HR-specialist Joeri vertelt ...

...maar anderen nemen het over en gaan het wellicht beter doen. Een maand is véél te kort en ik heb nog niet de helft van de reacties kunnen beantwoorden. Het leuke aan deze blog was de immense respons die ik gekregen heb. Fijn om te weten dat hij zo intens wordt gelezen.

Het Human Resources departement of 'de personeelsdienst' houdt zich bezig met het belangrijkste binnen het bedrijf en dat zijn de medewerkers. Wil je het in dit vak waarmaken, dan moet je voortdurend openstaan voor creatieve ideeën. Meer nog, je moet zelf continu nieuwe manieren van coaching ontdekken en toepassen.

Ik nodig iedereen die wil uit om verder over bepaalde zaken te praten of tips en coaching te krijgen. Je kan me bereiken op http://www.ecademy.com/account.php?userid=joeriel%20hazimi en daar een bericht laten.

De werkzoekenden onder jullie wens ik snel een juiste plek in een leuk bedrijf, en de werkenden dat ze hun sterktes kunnen blijven uitspelen en zo het verschil maken.

Als je in een nieuwe job stapt of een nieuwe taak aanleert, doorloop je 5 ontwikkelingsfases. Dat schrijft adviseur en coach Cora Smit, en ik ben het helemaal met haar eens. Het is goed dat je je bewust bent van deze fases omdat je zo je eigen gedrag leert begrijpen.

Benieuwd? Ik zal ze voor jullie toelichten. Let wel: niet iedereen doorloopt al deze fasen. Sommige mensen blijven steken in een bepaalde fase, en dat kan positief zijn, maar ook negatief.

Fase 1: gericht op jezelf
In fase 1 is alles nieuw en ben je onzeker over wat je moet doen en hoe je het moet doen. Belangrijk is dat je steun en feedback krijgt van je omgeving. Stel je open en vraag aan collega's of ze je willen helpen.

Fase 2: gericht op de taak
In fase 2 heb je al een aantal zaken onder de knie en ben je productief. Je bent als het ware in concurrentie met jezelf: je wil alles beter doen, sneller en efficiënter. In deze fase heb je behoefte aan taakgerichte feedback en wil je weten wat nog beter kan.

Fase 3: gericht op de ander
Tijdens fase 3 begin je je collega's beter te kennen. Je beseft welke impact ze hebben en hoe belangrijk het is om in team te werken. Je steekt heel wat energie in hen. Het kan gebeuren dat je in deze fase begint te twijfelen over je job en collega's. In dit geval is het tijd om een coach te zoeken.

Fase 4: gericht op de impact
Je doet niet meer puur je job zelf, maar wil bijdragen aan het groter geheel. Je wordt zichtbaarder binnen de organisatie en misschien komt je carrière in een stroomversnelling.

Fase 5: gericht op de essentie
Je denkt na over de zin van het bestaan en vraagt je af waar het werkelijk om draait. Je wil je ervaring, kennis en inzicht delen met anderen en hen op deze manier ondersteunen. In deze fase kan het gebeuren dat je een drastische beslissing neemt die je verdere loopbaan sterk beïnvloedt.

Bron: 'Stages of concern' door Cora Smit.

Een coach die je bijstaat wanneer je met professionele of persoonlijke vragen zit… In Amerika is het schering en inslag. Bij ons loopt het zo'n vaart niet. Ten eerste is het niet evident om zo'n mentor te vinden, ten tweede is het niet goedkoop.

Ik heb het geluk dat ik op dit moment een mentor heb waar ik met professionele vragen bij terecht kan. Hij helpt me wanneer ik ergens niet alleen uitgeraak. Ook VDAB biedt begeleiding aan, zowel tijdens je loopbaan (loopbaanbegeleiding), als tijdens je zoektocht naar werk (sollicitatiebegeleiding)... Een goeie zaak, vind ik. Kwestie van je professionele leven tijdig bij te sturen.

Om jullie op weg te helpen, alvast enkele links waar je info vindt over loopbaanbegeleiding met net dat ietsje méér...

•    Jump (Erkend centrum loopbaandienstverlening): www.jump-arabel.org
•    Saskia Smet van duKenaz: www.ecademy.com
•    en natuurlijk… VDAB zelf: vdab.be/loopbaanbegeleiding en vdab.be/werkinzicht/jobclub.shtml

En voor wie nog vragen heeft… Op het einde van mijn blogavontuur kan je via de moderator mijn gegevens opvragen. Een maand bloggen is echt te kort om op alle reacties te antwoorden.

Het is begrijpelijk dat mensen, op zoek naar een baan, zich afvragen hoe ze zich het beste kunnen voorbereiden. Als je op de VDAB-website rondsnuistert vind je heel wat tips en tools om dit te doen.

