Instructeur Harmke vertelt ...

Mijn laatste joblog … Tijd voor een kleine evaluatie.

Ik vond het leuk om te bloggen, maar niet makkelijk! Het was moeilijk om interessante onderwerpen te vinden. Wat voor mij vermeldenswaardig lijkt, is niet voor iedereen leuk om te lezen. En welke toon moest ik gebruiken? VDAB is mijn werkgever, dus als ik daar iets voor schrijf zet ik mezelf altijd in professionele modus. Een blog moet dan weer net iets persoonlijker zijn. Dat vond ik best moeilijk.

De voorbije maand is me wel een aantal dingen duidelijk geworden:

- Ik heb echt een boeiende job! Ik kom op veel verschillende plaatsen en er zit heel wat variatie in mijn functie. Op dit moment is het zonder twijfel de job van mijn leven is.

- VDAB is een leuke werkgever. Door deze blog te schrijven heb ik beseft dat we bij VDAB veel kansen krijgen die niet vanzelfsprekend zijn. We kunnen opleidingen volgen, er is veel overleg met en ondersteuning van je collega’s, we krijgen best veel vrijheid binnen onze functie, we hebben ieder jaar een sportdag, … ;-) Om er maar enkele te noemen.

- Wat nog? Er is voor mij geen carrière in de journalistiek weggelegd. Hoewel ik ervan genoten heb om mijn avonturen neer te pennen, vond ik het toch moeilijk om iedere keer weer een stukje te schrijven van een aanzienlijke lengte. Na enkele zinnen wist ik meestal niet meer hoe ik verder moest. Maar eigenlijk wist ik dat al langer. Als kind ben ik dikwijls gestart met een dagboek. Verder dan enkele bladzijden kwam ik nooit.

Aan alle lezers: bedankt voor jullie interesse!

Bij deze geef ik de estafettestok door aan de volgende joblogger.

Veel plezier ermee!

Ik heb een nieuwe cursist, Indira. Zij werkt in een vegetarisch restaurant. Ik had Indira tijdens ons eerste gesprek gezegd dat de cursus gisteren zou starten. Op mijn vraag: "Begrijp je?" antwoordde ze: "Ja, ja!"

Toen ik gisteren enkele minuten te vroeg aankwam in het restaurant, keek Sangita, een ex-cursiste van me, verbaasd op dat ik er was. Ik vertelde haar dat ik kwam voor de eerste les van Indira. Toen Sangita zei: "Indira heeft me niet verteld dat je zou komen", begon ik de nattigheid al te voelen.

Zoals gewoonlijk ging ik iedereen in de keuken begroeten. Kwestie van de samenwerking te bevorderen. Bovendien werken er ook een heleboel ex-cursisten van me. Dan is het sowieso fijn om eens te polsen hoe het intussen met hun Nederlands is. Zodra ik m'n neus binnenstak schakelden ze snel over van hun mengtaaltje Engels-Nederlands naar Nederlands. :-)

Na enkele minuten babbelen zag ik dat het beginuur van de les verstreken was. Dus vroeg ik of Indira meestal te laat komt. Dat bleek niet het geval te zijn. Dus hebben we haar toch maar even opgebeld. Telefoneren met iemand die geen gemeenschappelijke taal heeft met jou is niet gemakkelijk. Gelukkig is Sangita net als Indira van Nepalese afkomst en na ongeveer een half uur verwarring begreep Indira dat ze eigenlijk in de les had moeten zijn. We hebben de eerste les dan maar uitgesteld naar volgende week.

Moraal van het verhaal? Bij beginnende cursisten altijd aan de hand van een agenda tonen wanneer de les start!

Mijn vorige job heb ik meer dan 4 jaar gedaan. Vier jaar, dat is toch wel een poos. Je beleeft in zo'n tijdspanne heel wat samen met je collega's. Wij hadden bijvoorbeeld regelmatig de slappe lach, maar ook uithuilen op elkaars schouder kwam er bij kijken. Of dat nu naar aanleiding van een ontevreden klant was, of persoonlijke problemen … Het afscheid viel me zwaar.

