Medisch secretaresse Evi vertelt ...

Dit is mijn laatste bijdrage en ik vind het ontzettend moeilijk om deze te schrijven, want ik zal het bloggen missen. Hier gaan we dan. Deze laatste keer wil ik het nog even hebben over mijn toekomstplannen.

Mijn vriend en ik dromen ervan om samen een oude hoeve of boerderij op te knappen. We wonen nu een jaar op een appartement en willen toch graag wat meer ruimte en een tuin. Er zijn nog geen concrete plannen maar we kijken wel al rond om inspiratie op te doen.

In de toekomst wil ik ook graag mijn eigen praktijk opstarten om mensen te helpen via natuurlijke methoden hun immuunsysteem te versterken. Ik heb zelf ondervonden hoe deze methoden je kunnen helpen en wil die kennis delen met anderen. In mijn praktijk zou ik focussen op een gezonde voeding, voedingsupplementen, gesprekstherapie, relaxatieoefeningen, kruiden, Bachbloesemremedies, reflexologie en massage.

Mijn vriend heeft net de bvba Adviesto opgericht en heeft daarmee zijn droom gedeeltelijk waargemaakt: hij werkt nu als financieel raadgever in bijberoep. Eigenlijk zou hij hiervan nog graag zijn hoofdberoep maken.

Zo, dat was het. Ik wil jullie bedanken voor de vele toffe en hartverwarmende reacties die ik kreeg op deze joblog. En ik zeg geen vaarwel maar… tot ziens. Want ik wil ooit nog eens jobloggen. Niet meer als ’Medisch secretaresse Evi’ maar als ‘Gezondheidsconsulente Evi’. :-)

Enkele weken geleden vroeg mijn werkgever me hoe ik me voelde in mijn job. Wat een rare vraag, dacht ik bij mezelf. Ik antwoordde dat ik het werk ondertussen gewoon ben -ik ben hier nu al 10 maanden- en vroeg waarom hij dat wilde weten. Hij zei dat hij het vreemd vond dat ik nog een opleiding volgde als gezondheidsconsulent en vroeg zich af wat ik na die opleiding zou gaan doen.

Tja, wat moest ik daarop zeggen? Ik volg de opleiding momenteel uit interesse maar wil er natuurlijk ooit wel iets concreets mee aanvangen. Ik ben hierover van bij het begin eerlijk geweest door de opleiding in mijn cv te vermelden toen ik solliciteerde voor deze job. Zijn vraag zat me dus een beetje dwars. Ik werd er onzeker van: is hij misschien niet tevreden over mij, voldoe ik niet aan de verwachtingen of zijn er plannen om mij te ontslaan?

Een tijdje terug was er al eens onenigheid in verband met de aanvraag voor mijn educatief verlof. Ik heb recht op 100 uur tijdens het schooljaar maar ik vreesde dat de dokters daar geen voorstander van zouden zijn. Als ik er niet ben, is er immers niemand om de telefoons te beantwoorden en komt die taak op hun schouders terecht. Daarom wachtte ik met mijn aanvraag tot na mijn proefperiode maar toen bleek dat ik te laat was. Resultaat: dit jaar heb ik geen educatief verlof.

Nochtans had ik het goed kunnen gebruiken. Het is niet altijd gemakkelijk om een voltijdse job te combineren met een opleiding én het huishouden. Gelukkig steekt mijn vriend ook graag de handen uit de mouwen. Zo slagen we er in de zondag vrij te houden voor ‘quality time’ met elkaar.

Het voorbije weekend trok ik er drie dagen tussenuit samen met mijn vriend, mijn ouders en de rest van de familie. Het was het vierde jaar op rij dat we in mei een weekendje weg gingen.

De voorbije jaren kozen we voor een verblijf in een domein met een subtropisch zwembad. Maar omdat ik het zonde vond om binnen te zitten als het buiten mooi weer was, kozen we dit jaar voor iets helemaal anders: een gezellig, comfortabel en rustig gelegen vakantiehuisje midden in de bossen!