Het simpelste model dat je als rekruteerder kan gebruiken en dat perfect door sollicitanten als voorbereiding kan gebruikt worden is de STAR(R)-methode. Hét uitgangspunt van deze methodiek is dat gedrag uit het recente verleden de beste voorspeller is voor gedrag in het heden en de nabije toekomst.

Als voorbereiding op je sollicitatiegesprek is het verstandig om de STARR-methode thuis te oefenen, bijvoorbeeld met een vriend of vriendin, zodat je tijdens het gesprek pakkende en duidelijke praktijkvoorbeelden kunt geven. Het beste is om dit doen aan de hand van de vaardigheden en eigenschappen die nodig zijn voor de functie waarnaar je solliciteert.

Om het mezelf gemakkelijk te maken stel ik voor dat je Google even opent en ‘STAR methode’ of ‘STARR-methode’ intikt...De rest ken je wel nietwaar? Het ligt er voor het grijpen, gratis en voor niks...

Ik las in een van de reacties het volgende: "Ik ben bereid om maximaal een uur te rijden, al vind de rekruteerder(!) dat soms te ver." Verbazingwekkend vind ik dit. Wanneer een sollicitant het ervoor over heeft om elke dag een uur te rijden naar het werk, dan moet je dat respecteren. Heb je als rekruteerder twijfels over de haalbaarheid van iets, dan zeg je dat aan de kandidaat. Hij alleen kan je bekommernis weerleggen. Misschien heeft de sollicitant goeie afspraken gemaakt thuis en is de afstand perfect te overbruggen.

Ik weet niet of er ooit onderzoek is gedaan over de verschillen tussen Nederlanders en Belgen op vlak van ‘mobiliteit’. Mij lijkt het dat de Belg het minst mobiel is van de twee.

Ik heb collega´s die elke dag 150 km rijden (Rotterdam – Laakdal) om te komen werken. Ik ken weinig Belgen (ook niet buiten mijn eigen firma) die dit soort afstanden overbruggen.

Ook verhuizen voor het werk is hier 'not done'....terwijl een pak Nederlanders hun gladde autostrades ruilen voor onze ritmische (kedeng kedeng) betonstrades omdat ze hier hun stekje gevonden hebben.

Maar goed, soms is het gewoon ook heel erg handig om dichtbij huis aan de slag te gaan. Heb je kinderen, dan is het een zegen als je ze af en toe bij de grootouders kan achterlaten... Zin in een film? Dan wil grote zus of broer wel even komen babysitten. Evenveel respect voor hen dan voor de kilometervreters...

Ik mag dan wel geen "volbloed" rekruteerder zijn -niet in anciënniteit, noch in opleiding... (Naast aanwerving ben ik trouwens ook veel bezig met opleiding en ontwikkeling, maar dit tussen haakjes). Maar, dit neemt niet weg dat ik ervan overtuigd ben dat een goeie basisopleiding je een voorsprong geeft als rekruteerder.

Iemand vroeg welke opleiding een stevige basis zou vormen... Een bacheloropleiding is natuurlijk het summum, maar er zijn heel wat degelijke korte opleidingen en natuurlijk ook massa's literatuur:

• Kijk even bij het Vlaams Economisch Verbond waar er af en toe wel opleidingen zijn binnen het rekruteringsveld.
• Kijk op de website van Syntra, daar vind je voor geen geld opleidingen in recruteren (72 euro voor een opleiding is peanuts).
• Werk je al, dan kan je navragen in je bedrijf of je sector een opleidingsfonds heeft. Zij geven meestal ook trainingen (voor je eigen sector is dit gratis)
• Zoek een mentor: iemand die al jaren ervaring heeft met aanwerving en selectie en ga bij hem in de leer. Dit kan iemand in je eigen bedrijf zijn of extern.
• Er is literatuur in overvloed. In kleine formaten (checklists, interviewmodellen, enz...) en joekels van boeken. Check de website van Proxis…
• En als kers op de taart... op de VDAB-website vind je een open opleiding bij de Open Universiteit Antwerpen: "Selectiepsychologie: selectie en assessment (E06166)"

Nooit gedacht dat ik zoveel reacties zou krijgen op mijn blog... Blijkbaar is de "kennis vanachter de schermen" echt wel gegeerd. Deze blogtekst wijt ik dan ook volledig aan jullie opmerkingen en vragen. Vergelijk het een beetje met een goeie DVD. Die biedt je naast de hoofdfilm ook vaak wat "extra's" aan.

Ik ga proberen de reacties wat te clusteren om zo een algemeen antwoord te formuleren.

