Grafisch ontwerper Maarten vertelt ...

http://vdab.be/magezine/jan06/img/kantooronthullingen2.jpg

Bij het nieuwe jaar horen goede voornemens. Stoppen met roken, meer tijd voor partner en gezin, meer beweging, minder snoepen…  Driekwart van de bevolking begint volle moed aan het nieuwe jaar, maar valt na enkele weken in oude routines. Hoe het ook zij, ik doe niet mee met die hype. Ik heb enkel slechte voornemens.

In 2011 beloof ik plechtig twee katten te overrijden, wekelijks in de brievenbus van de buurman te pissen en mijn vriendin minstens eenmaal te bedriegen. Ik geef het op om vriendschappen te onderhouden; wie mij wil zien, moet zelf maar bellen. Familiebezoekjes kunnen enkel als ik zeker weet dat er financiële voordelen aan verbonden zijn.

Mijn kinderen kunnen fluiten naar een voorbeeldvader. Ik blijf de hele dag achter de laptop zitten en online poker spelen. Op hun school doe ik niet langer schijnheilig en praat alleen nog met de toffe mama’s en papa’s. Afwassen, kuisen, strijken, de vuilnis buitenzetten: de pot op. Mijn vriendin mag het nog vaker doen dan in 2010. Idem voor de tuin: ik ga er enkel in als de zon schijnt en met een gin-tonic in de hand. Ik blijf uiteraard roken, maar ik streef naar een pak Camel per dag in plaats van per week.

In plaats van te sparen voor een noodzakelijke appel voor de dorst, verdoe ik elke maand mijn loon aan dvd’s, luxe-elektronica en restaurantbezoek. Boeken lees ik nooit meer. Schrijven: voor watjes. Ik schrijf enkel nog haatmails naar politici.

Met dit laatste stukje wil eerst en vooral de lezers bedanken voor de talrijke, fijne en nuttige reacties. Ik hoop dat sommigen zich herkenden in mijn verhaal (daar ben ik eigenlijk van overtuigd) en er bijgevolg op één of andere manier iets aan hadden.

Om misverstanden te vermijden: het is niet uit onbeschoftheid dat ik niet antwoordde op de reacties -zo'n asociale eenzaat ben ik nu ook weer niet :-), maar louter en alleen uit tijdsgebrek. Mezelf kennende zou ik niet ophouden met schrijven, terwijl het bloggen op zich al heel wat –stiekeme– tijd in beslag nam.

En verder uiteraard een welgemeende 'Dank U' aan mijn lieve vriendin, die me ontzettend steunt in de zoektocht naar een betere baan en die soms nietsvermoedend voor de nodige inspiratie zorgde tijdens het bloggen. Straks laat ik haar bij wijze van verrassing mijn joblog lezen. (Tiens, misschien kan ik ineens van de gelegenheid gebruik maken om haar op originele wijze een huwelijksaanzoek te doen... Lieveke, wilt gij met mij trouwen ? :-) )

Gisterenavond heb ik dus nog wat brieven geschreven en –ongelooflijk maar waar– vanmorgen had ik al een antwoord met de vraag of ik deze week nog op gesprek kan.

Zo'n snelle reactie sterkt me toch in de hoop dat er vroeg of laat een bijzonder leuke job uit de bus gaat vallen. Jammer dat er eigenlijk geen statuut van 'professioneel sollicitant', met bijbehorende verdiensten, bestaat. Zenuwen zijn me stilaan vreemd wat solliciteren betreft, ik ken zowat alle kneepjes van 'het vak', de 'do's and don'ts'... Kortom: ik beschouw mezelf zo ongeveer als een sollicitatie-expert.