Thuis zocht ik wat informatie op over wat we er zoal konden doen. De eerste dag bezochten we een speeltuin met een sprookjesbos en genoten we van een lekkere barbecue. De dag daarna regende het dus gingen we zwemmen in het zwembad in de dichtstbijzijnde stad. Na onze zwempartij bleek de hemel helemaal opgeklaard waardoor we nog een mooie stadswandeling konden maken. 's Avonds aten we frietjes met zelfgemaakt stoofvlees en op de laatste dag deden we een stevige boswandeling.

Hoewel we allemaal erg genoten, was het niet gemakkelijk om met het hele gezin op uitstap te zijn. Op zulke momenten valt het immers pas echt op dat er iemand ontbreekt: mijn grote zus. Twee jaar geleden is ze overleden en er zal altijd een leegte blijven die niemand kan opvullen. Gelukkig kunnen we bij elkaar terecht met ons verdriet…

Zoals ik eerder al zei, volg ik momenteel een opleiding als gezondheidsconsulente. Het tweede jaar van deze vierjarige opleiding is zo goed als achter de rug en ik heb nog geen moment spijt gehad van mijn keuze. Bachbloesemremedies, zuiveringskuren, relaxatietherapieën en voedingsleer zijn maar enkele voorbeelden van vakken die al aan bod kwamen.

In de volksmond worden deze therapieën en remedies ook wel eens ‘alternatieve geneeswijzen’ genoemd maar onze school staat eigenlijk niet achter die term. Ze is van mening dat er geen alternatief bestaat voor de reguliere geneeskunde en dat de ‘alternatieve geneeswijzen’ er alleen een aanvulling op zijn. Daarom spreekt ze liever van ‘complementaire methoden’.

In deze methoden staat niet de ziekte, maar wel de zieke centraal. Het is een ‘holistische’ benadering waarbij aandacht wordt besteed aan de levenswijze en de emoties van de patiënt. Ook preventie speelt een belangrijke rol: mensen leren welk voedsel gezond of ongezond is, hoe ze zich kunnen ontspannen ondanks een druk werkschema en hoe ze op een gezonde manier kunnen omgaan met tegenslagen. Dat is belangrijk want het voorkomen van ziekten is nog altijd beter dan ze te genezen.

Ik kijk al uit naar volgend schooljaar. Dan komen methoden als kruidenleer, reflexologie en ontspanningsmassage aan bod. Als je meer wilt weten over deze opleiding, neem dan een kijkje op www.levensschool.be .

Wauw, ik vind het echt tof om joblogger te zijn. Het vraagt helemaal niet zo veel tijd en mits een beetje planning is het perfect mogelijk om mijn bijdragen tijdig aan de moderator te bezorgen. Die leest de teksten na, corrigeert ze en plaatst er een passende foto bij. Bedankt hiervoor! Maar ik wil ook de lezers bedanken voor de leuke reacties die ik al gekregen heb. Het is echt een plezier om feedback te krijgen van jullie.

Zelf ben ik altijd een trouwe lezer geweest van de joblog en ik vraag me soms af hoe het vandaag gaat met de vorige bloggers. Met de startende ondernemer Marleen en haar evenementenbureau bijvoorbeeld? Of met werkzoekende Liesbeth. Heeft zij intussen een leuke job gevonden? Het verhaal van bibliotheekassistente Mart vond ik erg prettig om te lezen omwille van haar sprekende citaten. En mijn voorganger, adviseur Luc, schreef zeer boeiende en herkenbare teksten: mijn vriend is immers ook financieel adviseur.

Ik vind het altijd interessant om te weten waarom mensen kiezen voor een bepaalde job en of ze soms spijt krijgen van die keuze. Daarom deze oproep aan alle lezers en de vorige jobloggers: laat van jullie horen!

Neem gerust ook eens een kijkje op mijn webstek: www.everyoneweb.com/gezondheidsconsulent

Het is niet altijd fijn om de telefoon te beantwoorden in een dokterspraktijk. Een telefoongesprek zoals hieronder voer ik bijvoorbeeld meerdere keren per dag.

