Management-assistant Annika vertelt ...

De maand is voorbij en dit is mijn laatste tekst. Ik had er gerust nog even mee kunnen doorgaan, maar het is tijd om iemand anders aan het woord te laten. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mijn blog te lezen en dat jullie een goed beeld hebben gekregen over hoe fijn het kan zijn om twee jobs te combineren.

De twijfels die ik eerder had over het houden van mijn tweede job, zijn intussen helemaal verdwenen. Ik heb alle voor- en nadelen goed overwogen en heb besloten beide jobs te blijven combineren. Uiteraard heeft het financiële aspect meegespeeld in mijn beslissing, maar dat was zeker niet de enige reden. Ik hou ook van de uitdagingen en de verantwoordelijkheden in beide bedrijven. En niet te onderschatten: op beide plaatsen maak ik deel uit van een heel leuk team! Die sociale contacten zou ik heel moeilijk kunnen missen.

Vandaag kan ik zeggen dat alles in mijn leven helemaal in de plooi is gevallen, zowel privé als professioneel. Ik ben gelukkig en kijk met een gerust hart naar de toekomst. :-)

De maand is bijna om maar het laatste weekend is er toch echt eentje om naar uit te kijken. Om te beginnen is het een extra lang weekend, want ik heb vrijdag een dagje verlof genomen. Dan ga ik, zoals beloofd, met mijn zoon naar een pretpark.

De rest van het weekend staat in het teken van een gehoorzaamheidswedstrijd op de hondenschool.
Vrijdagavond gaat de ‘brevetproef’ door. Tijdens deze proef moet je bewijzen dat je hond de basistechnieken van gehoorzaamheid onder de knie heeft. Pas als je hierin slaagt, mag je deelnemen aan de eigenlijke wedstrijd. De spanning hier in huis is nu al merkbaar, dat kan je je wel inbeelden. ;-)

Vorige week hielden we alvast een proefwedstrijdje, maar het resultaat was niet zo goed. Daarom heb ik mijn hond de voorbije dagen heel intensief getraind. Ik hoop dat dat zijn vruchten afwerpt en dat we dit weekend meer succes hebben! Nu, perfect zal het niet zijn, want perfectie vraagt nu eenmaal jarenlange training. Als je zo’n wedstrijd als buitenstaander bekijkt, lijkt het allemaal heel simpel. Maar ik garandeer je dat dat niet zo is.

Bij de organisatie van zo’n evenement komt heel wat kijken. De hondenschool vraagt dan ook de hulp van de leden om alles in goede banen te leiden en dat doen we allemaal met veel plezier. Onderlinge concurrentie is er eigenlijk niet. We steunen elkaar en supporteren voor iedereen. En naast het wedstrijdterrein zullen we ongetwijfeld voor de nodige ambiance zorgen…

Ik kijk er al naar uit en hoop dat de weergoden ons goedgezind zullen zijn. Het zal een tof maar vermoeiend weekend worden! :-)

Gisteren is het onvermijdelijke dan toch gebeurd: mijn zoon is een hele dag op school geweest zonder boekentas… en zonder eten!

Mijn zoon is nogal dromerig en zijn korte termijngeheugen is ook niet helemaal juist afgesteld. Dus ‘s morgens moeten we hem wel altijd ergens aan herinneren: zwemgerief, boekentas, agenda,… Normaal gezien checkt mijn vriend of hij alles heeft, maar gisteren kreeg ik deze taak.

Ik maakte zijn brooddoos en vroeg hem om ze in zijn boekentas te steken. Hij moest ook controleren of hij alles mee had. Daarna vertokken we samen: mijn zoon richting school, ik richting werk. Pas in de late namiddag viel mijn oog op de boekentas die mooi op zijn plaats in de woonkamer stond, tussen 2 kasten in. Mijn zoon had wel gedaan wat ik vroeg: alles zat netjes in zijn tas. Alleen had hij er op die manier wel erg weinig aan! :-)

Tot overmaat van ramp was er die dag na school nog een bijkomend sportuurtje, waardoor hij een extra lange dag had. Toen hij om kwart voor zes eindelijk thuis kwam, begon de arme stakker meteen te huilen. Hij had een handvol cornflakes gekregen van de juf en een halve koek van een vriendje. En dan moet je weten dat mijn zoon eigenlijk een hele grote eter is. Ocharme, mijn moederhart brak!

