Datatypist Thill vertelt ...

Dit is mijn laatste bijdrage voor de blog.

Allereerst wil ik de moderator bedanken om steeds de essentie uit mijn bijdragen te halen en alles mooi te formuleren. Het was op haar vraag dat ik -iemand met een arbeidshandicap- heb geschreven voor deze blog.

Het bloggen was helemaal nieuw voor mij en ik vond het een fijne ervaring. Ik hoop dat mensen in dezelfde situatie als ik er wat aan gehad hebben en met nieuwe moed hun zoektocht naar werk zullen (her)starten.

Ik vond het ook erg fijn dat verschillende lezers gereageerd hebben op mijn bijdragen. De meeste reacties waren positief en meerdere mensen wensten me succes in de toekomst. Bedankt daarvoor!

Ik niet ben ingegaan op de vraag van Nanou (bijdrage ‘Koning te rijk’) over de inhoud van mijn job omdat ik dat te herkenbaar vond. Volgend schooljaar wil ik echt graag blijven op mijn huidige werk en ik wilde daarom niets schrijven dat eventueel in mijn nadeel kon spelen. Sorry Nanou!

Tot de volgende keer…

Vóór ik twee jaar geleden begon te werken, leefde ik enkel van een uitkering. Daarmee kon ik de eindjes wel aan elkaar knopen, maar van sparen was geen sprake. Vanaf het moment dat ik 19 uur per week kon werken, was die periode van ter plaatse trappelen echter voorbij. Ik kon, dankzij mijn extra inkomen, eindelijk beginnen sparen.

En wat spaargeld kon ik best gebruiken want mijn grootste hobby, naast het bijwonen van muziekoptredens, is motorrijden. Toen ik werkte voor de vzw die rolstoelgebruikers vervoerde, had ik me al eens een moto aangeschaft. Maar die heb ik verkocht toen ik aan mijn opleiding voor administratief bediende begon. Met mijn inkomen kon ik toen de onderhoudskosten en de verzekering niet meer betalen.

Nu, na twee jaar intensief sparen en wat financiële hulp van mijn ouders, heb ik me opnieuw een motorfiets gekocht. Een grote droom gaat zo opnieuw in vervulling. Zondag rij ik ermee naar Graspop en combineer ik mijn beide hobby's: motorrijden en muziek. :-)

En er staan nog meer leuke dingen voor de deur. Omdat ik in het onderwijs werk, heb ik in juli en augustus vijf weken vrijaf. Als het weer wat meevalt, belooft het een mooie zomer te worden. In juli ga ik samen met vijf andere motorliefhebbers een verlengd weekend naar de Ardennen en in augustus rijden we voor een midweek naar Voeren. Daarnaast ben ik paraat als vrijwilliger voor de Zomer van Antwerpen en het Sfinksfestival in Boechout. Ik zal me dus zeker niet vervelen de komende maanden…

In mijn vorige blog kon je lezen hoe ik na een lange zoektocht naar werk aan de slag kon als datatypist op een school. Hoewel ik op voorhand wist dat ik slechts een contract van één jaar kreeg, was ik dolgelukkig. Eindelijk kreeg ik de kans om te laten zien wat ik waard was.

Toen mijn contract na een jaar ten einde liep, begon de vrees om opnieuw te moeten gaan solliciteren. Zou ik binnenkort weer voor de moeilijke opdracht staan om een goede baan te vinden? Ik hoopte van niet. Want mijn werkgever was tevreden en zelf wilde ik ook graag blijven.

Ik had geluk: op het laatste nippertje werd mijn contract met zes maanden verlengd. En na die zes maanden, volgde nóg een verlenging van drie maanden. Zo ben ik nu ongeveer twee jaar aan het werk bij dezelfde werkgever… met mijn derde contract.

Mijn huidige contract loopt op het einde van dit schooljaar echter opnieuw af. Dus weer slaat de onzekerheid toe: mag ik blijven of niet?

Die werkonzekerheid brengt stress met zich mee, wat niet goed is voor mijn mentale gezondheid, maar voorlopig kan ik het nog aan. Zowel mijn werkgever als mijn collega’s zijn nog steeds tevreden en dat is een fijn gevoel maar… wat er uiteindelijk gebeurt, hangt af van hoeveel personeel mijn directeur mag aanwerven van het Ministerie van Onderwijs.

