Beleidsmedewerker Levgom vertelt ...

De laatste dagen vergeet ik waar mijn hoofd staat. Ik heb zo veel te doen, op zo weinig tijd! Hetzelfde geldt voor mijn collega’s. Iedereen heeft het heel erg druk. Telefoons staan roodgloeiend, e-mails blijven binnenkomen, gevloek en getier, geloop door de gangen... Iedereen loopt op eieren. Het kleinste probleem dat zich voordoet, zou wel eens een hele keten frustraties en tegenwerking teweeg kunnen brengen.

Ondanks dit alles doe ik mijn werk heel graag. Ik vind dat ik absoluut niet te klagen heb. Meer zelfs, ik ben ervan overtuigd dat ik een prachtleventje leid. Soms stel ik mij de vraag: wanneer zal ik van deze roze wolk tuimelen? Want ik realiseer me dat er waarschijnlijk onverwachte, minder leuke dingen om de hoek liggen te wachten. Maar voorlopig wil ik me daar niet op focussen, en gewoon genieten. Want dat doe ik volgens mijn vriend te weinig.

Vandaag ben ik enorm ‘stressy’. Ik heb namelijk een tweedaagse met het werk voor de boeg met erg veel vergaderingen en besprekingen. Ik heb me goed voorbereid, maar denk niet dat het voldoende is. Lezen, lezen, lezen en me inwerken in de verschillende dossiers is namelijk een kwestie van tijd. ‘Pietje precies’ als ik ben, wil ik de volledige achtergrond. Maar die heb ik niet, en zal ik de komende maanden ook niet hebben. Vrij frustrerend eerlijk gezegd. Ik kom mijzelf dan ook regelmatig tegen.

Na een gesprek met mijn baas ben ik enigszins gerustgesteld. Ik heb het gevoel dat er veel van mij verwacht wordt, en ik wil aan dat verwachtingspatroon voldoen. Alleen leg ik de lat veel hoger dan mijn baas. Hij zegt regelmatig: “Wie niets doet, kan niets verkeerd doen. Wij beseffen maar al te goed dat dit je eerste job is, en dat je fouten maakt. We hadden die zelfs al eerder, en veel meer verwacht.” Hij heeft een punt. Alleen vind ik voorlopig nog geen knopje om de hoogte van mijn lat bij te stellen. Hopelijk kan ik dit na verloop van tijd wel. Als ik mag vertrouwen op de levenswijsheid van oudere generaties, denk ik dat ik het ooit wel zal kunnen. Maar voorlopig gaat het niet, en blijf ik heel zenuwachtig en nerveus…

Wat gaat de tijd snel! Ik weet nog perfect hoe uitzichtloos ik mijn situatie vond in september vorig jaar. Tijdens die maand stelde ik me kandidaat om te bloggen op deze site. Nog geen week later kreeg ik de melding dat ik de joblogger van januari zou zijn, en twee weken daarna vond ik mijn droomjob. Als iemand me dat op voorhand had gezegd, had ik het een mirakel genoemd dat nooit zou uitkomen. En had iemand me in december verteld dat ik begin januari eigenaar zou zijn van mijn eerste woonst, dan had ik hen regelrecht uitgelachen. En toch is het zo.

Ook deze werkweek zal snel vooruit gaan. Morgen staan er vier vergaderingen gepland, en ‘s avonds heb ik afgesproken met vriendinnen om bij te babbelen tijdens een etentje. Ik vind het grappig hoe snel alles gaat na de studententijd. Ik heb mijn droomjob gevonden en een huis gekocht, een andere vriendin is gaan samenwonen, en nog een andere vriendin is zwanger! Je kan je wel voorstellen dat we heel wat gaan afbabbelen. Toch heb ik de intentie om meteen na het eten naar huis te gaan. Ik zal immers al een zware dag achter de rug hebben, en ik kan mijn schat -na bijna 6 jaar samenzijn- nog altijd niet goed missen. Ik heb een klein vermoeden dat de toekomstige moeder in ons gezelschap er, wegens haar misselijkheid, hetzelfde over zal denken. En mijn andere vriendin moet na het eten nog terugrijden naar Nederland, en ook zij kan haar vriend absoluut niet missen. Da's een punt waarop we goed overeenkomen. :-)