Laat me eerst wat verder ingaan op de uitspraak "talent doesn't define you, passion does". Het is waar dat veel goede wil, energie, motivatie en geloof je niet altijd aan een baan helpen. Je bent immers ook in een competitiestrijd verwikkeld met andere kandidaten. Meestal krijg je als bedrijf genoeg cv´s binnen om mensen die geen specifieke jobkennis hebben niet aan te nemen. Uit een fruitkorf neem je ook geen aardbei wanneer je een toffe peer zoekt. Al helemaal niet wanneer je dan ook nog eens de keuze hebt uit een ruim assortiment peren.

Waar en wanneer maakt passie dan wel een verschil?

Wanneer je van job wil veranderen bijvoorbeeld, en je bijscholing nodig hebt.

Passie kan je ook helpen wanneer je netwerkt. Iets waarvan heel wat mensen het effect nog altijd onderschatten. Netwerken staat echt niet gelijk aan mensen aanklampen op feestjes en geforceerd een gesprek aangaan. Misschien moet ik hier wel een apart stuk over pennen... Intussen raad ik jullie alvast het boek "Let us connect" van Jan Vermeiren aan!

Daarbij aansluitend: ook het effect van een jobbeurs mag je niet te onderschatten. Een beurs bezoeken door de hele hal af te dweilen om zoveel mogelijk cv´s te slijten is niet lonend. Integendeel, het is zelfs frustrerend. Zeker wanneer het aantal reacties beperkt blijft.

Maar het kan ook anders. Selecteer op voorhand de bedrijven die je aanspreken, bereid een gesprek voor en ga ervoor. Leg contacten. Probeer te achterhalen of de bedrijfscultuur bij je past en pols of er banen in jouw richting zijn. Heb je een gesprek gevoerd, je cv afgegeven en een visitekaartje van een vertegenwoordiger van het bedrijf, dan raad ik je aan na een drietal weken even zelf contact opnemen. Het verwerken van de cv´s neemt veel tijd in beslag...vandaar dat ik het prettig vind wanneer ik als rekruteerder een herinneringstelefoontje krijg.

En soms… heb je gewoon geluk. Neem mezelf. Ik heb totaal geen HR-achtergrond en ben via verschillende omzwervingen binnen Nike op deze stoel beland. Net zoals Sofie (reactie van 9 januari).

Een deel van mijn job bestaat erin op geregelde tijdstippen rapporten te maken: ondernemingsrapporten, sociale balansen, subsidierapporten, enz…

Niet meteen mijn meest favoriete bezigheid. Het verzamelen van de gegevens en het herwerken en opbouwen van het rapport nemen veel te veel tijd in beslag. Om nog maar te zwijgen van de Excel-sheets en formules waar ik regelmatig mijn tanden op stuk bijt.

Ik word er bij momenten knetter van. En dan vraag ik me wel eens af: voor wat of wie?

Is het echt nodig om alles zo gedetailleerd te melden? Als ik er de van Dale op nasla, dan staat er bij rapporteren enkel dat je iets moet "overdragen". Nergens vind ik de woorden "gedetailleerd" of " volledig" terug. De essentie lijkt me voldoende.

En als ik dan toch even mag dromen, dan wil ik graag ook van die Excel-sheets en berekeningen af. Wat mij betreft mag het allemaal terug handgeschreven. Liefst met pen en inkt. Neergepend in een lederen etui met dito veter als sluiting. Creatief rapporteren: ik zou het zelfs leuk beginnen vinden! ;-)

Hoe is het mogelijk... denk ik soms. Ik schrijf al van jongsaf aan en toch heb ik het gevoel dat de teksten die ik schrijf saai en oninteressant zijn. Voor het werk schrijf ik per dag tientallen mails. Maar af en toe wil ik eens een echte mail sturen, zo eentje met een heel verhaal erachter en liefst nog met wat dromerige woorden of grappige quotes. Helaas begin ik dan nog meestal met "beste" en eindig ik met "vriendelijke groeten".

Mijn "vriendelijke groeten" zijn ook wel echt vriendelijk en niet zomaar bedoeld om af te sluiten, maar vindingrijk en creatief kan je ze bezwaarlijk noemen...

Iets anders.

Tijdens sollicitatie-interviews betrap ik mezelf erop dat het verdomd moeilijk is om echt te luisteren. En daarmee bedoel ik: intens opnemen wat er gezegd wordt om het daarna te analyseren. Echt luisteren maakt me na drie interviews moe, zodat ik thuis alleen nog maar wat kan wegdwalen in de vertelsels van m'n vrouw en kinderen. "Nee nee schat, ik ben echt aan het luisteren... maar ik ben een beetje moe van alle interviews... ik ben één en al oor... vertel maar!" Ik krijg een vreemde blik toegestoken, en ze zucht... "Je bent echt moe hè, ik vertel het later wel..."