Tegen half augustus weet ik of ik volgend schooljaar terug mag komen en zal de stress van de werkonzekerheid hopelijk een beetje wegdijen. Pas als ik weet dat mijn contract terug verlengd wordt, zal ik mezelf beschouwen als ‘echt vertrokken’ in de reguliere sector…

Zoals ik vorige keer al schreef, zocht ik jaren vruchteloos naar werk. Op een dag gaf mijn arbeidsbegeleidster me een vacature voor een job als assistent van de technisch adviseur in een school. Ik solliciteerde en tot mijn grote vreugde mocht ik op gesprek gaan.

Het sollicitatiegesprek ging goed. Té goed zelfs. De werkgever was zo onder de indruk van mijn computervaardigheid dat hij me overgekwalificeerd vond. Maar… hij liet me niet aan mijn lot over. Hij stelde me voor om te solliciteren naar een andere job -die van datatypist- bij de directeur van de school.

En ook dat gesprek viel reuze mee. De directeur was meteen heel positief maar had toch even bedenktijd nodig: iemand aanwerven die wel eens enkele maanden afwezig kan zijn, was geen evidentie. Toch besloot hij me de kans te geven en enkele weken later kon ik starten als halftijds datatypist.

Ik voelde me de koning te rijk. Dat kan je je wel inbeelden. Ik geraakte bijna in extase waardoor ik zelfs een beetje bang werd: als dat maar geen voorteken van een nieuwe psychose was! Maar dat was het niet. Het was een natuurlijke en gezonde vorm van extase uit puur geluk. Gedaan met ter plaatse te trappelen. Eindelijk kon ik beginnen sparen.

Vandaag, twee schooljaren later, werk ik er nog. En met een beetje geluk -afhankelijk van de subsidies die de school zal krijgen- komt er in augustus nog een derde schooljaar bij. Duimen maar…

Na het succesvol afronden van mijn beroepsopleiding begon ik aan mijn zoektocht naar een job in de reguliere sector. Daarbij werd ik begeleid door een trajectbegeleidster van GTB. Dat is een dienst die hetzelfde doet als VDAB maar dan specifiek voor mensen met een arbeidshandicap.

Daarnaast ging ik elke week trouw naar de jobclub van VDAB waar ik de website en allerlei jobkranten afspeurde naar interessante vacatures. Ik mocht er ook gratis enveloppen en postzegels gebruiken. Gelukkig maar. Want in een periode van twee jaar heb ik wel 200 sollicitatiebrieven bijeen geschreven en verstuurd. Twee derde van die brieven werd beantwoord (wat ik erg op prijs stelde) maar meestal met de boodschap dat ik niet voldeed aan het profiel dat ze zochten.

In mijn sollicitatiebrieven legde ik altijd de nadruk op de financiële voordelen voor werkgevers die iemand met een arbeidshandicap aanwerven. Bovendien vermeldde ik dat ze mijn trajectbegeleidster konden contacteren voor meer info. En verder werkte ik in mijn cv met jaren als tijdsaanduiding in plaats van maanden. Zo vielen ‘onverklaarbare afwezigheden’ niet meteen op.

Na twee jaar solliciteren en slechts een handvol sollicitatiegesprekken, was ik de wanhoop nabij. Net op dat moment gaf mijn trajectbegeleidster mij een vacature die me wel interessant leek. Het ging om een tijdelijk contract van één jaar in een school als assistent van de technisch adviseur.

‘Dit wordt mijn laatste wapenfeit’, maakte ik voor mezelf uit. ‘Als ook dat niets wordt, ga ik solliciteren bij de beschutte werkplaats waar mijn neef werkt’. Best een moeilijke beslissing. Want na al de moeite die ik had gestoken in het volgen van de beroepsopleiding, wou ik echt administratief werk vinden in de reguliere sector...

