Werkzoekende Jan vertelt ...

Neen, dit is geen vervolg op mijn visie op het BHV-verhaal. In deze tekst wil ik het hebben over de ‘vernieuwing’ die nodig is in onze snel veranderende wereld. Dit is meteen ook mijn laatste blogtekst. Ik vond het een leuke ervaring en bedank de mensen die een reactie achterlieten. Dat gaf me het gevoel het niet voor niets te doen.

Tijdens mijn internetzoektochten de voorbije maanden ben ik op vele interessante mensen ‘gebotst’. Volgende drie hebben de meeste indruk nagelaten. Ik ben ervan overtuigd dat hun ideeën voor vernieuwing zullen zorgen voor de toekomst van onze kinderen. Bekijk volgende filmpjes en je begrijpt wat ik bedoel.

1)    Jamie Oliver. Ik heb vijf jaar in Engeland gewoond en heb tijdens mijn verblijf daar bewondering gekregen voor hem. Niet alleen voor zijn kookkunsten, maar vooral voor zijn visie op gezond eten. Dit jaar kreeg hij de TED2010-prijs voor de manier waarop hij in Amerika de strijd aanbindt tegen ongezond eten en obesitas.
2)    Ken Robinson. Hij legt uit hoe het onderwijs de creativiteit van onze kinderen afremt en hoe dit onze kinderen beknot in hun denken en ontwikkeling.
3)    Adora Svitak. Zelf nog een kind maar een voorbeeld voor velen. Zij legt uit dat volwassenen ook van kinderen kunnen leren.

Wie hen hoort vertellen, zegt: ‘Ja, klopt. Helemaal waar’. Toch stel ik me de vraag waarom het dan zo moeilijk lijkt om die ideeën te realiseren. Het gaat ten slotte om de ontwikkeling van onze kinderen, onze toekomst.

Tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe baan -of heroriëntering zoals men dat noemt bij de ‘job search begeleiding’- heb ik het internet al veel bekeken. Zo botste ik op de term Web 2.0. “Tiens. Brengt Bill Gates of zijn collega bij Apple weer iets nieuws op de markt?”, dacht ik. Maar neen, het is gewoon de verzamelnaam voor een reeks ‘nieuwe’ interactieve applicaties op het internet.

Jaren geleden, toen ik voor het eerst met het internet in aanraking kwam, was het nog gewoon een database waarin je allerlei informatie kon opzoeken. Nu wordt het meer en meer gebruikt als ‘communicatietool’. Je kan ‘skypen’ -gratis telefoneren over het internet- met mensen aan de andere kant van de wereld, vriend en vijand treffen op Facebook of Netlog en ‘Twitteren’. Hoewel dat laatste vooral gedaan wordt door celebrities, lijkt me. Ook deze joblog is zo’n nieuwe vorm van communicatie. Toch? Zelf maak ik vooral gebruik van LinkedIn, een Facebookachtig iets maar dan voor professioneel gebruik.

Gisteren las ik in een artikel dat tijdens de IJslandse aswolkcrisis de luchtvaartmaatschappijen beroep deden op Facebook om hun klanten te informeren. De traditionele callcenters konden het niet meer bijhouden. En vandaag hoor ik op de radio dat Twitter een belangrijke rol zal spelen in de plotse verkiezingen in ons land. Ook bedrijven gebruiken deze kanalen om klanten te lokken. Starbucks deelde recent nog ijsjes uit via Facebook om hun nieuwe vestiging te vieren. En Gucci zou één van de grootste ‘friendsgroepen’ op Facebook hebben.

Het vervelende is dat je soms het bos door de bomen niet meer ziet. Het gaat zo snel. Via de ene link kom je automatisch terecht op een andere en voor je het weet ben je vertrokken voor minuten, uren of dagen op het internet… In China heeft men al afkickcentra opgericht voor internetverslaafden. En ook hier las ik onlangs in de krant een artikel over internetverslaving.

Hoe dan ook, het wordt moeilijker en moeilijker om ‘bij te blijven’ in deze tijd van alsmaar sneller evoluerende technologie. Benieuwd wat Web 3.0 gaat worden. Misschien wel een 3D-versie? ;-)

Bij het laatste nieuws over het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde voel ik me echt niet goed. Ik ben gewoon verlegen om Belg te zijn! Zover is het gekomen. Het is niet mijn bedoeling hier een politiek betoog te houden en te schieten op een of ander politiek kopstuk. Ik wil gewoon laten weten dat ik het niet meer begrijp.