Ik heb dikwijls de indruk dat de dag al voorbij is voor hij goed en wel begonnen is. Dat komt omdat ik vaak te veel wil doen op één dag. Voor ik het weet, lig ik dan ‘s avonds in bed te bedenken wat ik die dag allemaal niet gedaan heb.

Zelfs nu ik deeltijds werk en mijn namiddagen vrij heb, heb ik het gevoel dat ik tijd te kort kom. Zeker nu het een zomerse meimaand is, weet ik niet wat eerst gedaan. Genieten van een terrasje, vol energie aan de grote schoonmaak beginnen…

Misschien ligt dat gewoon in mijn karakter. Ik heb heel weinig geduld en wil graag zo snel mogelijk een goed resultaat. Dat eis ik van mezelf maar ook van de anderen. Als mijn zoon het klasgemiddelde heeft behaald, is dat voor mij eigenlijk niet goed genoeg omdat ik weet dat hij beter kan als hij wat beter zou opletten. Ook voor mijn hond geldt hetzelfde: als ik weet dat hij een oefening kan, ga ik hem extra trainen opdat hij het nog beter zou kunnen! Eigenlijk ben ik best een strevertje, is het niet? ;-)

Ik mag dan wel een strevertje zijn, gelukkig ben ik geen perfectioniste. Ik kan gemakkelijk iets laten liggen of de boel de boel laten. Maar als het even kan, wil ik het toch graag zo ordelijk en proper mogelijk hebben. Ook mijn vriend en mijn zoon moeten er zo goed mogelijk uitzien. En ikzelf liefst ook! :-)

Hoewel we nog een paar weken te gaan hebben, komt de zomervakantie toch al goed in zicht. Eind juni vertrekken we naar Italië, richting Venetië. Ik verheug me er nu al op!

Waarom Venetië? Twee jaar geleden zijn mijn vriend en ik op goed geluk naar deze Italiaanse provincie vertrokken en toevallig in een erg leuke badplaats beland. Ik heb er heel fijne herinneringen aan over gehouden en wou er daarom deze zomer absoluut nog eens naar toe. Deze keer met mijn zoontje erbij. Dat wordt tien dagen gezellig wandelen, fietsen, winkelen en zonnen op het strand. Schitterend!

Deze reis wordt ook een beetje een compromis tussen wat mijn vriend, mijn zoon en ikzelf graag doen. Van één dagje luieren kan ik best genieten maar daarna heb ik toch liever wat meer actie. Maar met een kind van 7 kan je geen al te grote wandelingen of zware fietstochten doen en mijn partner houdt ook al niet van te veel actie op verlof. Vandaar het compromis: in de voormiddag doen we een uitstapje, in de namiddag gaan we naar het zwembad of het strand en ’s avonds doen we nog een kleine wandeling en een terrasje. Zo is iedereen tevreden! Uiteindelijk is het leven altijd een compromis: het is steeds een beetje geven en nemen om beide partijen tevreden te houden.

Er even 10 dagen tussenuit zijn, zal me deugd doen. En gelukkig hebben mijn twee werkgevers alle begrip voor het feit dat ik ook een privéleven heb. Zij gunnen me van harte mijn vakantie en daardoor ben ik dan weer meer gemotiveerd om eens iets extra te presteren. Daar mogen ze op rekenen! :-)

In een reactie op mijn blog vroeg iemand me hoe ik aan mijn jobs geraakt ben en of ik enkele tips kan geven. Wel, eigenlijk speelde het toeval een grote rol…

Vorig jaar wou ik graag deeltijds werken, maar dat kon niet op mijn toenmalig werk. Aangezien ik de job niet graag meer deed en me niet zo goed voelde bij dat bedrijf, besloten m'n baas en ik dat 'ontslag' de beste optie was.

