokteren voor de wedstrijd ...

Een eigen bedrijfje, dat verdient een naam, maar welke? "Chapeau" vond ik leuk, maar je moet natuurlijk oppassen dat je geen naam gebruikt die 'gedeponeerd' is. Na wat opzoekwerk stelde ik vast dat Chapeau al verschillende keren bestond. Ik heb er dan maar Chapeau Quality Events van gemaakt. Het logo was snel gevonden: een hoge hoed. En eens je een logo hebt, dan kan je beginnen met je briefpapier te ontwerpen en een lay-out te kiezen voor facturen en bestelbons.

Nu m'n bedrijf als het ware een identiteit had, was ik klaar om m'n eerste event te organiseren: een beurs voor grote maten … Omdat hier zoveel bij komt kijken, besliste ik samen met m'n man een draaiboek te maken. Een soort van leidraad, als je wil. We noteerden deadlines, wie moest gecontacteerd worden, waar we welke informatie konden vinden, wat belangrijk was enz. Het werd een echt naslagwerk. In totaal zeker 20 pagina’s broodnodige informatie.

Hierna begon het 'echte werk'. Ik contacteerde winkels in m'n omgeving. De respons die ik kreeg was overweldigend. Het klinkt misschien raar, maar een beurs voor grote maten kenden ze in België niet. Ze stonden open voor het idee en wilden heel graag meewerken. Aangemoedigd door hun enthousiasme contacteerde ik ook de exposanten van de grotematenbeurs in Nederland. Ook van hen kreeg ik positieve reacties. De eerste inschrijvingsformulieren kwamen binnen. Ik voelde me zelfzeker en sterk: het zou lukken!

Ik ging dus ondernemer worden. Alleen, hoe begin je daaraan?

De voorbereiding:

Eerst heb ik wat rondgesurfd op het internet. Daar vond ik een interessante brochure op de site van het Ministerie van Economische zaken. Er staat onder meer in aan welke eisen je moet voldoen om zelfstandige te mogen worden. Bleek dat ik met mijn diploma en achtergrond een eigen zaak mocht opstarten. Toch heb ik nog een cursus bedrijfsbeheer gevolgd. Ik zat zelf nog met een aantal vragen dat ik beantwoord wilde zien. En mijn man, die Nederlander is, vond de cursus ook wel interessant. Zo stak hij ook iets op van de Belgische wetgeving.

Zo gezegd, zo gedaan. We besloten de versnelde versie te nemen. Niet te onderschatten: drie avonden per week. Het was winter, vroeg donker … Maar wie A zegt, moet B zeggen. Met 27 startten we de cursus. We werden eerst wat vreemd bekeken. Je zag onze medeleerlingen denken: "Wat doen die oudjes hier?". Maar al snel werden we beschouwd als de "mama en papa" van de klas. We gaven uitleg waar nodig en keken taken na. Leuk!

Uiteindelijk zijn we met z'n twaalven overgebleven. Niet zo verwonderlijk, want inhoudelijk was de cursus niet van de poes. Je krijgt een inleiding in commercieel beleid, financieel beleid, recht, wetgeving, administratie en boekhouden. Daarnaast moet je ook nog een bedrijfsplan opstellen om te zien of je droom kans op slagen heeft. De docenten waren heel streng en sceptisch. Ze laten je verstaan dat je zelden iets unieks opricht, dat een hoop mensen je zijn voorgegaan en dat er bitter weinig in hun opzet zijn geslaagd. Maar dat was buiten mij gerekend. Op dat vlak heb ik wel wat pitbullallures. ;-) Ik bijt me in iets vast en ga ervoor. Met resultaat. Ik had op m'n eindrapport 83.67 %.

Enkele concrete stappen:

Nu ik m'n diploma op zak had, moest ik een aantal concrete stappen ondernemen.

• Ik moest beslissen of ik een eenmanszaak, een BVBA, of een NV wilde oprichten. Ze zijn alle drie verschillend en hebben alle drie hun voor- en nadelen. Goed nadenken is de boodschap. Uiteindelijk opteerde ik voor een eenmanszaak.
• Ik werd lid van Unizo. Als starter kan je bij hen terecht voor ondersteuning. Via Unizo vroeg ik een ondernemersnummer aan (BTW-nummer, kostprijs 70 euro).
• Daarna heb ik me bij een Sociaal verzekeringsfonds aangesloten. Dit fonds zorgt ervoor dat je de documenten krijgt die je bij je ziekenfonds moet inleveren. Bovendien brengt het alles in orde bij het Rijksinstituut voor de Sociale Verzekeringen der Zelfstandigen. Ik lichtte ook het ziekenfonds in.
• Tot slot vroeg ik ook bij de gemeente de nodige vergunningen aan. Ik opende een rekening bij de bank en ik bracht de verzekering op de hoogte.

En dat was nog maar het begin …

Later meer!

Ik ben in 1956 geboren onder de dampen van de suikerfabriek in Tienen. Op mijn 9de zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Ik ging mee met m'n moeder naar Zaventem, waar wij een nieuw leven begonnen. Een hele verandering was dat. Ik sprak plat Tiens. Erg ongewoon, zo bleek. De kinderen van mijn klas dachten dat ik Duits sprak met al het 'ich en dich' … Maar een kind is flexibel. Ik paste me aan, kreeg leuke vriendinnetjes en voelde me snel thuis tussen de vliegtuigen.

Onmiddellijk na het atheneum vond ik een job bij een bedrijfje in Etterbeek waar ik de enige was die Nederlands sprak. Ik kwam ’s avonds vaak in tranen thuis omdat ik meer dan de helft niet snapte van wat ze daar allemaal vertelden. Toch hield ik vol. Uiteindelijk heb ik er ongeveer twee jaar gewerkt.

Na twee andere jobs kwam ik bij een bedrijf terecht waar ik meer dan 20 jaar ben gebleven. Ik startte er als commerciële secretaresse, ben doorgegroeid naar de boekhouding, heb er de dienst informatica opgericht en beheerde er het volledige personeelsbestand. Een hele verantwoordelijkheid. Toen het bedrijf werd overgenomen door Amerikanen, veranderde de sfeer zo erg, dat ik me er niet meer lekker voelde. Ik ben zelf vertrokken.

Omdat niksdoen niet in mijn aard ligt, heb ik vervolgens samen met een aantal andere mensen een bedrijfje opgericht op de luchthaven. Toen dit project afgewerkt was, maakte ik een zoveelste verandering in mijn leven mee … Ik was verliefd. Op een Nederlander. Na een aantal maanden in Nederland te hebben gewoond, zijn we naar Zonhoven getrokken. We hebben samen een huis gekocht en zijn getrouwd. Ik ben nog maar 'ns op zoek gegaan naar een job en kwam zo -op m'n 49ste- terecht bij een vakbond. Iets meer dan een jaar heb ik er gewerkt.

Vijftig worden betekende een mijlpaal in m'n leven. Ik heb dan ook de tijd genomen om me te bezinnen over wat ik echt wou. Lang heb ik er niet moeten over nadenken. Ik wilde zelfstandige worden en startte een evenementenbureau. Ik ben altijd een organisator geweest, dus waarom niet 'om den brode'?

M'n omgeving verklaarde me gek. Op je vijftigste begin je af te bouwen, luidde het. Anderen misschien, maar ik dus niet. Ik begon met iets op te bouwen. Ik ging ervoor. En ik ga er sindsdien nog elke dag voor. Daar getuigt deze blog van. Het treft dus dat ik net deze week start. De week van de ondernemer. Ik had het zelf niet mooier kunnen bedenken ...