Ik heb vooral geleerd dat het ontzettend belangrijk is om -in combinatie met een dosis rationaliteit- een beetje je gut feeling te volgen. En een tip voor iedereen die nieuw werk of een eerste job zoekt: laat tijdens een gesprek heel sterk voelen dat je de job echt wilt, zonder daarbij wanhopig over te komen uiteraard. Geen enkele zaakvoerder wil een twijfelend iemand aannemen. En dat straal je al uit met je lichaamstaal. Het is trouwens ook mooi meegenomen om daar iets over te lezen, vermits 70% (!) van de communicatie onbewust via lichaamstaal gebeurt.

Enfin, ik ben eens benieuwd naar het gesprek. Het betreft een bekend bedrijf uit de grafische wereld, dus wat een eventueel twijfelachtige indruk over de firma betreft –zoals tijdens de vorige sollicitatie- zal dat wellicht meevallen.

Vanavond hebben mijn vriendin en ik een date. Onze eerste kinderloze avond sinds de geboorte van onze jongste. Ik kijk er enorm naar uit, maar ik vind het tegelijk ook een klein beetje eng. Voor het eerst laten we dat kleine hummeltje achter bij een oppas. En hij is nog maar vijf maanden! Oké, we hebben wel alle vertrouwen in de babysit, maar toch...

Ach, ik bekijk het maar als weer het zoveelste levenslesje: 'loslaten'. Heel belangrijk. :-)

Ciao !

Naast dromen is er natuurlijk nog steeds de dagdagelijkse realiteit. Daarnet vernam ik van mijn baas (nadat ik het hem had gevraagd) dat mijn interimperiode weeral voor onbepaalde tijd wordt verlengd. Hij zei er wel bij dat ik zeker niet hoef te vrezen voor mijn job. Ik deed maar alsof ik hem geloofde ...

Ach, gelukkig is het hier vreselijk druk op het moment, zodat ik er niet te veel over kan piekeren. Ondertussen gaat de zoektocht naar betere oorden rustig verder. Gisteren heb ik nog een aantal bijzonder aantrekkelijke vacatures gevonden en daar ga ik me vanavond mee bezighouden.

Sinds kort ben ik trouwens begonnen met een individuele antistresscampagne! Een soort van persoonlijk stressmanagement, zeg maar. Kwestie van alle stress (waar ik soms behoorlijk wat last van heb en die zich vooral uit in fysieke kwaaltjes) in meer constructieve banen te leiden.

Daarvoor heb ik me verdiept in enkele waanzinnig interessante boeken. Voor de geïnteresseerden: ik heb net 'Het Onbeschreven Blad' van Steven Pinker, 'Stuiten op Geluk' van Daniel Gilbert en 'De Bril van Darwin' van Mark Nelissen uit. Nu ben ik bezig in 'De Geluksformule' van Stefan Klein.

Stuk voor boeiende en makkelijk verteerbare literatuur voor al wie op realistische, niet-zweverige en niet-kwakzalfachtige manier zijn leven meer 'vorm' wil geven. Natuurlijk bestaat er geen kant-en-klare handleiding over hoe je met stress moet omgaan, maar door te lezen over wat stress precies is en over de biologie erachter, vind je handvaten om je negatieve gevoelens om te buigen in meer positieve richtingen. De zoektocht naar geluk, wordt er wat concreter door. Zeker het boek van Klein staat wat dat betreft vol bruikbare inzichten en praktische tips. Ik raad het iedereen aan.

Nu gauw verder werken. Ik voel de hijgende adem van de ongeduldige deadlines en dito klanten in mijn nek ... Hopelijk heb ik morgen wat meer tijd om mijn laatste blogstukje te schrijven!

Heerlijk genoten van een stressloos weekend, waarbij 'niks moet!' het motto was. Dat was lang geleden. Beetje gekuist, gewandeld en gespeeld met de kinderen, piano gespeeld, bijzonder gezellige avonden doorgebracht met mijn vriendin en … gebrainstormd over onze toekomstplannen. Fantastisch.

Wat die toekomstplannen betreft... Mijn vriendin en ik dromen al een tijd van een eigen zaak. We werken momenteel volop aan een waterdicht businessplan, in de hoop dat we daarmee een bank gaan kunnen overtuigen om ons geld te lenen. Bovendien start mijn vriendin vanaf januari met een ondersteunende cursus.