Ik ben toen naar een interimkantoor gestapt en vond zo een tijdelijke job voor een paar maanden. Helaas was dat weer niet de job van mijn dromen, maar ik heb hem toch aanvaard.

Tijdens m'n laatste werkweek kreeg ik opnieuw telefoon van het interimkantoor: ze waren dringend op zoek naar een ervaren duizendpoot om een dag in de week iemand te vervangen die ziek was. Hoewel ik een dag per week echt wel weinig vond, heb ik ja gezegd. 't Was maar tijdelijk en bovendien hielp ik het bedrijf uit de nood. Zo kwam ik dus bij het modellen -en castingbureau terecht.

Een dag nadat ik getekend had, zag ik plots een vacature die me echt geknipt leek: management-assistant in een consultancybureau. Ik solliciteerde en kreeg snel een positieve reactie: ik was uitgekozen voor de job!

Tof, maar nu had ik wel twee jobs. Ik vertelde dit aan mijn beide werkgevers en zij bleken daar geen enkel probleem mee te hebben. Dus deed ik ze allebei. Een beetje veel allemaal maar ik wist dat de job in het modellenbureau maar tijdelijk was. Maar, geloof het of niet: vorige week vroeg mijn baas van het modellenbureau me of ik wil blijven. De persoon die ik vervang, komt namelijk niet meer terug. Eerlijk gezegd twijfel ik heel erg of ik ja moet zeggen of nee...

Ik ben nu al een tijdje deeltijds aan het werk en eigenlijk vind ik het geweldig leuk om twee jobs te combineren. Hierdoor heb ik een soort van ‘dubbelleven’, wat best prettig is. Tussen beide jobs zijn er een aantal opmerkelijke gelijkenissen, maar ook verschillen.

De eerste gelijkenis betreft uiteraard de jobinhoud. Op beide plaatsen hou ik me hoofdzakelijk bezig met de boekhouding. Maar ook de teams waar ik deel van uitmaak, lijken op elkaar: het zijn allebei kleine groepjes van jonge mensen. In beide teams ben ik met mijn 31 jaar zelfs de (op één na) oudste!

En een tweede gelijkenis: toevallig heb ik op beide plaatsen momenteel problemen met mijn pc.

Op het modellenbureau heeft mijn beeldscherm een gele kleur. Gelukkig werk ik hier maar twee halve dagen. Voor een paar uurtjes per week is zo’n geel scherm best wel ‘zonnig’. En binnenkort krijg ik een nieuwe pc, dus dat wordt snel opgelost.

Op mijn andere job zijn de problemen een pak vervelender. Als ik grote bestanden open, duurt dit een eeuwigheid en slaat mijn pc tilt. Regelmatig moet ik heropstarten waardoor ik altijd een deel van mijn gegevens kwijt ben. :-(

De verschillen situeren zich vooral op niveau van de werkomgeving en de bedrijfscultuur.

Het ene bedrijf is pas verhuisd waardoor alles gloednieuw, modern en fris is. Het andere huist in een ouder, ongezellig en donker gebouw.

En in het ene bedrijf is ook nog helemaal geen structuur aanwezig –de administratie is een rommeltje en orde is ver te zoeken- terwijl het in het andere bedrijf totaal omgekeerd is. Ze werken er volgens stevige structuren en procedures en we houden er wekelijkse meetings om elkaars agenda te overlopen.

Zoals je merkt leef ik dus, door de combinatie van twee jobs, in twee verschillende werelden. Of beter gezegd in drie werelden, want het grootste deel van de week vertoef ik in mijn ‘privéwereld’. :-)

Vandaag ben ik gelukkig met mijn werksituatie, maar dat is lang niet altijd zo geweest. Door enkele persoonlijke tegenslagen en minder goede keuzes, heb ik heel wat professionele watertjes doorzwommen.

