Human resources medewerker Bruno vertelt ...

Vandaag schrijf ik mijn laatste bijdrage aan de joblog. Graag wil ik eindigen met enkele van mijn toekomstdromen. Dromen is voor mij belangrijk: het leven stopt als ik dat niet meer kan. Dat wil echter niet zeggen dat ik me aan m'n dromen vastklamp. Als je dat doet, verlies je immers het zicht op andere dingen die op je pad komen, en dat wil ik niet.

In de eerste plaats wil ik mezelf blijven ontwikkelen, zodat ik op een dag een grote meerwaarde kan bieden aan de organisatie waarvoor ik werk. En ik wil ook de wereld rondom mij verder ontdekken. Liefst zou ik over enkele jaren met een kano van het hoge noorden in Alaska tot Vancouver trekken. En meewerken aan een schoolproject in Cambodia om zo mijn steentje bij te dragen aan de ontwikkeling van de kinderen daar. Ik besef heel goed dat ik de luxe heb om in verschillende werelden te leven, en daar wil ik alles uithalen.

Zo, genoeg gedroomd voor vandaag! Voorlopig focus ik me op het hier en nu: mijn leven in Brussel, mijn werk aan de VUB en mijn thesis die nog af moet. Het ga jullie goed!

Ik hoef het waarschijnlijk niet meer te zeggen: ik hou van kleur. En dat vertaalt zich in veel dingen. Vandaag wil ik het even hebben over Asma, de jobstudente die bijspringt aan het onthaal.

Ze is moslima en jawel, ze draagt een hoofddoek. De manier waarop ze dat doet, vind ik eigenlijk heel knap. Telkens zorgt ze ervoor dat de kleur ervan past met de rest van haar kleding. Wit, groen, blauw, oranje, fuchsia… alle kleuren zijn al de revue gepasseerd.

Wat ik er zo mooi aan vind, is dat ze er schijnbaar moeiteloos in slaagt om religieuze symboliek te integreren in een samenleving waarin mode belangrijk is. In haar geval staat de hoofddoek niet symbool voor middeleeuwse, discriminerende en vrouwonvriendelijke praktijken. Nee, ik zie een zelfbewuste vrouw die haar eigen keuzes maakt en zichzelf in vraag durft stellen.

Ik ben blij dat ik voor een organisatie mag werken die pluralisme hoog in het vaandel draagt. Bij de VUB kan iedereen zichzelf zijn, met respect voor de medemens als vertrekpunt. En dat vind ik een essentiële peiler in de menselijke visie van een onderneming.

Ik had het al over mijn behoefte om de dagelijkse sleur te doorbreken. Daarom stort ik me regelmatig op een nieuw project. Dat geeft mijn leven kleur.

Toen een intercultureel consultancybureau me onlangs vroeg om training te geven aan Vlaamse studenten die een stage doen in het buitenland, greep ik de kans met beide handen. Ik hou ervan nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe dingen te leren en zo de confrontatie met mezelf aan te gaan. Dat zorgt steevast voor de energieboost die ik zo nodig heb.

Maar projectmatig werken heeft ook een minder positieve kant. Met elk nieuw project stap je immers in het ongewisse en het onzekere. En dat kan gepaard gaan met een flinke portie faalangst en twijfels. Als je dan met te veel projecten tegelijk bezig bent, dreigt het gevaar van een burn-out. Ik vergelijk het graag met een jongleur die begint met twee ballen. Dan komt er een derde bij, dan een vierde en opeens… valt alles op de grond.

Om die reden moet ik mijn ‘drang’ naar nieuwe projecten soms intomen en mijn grenzen stellen. Niet evident voor een nieuwsgierig iemand als ik…

Het was een interessante dag vandaag. Niet alleen omdat Nancy -de onthaalbediende- de snoeptrommel aan het onthaal aanvulde. Bedankt daarvoor Nancy, je zorgt voor onze extra suikers. :-) Maar ook omdat ik een infosessie mocht geven over ‘werken met vertrouwenspersonen’.

