Flexibiliteit
Het weekend aan zee was, in één woord: fantastisch! We hadden ongelofelijk mooi weer, een goede B&B en lekker eten. Ideaal om de batterijen op te laden.
Onze trip was tot in de puntjes voorbereid. Dat is blijven hangen uit mijn vorige job: ik heb toerisme gestudeerd en was een aantal jaren werkzaam in de sector. Het werk heb ik altijd met hart en ziel gedaan, maar jammer genoeg kreeg ik na 11 september 2001 mijn ontslag. Het plezier dat ik toen beleefde aan het organiseren van reizen voor klanten, haal ik nu uit de organisatie van trips voor onszelf.
Het regelen van ‘een weekend’ begint voor mij altijd met het vragen van vakantie op het werk. Want voor mijn echtgenoot valt het weekend niet noodzakelijk op zaterdag en zondag. Dat komt omdat hij in een 4-ploegensysteem werkt. Na een periode van 7 dagen werken heeft hij telkens een aantal dagen vrij. Die vallen dikwijls in de week. Vakantie vragen is niet altijd makkelijk. Ik heb namelijk veel collega’s met kinderen, waardoor iedereen er in dezelfde periode tussenuit wil. Er wordt van mij op dat vlak dus best wat flexibiliteit gevraagd.
Maar niet alleen op het werk wordt flexibiliteit gevraagd. Ook de crèche van onze jongste verwacht heel wat soepelheid. Zo vernamen we pas in april dat ze, in plaats van ‘s zomers twee weken te sluiten, slechts één week zouden sluiten. Verder gingen ze met beperkte openingsuren werken. Dan moet je als ouder een oplossing uit je mouw zien te schudden. Soms lijkt het erop dat wordt verwacht van ouders dat ze een hele batterij reserve-oppassers hebben klaarstaan. Alsof je die zomaar van straat kan plukken. Gelukkig kon ik met mijn werkgever nog iets regelen.
Ook als de kinderen ziek zijn, moeten we een alternatief zoeken. Jammer genoeg lukt dat niet altijd. Zo heb ik vorig schooljaar mijn dochter eens naar school gestuurd terwijl ze eigenlijk ziek was. Ze had geen koorts, maar toch. De ganse dag heb ik me afgevraagd of de school me zou bellen, en of mijn dochter wel oké was. Toen ik haar ’s avonds vroeg hoe het gegaan was, zei ze dat de juffrouw gezegd had dat zieke kindjes thuis moeten blijven. Bij hun mama. Slik. Daar heb ik me een ganse week schuldig over gevoeld.
In de crèche zeggen ze me dikwijls dat de meeste mama’s parttime werken.
Of ze wijzen me erop dat andere kindjes veel vroeger opgehaald worden
dan de onze. Dat kan ik, gezien ik werk tot 16h30 en dan nog
naar huis pendel, niet. Soms vraag ik me af: zou het niet makkelijker zijn als ik gewoon thuis bleef? Maar een tel later besef ik dat ik geen geboren huisvrouw ben, en deze periode van voorbijgaande aard is...
Vorige post: Een weekend met z’n twee
Volgende post: Werken op een klantendienst
Hallo Radhika,
ik wil je even een hart onder de riem steken, je bent zeker niet alleen in deze situatie. Ook ik heb 2 kinderen die naar de opvang moeten gaan en waar het ook een gepuzzel is geweest in de grote vakantie voor opvang.
Thuisblijven is de oplossing? Voor mij niet. Ik zou supergefrustreerd rondlopen en dit uitwerken op iedereen. :-) Laat mij maar werken.
En zo heeft iedereen zijn mening klaar.
Doe gewoon wat jij denkt dat het beste is.
Succes.
Annick