Ondertussen zijn we meer dan een half jaar verder, en spreek ik met veel van mijn ex-collega's nog af. Vorige week zijn we met een hele groep naar de sportdag van de Vlaamse ambtenaren geweest. Dat was leuk. 't Gaf ons de kans om nog eens uitgebreid bij te praten. Maar ook buiten het werk zie ik hen regelmatig. Ik beschouw hen dan ook eerder als vriendinnen dan (ex-)collega's.

Ook in deze job heb ik al een paar keer met m'n collega's buiten het werk afgesproken. Toen een van de collega’s voor een half jaar op reis vertrok, zijn we dat bij hem thuis gaan vieren. En onlangs waren we met het hele team uitgenodigd bij onze baas. Hij is nog steeds verantwoordelijk voor ons, maar hij is een niveau opgeklommen. Eén van onze collega’s neemt de fakkel van hem over en het feestje was ter ere van de officiële overdracht.

Alles wijst erop dat ik ook in deze job een fijne band kan opbouwen met m'n collega's. Ik heb in ieder geval al veel met hen gelachen. Tranen zijn er nog niet gevloeid. Nog niet. ;-) Laten we hopen dat die nog even op zich laten wachten.

Vandaag ben ik met een nieuwe cursus begonnen bij Graham Packaging in Rotselaar. Dat is de fabriek waar ze flesjes maken voor Actimel en nog een paar andere Danone-producten.

Het is altijd spannend om te starten met een nieuwe groep. Ik had de cursisten al wel eens gesproken, maar dat was geleden van in juli. En een eerste les is hoe dan ook iets helemaal anders dan een informeel gesprek.

De groep viel heel goed mee. Er was een niveauverschil tussen de cursisten, maar desondanks vlotte de les. Het cursusmateriaal was deze keer misschien niet moeilijk genoeg, maar het bleek een goede herhaling te zijn.

Aangezien er in de fabriek enorm veel lawaai is, zal de les zich vooral in het klaslokaal afspelen. Dat is een beetje spijtig, want op die manier blijft het algemeen en minder jobgerelateerd. Gelukkig krijg ik heel veel informatie van het bedrijf over hoe het werk er aan toe gaat. Zo heeft de secretaresse me vandaag nog brochures over veiligheid beloofd. Die gaan we in de Nederlandse les zeker kunnen gebruiken. Ik ben benieuwd hoeveel mijn cursisten er van zullen begrijpen! :-)

Vorige week besefte ik nog eens hoe moeilijk het soms is om in te schatten wat het niveau is van iemand zijn Nederlands.

Bij Aviapartner, een bedrijf op de luchthaven, geef ik les aan een groepje van 5 magazijniers. 't Is te zeggen: ik heb hen 3 lessen gegeven in juni, maar ben tijdens de zomermaanden gestopt omdat er veel cursisten met vakantie waren. Toen ik hen dinsdag terugzag verbaasde het me hoe laag hun niveau van Nederlands was.

Uiteraard speelt het mee dat ze twee maanden geen les hebben gehad. Minder oefening doet het niveau altijd zakken. Maar in die mate? De opdrachten die ik had voorbereid tijdens de zomermaanden bleken allemaal te moeilijk.

Ach, misschien ben ik ook gewoon te optimistisch als ik iemand moet inschatten. Ik doe de job nog niet zo lang. Ik vraag me alleen af of het gewoon een gebrek aan ervaring is, of het niveau bepalen altijd moeilijk gaat blijven.

Uiteindelijk was de les wel geslaagd. Het ging alleen een stuk trager dan ik had gedacht. Gelukkig is het een klein groepje en kan ik elk van hen genoeg aandacht geven als ze iets niet snappen. We zitten ook nog maar in het begin van de cursus. Ik ben erg nieuwsgierig hoe deze groep verder gaan evolueren!