Vandaag had ik een leuk gesprek met een collega. Ons werk stopt nooit. Maar dan ook werkelijk nooit. Als je denkt eindelijk rond te zijn met het behandelen van e-mails en brieven, dan ligt er weer ander karweitje op de loer. Soms frustrerend, soms puur 'entertainment'. Zo nemen bepaalde mensen nemen het niet zo nauw met het opmaken van formele brieven, e-mails of antwoorden op parlementaire vragen. Resultaat: regelmatig duiken er spellingsfouten, halve zinnen of grappige connotaties op in die documenten. En hoewel zo’n fouten soms voor heel wat verwarring zorgen, zorgen ze eigenlijk ook wel voor een beetje plezier op het werk.

Mijn eerste 'ziekte' sinds ik werk -en de administratie die daarbij komt kijken- is ondertussen achter de rug. Gisteren, na drie dagen afwezigheid, ben ik terug aan de slag gegaan. Het was een drukke en hectische, maar ook leuke werkdag. Stapels werk lagen mij op te wachten. Gelukkig dat ik al om 7u30 was ‘ingeklokt’.

Het is de eerste maal dat ik zoveel telefoontjes heb behandeld op één dag tijd. Idem voor mijn mails. Mijn ‘inbox’ had zijn capaciteitslimiet bereikt, maar tegen 11u00 was hij weer volledig leeg. Ik had mijn middagpauze absoluut verdiend, vond ik. Toch besloot ik om het kort te houden, wegens het vele werk dat nog op mij lag te wachten. Toen ik terugkwam na de pauze, bleek al snel dat er mij geen rust gegund was. Opnieuw vond ik 21 mails in mijn postvak. Op nog geen half uur tijd!

Om 17u00 vond ik dat het welletjes was geweest en besloot ik om de werkdag af te ronden. Ik checkte en verstuurde de laatste mails, kuiste mijn bureau enigszins op, klasseerde de afgehandelde dossiers en tikte vervolgens uit om de avondfile en het bijhorende rotweer tegemoet te gaan. Ik heb nog even de luxe om, eenmaal thuisgekomen, meteen de voetjes onder tafel te schuiven en te eten. Eens ik ga samenwonen, zal dit niet langer het geval zijn. Hopelijk sta ik er dan niet alleen voor, en draagt mijn vriend ook zijn steentje bij. Dat, en nog vele andere zaken, heeft hij me toch beloofd alvorens we tot de koop zijn overgegaan. Laten we hopen dat hij zijn woord houdt. Want een woord is een woord. En belofte maakt schuld.

Het bezoek aan de bouw- en renovatiebeurs in Antwerpen zit er intussen op. Elk jaar bezoek ik deze beurs, maar deze keer vond ik het aanbod zeer beperkt. Denk de standen van ruwbouw en nieuwbouw weg, en je houdt niets mee over. Mijn ouders hebben de beurs ook bezocht en deelden mijn mening. Misschien moet de beurs volgend jaar ‘Bouwbeurs’ gedoopt worden, want renovatiestanden waren er bitter weinig terug te vinden.

Veel bedrijven schieten na de feestdagen stilletjes terug in gang. Maar ik heb het gevoel dat het bij ons nooit heeft stilgelegen. De eerste week na mijn vakantie was ‘heavy’. Hetzelfde geldt voor deze week én volgende week. Het is niet abnormaal dat er drie vergaderingen per dag op de agenda staan. Die vergaderingen duren vaak twee à drie uur. Ik moet er niet bij vertellen dat de tijd die er -al dan niet- is na een vergadering om op een volgende te geraken, staat voor pure chaos en stress.