‘Goedemorgen. Met Evi van de huisartsenpraktijk.’
‘Ja ik moét een afspraak hebben bij dokter K.’
‘Goed. Volgens zijn agenda kan dat om 14u00.’
‘Zo laat?! Kan dat niet eerder?’
‘Nee, de eerst mogelijke afspraak is om 14u00. Mag ik u opschrijven?’
‘Mja, als het echt niet anders kan, dan moet het maar om 14u00…’

In zulke situaties doe ik altijd mijn best om vriendelijk te blijven maar soms moet ik echt op mijn tong bijten. Ergens kan ik de houding van die patiënten begrijpen: als je je niet goed voelt, ben je makkelijker kortaf omdat je zo snel mogelijk een dokter wil zien. Maar soms is het alsof ze niet begrijpen dat ik de afspraken enkel vastleg en dat ik geen vat heb op de volgorde ervan. Bij deze wil ik iedereen verzekeren dat ik altijd -en ik denk dat ik nu in naam van alle secretaresses spreek- alles doe wat binnen mijn mogelijkheden ligt om iedereen zo snel mogelijk verder te helpen.

Gelukkig zijn er ook zeer vriendelijke patiënten. Die maken dan weer mijn hele dag goed! :-)

In mijn vorige job had ik vier toffe collega’s: we wisten heel wat van elkaar, kochten cadeautjes voor elkaars verjaardag en spraken regelmatig af buiten de werkuren. We werkten hard en de appreciatie die ik misschien niet altijd kreeg van mijn baas, kreeg ik wel van hen. Zelfs nu ik al tien maanden een andere job heb, houden we nog contact.

In mijn huidige job is dat wel even anders. Ik heb nu géén collega’s en dat vind ik echt jammer want… alleen is maar alleen. Ik kan nooit eens wat zeggen tegen iemand of raad vragen bij een bepaald probleem. Ook een taak doorgeven als het nodig is of een gezellige babbel slaan tijdens de pauze zitten er niet in.

Om toch wat leven in de brouwerij te brengen, laat ik altijd wat muziek spelen op de achtergrond -Radio 2 is mijn favoriete zender- en tijdens de middagpauze houdt het tijdschrift ‘Libelle’ me gezelschap. Behalve als het mooi weer is, dan maak ik graag een wandeling.

Soms heb ik het écht nodig om ’s middags even de benen te strekken want uiteindelijk zit ik een ganse dag achter een pc in een ruimte waar weinig of geen daglicht binnenkomt. Op het einde van de werkweek heb ik daardoor dikwijls pijn in mijn nek en schouders. Thuis probeer ik daarom zo weinig mogelijk achter mijn computer te kruipen.

Tja, ik moet eerlijk toegeven dat ik soms twijfel aan de keuze van mijn beroep: de hele dag stilzitten aan een bureau is misschien toch niets voor mij…

Bij mijn eerste werkgever -waar ik het op het einde van mijn vorige bijdrage over had- werkte ik drie jaar. Nu werk ik al tien maanden in een andere praktijk waar vier huisartsen hun kabinet hebben. Een werkdag als medisch secretaresse in zo’n praktijk ziet er ongeveer zo uit…

’s Morgens beluister ik de achtergelaten boodschappen op het antwoordapparaat en schakel het daarna uit. Zo kunnen de telefoontjes opnieuw binnenstromen. De patiënten bellen om allerlei redenen: om een afspraak te maken, om inlichtingen in te winnen of om de uitslag van een onderzoek op te vragen.

Tussendoor controleer ik of alles in orde is in de dokterskabinetten: ik maak de vuilbakken leeg en steriliseer het doktersmateriaal. Daarna ruim ik de wachtzalen op: ik leg de tijdschriften en folders op stapeltjes en raap het speelgoed samen waarmee de kinderen de dag voordien gespeeld hebben. Ik controleer ook altijd even of er nog toiletpapier hangt in de toiletten.

Eenmaal per week poets ik de kabinetten en de wachtzalen. Omdat daar heel wat tijd in kruipt -er zijn vier kabinetten en twee wachtzalen- kan dat alleen als er geen patiënten zijn. In het begin was het zoeken naar een geschikt moment voor dit karwei maar intussen weet ik wanneer dit het beste past in het werkschema.

De patiënten komen meestal op afspraak. Anders bestaat de kans dat ze een tijd moeten wachten. De afspraken worden gemaakt via een speciaal systeem: patiënten kunnen zelf via internet hun afspraak ingeven. Het is een zeer gebruiksvriendelijk en overzichtelijk systeem. Helemaal anders dan bij mijn vorige werkgever, waar alle afspraken -voor zes verschillende dokters!- met de hand door elkaar werden genoteerd in één grote agenda. Dat zorgde soms voor de nodige verwarring vooral wanneer iemands handschrift onleesbaar was of er veel doorhalingen stonden op één pagina.