Het BHV-probleem stelt zich al van toen ik een jonge kerel was. Men praat al jaren over ‘vernieuwing’ in de politiek om zulke problemen eindelijk op te lossen. Zelfs de jonge De Croo had het erover bij zijn aanstelling. Maar nu laat hij bijna de regering vallen over een jarenoude taalkwestie. Niet echt vernieuwend, vind ik.

De laatste tijd heb ik me verdiept in de theorie van het lateraal denken. Daarbij gaat men ervan uit dat we méér uit ons probleemoplossend denkvermogen kunnen halen door problemen anders te benaderen dan gewoonlijk. Meestal bekijken we een probleem vanuit de argumenten van beide partijen. Vervolgens zoeken we naar een logische oplossing waar iedereen ‘happy’ mee is. Maar in de praktijk zien we dat er meestal toch één winnaar en één verliezer is. Volgens het principe van het lateraal denken moeten we de zaak van een totaal een andere kant bekijken, de argumenten van beide partijen loslaten en onze creativiteit gebruiken bij het zoeken naar oplossingen.

Misschien moeten we dat ook doen met het dossier BHV. Bijvoorbeeld: wat als elke Belg -Vlaams, Brussels of Franstalig- op elke Belg -Vlaams, Brussels of Franstalig- zou kunnen stemmen? ‘Maar dat is de grondwet zoveel jaren terugdraaien!’, hoor ik al. En dan? Als we willen vernieuwen, moeten we hardnekkige problemen eindelijk anders durven bekijken en andere, creatieve oplossingen zoeken. Daar is lef voor nodig. Maar we worden er allemaal beter van…

Laatst zag ik mijn dochter deze blog lezen. ‘Cool! Papa schrijft op het internet’, was haar reactie. En gisteravond vroeg ze plots uit het niets: ‘Wil je voor mij eens een verhaal schrijven?’ Ik wees haar op de blogtekst over haar eerste bal. Maar ze wou ‘een écht verhaal’, een ‘boek’.

‘Een boek? Over wat dan wel?’, vroeg ik. ‘Gewoon, een liefdesverhaal’, antwoordde ze. Alsof dat zo makkelijk is! :-)

Ik ken verschillende mensen die graag een boek wilden schrijven. Over de leuke, bewogen of interessante ervaringen in hun leven. Omdat ze een verklaring zochten voor de weg die ze waren ingeslagen, of gewoon voor het plezier. Maar ze schreven het nooit.

Mijn grootvader zaliger bijvoorbeeld. Ik herinner me zijn theatrale opvoeringen voor heel de familie over ‘zijn vlucht naar Egypte’ of ‘zijn oorlogservaringen’. Er is nooit een boek van gekomen, maar zijn avonturen maken voor altijd deel uit van het collectieve familiegeheugen. Ook mijn moeder zei vroeger altijd dat ze wel een boek zou kunnen schrijven. Over haar vier kleine kinderen. Hoewel, ik denk dat ze nu meer stof heeft dan vroeger toen we klein waren. ;-) Maar ook dat boek zal er waarschijnlijk nooit komen.

Vele ‘sportcelebrities’ en politici schrijven vandaag wél boeken. Hun biografie bijvoorbeeld. Maar dat vind ik pure ‘commerce’. Een uitzondering daarop is het boek van ‘onze’ EU-president Herman Van Rompuy. Die vindt tenminste rust in zijn eigen poëzie. En ik? Ik vind deze blog eens prettig om schrijven. En als ik ooit een boek zou schrijven, zal het beginnen met: ‘Voor mijn dochter’.

Onlangs ging ik een weekje skiën in de Franse Alpen. Het was vijf jaar geleden, maar skiën is zoals fietsen: eenmaal je het kan, verleer je het niet meer.