Ik ben ooit een aantal jaren zelfstandige geweest en weet dus welke moeilijkheden we gaan tegenkomen. Maar we geloven hier heel hard in en zijn bereid om de nodige -weliswaar berekende- risico's te nemen, als de tijd rijp is. De bedoeling is om binnen pakweg twee jaar van start te kunnen gaan. Dan gaat onze jongste telg naar school.

Als ik echt naar mijn gevoel luister dan wéét ik dat het niet echt aan mij is besteed om het geldverdienend deel van mijn resterend leven voor een 'baas' te werken. Het past simpelweg niet bij mijn karakter. De amateur evolutionair-bioloog in mij zou zelfs zeggen dat dit nogal vanzelfsprekend is. Langs vaderszijde stam ik uit een familie waarbij haast iedereen zelfstandige was of nog is. Ik denk dat ondernemerszin een karaktertrekje is dat we met elkaar gemeen hebben. En gelukkig is mijn vriendin ook zo.

Het nadenken over de zaak is eigenlijk één van onze favoriete vrijetijdsbestedingen geworden. Een gezamenlijke hobby. Het is zoals bij reizen: de voorbereiding van een reis is al een deel van de pret. We brainstormen samen, verrichten opzoekwerk, maken calculaties, bepalen de inrichting en de huisstijl ...  Niks zo fijn als het delen van dezelfde dromen. Weliswaar met de voetjes op de grond.

Het gesprek gisterenavond bevestigde nogmaals mijn buikgevoel. Er klopt één en ander niet in dat bedrijf: de chaos, de rommel, de tegenstrijdige informatie ... Ik ben bijzonder opmerkzaam van aard en let dus vaak op details en op lichaamstaal. En wanneer mijn hersencellen bepaalde signalen vertalen als zijnde 'verdacht', 'tegenstrijdig' of simpelweg 'niet correct', dan ben ik extra op mijn hoede.

De sfeer was dus ronduit gespannen. 't Kwam erop neer dat hij al een contract klaar had en dat hij hoopte dat ik meteen zou tekenen. Veel ruimte om het nog wat uitgebreider over de voorwaarden en het loon te hebben, liet hij niet. Spijtig, want het loon op het contract kwam nog niet in de buurt van wat we waren overeengekomen. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik heb gisteren niet getekend en heb vanmorgen stiekem vanop het werk gebeld naar mijn potentiële toekomstige werkgever om te zeggen dat ik dat ook niet zal doen.

En deze beslissing voelt goed.
Ik voel me heel sterk en ben trots op mezelf.

Het gekke is dat ik vanmorgen met veel zin terug naar mijn vertrouwde werkplek ging, alsof de problemen hier niet meer zo belangrijk waren. Misschien had ik deze ervaring nodig om te beseffen dat het hier nog niet te laat is. Met wat extra moeite promoveer ik misschien nog tot een volwaardig lid van het hechte grafische team. En wie weet, word ik in januari toch nog bevrijd van de verstikkende uitzenddictatuur …

Misschien heb ik dit licht euforische gevoel omdat ik deze keer zelf een bewuste keuze heb gemaakt. Ik ben hier beginnen werken uit noodzaak. Nu heb ik er werkelijk voor gekozen. En dat 'voelt' duidelijk helemaal anders aan. Beter.

Maandag neem ik een dag vakantie. Een lang weekend voor de boeg dus. Mijn eerste echt 'vrije' dag sinds de geboorte van onze vierde spruit, afgelopen zomer. (Het vaderschapsverlof niet meegerekend.) Ik ga er dubbel en dik van genieten. Tijd om even alles te laten bezinken. Verder solliciteren of toch maar niet? Ik laat het even los en zie volgende week wel verder.