De bedoeling van de infosessie was om kandidaten te vinden die zich vrijwillig als vertrouwenspersoon willen engageren op de VUB. Het project loopt in het kader van welzijn en preventie op het werk. We willen ervoor zorgen dat werknemers met problemen weten tot wie ze zich kunnen richten en waar ze een klacht kunnen indienen. Ik denk dan vooral aan klachten rond pesten of seksuele intimidaties. Dat er nood is aan zulke vertrouwenspersonen, blijkt uit een onderzoek van de Federale overheidsdienst Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal overleg. 11% van de ondervraagden zou tijdens hun loopbaan immers te maken hebben met pesten en 8 % met ongewenste seksuele intimiteiten.

Ik was aangenaam verrast door de reacties van het publiek. Op het einde van de infosessie heerste er zelfs een gevoel van ‘Yes, we can’. :-) En ja, positieve menselijk energie raakt me. Vandaar de interessante dag.

Eén van de projecten waarmee ik me op het werk momenteel bezighoud, zijn de evaluaties. In onze organisatie wordt het personeel om de drie jaar geëvalueerd. Dit gebeurt door het diensthoofd op basis van de functiebeschrijving én de persoonlijke doelstellingen van de werknemer.

Spijtig genoeg merk ik dat evaluaties dikwijls nog gezien worden als een noodzakelijk kwaad in plaats van een opportuniteit. En dit zowel door de diensthoofden als door de werknemers. Ik geloof nochtans dat een goed evaluatiegesprek het beste middel is om het personeel te erkennen voor zijn competenties. Ook kan je via die weg te weten komen hoe werknemers zich voelen binnen de organisatie en aan welke vorming ze nood hebben. Daarom ben ik voorstander van een jaarlijkse evaluatie, in de plaats van één om de drie jaar zoals bij ons.

Ik vind trouwens dat ook het omgekeerde moet kunnen: werknemers die hun diensthoofden evalueren op vlak van leiderschap, communicatie en samenwerking. Dit vraagt natuurlijk een erg goede professionele relatie tussen werknemer en werkgever. En misschien ga ik in dat geval te veel uit van de ideale situatie, terwijl die er in realiteit niet altijd is. Daarover volgende keer meer… Tot dan!

Vorige keer konden jullie lezen dat ik sinds een paar maanden als human resources medewerker werk op de Vrije Universiteit Brussel. Maar eigenlijk werk ik al veel langer op de universiteit. Bijna acht jaar om precies te zijn. Voor ik human resources medewerker werd, werkte ik op de dienst Internationalisering.

Wat hield die job in? Wel, jaarlijks studeren er zo’n 1300 niet-Belgische studenten aan de VUB. Iets meer dan de helft daarvan komt van buiten Europa. In totaal zijn er meer dan honderd verschillende nationaliteiten. Ik stond toen in voor het onthaal en de integratie van deze studenten. Ik hoef je niet te vertellen dat dat een wereld op zich was.

Ik vond het ongelofelijk wat sommigen achterlieten om hun droom te realiseren: een masterdiploma behalen aan een Westerse universiteit. Zo herinner ik me een Chinese student die zijn vrouw en drie maanden oude baby achterliet in China. Of een studente uit Guyana die haar prestigieuze job bij het kabinet van milieu opgaf om hier te komen studeren. Geef toe, die mensen hebben er echt iets voor over.

Je hoort het, ik werk graag op de universiteit. Ook omdat ik zo mijn job makkelijk kan combineren met mijn avondstudies ‘Politieke wetenschappen’. Vandaag zit ik in het laatste stadium van die opleiding: mijn thesis. Ik hoop dat het me dit jaar lukt om het verdomde ding af te krijgen. Met de nodige discipline, ijver en bibliotheekbezoeken moet het wel lukken. ;-)

Zoals beloofd vertel ik jullie vandaag graag iets meer over mijn job. Sinds 1 augustus ben ik human resources medewerker op de personeelsdienst van de Vrije Universiteit Brussel. Daar werken zo’n 2.750 werknemers, verdeeld over de twee campussen: één in Etterbeek en één in Jette. Met een ploeg van 25 man proberen we alle personeelsaangelegenheden op deze campussen in goede banen te leiden.