Soms krijg je het niet voor mekaar... Die ene goeie kandidaat strikken voor een functie.

Hoe dat komt? Wel, dat kan liggen aan de loonvoorwaarden of extralegale voordelen die je biedt. Helaas kan je geen beter voorstel doen dan je beste voorstel. Is dat voor een sollicitant niet goed genoeg, dan sta je terug bij af.

Soms -en tegenwoordig meer en meer- zijn het niet de arbeidsvoorwaarden die de sollicitant een stap terug doen zetten, maar het rekruteringsproces an sich. Je moet als rekruteerder erg snel te werk gaan en heel open zijn in je communicatie. De kandidaat wil op elk moment weten of hij nog in de running is en wat zijn kansen zijn. Dus moet je regelmatig mailen en bellen om te zeggen hoe ver je in de procedure staat.

Onlangs nog waren we dolenthousiast over een kandidaat. Hij wilde zelfs een stap terug zetten om bij ons bedrijf aan de slag te kunnen. Uiteindelijk moesten we het finale gesprek wegens praktische redenen een weekje uitstellen...Wat bleek? Diezelfde week kreeg hij een aanbod van een andere firma.

Op dat moment verlies je niet alleen een uitstekende kandidaat. Ook al je inspanningen zijn voor niks geweest! Hoe zeggen ze dat ook alweer in Nederland? Balen als een stekker...?

Eigen aan een sollicitatie is dat je een sprong in het duister waagt. Je weet uiteindelijk niet bij wie en waar je gaat terechtkomen. Maar, uiteindelijk is dit voor de rekruteerder ook het geval. Als rekruteerder is het ook gissen wie achter een bepaalde sollicitatiebrief en cv zit. Je moet vanop afstand en aan de hand van een handvol gegevens inschatten of je iemand wil uitnodigen voor een gesprek en een test. Natuurlijk kan je iemand ook telefonisch screenen, maar dan nog weet je niet welk vlees je in de kuip hebt.

Vandaar m'n eerste -gouden- tip, afkomstig uit een zeer oude shampooreclame: "You never get a second chance to make a first impression". En die goede indruk, die vertaalt zich in een klik tussen rekruteerder en sollicitant.

Hoe je dit voor mekaar krijgt? Ga voor een job en een bedrijf waar je jezelf voor een stukje mee verwant voelt. De ene bedrijfscultuur is de andere niet. Hou hier rekening mee: kies voor een job- en bedrijfsprofiel dat bij jou past. Concreet: als jij in je sollicitatiebrief aangeeft wat jij voor het bedrijf kan betekenen, en wat het bedrijf voor jou kan betekenen, dan ben je op weg naar het eerste contact…

Eens op gesprek is het logisch dat het bedrijf wil weten wie daar nu eigenlijk zit. Daardoor moet de rekruteerder soms erg gerichte en confronterende vragen stellen. Dit doet hij niet om jou "klein te krijgen". M'n tweede tip: wring jezelf op zo'n momenten niet in alle mogelijke bochten om "goed voor de dag te komen". Blijf jezelf. Weet je iets niet? Kan je iets niet? Kom er gewoon voor uit. Verkoop jezelf onder geen enkel beding!

Mijn naam is Joeri en ik werk als HR-specialist bij de personeelsafdeling van Nike. Wat kan ik je verder nog meegeven? Ik heb een passie voor opleiden en rekruteren. En in het chatjargon zou mijn profiel er als volgt uitzien: 37/M/Laakdal. En daar laat ik het bij voor deze post. Ik ben van plan om mezelf stapsgewijs "bloot te geven". Verwacht dus niet meteen 'the full monty'. ;-)

De bedoeling van deze blog? Je een idee geven van wat er leeft aan 'de andere kant'. Misschien zijn er ook wel collega´s in het veld die nieuwsgierig zijn naar hoe het er elders aan toegaat… Je mag de komende weken ervaringen uit het rekruteringsveld verwachten, waargebeurde anekdotes, tips voor goede sollicitaties, advies over hoe je je loopbaan in handen kan nemen, verwijzingen naar interessante lectuur en artikels, en misschien ook rechtstreekse reacties op wat jullie op me afvuren.

Laat ons in ieder geval afspreken dat we het boeiend houden, en dat we elkaar af en toe prikkelen zodat het een leuk blogavontuur wordt.

Mag ik jullie tot slot een 'quote' meegeven die ik een goeie maand geleden in de krant las? Het is een citaat uit een artikel over de triatleet Rutger Beke. Een citaat dat wel van toepassing is op waar ik mee bezig ben…"Talent does not define you…passion does!" Kort gezegd: niet je talent, maar de passie waarmee je iets doet bepaalt je succes…