Toen ik enkele weken geleden voor de les met een van mijn cursisten aan het babbelen was, vertelde hij me dat hij problemen had met zijn werkvergunning. Zijn advocaat had hem verteld dat zijn werkvergunning, die loopt tot maart 2008, niet zou worden verlengd.

Naïef als ik ben ging ik er vanuit dat de cursist in België zou blijven zolang hij hier zou kunnen werken. Niet dus. Bleek dat dit zijn laatste les was. Voor hem had het -zonder toekomstperspectief- absoluut geen zin om in België te blijven. Hij was hier zonder zijn familie en probeerde een naturalisatie vast te krijgen, om dan terug samen te komen met zijn gezin.

Ik ben heel erg geschrokken van heel deze situatie. Ik had er absoluut niet bij stilgestaan dat zijn toekomst zo onzeker was. Het moet natuurlijk ook treffen dat hij net een van mijn meest gemotiveerde cursisten was. Hij werkte getrouw zijn taken af en studeerde ook buiten de les nog veel.

Onlangs vernam ik dat hij een toekomst gaat proberen op te bouwen in Portugal. Hij heeft daar verschillende vrienden wonen. Zijn motivatie en gedrevenheid zullen hem goed van pas komen. Ik wens hem alleszins heel veel succes!

Collega's in de buurt hebben is handig. Zeker als je een probleem even kort wil bespreken. In mijn vorige baan had ik één collega, die 30km verder werkte. Dat was vervelend.

Toch heb ik in dit team even moeten wennen. Vroeger had ik mijn eigen kantoor, nu zit ik in een landschapsbureau met 12 personen. Vooral de drukte moest ik gewoon worden. We zijn hier gelukkig zelden allemaal tegelijk. Zolang er maar iemand is die je om raad en feedback kan vragen.

Bij een nieuw team horen nieuwe gewoontes. Zo geeft iedereen elkaar ’s morgens een zoen. Elke nieuwe instructeur vindt dat in het begin raar. Ik vond het vroeger zelfs al overdreven om elkaar een hand te geven, maar alles went. Nu ben ik het zo gewoon dat ik zelfs collega’s die niet in het team zitten spontaan een zoen geef. :-)

We gaan hier ook erg vriendschappelijk met elkaar om. We proberen op vrijdag allemaal op kantoor aanwezig te zijn, kwestie van de teamspirit te bevorderen. En er wordt regelmatig iets georganiseerd buiten de werkuren. Op vier maanden tijd ben ik al bij twee collega’s thuis geweest en binnenkort is er een barbecue bij onze vroegere chef. Ik kijk er al naar uit!

Hoe meer ik zelf over mijn werk kan beslissen, hoe minder stress ik ervaar. Hoe dit komt? Misschien plan ik graag en goed? Of misschien ben ik gewoon een gigantische controlefreak? Hoe dan ook, als ik iets niet zelf in de hand heb, kan ik daar ’s nachts van wakker liggen.

Gelukkig komt dat in mijn functie weinig voor. Ik krijg veel verantwoordelijkheid. Dit vertaalt zich in enorm veel vrijheid. Zodra ik weet in welk bedrijf ik mijn volgende lessenreeks moet geven, bepaal ik helemaal zelf hoe ik het aanpak. Afspraken met het bedrijf, opbouw van de lessen, keuze van het lesmateriaal… ik beslis. :-)

Veel verantwoordelijkheid dus. Maar ook veel ondersteuning. Ik maak deel uit van een fantastisch elfkoppig team. En in Brussel zitten nog enkele verantwoordelijken die in de bres springen bij moeilijke projecten. En daarnaast krijg ik regelmatig opleidingen om me nog deskundiger te maken in mijn vak.

Eigenlijk sta ik er helemaal niet alleen voor!