Human resources is een erg boeiend terrein. Het is het hart van een organisatie: we zorgen ervoor dat de juiste medewerkers aangetrokken worden en... bij ons blíjven. Daar komt heel wat bij kijken. Zo houdt onze ploeg zich bezig met onthaalbeleid, rekrutering, welzijn en preventie, administratieve regelgeving, productiviteit en efficiëntie, vorming en training... en natuurlijk ook de verloning.

Uiteraard ben ik niet actief op ál die terreinen. Ikzelf werk vooral rond welzijn en preventie en het onthaalbeleid. Volgende keer meer hierover...

Je kent wellicht het gevoel van de wekker die je ’s morgens uit je bed licht en je koude rillingen bezorgt. Wel, in mijn geval is de Nokia beltoon de ‘boosdoener’. Hoewel… eigenlijk mag ik niet klagen. In principe kan ik tot acht uur slapen en nóg voor negen uur op kantoor zijn. Maar dan moet alles in derde versnelling gebeuren en dat doe ik liever niet.

Ik sta elke morgen op om zeven uur. Zo kan ik nog wat sporten -touwtje springen en push-ups- en mediteren voor ik de deur uitga. Zo probeer elke dag bewust te beleven in plaats van geleefd te worden door anderen. Dat leest wel mooi maar daar slaag ik helaas niet iedere dag in.

Ik ben blij dat ik in Brussel woon en werk en elke morgen die tijd kan nemen voor mezelf in plaats van de hele ochtend te moeten pendelen vanuit Vlaanderen richting hoofdstad. Dat zou ik niet volhouden. Ik heb dan ook een mateloze bewondering voor mensen die dit wel doen.

Zelf probeer ik -wanneer ik op zoek ben naar een job- de pendelafstand altijd zoveel mogelijk te beperken en glijdende werkschema’s te bemachtigen. Tot hiertoe is dit gelukkig al aardig gelukt. Ook nu weer, met mijn job als human resources medewerker. Daarover vertel ik jullie volgende keer graag meer…

Uit mijn vorige bijdragen konden jullie wellicht al opmaken dat ik niet meteen met de doelgerichtheid van een kompas mijn levensplan en carrièrepad uitstippel. Soms wou ik echter dat het wél zo was. En dat ik bijvoorbeeld echt graag een bepaald beroep zou uitoefenen zoals timmerman, vrachtwagenchauffeur of bloemist.

Ik ben soms stiekem jaloers op mijn broer wiens ‘roeping’ het was om ingenieur te worden. Vandaag heeft hij zijn job en zijn gezin en verder stelt hij zich niet zoveel vragen. Ik heb me nooit op dezelfde manier kunnen focussen op één carrière. Wel integendeel. Ik heb altijd gekozen voor opleidingen waarmee ik vele kanten op kon zoals maatschappelijk assistent, politieke wetenschappen en interculturele communicatie. Misschien net in de hoop mijn professionele roeping te vinden?

Nu heb ik intussen aanvaard dat ik waarschijnlijk altijd een ‘zoeker’ zal blijven. En ook dat is best boeiend, want het heeft me al in situaties gebracht waarvan ik nooit had durven dromen. Zo was ik al tenniscoach in New York, reisbegeleider in Parijs en medewerker in een Cambodjaanse dorpsschool. Die ervaringen hebben me gemaakt tot wie ik vandaag ben. En daar ben ik best fier op…

Het klinkt misschien als een cliché, maar de herfst doet iets met m’n gemoed. De afwisseling van regenachtige miezerigheid en een stralende zon, het vallen van de bladeren... Ik word er nostalgisch van. Zo ook vanmorgen. Toen ik fietsend op weg naar het werk de Kunstberg en de Naamse Poort bedwong, dacht ik met heimwee terug aan de wereldreis die ik vorig jaar rond deze periode begon.