Eens aangekomen, herhaalt hetzelfde patroon zich. Mezelf excuseren en meteen de vergadering starten, of inpikken waar de collega’s gebleven zijn. Eten of even tot rust komen is er niet bij. En dus kom ik ‘s avonds laat heel gestresseerd en moe thuis. Dit patroon herhaalt zich nu al enkele dagen. Het resultaat is dat de stress zich vastzet in mijn lichaam en zich uit door buikpijn, rugpijn en hoofdpijn. Voornamelijk van het eerste heb ik veel meer last dan voorheen. Dat deed me besluiten om een bezoek te brengen aan de dokter.

Door de druk op het werk en de aankoop van het nieuwe huis, leek de pijn niet zorgwekkend. Trouwens, ik krijg maandelijks hevige pijnen te verduren. Na 13 jaar ben ik dit ‘gewoon’ en weet ik ermee om te gaan. In het begin -de eerste vijf jaar- nam ik pijnstillers. Zoniet uitte mijn lichaam haar frustratie door heel mijn systeem lam te leggen. Lees: ik viel flauw. Maar na verloop van tijd besefte ik dat pijnstillers geen oplossing waren. Dus, doorzetter als ik ben, overschreed ik elke maand opnieuw mijn pijngrens met als positief gevolg dat ik nu al enkele jaren pertinent geen pijnstillers meer gebruik voor deze situaties.

Soit. Eens de dokterspraktijk binnengestapt, was het oordeel snel geveld. Ik heb een maag- en darminfectie. Veel rust en probiotica moeten soelaas brengen. Ook bijkomende hulpmiddeltjes zoals kamillethee, toast en yoghurt. Dat zijn natuurlijke middelen voor het herstellen van de darmflora. Het lijkt bijna een reclamespot voor Activia, maar het helpt wel. Hopelijk ben ik nu niet lang meer afhankelijk van de goede zorgen van mijn ouders. Ik apprecieer het ten zeerste, maar ik ben gewoon niet gemaakt om thuis te zitten en niets te doen.

Mijn lichaam heeft op het meest ongeschikte moment meegedeeld dat het nood heeft aan rust. Dus geven we dat maar. Al is het voor mijn part goed geweest voor de rest van het jaar.

Ons voornemen voor het nieuwe jaar was het vinden van een eigen stekje. De eerste week van januari sms’te ik mijn vriend: “Moet ik nog zoeken naar een huis of niet? Het is toch hopeloos…” Hij sms’te onmiddellijk terug: “Een eigen huis, een plek onder de zon en niemand die ons storen kan…” Dus werd de zoektocht verder gezet.

En kijk, het harde werk werd eindelijk beloond! Ik had al eerder een interessant huisje zien staan, maar de ligging nabij mijn schoonmoeder schrikte mij gigantisch af. Op aandringen van mijn ouders, die de woning onder de loep hadden genomen, besloten we om toch maar eens binnenin te kijken. De omschrijving van de makelaar was alvast aantrekkelijk:

"Vrijstaande woning met grote tuin. Open bebouwing op 840 m². Deze recent vernieuwde, maar deels op te frissen woning, ligt op een afgescheiden perceel in een rustige omgeving aan de dorpsrand van Nijlen. De woning is bereikbaar via een aparte toegangsweg die bij het perceel hoort. Kort bij winkels, scholen, openbaar vervoer en op enkele minuten van de autosnelweg. De woning is zowel geschikt voor een gezin als voor iemand met een zelfstandige activiteit. Dit pand biedt veel mogelijkheden en is zeker een bezoek waard!"

Op woensdag 4 januari konden we het pand bezoeken. Vrij snel hadden we door dat dit een ultieme kans was. Bovendien hadden zowel mijn moeder -zowat mijn persoonlijke bankier-, als mijn vader hun financiële en bouwtechnische fiat gegeven. Handig om een vader te hebben die werkt in ‘den bouw’ en een huis ook bouwtechnisch kan keuren.