Gisteren op gesprek geweest. En dat is vlot verlopen. Ik heb de verwachtingen van de job goed ingeschat en de zaakvoerder bleek erg geïnteresseerd. Mijn portfolio viel in de smaak, de loonsverwachtingen waren in overeenstemming en hij was onder de indruk van mijn ervaring.

Alleen... Er was iets in het bedrijf dat me niet beviel, al kan ik moeilijk zeggen wat het was. De sfeer, het uiterlijk, de geur? Het oogde er bijzonder chaotisch en rommelig. Een echte puinhoop. Daar hou ik al niet zo van. De kans is groot dat zoiets zich doortrekt naar de gehele structuur van het bedrijf. En verder zag ik alleen maar héél jonge mensen aan het werk. Dat maakt me een beetje argwanend.
Dus, hoewel het een prima sollicitatiegesprek was, voelde ik me er niet helemaal op mijn gemak.

Dit gezegd zijnde, kreeg ik vanmorgen telefoon van de zaakvoerder. Hij wil met mij in zee gaan.

Wat een dilemma weeral. Ik denk dat ik gek word!
Hoe weet ik nu wat de juiste beslissing is?

Morgenavond heb ik nog een gesprek over de praktische aanpak, het loon en zo... Ik zou het hard kunnen spelen en beide jobs tegen elkaar uitspelen. Nothing to lose.

Een mens zit soms toch tegenstrijdig in elkaar. Mijn besluit om hier weg te gaan stond rotsvast. Ik was zo zeker van mezelf. Nu krijg ik een  kans... En het angstzweet breekt me uit.

Misschien lijkt het wel alsof ik geen beslissingen kan nemen, maar als papa van vier kindjes ga je natuurlijk niet zomaar wat jobhoppen. Er is in mijn geval veel minder ruimte om verkeerde beslissingen te nemen dan wanneer je bijvoorbeeld piepjong en net afgestudeerd bent...
De verantwoordelijkheid en het risico zijn gewoon te groot.

Anderzijds sta ik natuurlijk ook niet voor een onmogelijk dilemma. Dat besef ik ook wel. Het is niet: OF mijn huidige, OF die andere job. Uiteindelijk was dit mijn eerste sollicitatiegesprek. Ik hoef deze job niet aan te nemen. De wetenschap dat ze me onmiddellijk willen aannemen kan ik ook gewoon gebruiken als extra motivatie tijdens een verdere zoektocht...

'k Zie wel. Ik laat het gesprek van morgenavond gewoon op me afkomen en vertrouw op mijn gut feeling. Je hoort het wel.

Sinds ik besloten heb om te solliciteren (morgen mag ik op gesprek!), krijg ik de indruk dat ik meer in het groepje collega's word betrokken. Vanmorgen, bijvoorbeeld, stond ik met een collega aan de koffieautomaat. Allebei hunkerend naar het eerste, 'wekkende' shot cafeïne. En voor ik het goed en wel doorhad, praatten we fijn en ontspannen met elkaar. Wat later, toen ik volop aan het werk was, werd er zelfs gelachen met een grappige opmerking van mij. Dit lachsalvo leidde vervolgens weer tot een kort maar leuk groepsgesprek.

Is de sfeer echt veranderd of heb ik gewoon een andere kijk gekregen op de situatie omdat ik de beslissing heb genomen om hier weg te gaan? Focus ik me door mijn beslissing nu minder op de problemen hier, waardoor die problemen voor een stuk verdwijnen?

Of, wie weet profileer ik mezelf onbewust een beetje anders vanwege die beslissing, waardoor anderen zich ook anders gaan gedragen tegenover mij? Ik weet het niet. Gedragspsychologie is echt wel fascinerend …

Nu ik erover denk, veronderstel ik dat de moeilijke start ook wel te maken had met de aard van de job. Grafisch ontwerpers, mensen die met design en andere vormen van toegepaste kunst bezig zijn, vormen een ras apart. Het zijn vaak echte ego's en ze hebben ook lichtjes excentrieke karakterkenmerken. Zet een stelletje betweterige creatievelingen met uitgesproken meningen bij elkaar, en ja, daar komen wel eens spanningen van.