Ik ben gestopt met studeren tijdens mijn hogere studies en ben meteen beginnen werken. Ik begon toen aan een lange reis van verschillende jobs. Ik startte als verkoopster in een fastfoodketen maar dat bleef niet duren. Daarna werd ik achtereenvolgens verkoopster in een elektronicazaak, loketbediende, receptioniste, financieel adviseur, administratief bediende en tenslotte… boekhoudster. Eén ding heb ik intussen geleerd: nergens is het perfect.

Ik heb veel getwijfeld over mijn studiekeuze en beroepsleven. Maar ik ben uiteindelijk op mijn pootjes terecht gekomen, dankzij twee beroepsopleidingen die ik volgde: ‘polyvalent bediende’ en ‘management-assistant’. Dat laatste is, zoals jullie al weten, uiteindelijk mijn beroep geworden.

Tijdens deze opleidingen zat ik in een heel gemengd team: schoolverlaters die geen werk vonden in hun branche, ontslagen werknemers, zelfstandigen die gestopt waren met hun zaak, ouderen die zich na jaren werken wilden bijscholen… We zaten allemaal samen in de klas met hetzelfde doel voor ogen: slagen in de opleiding en werk vinden. Dat schiep echt een band.

Ik kan iedereen met twijfels over zijn studiekeuze of beroepsleven zo’n opleiding aanraden, ook al is het niet evident. Het betekent een heuse tijdsinvestering en het vergt heel wat energie. Je gaat werkelijk een half jaar ‘terug naar school’ en daarna volg je een onbetaalde stage. Maar je leert ontzettend veel op korte termijn en je hebt een grote kans op werk achteraf. Werkgevers zijn veeleisend, soms een beetje té als je het mij vraagt, maar na zo’n opleiding kan je ze bieden wat ze vragen: kennis én ervaring! Mij heeft deze ‘investering’ zeker geen windeieren gelegd.

Nu hou ik me in mijn jobs voornamelijk bezig met de boekhouding, ook al heb ik daar eigenlijk geen diploma voor. Die beroepsopleidingen en vooral veel werkervaring hebben me gebracht tot waar ik nu ben. Een echte ‘selfmade woman’, zou je kunnen zeggen. :-)

Mijn zoon is absoluut mijn voornaamste hobby. Hij zorgt er in zijn eentje voor dat ik een goedgevulde agenda heb. Mijn tante vroeg me onlangs of ik het me kon voorstellen hoe het zou zijn als ik 3 kinderen had. En ik moet toegeven, dat kan ik dus niet.

Ik schets even wat er zoal te gebeuren staat in één week, dan zul je me begrijpen. Elke maandag -en vrijdagavond is er zwemclub en op woensdag en zaterdag is er voetbal. Voorlopig is er één voetbaltraining en één match per week. Maar volgend seizoen trainen ze tweemaal per week. Dat betekent dus ook een avond extra taxi spelen. :-)

In de verlofperiodes zijn er dan de speelpleinen, voetbalkampen en vakanties met de ziekenkas. Vroeger ging hij ook nog eens naar de jeugdbeweging maar wegens tijdgebrek is hij hiermee gestopt.

Eigenlijk wil ik nu zo veel mogelijk tijd bij hem spenderen omdat hij me nu nodig heeft. Dat vind ik best een fijn gevoel. Als hij groter wordt, zal dat minder het geval zijn. En het gaat allemaal zo snel. Ik heb hem eens een tijdje minder te eten gegeven, maar hij bleef even snel groeien (grapje!).

Ik heb ook nog een andere hobby: onze hond! Samen genieten we van lange wandelingen en twee keer per week gaan we trainen in de hondenschool. Honden zijn een echte passie van me. Andere hondenliefhebbers zullen het beamen: eens je zo’n trouwe viervoeter in huis hebt, kan je niet meer zonder.