Na dit bezoek is alles zeer snel verlopen. Donderdag 5 januari deden we een eerste bod. Dat werd diezelfde dag nog aanvaard. Donderdag 12 januari tekenden we onze compromis. Daartussen legden we vele bezoeken af bij verschillende banken, de notaris en enkele interieur- en meubelzaken. Zondag 15 januari hadden we zelfs al zicht op de kleurenpalletten die we willen gebruiken, was de vorm en kleur van onze kasten en salon al bepaald én hadden we al een idee voor de keuken en de badkamer. We kunnen haast niet wachten tot april, wanneer we de sleutel ontvangen.

Volgende week plannen we een bezoek aan de renovatiebeurs in Antwerpen, en ook Batibouw staat al genoteerd. We namen ook contact op met vrienden en familie om hen op de hoogte te stellen van onze aankoop. Zo’n nieuwtje verspreidt zich snel. Gelukkig is het van het aangename soort…

De wijze spreuk van mijn vader wordt bij deze nog maar eens bevestigd: geluk zit in een klein hoekje. Eens je dat hoekje bereikt, ligt er een mooie toekomst voor je. Onze wilskracht en ons doorzettingsvermogen heeft ons dan toch naar dat hoekje gebracht. Ook al achtten we het niet meer voor mogelijk. Voorlopig kan ons geluk niet op. En ook al zal er enige ‘miserie’ mee gepaard gaan om dat geluk te behouden, we weten nu dat we de wilskracht hebben om ervoor te blijven vechten…

Vandaag heb ik een hectische dag achter de rug, waar maar geen eind aan leek te komen. Ik moest een dossier opmaken van alle kosten die ik maakte voor een bepaald project, en deze staven met facturen, loonbrieven, aanvragen tot kilometervergoeding, enz. Je kan het zo gek niet bedenken of ik moest er een bewijs van voorleggen. Soit. Een werkje voor de personeelsdienst zou je denken? Integendeel! Ik doe hun werk en krijg er stank voor dank voor. Ik leg het even uit.

Het begon met een verkeerde uitbetaling van mijn kilometervergoeding. In mijn nadeel natuurlijk. Althans, dat dacht ik. Want nadat ik dit aankaartte bij de personeelsdienst, bleek dat ik een aantal zaken verkeerd geïnterpreteerd had. Daarom stelden ze plots heel mijn ‘boekhouding’ in vraag: al mijn prikklokformulieren, verlofaanvragen, aanvragen voor ‘recup’ en aanvragen voor maaltijdcheques... Conclusie? Volgens hen moet ik dringend orde op zaken stellen.

Mijn kilometers berekende ik elke keer simpelweg via Routeplanner. Maar nu blijkt dat niet de kortste route volgens Mappy te zijn. Vandaar de problemen bij mijn aanvraag tot terugbetaling. Maar als accuraatheid zo belangrijk is, dan wil ik ook elke wegomleiding die ik volgde sinds ik werk kunnen inbrengen. En gezien ik vaak op de baan ben, zijn dat er op drie maanden tijd al veel: wegenwerken in Mechelen, wegenwerken in Antwerpen aan de A12 en tweemaal werken aan de sporen op twee verschillende plaatsen. Daarnaast willen ze ook dat ik op voorhand opgeef waar en wanneer ik vergadering heb. Maar dat is onmogelijk! Ik weet nu eenmaal niet op voorhand welk stukje België ik op welke dag ga verkennen.

Omdat mijn frustratie zich gedurende de hele dag bleef opbouwen, heb ik contact opgenomen met mijn leidinggevende en het afdelingshoofd. Zij gaan nu het hele ‘probleem’ bespreken en trachten tot een oplossing te komen. Voor hen moest ik een bundeltje aanmaken met alle vragen en opmerkingen van de personeelsdienst.