Ik vind het verwarrend allemaal, maar ik blijf wel bij mijn keuze om te vertrekken. Ik mag het gebrek aan werkzekerheid niet uit het oog verliezen ... 

Pfff ... Voor ik er krankjorum van word, genoeg geanalyseer voor vandaag. Ik ga dat beruchte creatieve deel van mijn hersenen aanspreken, want er wacht nog een gigantische stapel werk. En de begrippen 'ongeduldig' en 'klant' zijn nu eenmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Dit weekend heb ik nog eens alle pro's en contra's van m'n huidige job bij elkaar gezet.
Contra's: de niet te overbruggen kloof met de collega's (ongeacht of die nu aan mezelf ligt of niet) en de onzekerheid omwille van de verlengde interimperiode.
Pro's: leuk werk en het feit dat ik vlakbij woon.

Als ik eerlijk ben tegenover mezelf dan moet ik toegeven dat de pro's niet opwegen tegen de contra's. Zelfs voor een eenzaat als ik is een prettige sfeer op de werkvloer van doorslaggevend belang.

Het positieve nieuws? Ik heb de afgelopen zes maanden ontzettend veel geleerd en ga die extra bagage nu optimaal benutten in mijn verdere zoektocht naar een job.

En dat ga ik sneller kunnen doen dan verwacht. Mijn vriendin heeft me daarnet laten weten dat ik al een antwoord heb op één van mijn sollicitatiebrieven. Een positieve reactie. Deze week nog ben ik uitgenodigd voor een gesprek bij een ontwerpbureau.

Ik had op vier vacatures gereageerd, waarbij deze het meest 'sympathiek' overkwam. En een sympathieke vacature lokt waarschijnlijk een sympathieke sollicitatiebrief en dito kandidaat uit. :-)

Benieuwd wat het wordt. Verwachtingen koester ik niet, maar ik ga toch mijn best doen!

Mijn hernieuwde sollicitatielust is menens. De werkonzekerheid hier knaagt te veel aan me. Ondanks de talloze beloften over een vaste aanwerving en mooie praatjes over hoe goed ik het wel doe. Combineer dat met de allesbehalve collegiale werksfeer en je kan je wel voorstellen dat de werkjacht lonkt. Laat aanrukken die wapens!

Wat ik heb geleerd is dat interimwerk niet aan mij is besteed. Ik kan het me gewoonweg niet veroorloven om een uitzendmarionet te zijn. Daar ben ik simpelweg te oud voor. Ik kan me voorstellen dat de flexibiliteit van interimwerk zijn voordelen heeft voor pas afgestudeerde jongeren, die nog geen gezin en niet al te veel verantwoordelijkheden hebben. Maar met vier kinderen en een woning die moet afbetaald worden, is het te riskant. Een mate van werkzekerheid is één van mijn professionele prioriteiten.

(Hmm... 'De Professionele Prioriteiten'... Misschien kan ik aan de slag als bedenker van Suske-en-Wiske-titels!)

Wat me echter soms op de rand van de moedeloosheid doet belanden is het feit dat pakweg 70 procent van de interessante vacatures bestaat uit selecties via uitzendkantoren. Dit is duidelijk een overheersende trend op de arbeidsmarkt. Ligt dit aan gemakzucht bij een groot deel van de werkgevers, dat zelf geen tijd meer wil investeren in de selectie van zijn personeel? Is er een tekort aan bekwame, interne HR-medewerkers? Ik weet het niet.

Het gaat in ieder geval ten koste van heldere communicatie en kwalitatieve selecties, heb ik de indruk. De meeste uitzendconsulenten (hoofdzakelijk bestaande uit jong, vrouwelijk schoon -wat ruikt naar een gewiekste rekruteringsstrategie die enkel is gebaseerd op 'verkoopbaarheid') hebben weinig kennis van de jobs die ze verkopen. Hierdoor gaat er heel wat communicatie de mist in. En dat leidt af en toe tot serieuze misverstanden.