Meer info over tewerkstellingsmaatregelen voor personen met een arbeidshandicap: http://vdab.be/arbeidshandicap/wgtewerkstellingsmaatregelen.shtml

Na mijn periode in de arbeidszorg voelde ik me klaar om de stap te zetten naar de reguliere sector. Ik was intussen invalide verklaard maar met de toestemming van mijn arts mocht ik 19 uur per week werken. Om me beter te wapenen op de arbeidsmarkt, besliste ik om eerst een beroepsopleiding administratief bediende te volgen.

Daarvoor ging ik aankloppen bij vzw De Ploeg. Zij organiseren beroepsopleidingen voor mensen met een arbeidshandicap. De opleiding administratief bediende via afstandsonderwijs interesseerde me het meest.

Hoe ging dat in zijn werk? Wel, vijf namiddagen per week trok ik naar het opleidingscentrum in de buurt. Daar logde ik in en kreeg de theoretische vakken en bijbehorende opdrachten doorgestuurd van een leerkracht die vanuit Limburg werkte. Aan het einde van iedere module stuurde de leerkracht een reeks oefeningen en een examen door. Als ik slaagde, kon ik starten met de volgende module.

Na het eerste jaar moest ik een specialisatie kiezen. Omdat ik altijd goede punten had, koos ik voor de moeilijkste specialisatie: boekhouding. Achteraf bekeken was deze richting eigenlijk wat hoog gegrepen. Uiteindelijk slaagde ik wel, maar nog steeds durf ik tijdens een sollicitatie niet vermelden dat ik die richting heb gevolgd omdat mijn punten ondermaats waren.

Na twee jaar theoretische vakken, volgde een jaar stage. Dat was een erg interessante periode. Eerst werkte ik bij een solidariteitsfonds, daarna bij een uitgeverij en op het einde bij een advocatenkantoor. Jammer genoeg kon ik op geen enkele van die stageplaatsen vast aan de slag. Maar… ik had wel veel ervaring opgedaan, dus het solliciteren kon beginnen!

Tijdens mijn tweede opname in het ziekenhuis, kreeg ik na drie maanden een bezoekje van mijn baas. Helaas had hij geen bos bloemen bij maar… een C4. Onder zachte dwang van het ziekenhuispersoneel tekende ik het document. Resultaat: na mijn ontslag uit het ziekenhuis had ik geen baan en inkomen meer. En dat was een probleem, want ik wou beslist niet opnieuw bij mijn ouders intrekken.

Via de dienst begeleid wonen kreeg ik, ondanks mijn moeilijke situatie, toch de kans om zelfstandig te wonen en een appartement te ‘huren’. Daar was wel een voorwaarde aan verbonden: ik moest overdag een bezigheid hebben. Zo zette ik de stap naar de arbeidszorg. Dat is een tewerkstellingsmethodiek gericht op de meest kwetsbare groepen in de samenleving. Je kan dit het best vergelijken met werken in een beschermde werkplaats waar minder gefocust wordt op het behalen van prestaties.

Ik kwam terecht in een bedrijf waar houten speelgoed werd gemaakt en kinderfietsen werden hersteld. Omdat mijn computervaardigheid mijn grootste kwaliteit was, werd het mijn taak om aanwezigheidslijsten en een kasboek te ontwerpen. Hoewel het werk soms aanvoelde als een verplichting, was het best een aangename job: ik kon er mijn creativiteit in kwijt, mijn kennis van Excel werd opgefrist, ik kreeg één euro per uur, ik zat niet de ganse dag op café en de begeleiders waren gemotiveerd en vriendelijk.

Na zo’n vijftal jaar ervaring in de arbeidszorg, voelde ik me rijp voor de grote stap naar de reguliere sector…

Tijdens mijn tweede psychose werd ik weer opgenomen in de psychiatrie. Dit gebeurde vooral onder druk van mijn ouders -waarbij ik toen woonde- en de huisarts. Ze maakten zich zorgen over mijn gedrag omdat ik na een stillere, depressieve periode opnieuw 's nachts begon te leven en luidruchtiger werd.

Mijn behandelende arts en ikzelf waren niet overtuigd van de noodzaak van een opname. Volgens ons kon mijn toestand onder controle gehouden worden door extra consultaties en medicatie. Maar mijn ouders drongen erop aan en ik liet me overtuigen. Om hun reactie te begrijpen, leg ik even uit wat er met me gebeurt als ik in een psychose geraak.