Ik herinner me nog goed de dag van mijn vertrek. Het was een prachtige ochtend met een helderblauwe hemel. Het zonlicht viel kwistig binnen in mijn kamer en speelde met de muren. Even later trok ik naar de luchthaven van Zaventem. Mijn bestemming: Queensland in Australië. Ik was helemaal klaar voor het nieuwe avontuur en had het gevoel dat de wereld aan mijn voeten lag.

Na een lange vlucht werd ik gedropt voor een tussenstop in de wonderlijke luchthaven van Singapore. Wonderlijk omdat hij tegelijk rust en een samenspel van emoties uitstraalde. Was het de uitgestrekte ruimte? Het ‘fuffilige’ tapijt? De gedimde lichten? Ik weet het niet. Maar ik zie me er nog flaneren. Zoekend naar de juiste gate. Overweldigd door de Aziatische sierlijkheid. Mentaal verkeerde ik toen in een soort delirium. :-)

Maar de herfst maakt me niet alleen nostalgisch. Hij doet me ook stilstaan bij vragen als ‘waar ben ik mee bezig’ of ‘is dit het’? Of is die bui eigen aan ‘de zoekers van deze wereld’: een categorie waartoe ik duidelijk behoor. Dat klinkt misschien negatief, maar dat hoeft het zeker niet te zijn. Daar kom ik later nog op terug. Voor nu zeg ik: ‘Leve de herfst en leve haar kleuren!’

Vorig jaar had ik het geluk dat ik een jaar loopbaanonderbreking kon nemen. ‘Leve België!’ zou ik zeggen. Want dankzij dit statuut heb ik een jaar tijd gehad om te reizen, te studeren en alles op een rijtje te zetten. Noem het escapisme of hedonisme. Ik noem het ‘vitamine’. Ik ontdekte nieuwe dingen over mezelf, kreeg de kans om andere dingen te doen en realiseerde me dat ik ook gelukkig kan zijn zonder auto of ander comfort.

Een jaar leven volgens mijn eigen tempo, gaf me ook de ruimte om te filosoferen over m’n plaats in de samenleving. Ik vroeg me af wie ik zou zijn als ik geboren werd op een boogscheut van Wall Street, in Afghanistan onder het Taliban-regime of gewoon in het huis om de hoek? Of hoe zou het me vergaan als ik drie generaties geleden leefde? Intrigerende gedachten...

Ik geloof dat de plaats en het tijdstip waarop je geboren wordt, een grote invloed hebben op je leven. Ook de talenten en gebreken die je kreeg van moeder natuur spelen een rol. Maar los daarvan is het ook belangrijk dat je zélf iets onderneemt en iets zinvlos van het leven maakt. Ben ik alleen als ik zeg dat dit niet altijd een evidentie is?

Hallo allemaal, ik ben Bruno, de nieuwe -nog wat onervaren joblogger- voor de komende maand. Hoe zal ik mezelf kort voorstellen op een manier dat het wat beklijft?

Wel, als ongehuwde dertiger -met roots in Kortrijk- woon ik in de Brusselse wijk de Marollen. Noem mij pretentieus of 'een dikkenek', maar ik durf stellen dat het één van de leukste en handigste plekken ter wereld is. Het is een volkse wijk waar je nog ongedwongen met je buren kan babbelen. Ben je uitgedost voor een cocktailparty of ga je in pyjama je 'pistoleetjes' halen? It doesn't matter. Niemand kijkt hoe je erbij loopt.

Ik heb een stek op tien minuten wandelafstand van het Zuidstation. Vandaar kan je gemakkelijk een waaier van bestemmingen bereiken. En dat vind ik een leuk gevoel. Ik houd ervan te weten dat ik in minder dan twee uur op de Champs-Elysées in Parijs kan staan. :

Ik heb het geluk gehad om in het verleden her en der in de wereld wat te werken. Zo was ik al in New York, Sydney, Cambodia en zelfs India. Maar sinds kort werk ik als human resources medewerker in Brussel. Verder ben ik een overtuigd fietser en houd ik ervan om mezelf zowel op fysiek, psychisch én spiritueel vlak verder te ontwikkelen. Zo, dat was het voor nu. Tot de volgende!