Interimjobs komen dus voorlopig niet in aanmerking, hoewel ik m'n keuze hierdoor grondig beperk. Toch heb ik al enkele brieven verstuurd. Nu is het afwachten geblazen. Ik ben er gerust in: vroeg of laat komt er wel iets uit de bus.

En ondertussen smeden mijn vriendin en ik verder aan onze plannen om -als alles meezit- binnen ongeveer een jaar of twee een zaak uit de grond te stampen. Daarover binnenkort meer.

Weer een tegenvaller.

( Wanneer ik mijn blog tot nu toe lees, lijkt het alsof mijn leven enkel uit miserie bestaat en één en al kommer en kwel is... Mocht je deze indruk krijgen: dit is dus niet het geval. Het is gewoon makkelijker, spannender en meelijwekkender om over problemen te schrijven. :-) )

Om budgettaire redenen wordt mijn proefperiode als interim verlengd tot het einde van het jaar. Aanvankelijk leek het me eerder goed nieuws, want dit betekent dat, mocht ik intussen mijn droomjob vinden, ik enkel de lopende werkweek moet uitdoen.

Maar, vanmorgen kwam ik te weten dat de firma de laatste acht dagen van het jaar haar deuren sluit. En dat betekent voor mij een onvrijwillig loonverlies van meer dan een week. Als interim word ik immers niet doorbetaald. De budgettaire redenen blijken dus te maken te hebben met die verplichte verlofperiode.

En bovendien blijkt dat ik volgende maand evenmin een eindejaarspremie krijg... Om dezelfde redenen.

Ik vraag me wel eens af of ik vorig jaar niet de grootste blunder uit mijn leven heb begaan door mijn vertrouwde en stabiele job op te zeggen, gewoon omdat ik me eens aan iets anders wilde wagen ...

Ach, laat het maar weer de zoveelste uitdaging zijn.
We’ll survive.

Ondanks het financiële gepieker was het een reuzefijn weekend. Mijn oudste zoon speelt sinds vorige maand competitie basketbal in de jongste divisie. Hij had tot hiertoe nog geen enkele keer gescoord en werd er stilaan een beetje moedeloos van. Maar zaterdag was het ‘Zijn Match’. Hij scoorde driemaal, waardoor z’n ploeg glansrijk de overwinning haalde.

Ik heb hem zelden zo trots gezien. Bijzonder ontroerend, vond ik. Zeker toen zijn broertje van drie, blazend op een toeter die ongeveer de grootte had van zijn bovenlichaam, op het veld huppelde om grote broer te gaan knuffelen. :-)

Financiëel getob bepaalt tegenwoordig de toon van onze avonden. Soms krijg ik de indruk dat we –zonder het te beseffen– langzaam maar zeker in de armoede afglijden. En hoe meer we trachten te besparen op een aantal zaken, hoe erger het alleen maar lijkt te worden. Het is de laatste tijd een heuse strijd om maar niet in de schulden te geraken.

Iedere uit te geven euro wordt extra overwogen, ik presteer bewust zo veel mogelijk overuren ( die worden gelukkig vergoed ) om toch maar zeker de noodzakelijke rekeningen te kunnen betalen. We gaan bijzonder creatief om met het bereiden van zo goedkoop mogelijke maaltijden ( die toch nog lekker en voedzaam zijn ). Kinderkleding komt steevast uit een tweedehandswinkel of zijn doorgegeven spullen van familieleden. Activiteiten met de kinderen beperken zich doorgaans tot gratis uitjes in het park. De verwarming laten we nog steeds uit ...