In mijn vorige baan zag elke dag er quasi hetzelfde uit. Ik zag dezelfde mensen en voerde dezelfde routinetaken uit. Saai? Toch niet. Het bezorgde me eerder een gevoel van veiligheid en comfort.

De afwisseling in m'n huidige job schrok me in het begin dan ook wat af. Maar lang heeft dat niet geduurd. Nu vind ik het net een van de boeiendste aspecten van m'n werk. Ik kom in zoveel verschillende bedrijven en geef aan zoveel uiteenlopende profielen les, dat ik iedere dag weer nieuwe dingen bijleer.

Een overzicht van m'n werkweek:

Maandag en woensdag geef ik les bij Graham Packaging. Dat is een fabriek op de site van Danone, die yoghurtpotjes maakt. Het hele productieproces verloopt automatisch. De mensen aan wie ik lesgeef zijn voornamelijk arbeiders. Zij moeten ervoor zorgen dat de machines blijven lopen zoals het hoort. Daarnaast volgt ook de finance manager Nederlands. Een totaal ander profiel, maar tijdens de les zijn ze allemaal gelijk voor de wet. :-)

Dinsdag en donderdag werk ik bij Aviapartner. Ik geef er les aan magazijnarbeiders. Deze mensen zorgen ervoor dat de lading die uit het vliegtuig komt, op de juiste vrachtwagen terecht komt en omgekeerd. Als ik daar ga lesgeven zorg ik altijd dat ik mijn kledij aanpas want in zo’n magazijn kan het een smerige boel zijn!

Op woensdag geef ik dan weer individueel les. Ik heb twee cursisten, in twee verschillende restaurants. Het ene is een brasserie in het centrum van Leuven waar veel producten al klaargemaakt gekocht worden. Het andere is een vegetarisch restaurant met alleen maar verse gerechten die als het even kan ook nog ‘bio’ zijn. Ik geef enorm graag individueel les. Je kan je cursus echt rond die ene persoon opbouwen. Je kan inspelen op zijn interesses en leefsituatie. Terwijl je bij een groep toch met iedereen rekening moet houden.

Vrijdagen houden we binnen ons team altijd lesvrij. Dan heb ik een dagje voorbereidingstijd om mijn materiaal te maken. En als er vergaderingen zijn, plannen we die ook altijd op een vrijdag. Dus zelfs daar zit variatie in!

Ik doe m'n job graag! Ik heb toffe collega’s, ik kom in bedrijven waarvan ik vroeger het bestaan niet eens wist, en het is erg afwisselend en uitdagend werk. Bovendien -en dat vind ik nog het leukst!- kom ik met een heleboel verschillende culturen in contact. Iedere cursist heeft zijn eigen verhaal en elk verhaal is boeiend.

Zo is er Paudel. Hij werkt in de keuken van een restaurant. Hij doet er de afwas en maakt eenvoudige schotels klaar. Paudel woonde vroeger in Nepal. Hij is nog niet zo lang in België en is nog volop bezig zijn regularisatie in orde te krijgen. Van opleiding is hij ingenieur. Dat merk je aan zijn manier van leren: hij is nogal perfectionistisch. En excuseert zich altijd als hij een foutje maakt.

Verder volgt ook Noi Nederlands. Zij werkt in de keuken van een restaurant en bedient klanten. Noi komt uit Thailand. Haar zus trouwde met een Belg, verhuisde naar hier en Noi is haar gevolgd. In de computerles is ze haar man tegengekomen. Hij is politieagent en Vlaming. Sinds Noi de lessen Nederlands volgt spreekt ze met haar man ook Nederlands (of toch zoveel mogelijk). Haar Nederlands wordt elke dag beter!

Abdel is dan weer van Marokkaanse afkomst. Hij woont in Brussel en werkt in een magazijn in Grimbergen. Hij heeft een vrij verantwoordelijke functie. Hij regelt het werk en vertelt de andere magazijniers wat ze moeten doen. De cursus van Abdel is ondertussen afgelopen en hij heeft alle doelstellingen bereikt. Uiteraard maakt hij hier en daar nog een foutje, maar hij kan zijn job even goed in het Nederlands als in het Frans.