Tijdens een tussenstop in een chalet op 2700 meter hoogte, moest ik dringend naar het toilet. Zittend bemerkte ik de volgende boodschap op de toiletdeur: ‘Prière de ne rien jeter dan les toilettes. Veuillez utiliser les poubelles. Merci.’ Niet ongepast, beleefd en perfect normaal als je ’t mij vraagt. De Engelse vertaling bestond uit eenzelfde, duidelijke mededeling. En mijn Italiaans reikt niet ver, maar van wat ik kon verstaan, had ik een gelijkaardige indruk: sereen, niets ongewoons.

Helemaal onderaan prijkte echter ook de boodschap in het Nederlands: ‘Avb. Deponeer de tampons in de vuilnisbak. Dank u.’ Het was goed dat ik neerzat, anders was ik achterover gevallen van het lachen. Zo direct en onbezonnen! Zo op de man -of in dit geval ‘de vrouw’- af. Zo Hollands, vond ik. Tijdens heel de vakantie heb ik maar één ‘Hollandse’ familie gehoord, maar heb ik er vele Vlaamse gezien. Ik vraag me af of mijn landgenoten die dit toilet bezochten, deze vertaling ook zo interpreteerden. En ze naar de vuilnisbak verwezen ;-)

Op 7 mei is het schoolbal bij mijn oudste dochter (14). Haar eerste echte bal! Prioriteit nummer één: wat moet ik aan?

Op de uitnodiging staat ‘cocktaildress’. Maar omdat meisjes nu eenmaal opgroeien met Barbies en Disneyprinsessen, is haar beeld: Assepoester op het bal. Mama en papa spelen voor de goede fee: zij zorgen voor een balkleedje, gepaste schoentjes en de juiste accessoires. Dit is net het leuke aan een dochter hebben, denk ik maar. De jongens van haar klas maken er waarschijnlijk geen punt van hoe ze er die avond bijlopen.

Toen ze vorig weekend van bij haar moeder kwam, zei ze: ‘Papa, een kleedje heb ik al met mama gekocht. De schoenen ga ik met jou kiezen’. Zo gezegd, zo gedaan. Eergisteren gingen we op zoek naar de juiste schoentjes, hét belangrijkste item voor een bal. Bij Assepoester waren het ook de schoentjes waardoor de prins haar vond, toch?

Na enkele winkels gingen we -om mij te plezieren- een koffie drinken. Toen kwam het eruit: ‘Wat zou die aandoen? En die? Oh ik ben zo zenuwachtig! Ik wil ook nog een passende handtas. En een bloem in m’n haar. Ik moet er perfect uitzien. Maar niet erover!’

Toen heb ik haar toch even onderbroken. ‘Perfect maar niet erover. Wat bedoel je daarmee?’ ‘Wel,’ antwoordde ze, ‘ik wil er mooi uitzien. Maar nu ook weer niet als Paris Hilton’. Ah, dat was duidelijk. En eerlijk gezegd ook een beetje geruststellend. ;-)

Vandaag -op onze tweede ‘shoppingronde’- hebben we dan eindelijk het juiste paar gevonden. Een mooi donkerblauw schoentje. Met hakje natuurlijk. Natuurlijk! Weer een stapje dichterbij D-day. En een zenuw minder. Ze zal er heel mooi uitzien. Perfect, maar niet erover.

Tegenwoordig ben ik aangewezen op het openbaar vervoer. Na mijn ontslag werd ik -na 20 jaar met een firmawagen te rijden- gedwongen om andere manieren te vinden om ergens te geraken. En dat werkt best inspirerend!

Zo ontdek ik nu de gebouwen en de natuur rondom me. Met de auto had ik -logisch- enkel oog voor het verkeer. Maar nu zie ik -op plaatsen waar ik al 1000 keer voorbijreed- huizen en bomen die ik nog nooit te voren zag. Momenteel vind ik vooral de bloesems prachtig. Vroeger zag ik ze door mijn autoruit als lange roze of witte strepen in de lucht. Maar als ik nu langsrij met de fiets, zie ik de knoppen en bloemetjes. Ik kan ze zelfs ruiken als ik m’n best doe!

Ik ontmoet ook heel wat interessante mensen door regelmatig de fiets, de bus of de trein nemen. Dat is iets wat me in de wagen amper overkwam. Zo ben ik op de trein eens aan de praat geraakt met een man die de volgende dag naar Spanje vertrok om met zijn gitaar muziek te maken. Een andere keer ontmoette ik een jonge kerel -een vormgevend kunstenaar. Hij was op weg naar Nederland om het ontwerp van de cover van een nieuw boek voor te stellen aan de schrijver.