De hele zaak vind ik echt absurd. Sinds oktober probeer ik al te weten te komen hoe ik mijn kilometers correct kan invullen. Ik heb hiervoor vele e-mails verstuurd naar de personeelsdienst, maar nooit een antwoord gekregen. Toen ik vroeg naar de reden, kreeg ik de reactie: “Ja juist, ik heb die e-mail hier ergens zien liggen. Alleszins, ik heb het zien passeren...” Een cursus zelfbeheersing komt op zo’n moment zeker van pas. Wordt vervolgd.

Eens je afgestudeerd bent, verwelkom je elke dag wel iets nieuws. Tegelijkertijd neem je ook een beetje afscheid. Zo heb ik mijn kotleven achter mij moeten laten. En al vreesde ik er enorm veel heimwee naar te hebben, niets is minder waar. Terug thuis wonen heeft zijn voordelen! Niet langer je eigen potje moeten koken, niet meer zelf moeten kuisen en terug de gezelligheid van weleer. Toch zegt er altijd een stemmetje in mezelf: “Wordt het geen tijd om op eigen benen te staan?”

Op mijn twaalfde had ik een heel plan uitgedokterd: welke studies ik zou volgen, wanneer ik wilde afstuderen, welke soort job ik zou doen, in welk soort huis ik zou wonen... Het huisje-boompje-beestjeverhaal bestond bij mij echter enkel uit een huisje. Ik wilde toen, en nu nog steeds, geen kinderen. En ik wilde toen, en nu nog steeds, niet trouwen. Jongens konden mij niet boeien. Zij pasten niet in mijn plan en ik kon ze missen als kiespijn.

Dat laatste is niet helemaal volgens plan verlopen. 27 februari 2006 is een dag die ik nooit zal vergeten. Die dag leerde ik mijn vriend kennen. Het gebeurde in de slechts denkbare periode: de overgang van middelbare school naar universiteit meldde zich aan en de examens waren in aantocht. Bovendien verloor ik mijn overgrootmoeder die periode aan leverkanker. Resultaat: een 'rollercoaster' van emoties. Het levende bewijs dat geluk en verdriet soms dicht bij elkaar liggen. Soms wist ik niet of ik weende van geluk of van verdriet. Wederom een stukje afscheid en een stukje nieuwigheid.

Ondertussen staan mijn vriend en ik zes wijze jaren verder en weten we wat we aan elkaar hebben. Met één enkele blik naar elkaar weten we genoeg. Gezien het leeftijdsverschil -mijn vriend is bijna vijf jaar ouder-, kriebelt het bij hem al enige tijd om alleen te gaan wonen. Gevolg: eeuwige discussies over waar, wat en hoeveel het mag kosten. Al meer dan vier jaar zijn we aan het zoeken naar een woonst. Oorspronkelijk alleen voor hem, ondertussen voor ons. Het lijkt een hopeloze situatie en ik heb de indruk dat ik er veel meer mee bezig ben dan hij. Ik schuim alle websites af, heb elk ‘te koop’ en ‘te huur’-bordje op straat gezien, terwijl hij de boot keer op keer afhoudt. Slecht ingedeeld, tuin te klein, slechte ligging, geen goede buren… je kunt het excuus zo stom niet bedenken of het is al aan bod gekomen.

Sinds ik werk heb, heb ik de druk wat opgevoerd. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat dit in 2012 iets opbrengt. Ik zit in een onzekere situatie door mijn proefcontract van een jaar. En ik bezit maar een beperkt aantal centjes, waarmee ik enkel een nieuwe wagen of een keuken op maat kan kopen. Toch voel ik de drang om onafhankelijkheid te zijn en mijn goede, zorgeloze leventje op te geven. Wanneer ik iets in mijn hoofd heb, heb ik er alles voor over om het voor elkaar te krijgen. Opgeven zit nu eenmaal niet in mijn bloed...