Als de consultaties van voormiddag erop zitten, doen de dokters hun huisbezoeken terwijl ik opnieuw mijn ronde doe in de kabinetten, de wachtzalen en de toiletten. Als alles klaar is voor de patiënten die in de namiddag komen, neem ik een uurtje middagpauze.

In de namiddag is het meestal rustiger en komen er minder telefoontjes binnen. Van die gelegenheid maak ik dan gebruik om de medische verslagen te klasseren. Zo, ik hoop dat jullie nu een beetje een beeld hebben van wat de taken van een medisch secretaresse zoal kunnen zijn…

Zoals ik vorige keer al schreef, besloot ik om na twee jaar hogeschool te stoppen met studeren. Ik schreef me in bij verschillende uitzendkantoren en speurde naar leuke vacatures in kranten, op teletekst en het internet. Ik stuurde heel wat sollicitatiebrieven maar jammer genoeg kreeg ik meestal het negatieve antwoord: ‘u werd niet weerhouden voor deze functie’. En de keren dat ik wél op sollicitatiegesprek mocht, liep het mis omdat ik te weinig ervaring had.

Niet werken én niet studeren leek in het begin net vakantie. Maar na enkele weken was ik het thuiszitten echt beu! In afwachting van een job ging ik dan maar op zoek naar toffe cursussen. Ik moest echter vaststellen dat de meeste opleidingen pas in september startten… en het was nog maar februari. Tot ik ging kijken op de website van VDAB en zag dat je daar niet alleen vacatures vond maar ook opleidingen met veelvuldige instapmogelijkheden.

Nadat ik eerst een infosessie bijwoonde, schreef ik me in voor de opleiding ‘Algemeen bediende’ en enkele weken later kon ik starten. De opleiding zou zes maanden duren en de lessen gingen elke werkdag door van 8u15 tot 16u30. In september -de opleiding bij VDAB was toen bijna achter de rug- startte ik met avondlessen ‘Medisch secretariaat’.

Toen ik op een dag in één van de leslokalen van VDAB een vacature voor een stage in een dokterspraktijk zag, liet ik die kans niet liggen. Ik nam contact op, verstuurde mijn cv en na een gesprek mocht ik mijn stagecontract gaan ondertekenen. Na vier weken werd ik positief geëvalueerd en besliste de werkgever dat ik mocht blijven. Mijn taken: uittypen van medische verslagen, klasseren van dossiers en patiëntenonthaal. En dat allemaal in een drukke praktijk met vijf specialisten! Ik was dolgelukkig…

Toen ik nog een klein Evi’tje was, kreeg ik op een dag van de juf de opdracht om een tekening te maken van wat ik later wilde worden. Ik tekende een postbode die al fietsend brieven aan de mensen bezorgde. Dat leek me op het eerste gezicht wel wat. Maar toen ik er dieper over nadacht, zag ik ook de minder fijne kanten: dagelijks héél vroeg uit de veren, in alle weersomstandigheden op de fiets…

In het middelbaar koos ik uiteindelijk voor de richting ‘Secretariaat-Talen’. Mijn punten waren echter niet altijd even schitterend, vooral voor de vakken die me minder boeiden zoals geschiedenis, aardrijkskunde en chemie. De vraag wat ik later wilde worden, bleef me achtervolgen. Zeker wanneer het erop aan kwam een hogere studie te kiezen.

Omdat ik altijd al geïnteresseerd was in alles wat met gezondheid te maken had, startte ik aan de hogeschool met de opleiding ‘Medisch Secretariaat’. De leerstof bleek echter van een veel hoger niveau dan in het middelbaar en op het einde van het eerste jaar had ik vier herexamens. Ik slaagde niet en ik twijfelde eraan of ik het jaar zou overdoen. Ik wist immers dat ik mijn uiterste best had gedaan. Misschien zou ik volgende keer wel slagen -te meer omdat ik nu twee vrijstellingen had- maar daarna volgde nog een tweede en een derde jaar!