Binnen een periode van enkele weken evolueert mijn gedrag van ‘normaal’ naar ‘manisch’. Ik geraak in een soort extase en denk dat ik alles aankan. Onder een impuls van verhoogde creativiteit en een hoop energie begin ik aan allerlei zaken tegelijkertijd. Maar ik maak niets af omdat ik me niet genoeg kan concentreren. Zelfs een kort artikel lezen, lukt me dan niet meer. Soms doe ik ook dingen waar ik me later over schaam...

In zo’n fase is een opname in het ziekenhuis eigenlijk de enige oplossing. Een behandeling duurt drie maanden. De eerste maand breng ik door in een prikkelarme ruimte om de prikkels waar ik op dat moment supergevoelig voor ben zoveel mogelijk te beperken. Daar hoort ook een periode van fixatie bij. Dat wil zeggen dat ik aan enkels, polsen en buik vastgebonden word terwijl een camera alles registreert. Daarnaast krijg ik medicatie die de impulsflitsen in mijn hersenen vertragen.

Aangenaam is het niet, maar wel doeltreffend. Want na zo’n behandeling functioneer ik gelukkig weer normaal…

Vorige keer vertelde ik al hoe ik na mijn eerste psychose terecht kwam bij een vzw die rolstoelgebruikers vervoerde. Ik werkte er als vrijwilliger in de administratie en voelde me dankzij dit werk weer nuttig. Geleidelijk aan voelde ik me mentaal beter waardoor ik ook ingeschakeld werd als chauffeur. Het aantal uren vrijwilligerswerk liep daardoor op: eerst tot tien uur per week, later tot veertig uur per week en zelfs meer.

Na elf maanden van intensief vrijwilligerswerk had ik er genoeg van. Waarom? Omdat ik met het geld dat ik van het OCMW kreeg -mijn enige bron van inkomen op dat moment- amper mijn busabonnement naar mijn vrijwilligerswerk kon betalen. Ik leefde volledig op de kosten van mijn ouders en dat wilde ik niet meer.

Net in die periode kreeg de vzw toestemming om enkele mensen in dienst te nemen. Het ging om tijdelijke contracten en er was een vacature voor een opsteller, een administratieve kracht en een chauffeur. Het liefst had ik de job als chauffeur gekregen, maar die was enkel voor mensen die hun middelbaar niet hadden afgemaakt. Dus… werd ik opsteller: ik noteerde en organiseerde de aanvragen voor het gebruik van de minibus, gaf de chauffeurs hun werkrooster, zorgde voor de facturatie en hield statistieken bij over het aantal gereden kilometers en het verbruik. Dat werk deed ik met veel enthousiasme en na één jaar kreeg ik zelfs een contract van onbepaalde duur.

Je kan je wel inbeelden hoe gelukkig ik was! Maar lang kon ik er niet van genieten want drie maanden later brak mijn tweede psychose uit…

Ik ben Thill en ik werk momenteel als datatypist op een schoolsecretariaat. Vóór ik hier terechtkwam, legde ik al een hele weg af. Daarover wil ik graag bloggen. Ik begin bij het begin.

Lang geleden -ik was twintig en zat in het tweede jaar van mijn opleiding graduaat scheikunde- kreeg ik voor het eerst een psychose. Gevolg: ik moest mijn studies opgeven en werd voor een lange periode opgenomen in een gespecialiseerd ziekenhuis. Toen mijn ontslag uit het ziekenhuis naderde, raadden ze me aan om vrijwilligerswerk te gaan doen om te vermijden dat ik in een zwart gat zou vallen.

Toevallig zag ik in de krant een artikel over een vzw die rolstoelgebruikers vervoerde. Zij zochten vrijwilligers en ik vond het een goed initiatief dus… volgde er een kennismakingsgesprek. Tijdens dat gesprek was ik heel eerlijk en vertelde ik alles over mijn psychose en de behandeling. En hoewel ik toen psychologisch nog steeds 'in slechte staat' was, wilden ze met mij in zee gaan.

Ik begon met een vijftal uurtjes hulp in de administratie. Ik was dolblij en voelde me weer nuttig...