Sinds ik mijn eerste professionele ervaring ben gestart, zijn er een aantal zaken nog steeds niet in orde. Zo laat mijn aangepaste functiebeschrijving op zich wachten, en heb ik mijn personeelskaart -na wat getouwtrek- nog maar pas weten te bemachtigen. Ook mijn laptop functioneel krijgen van thuis uit heeft mij bloed, zweet en tranen gekost. Bijna twee maanden heeft dit probleem aangesleept!

Ik vind dat bij een eerste job behoorlijk wat administratie komt kijken. Naast het tekenen van mijn arbeidscontract, moest ik ook enkele automatische opdrachten regelen bij mijn bank en mijn gsm-abonnement aanpassen. Ook moet ik vanaf nu maandelijks mijn afgelegde kilometers binnenbrengen voor mijn kilometervergoeding, en wekelijks nog een aantal andere e-formulieren invullen. En dan zwijg ik nog over het aanvragen van vakantie! Gelukkig is er een lichtpuntje in de duisternis: in april worden een aantal systemen op het werk om die zaken in orde te brengen administratief vereenvoudigd.

Vlak voor de kerstvakantie maakten mijn ouders mij nog attent op een vergetelheid: ik had mijn aanvullende hospitalisatieverzekering nog niet orde gemaakt! Het bedrijf voorziet wel een basishospitalisatieverzekering, maar ik wenste ook de aanvullende. Hiervoor moest ik bijbetalen en zelf op zoek gaan naar een ziekenfonds. Gevolg: tijdens mijn vakantie schuimde ik alle ziekenfondsen af om de beste voorwaarden en prijzen te vinden. Het goedkoopst en eenvoudigst voor mij bleek om me aan te sluiten bij het Onafhankelijk ziekenfonds.

Nu, na twee weekjes kerstvakantie, is alles netjes in orde zoals het hoort. Gelukkig. Want na het uitpluizen van de onthaalmap kwam ik erachter dat ik na 23 januari zelfs geen recht meer had om een aanvullende verzekering aan te gaan bij mijn bedrijf. Dit kan blijkbaar enkel de eerste drie maanden van je loopbaan. Pff, dat onheil heb ik gelukkig kunnen voorkomen.

Op zoveel momenten ben ik zó dankbaar dat ik beroep kan doen op mijn ouders. Zij wijzen me op zaken waarvan ik niet eens op de hoogte ben. Eigenlijk zou ik dringend mijn dankbaarheid voor hen nog eens moeten uiten. Want stel je maar eens een leven voor zonder die twee wijze raadsmannen naast je.

Wanneer Nieuwjaar eraan komt, moet je sowieso zaken regelen. Wie, wat, waar en wanneer zijn dan de meest voorkomende vragen. Wat ga je doen met Kerst en Nieuw? Bij wie? En het allerbelangrijkste: wanneer? Je wilt namelijk voor iedereen goed doen. Soms stel ik mezelf wel eens de vraag: hoe? Hoe krijg ik dit allemaal voor mekaar? Bovendien ben ik tot de conclusie gekomen dat, eens je werkt, daar nog to do’s bijkomen. Zoals kerstwensen versturen naar al je professionele contactpersonen. Privé doe ik dit al jaren. Maar het lumineuze plan om beide op één en dezelfde dag te doen, bleek toch niet zo strak als eerst gedacht. Ook op vlak van feestjes komt er eentje bij: de nieuwjaarsreceptie van je bedrijf.

Het 'kaartjes versturen' is reeds twee weken achter de rug. De nieuwjaarsreceptie heeft nog maar net plaatsgevonden. En geloof mij, het was een openbaring op veel manieren. Ik ben tot het besef gekomen dat ik, buiten mijn directe collega’s, nog niet zoveel mensen ken in het bedrijf. Ondanks de rondleiding die ik kreeg in het begin, ken ik niet veel namen meer. De gezichten daarentegen zeggen mij wel iets. Welke mensen bleven me bij? Natuurlijk de collega’s die zich op mijn afdeling bevinden. Evenzeer de collega’s die me het leven aangenamer maken, zoals ICT, interne post, Telecom en de ‘flauwe plezanten’. Vooral die laatste groep kende ik maar al te snel. De overige 120 collega’s kom ik zelden tegen. Op de parkeerplaats en eetzaal na misschien. En dan sta je daar op de nieuwjaarsreceptie enkel met de woordjes: “Beste wensen”, “Goede gezondheid” en “Gelukkig Nieuwjaar”.