Mijn vorige hond heb ik bij mijn scheiding helaas moeten achter laten. Dus bij de verhuis van mijn huurappartementje naar onze eigen woning, ben ik meteen naar het asiel gereden. Daar vonden we onze nieuwe beste vriend. Hij heeft zich hier al heel goed aangepast. En zo heb ik het gevoel dat ik tenminste één sukkelaar een beter leven heb gegeven.

Je ziet, aan vrijetijdsbesteding heb ik geen gebrek. Mijn deeltijdse job was zeer welkom! :-)

Vandaag vertel ik graag wat meer over mijn jobs. Want het lijkt misschien allemaal wat vreemd: deeltijds werken en toch 2 verschillende jobs hebben.

Elke voormiddag werk ik als management-assistant voor een consultancybureau dat gericht is op de medische sector. Mijn collega’s houden zich voornamelijk bezig met adviezen geven, marktonderzoeken uitvoeren, medische teksten schrijven en presentaties maken. Ikzelf verzorg de administratie en ondersteun de boekhouding en de personeelszaken. Dat maakt dat ik een heel uitgebreid en gevarieerd takenpakket heb.

Twee namiddagen per week werk ik ook bij een modellen -en castingbureau. Niet als model, daarvoor ben ik helaas niet geschikt. ;-) Mijn opdracht hier is vergelijkbaar met mijn andere job maar hier ben ik ‘office-assistant’ gedoopt. Ze geven toch allemaal graag een ronkende titel aan de job hè. :-)

Ik doe beide jobs even graag. Het zijn allebei toffe bedrijven met een goede werksfeer. Bovendien liggen ze op een korte afstand van elkaar. Zo is het perfect haalbaar om me tijdens de middagpauze te ‘verplaatsen’ en ook nog eens rustig mijn boterhammetjes op te eten. Als de zon schijnt, zoals nu, is de wandeling ’s middags eigenlijk best aangenaam!

Ik heb echt wel mijn handen vol met m’n twee jobs. Zelfs vorige week, op 2 mei, moest ik werken. Maar daar zat ik niets mee in, integendeel. Die 4 uurtjes waren zo voorbij en het voordeel is dat ik nu extra verlof kan plannen op een moment dat ik er zelf iets aan heb. Zoals binnenkort wanneer mijn zoon een dag geen school heeft, zomaar ergens midden in de week. Ik hoef dan geen opvang te voorzien en we kunnen lekker profiteren van een dagje pretpark. Het zal er rustig zijn en we zullen geen uren moeten aanschuiven voor de attracties. Iets om naar uit te kijken! :-)

Dag lezers. Ik stel me even voor: ik ben Annika (31) en moeder van een flinke zoon (7). Sinds een half jaar wonen wij -samen met mijn vriend, onze hond en de cavia- in een huisje dat we helemaal verbouwd hebben. Het was een hectische periode maar we zijn eindelijk gesetteld. We hebben nog heel wat karweitjes voor de boeg maar met kleine beetjes lukt het wel.

Als alleenstaande moeder heb ik het een tijdje alleen moeten rooien. Het leven is dan niet altijd zo simpel, vooral op financieel gebied. Maar de situatie is nu gelukkig veranderd en het terug gaan samenwonen, heeft me nog een andere belangrijke beslissing doen nemen: minder gaan werken. Ik wil graag meer tijd besteden aan mijn zoon, het huishouden en… aan mezelf. En gelukkig heb ik een schat van een man die mijn beslissing helemaal steunt. Het levert ons allebei meer ‘quality time’ op in het weekend: vroeger ‘moest’ er veel meer, nu ‘mag’ er weer meer.

Na enkele tegenslagen, periodes van interim en andere tijdelijke opdrachten heb ik dan toch eindelijk de ideale deeltijdse job gevonden. Of beter gezegd jobs, want ik combineer er twee. Daarover heel binnenkort meer…