Hajji is Abdels verre neef. Hij werkt bij hetzelfde bedrijf, maar in een andere ploeg. Hij woont ook in Brussel en kent weinig mensen die Nederlandstalig zijn. In de ploeg van Hajji wordt er weinig Nederlands gesproken. Hij werkt al 4 jaar bij DHL maar volgde pas dit jaar zijn eerste cursus Nederlands. Hajji is heel gemotiveerd om het goed te doen, maar hij hoort alleen in de klas Nederlands. Daarom gaat het bij hem iets minder snel.

Nederlands op de werkvloer (NODW) is een project dat kadert binnen de opleidingen Nederlands voor anderstaligen. Concreet betekent dit dat een anderstalige werknemer lessen Nederlands krijgt op de werkvloer. Ik sta dus vaak naast m'n cursist terwijl hij zijn job doet.

Voor ik aan zo'n cursus begin ga ik altijd eerst praten met de bedrijfsleider of directe chef. Zo wordt duidelijk wat volgens de Nederlandstalige collega's de taalproblemen zijn. Natuurlijk praat ik ook met de anderstalige cursist. Ik vraag hem wat hij zelf wil bijleren. Wat hij moeilijk vindt, en wat er vaak misloopt als hij Nederlands gebruikt. Ik loop zelf ook minstens een halve dag mee in het bedrijf. Op die manier krijg ik een duidelijk beeld van wat de cursist moet doen op zijn werk. Veel bedrijven gebruiken immers specifieke woordenschat. Die moet ik ook onder de knie hebben als ik de cursist wil helpen.

Op de werkvloer geef ik altijd les aan kleine groepjes. Acht personen is het maximum. Zo kan ik garanderen dat iedere cursist genoeg individuele aandacht krijgt. Want iedereen leert een nieuwe taal op zijn eigen manier en tempo.

De cursus is heel praktijkgericht: ik oefen zoveel mogelijk de taal die de cursist nodig heeft voor zijn job. Het is niet de bedoeling dat ik met hen grammaticaregels en dergelijke doorneem. Mijn doel is de communicatieproblemen op het werk op te lossen.

Mijn naam is Harmke. Ik werk als instructeur Nederlands op de Werkvloer bij VDAB Vlaams-Brabant. Ik geef lessen Nederlands op maat aan anderstalige werknemers binnen bedrijven.

Na mijn studies regentes Engels – aardrijkskunde – economische wetenschappen ben ik niet meteen in het onderwijs gestapt. Ik voelde me nog een beetje te jong om les te geven. Wat ik wel wou wist ik niet. Ik besloot als uitzendkracht te gaan werken. Zo deed ik ervaring op als bediende in de boekhouding, als corrector en zelfs als verkoopster. Na een jaartje interimwerk besefte ik dat ik het lesgeven toch een beetje begon te missen.

Heel toevallig stootte ik op een vacature van consulent sollicitatietraining bij VDAB. Het was mijn eerste echte sollicitatie en als bij wonder kreeg ik de job. Ik gaf er sollicitatietraining en begeleidde de mensen bij het solliciteren. Op dat moment was dat de ideale job voor mij. Ik kon terug wat lesgeven, maar het ging verder dan het klaslokaal. Ik had tijd om individueel te werken met mensen die wat meer begeleiding nodig hadden.

Toch was het vier jaar later tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik wilde graag bij de VDAB blijven werken, maar eerder als lesgever dan als consulent. Ik had in mijn studententijd al gewerkt als leerkracht Nederlands voor anderstaligen dus was deze keuze evident.

Ik werk nu ongeveer 4 maanden als instructeur Nederlands. Je zal deze maand de avonturen kunnen lezen die ik meemaak in mijn nieuwe job!