Een tweede openbaring: mijn hand en wangen zijn nog nooit zo stijf geweest nadien. Een man geeft een hand en zijn taak is volbracht. Een vrouw heeft heel wat meer werk voor de boeg. Een hand én drie kussen. Als je dit 200 maal moet herhalen…pff, wat een werk! Geloof mij, de mannen die de moeite hebben gedaan om zich te scheren die dag, apprecieer je eens te meer.

Wat wens ik mezelf toe voor dit nieuwe jaar? Het eeuwenoude cliché, namelijk: een goede gezondheid. Want zonder dit oh zo belangrijk element kan ik niet functioneren als mens, als dochter, als vriendin, als werkneemster en als toekomstig koper. En ik kan alleen maar hopen dat het nieuwe jaar mij meer vreugde brengt dan 2011 heeft gedaan.

Ik heb heel lang naar een job gezocht. Om je een idee te geven hoe ik me toen voelde, neem ik jullie even mee terug in de tijd.

"Het is dinsdag 4 oktober 2011. Mijn eerste sollicitatie dateert ondertussen van 17 mei. Hoe weet ik dit zo goed? Omdat de procedure nog steeds lopende is. Solliciteren naar een job bij de federale overheid verloopt op zijn zachtst gezegd… langzaam. Had ik geweten dat het zolang zou duren, dan was ik er niet aan begonnen. Maar goed. Na de proeven die ik aflegde eind juni en een mondeling gesprek begin september, weet ik volgende week eindelijk het resultaat. Al een geluk dat het niet om één vrije plaats gaat, maar om 120.

Daarnaast solliciteer ik ook naar werk in de privésector. Maar na elk gesprek krijg ik daar te horen: "U bent een geschikte kandidaat met een goed profiel, heel gemotiveerd ook, maar we zoeken iemand met meer ervaring." Mijn haren gaan er ondertussen van overeind staan. Weten ze dat toevallig niet drie gesprekken en twee testen vroeger? Mijn motivatiebrief en cv winden er nochtans geen doekjes om: "Als pas afgestudeerde Master na Master in de Maritieme Wetenschappen met economische achtergrond…"”

Als starter met een diploma toegepaste economische wetenschappen is het blijkbaar niet zo simpel om werk te vinden. Ligt dit aan het feit dat ik geen ‘sales person’ ben? Of is het omdat ik te goed weet wat ik wil? Ik kies niet voor een job waar ik financiële cijfertjes moet analyseren -dan heb ik keuze zat-, maar ga voor een job in de logistieke, maritieme wereld. Boeiend, uitdagend en zéér dynamisch. Maar ook… een mannenwereld. En dat heb ik al aan den lijve ondervonden. Zo heb ik op een sollicitatiegesprek al letterlijk gehoord: “U hebt een goed profiel, maar u bent jammer genoeg géén man.” Met andere woorden: ik werd niet weerhouden voor de job omdat ik daar beneden geen verlengde van mijn lichaam had hangen. Wauw! Nooit gedacht dit in de 21ste eeuw nog mee te maken. En dan nog iets: vrouwen verdienen in deze sector anno 2011 voor identiek dezelfde job minder dan mannen. Yep, loonverschillen tussen man en vrouw bestaan nog vandaag de dag!”

Kort daarna keerde gelukkig het tij. Ik kreeg te horen dat ik geselecteerd was voor de functie bij de federale overheid, maar... ik had niet langer interesse. Want intussen vond ik mijn droomjob als beleidsmedewerker bij de Vlaamse overheid. En daarover zal mijn blog gaan...