Voorts houden we ons aan een strikte budgetplanning, waarbij we op voorhand bepalen hoeveel we maximum per dag mogen uitgeven. Luxe vrijetijdsbestedingen, zoals een uitstap naar een pretpark, een restaurantbezoek, een avondje uit ( inclusief thuiszittende babysit ), een keertje shoppen om eens iets nieuws voor onszelf kopen ... staan al geruime tijd niet meer op de agenda.

En toch lijken we weeral eens het einde van de maand niet te halen, terwijl de rekeningen zich als meedogenloze aaseters genadeloos blijven verzamelen en ons harteloos lijken uit te lachen.

Soms weet ik het niet meer.  We hebben samen de keuze gemaakt dat mijn vriendin een tijdje zou thuisblijven om er optimaal voor de kinderen te kunnen zijn, maar het lijkt amper haalbaar, ondanks onze berekeningen. Op zich geniet ze er enorm van –de kinderen ook– maar toch voelt het voortdurend aan alsof boosaardige krachten ons trachten tegen te werken in de gedaante van onverwachte rekeningen, extra kosten en brute pech.

En de boer, hij ploegde voort...  Gelukkig naderen we de eindejaarspremie!

Nu ik zoveel financiële zorgen aan mijn hoofd heb, ben ik in ieder geval blij dat het een drukke dag was. Een kans om de budgetplanning mentaal even thuis te laten. En dat lukte aardig, want mijn ‘nieuwkomersprobleem’ bereikte een piek vandaag.

Eén van onze salesmensen had een calculatieprobleem i.v.m. een ontwerp waar ik aan gewerkt heb. De uiteindelijke kostprijs voor de klant bleek hoger dan vooropgesteld en hij wilde samen met mij even onderzoeken waar dit verschil vandaan kwam. Toen mijn ‘baas’ (ik heb een bloedhekel aan het woord, maar kan even niks anders bedenken) ons toevallig hoorde discussiëren, kwam hij meteen tussenbeide. Ietwat geïrriteerd verzocht hij de verkoper om in het vervolg rechtstreeks bij hem te komen, wanneer er zich dergelijke problemen voordoen en mij gewoon m’n werk te laten doen. Hij zette me daarmee –goedbedoeld weliswaar– buiten spel. Maar hoe goed hij dit ook meende... ik vond het vreselijk vernederend. Ik stond aan de grond genageld. Het voelde aan alsof ik dergelijke problematiek niet zou aankunnen. (Terwijl zulke discussies mijn job net een heel stuk fascinerender en uitdagender zouden maken.)

Toen ik hem nadien aansprak, zei hij me op geruststellende en vaderlijke toon dat "ik me niet hoef bezig te houden met die dingen". Discussiëren over de kostprijs, onderhandelen met sales, rechtstreekse contacten met klanten,... behoren niet tot de taken van de grafici. Dat zijn de taken van The Big Chief.

Nu had ik mijn vorige job een delegerende functie waarbij ik leiding gaf over een klein team en dus voortdurend te maken had met het oplossen van problemen. Het staat ook uitdrukkelijk in mijn cv en ik ging ervan uit dat het een van de troeven was, waarom ze me in dienst hebben genomen. Maar nu wordt er op het vlak van problem solving blijkbaar niets meer verwacht, alsof een graficus enkel en alleen een beeldscheppende hersencapaciteit zou hebben en helemaal niet in staat zou zijn om met problematiek om te gaan.

Uiteindelijk was ik ook de meest geschikte persoon om dit specifieke punt te bekijken, vermits ik de betreffende ontwerper ben. Mijn baas heeft geen weet van de specificaties, de geschiedenis, de details,... van deze opdracht en zou zich dus enkel moeten beroepen op tweedehands informatie.

Soit, we laten de dag voor wat hij is. Knopje om, naar huis en zo meteen met de jongste naar de dokter voor het begin van zijn vaccinatieschema.

Gisterenavond een brief van de politie in de bus... Ik moet 50 euro betalen binnen de tien dagen, omdat ik in de buurt van mijn werk niet reglementair geparkeerd stond.