Toen ik vanochtend de bus nam, stapten er in de buurt van het marktplein vooral veel oudere mensen op. Tegenover mij zat een ouder koppel met tussen hen een caddy volgeladen met spullen van de markt. De prei en de selder staken boven de tas uit en de geur van die verse groenten was bedwelmend. Ik keek de oude dame in de ogen en hoopte op een uitnodiging voor de soep die ze vanavond zou maken voor manlief. De uitnodiging kwam er niet. Maar haar kleine oogjes verraadden wel dat zij nooit urenlang in de file heeft gestaan, en al vaak de bloesems zag ontluiken…

Onlangs ben ik nog eens naar een echte fuif geweest! Dat was goed 20 jaar geleden, denk ik. We werden uitgenodigd door goede vrienden die met alle buren uit hun straat jaarlijks een ‘event’ organiseren. Meestal houden ze het bij een barbecue of een gezellige babbel in iemands tuin. Maar deze keer hadden ze het idee om nog eens een echte fuif te organiseren in het achterliggende zaaltje van het café om de hoek.

Binnen was het donker. De enige verlichting kwam van twee sets roterende, gekleurde spots. De dj draaide muziek van de jaren ‘60, ‘70 en ‘80 en deed zijn best om volk op de dansvloer te krijgen. Dat lukte aardig. Het was leuk om te zien dat iedereen wel ouder geworden was -de gemiddelde leeftijd was 40-, maar dat er verder eigenlijk niet zoveel veranderd was.

De vroegere ‘discotheekgangers’ imiteerden nu ook weer John Travolta op ‘Saturday Night Fever’. De ‘cafékoppels’ dansten een hevige rock-‘n-roll op ‘Jailhouse Rock’ van Elvis Presley. En de solodansers -die nog het mooist van al waren om te zien- gingen helemaal op in de muziek alsof ze in trance waren. Eén van hen blijkt vandaag een prof te zijn op de Vlerick Leuven Gent Management School! Dat vond ik eerst vreemd. Maar ach, als jonge snaak danste hij misschien ook al de pannen van het dak. Toen om de aandacht van de meisjes te krijgen. Nu om zijn vrouw te imponeren die glunderend naar hem stond kijken. Mooi toch!

Natuurlijk waren er ook de ‘niet-dansers’. Meestal mannen met een pint in de hand, grapjes makend over die groep rare snuiters onder de glitterbol. Of zijn zij eerder de rare snuiters? Ikzelf ben een mengeling van de twee. Ik kijk graag maar laat me ook graag eens meeslepen met de muziek. Wat de mensen denken als ze mij bezig zien op de dansvloer? Mijn vriendin vindt het nog steeds goed. ;-) Maar onze kinderen zouden ongetwijfeld hard lachen. Pas binnen 30 jaar zullen ze het begrijpen, als zij ook nog eens uit de bol gaan op Lady Gaga of Rihanna.

Wij hebben in elk geval genoten die avond. Van het kijken naar de dansers, de grapjes, de rock-‘n- roll en disco, de gezellige slows… Het zijn die dingen die ons jong houden, toch?

Mijn oudste broer is het laatst aan kinderen begonnen. Hij was altijd een ‘bon vivant’ maar heeft zich op een bepaald moment toch ‘bekeerd’. Samen met zijn vrouw heeft hij nu de jongste snaken van de familie -een meisje van zeven en een jongen van twee.

Zijn dochter is erg bij de pinken en kan al vlot lezen en schrijven. Onlangs vroeg ze: ‘Geloven jullie in God?’

Het is niet dat mijn broer en zijn vrouw een sterk katholieke opvoeding gegeven hebben aan de kinderen. Zijn ‘bekering’ is niet zó ver gegaan. ;-) Maar zoals de meesten staan ze open voor ieders mening en opinie. Deze vraag hadden ze echter niet -of beter: nog niet- verwacht van hun dochter van zeven.