Ik besloot dan maar om iets anders te studeren dat met gezondheid te maken had: ergotherapie. Mensen begeleiden bij hun herstel na een ongeval of ziekte trok mij erg aan maar… het schooljaar was nog maar net gestart toen ik onverwachts mijn schoonbroer verloor. Ik ging nog wel naar de les maar kon me niet meer concentreren en besefte na een tijdje dat ook deze richting niet voor mij weggelegd was. Op dat moment stopte ik met studeren en ging ik op zoek naar een job.

Eigenlijk is het altijd een stiekeme droom geweest van mij om te schrijven -ik heb er zelfs even aan gedacht om journalistiek te studeren- en met deze blog kan ik die droom een beetje waarmaken. Ik vind het ook een mooie gelegenheid om mensen iets bij te brengen. Over onze gezondheid bijvoorbeeld. Want, zoals ik al schreef, volg ik momenteel de opleiding gezondheidsconsulente. Ik zit nu in het tweede jaar.

‘Een opleiding als wat... ?’ hoor ik je denken. Ik leg het even uit. Als gezondheidsconsulente leer je via natuurlijke methoden -zoals een juiste voeding, het gebruik van kruiden en bachbloesems, reflexologie en massage- het zelfherstellend mechanisme van de mens versterken. Eens je afgestudeerd bent, kan je aan de slag in een (groeps)praktijk, een kuurhuis of gezondheidscentrum. Je kan ook lezingen en cursussen verzorgen voor patiëntenorganisaties, zelfhulpgroepen en bedrijven die op zoek zijn naar professioneel geschoolde sprekers.

Naast werken en studeren, hou ik ervan om samen met mijn vriend te genieten van de leuke dingen in het leven. Zo ga ik graag wandelen in de natuur. Dankzij haar schoonheid, geluiden en geuren kom ik helemaal tot rust. Ook een concert -liefst met Nederlandstalige nummers- of een avondje in een cultureel centrum kunnen me boeien. Laatst zag ik An Nelissen, Els De Schepper en Nigel Williams aan het werk!

Verder verwen ik mijn smaakpapillen graag met een lekker etentje en een glas wijn. En wat ik helemaal zalig vind, is een dag herbronnen in een kuurcentrum: opwarmen in de jacuzzi, zweten in de sauna, afkoelen in de buitenlucht, stomen in de hamam en genieten van een goed boek in de relaxruimte. Nadien ben ik volledig ontspannen en ik voel me als herboren…

Hallo, mijn naam is Evi. Ik stel me even voor. Laat me beginnen bij het begin…

Een ooievaar dropte me 26 jaar geleden in een tof en warm gezin. Ik had samen met mijn twee oudere zussen een fijne onbezorgde jeugd. Studeren was echter niet mijn favoriete bezigheid en na mijn humaniora en twee jaar hogeschool had ik er genoeg van. Ik ging ik op zoek naar een toffe job waarin ik me goed kon voelen, open kon bloeien en al mijn capaciteiten optimaal kon gebruiken. Ik verstuurde ettelijke sollicitatiebrieven en mocht regelmatig op gesprek maar kreeg overal te horen dat ik 'geen ervaring had'. Daarin hadden ze natuurlijk gelijk maar hoe kon ik ervaring opdoen als niemand mij de kans hiertoe gaf?

Om wat sterker te staan op de arbeidsmarkt volgde ik een opleiding algemeen bediende bij VDAB én startte ik met avondlessen in de medische administratie. Via een stage kwam ik bij een orthopedistenpraktijk terecht waar ik drie jaar werkte. Toen was het tijd om andere horizonten te verkennen.

In september 2007 begon ik aan een opleiding gezondheidsconsulente. Dat is een vierjarige opleiding waarin je leert hoe je met natuurlijke methoden het menselijk immuunsysteem kan versterken. Ik zocht ook een nieuwe job en dat lukte. Ik werk nu al tien maanden als medisch secretaresse in een huisartsenpraktijk. Dat wil zeggen dat ik er de telefoons beantwoord, de verslagen klasseer en de dokterkabinetten en de wachtzaal in orde breng.

Verder deel ik mijn leven met mijn lieve vriend Tom. We wonen nu één jaar samen in een fijn appartement.