Balen dus. Ik ga enkel met de wagen naar het werk wanneer het pijpenstelen regent. In de straat was er absoluut nergens plaats, ook niet in de aanpalende straten. Dus besloot ik om de minst hinderlijke plaats op te zoeken: naast een 30 meter lange, blinde muur van een vervallen fabriekshal aan de rand van een bedrijvenpark. Dus, tenzij je één of andere geniepige seriemoordenaar bent die van afgelegen plekjes houdt, kan ik me moeilijk voorstellen dat mijn wagen daar iets of iemand zou hinderen...

Waar blijft de politie toch wanneer je hen echt nodig hebt, en waarom duiken ze steeds op wanneer ze niet van nut zijn? (Doet me eraan denken dat ik mijn kaarten voor het tweede -helaas afgelaste- concert van The Police nog moet terugsturen.)

Voorts niks bijzonders. Ik ben stilaan aan het recupereren van een slapeloze nacht die ik te danken heb aan de hardnekkige snotverkoudheid van onze jongste telg. Mijn "Remi-gehalte" komt me vandaag dus eigenlijk goed van pas. Obligaat socializen op de werkvloer zou op dit moment wel eens de psychopaat in mezelf naar boven kunnen halen. :-)

Laat ik mezelf eerst en vooral even voorstellen: ik ben grafisch ontwerper, dertiger en woon samen met mijn vriendin met wie ik een samengesteld gezin run, waarin vier fantastische kindjes rondhuppelen. Ik heb jarenlang voor dezelfde multinational gewerkt, maar hield het daar vorig jaar voor bekeken. Na enkele korte professionele vergissingen, werk ik nu als ontwerper bij een klein, maar uitdagend, grafisch bedrijfje, vlakbij mijn woonplaats.

Ik ben de eerste nieuwe graficus sinds een jaar of vijf, bij een hecht team van acht collega's. Het zijn stuk voor stuk bekwame vakmensen die elkaar blijkbaar zowel professioneel, als privé, heel goed kennen en die vrij sterk op elkaar 'ingespeeld' zijn. Hun competentie heeft trouwens iets bijzonder sportiefs. Een soort van vriendenclubje, zeg maar.

Dat het niet makkelijk zou zijn om een "volwaardig" lid van dit hechte team te worden, dat had ik verwacht, maar dat het zò moeilijk zou zijn... Intussen werk ik hier bijna zes maanden en heb ik nog steeds een gigantisch outsidergevoel. Een vraag die me voortdurend bezighoudt is of dit aanpassingsprobleem aan mezelf ligt of aan de collega's.

Ik kan me vanuit hun optiek best voortellen dat het even wennen is om plots een nieuwe collega te moeten toelaten in "hun groepje". Anderzijds ben ik van nature altijd een beetje een "einzelgänger" geweest. Al heeft de ervaring me geleerd om me daartegen te wapenen. Eenzaten worden nu eenmaal weggeselecteerd uit sociale groepen. ( Evolutionaire biologie is één van mijn stokpaardjes. :-) )

Ik doe dus mijn best -maar ook niet tè veel- om erbij te horen. Wat klinkt dat trouwens zielig. :-) Ik tracht me te mengen in gesprekjes over koetjes en kalfjes ("de kinderen" doen het 'm doorgaans wel als onderwerp), ik vraag raad wanneer ik ergens onzeker over ben, ik stel vragen, enzovoort,... En toch blijft er een soort van spanningsveld bestaan.
Niet dat ik niet word aanvaard, maar de collegiale kloof blijft gevoelsmatig de breedte hebben van -pakweg- de Grand Canyon.

Vanmiddag was het nog eens zover. Het gebeurt niet dagelijks, maar ze waren weer met z'n achten vertrokken om samen te gaan lunchen.
Zoiets 'pikt'...
Ik weet dan niet goed hoe ik dat moet interpreteren. Ik ben ook niet geneigd om achter hen aan te gaan hollen.
Misschien moet ik het gewoon eens vragen...