-‘Waarom vraag je dat? Geloof jij in God dan?’ vroeg mijn broer haar. Want ja, wat antwoord je daarop?
- ‘Ja natuurlijk. En op de Humo staat waarom!’ antwoordde ze kranig.

En ja hoor. Op de cover van het weekblad dat bij hen al enkele jaren de salontafel siert, stond Annemie Struyf naar aanleiding van haar tv-programma ‘In Godsnaam’. In een tekstballon boven haar hoofd stond: ‘Als God bestaat, is seks het fijnste wat hij heeft uitgevonden’.

Tja, dat krijg je als je kinderen leren lezen. Of is dit wat men ‘een roeping’ noemt?

De zoon van mijn vriendin zit in zijn laatste jaar humaniora. Humane wetenschappen. Nu hij bekomen is van de 100 dagen, staan er nog twee belangrijke zaken op stapel: de eindexamens tot een goed einde brengen en… kiezen welke studie hij volgend jaar zal volgen.

In mijn tijd -bijna 25 jaar geleden- was het gemakkelijker, lijkt me. De mogelijkheden vandaag zijn immers enorm en de studenten krijgen erg veel brochures toegestuurd van verschillende onderwijsinstellingen. Sommige van die -op naam toegestuurde!- brochures doen bij mij echter vragen reizen. Zo ook de voorbije week toen een A5-envelop met opschrift ‘Wat na Humane Wetenschappen?’ in de bus viel.

‘Eindelijk! Nu ga ik het weten’, dacht hij en hij haalde een driedelige, gekleurde brochure uit de envelop. Langs beide kanten stond het opschrift ‘Studeer Facilitair Management’. Maar… dat is als zeggen tegen iemand die net de kokschool verlaat dat hij een winkel met sportkledij kan openen! Facilitair management gaat namelijk over het beheer van industriële gebouwen en kantoren. De link met humane wetenschappen is ver te zoeken. Resultaat: die brochure ligt bij het oud papier en de zoon van mijn vriendin weet nog altijd niet wat hij volgend jaar zal doen.

Waarom een hogeschool zoveel geld uitgeeft aan een nutteloze campagne begrijp ik echt niet…

Tien maanden geleden verloor ik mijn baan door de crisis. Zoals zovelen. De 'jobhunt' gaat wel, maar is moeilijk. Zoals voor zovelen. Toch blijf ik in mezelf geloven. En zonder het te beseffen, dragen mijn kinderen daar hun steentje toe bij.

Zo moest ik drie maanden geleden mijn bedrijfswagen binnenbrengen. Ik mocht hem na mijn ontslag nog enkele maanden houden omdat dit kon helpen bij het solliciteren. Een mooi gebaar van de baas, maar zonder succes tot nog toe. Tijdens de laatste rit naar de luchthaven -ik werkte in de luchthavenbusiness- nam ik mijn dochter van vier mee. Ik legde haar uit dat we mijn 'werkauto' terug zouden brengen.

Toen we de luchthaven naderden, zagen we de vliegtuigen al van ver opstijgen en landen. She loved it. :-) Het afgeven van de autosleutels en het ondertekenen van de documenten vond ze saai, maar de modelvliegtuigjes op het bureau waren dan weer geweldig. Nadien besloot ik om met de trein terug te keren. Terwijl we wachtten in de departure zone en koffie dronken in de nieuwe Starbucks -zij een fruitsapje- zei ze plots:

• 'Wij zijn hier al dikwijls geweest, hé papa?'
• 'Yep', antwoordde ik. 'Om op vakantie te gaan'. En toen ik er nog de centen voor had, dacht ik erbij.

We observeerden de vakantiegangers en 'business' mensen -zoals ikzelf lange tijd- en nipten aan onze drank, naast elkaar aan een tafeltje in het midden van de luchthavendrukte.

Eenmaal op de trein, las ik haar de 'verhaaltjes' voor naast de foto's in het Metrokrantje -één van mijn nieuwste ontdekkingen sinds ik aangewezen ben op het openbaar vervoer. Toen we thuiskwamen, zei ze:
'Papa, jij hebt echt tof werk. Ik wil nog eens met je werktrein op stap.'

Ik moest erom lachen. En dat is precies hoe zij haar steentje bijdraagt. Want op zo'n moment denk ik: life is beautiful.