Copywriter Maarten vertelt ...

Mensen die deze blog volgen, weten dat ik eigenlijk niet louter copywriter ben, maar communicatieverantwoordelijke. En als communicatieman van een culturele organisatie -met al bij al een beperkt budget- is het behalen van media-aandacht een belangrijke opdracht.

Even tussendoor: ‘communicatieman’ vind ik nogal vreemd klinken. Vooral met het woordje ‘man’ heb ik moeite. Ik ben dan wel 28 en heb twee kinderen, maar ik voel me meestal nog gewoon een braaf jongetje of een simpele student die nog geen enkele verantwoordelijkheid moet torsen.

Maar soit, de pers halen, daar gaat het in mijn functie dus vaak om. Zeker als we ‘zichtbare’ projecten hebben, zoals bijvoorbeeld tijdens de Gentse Feesten. Ruim een maand op voorhand contacteer ik talloze redacties: De Standaard, De Morgen, Het Laatste Nieuws, De Gentenaar, AVS, Eén, VTM, De Zondag, Radio 1, Radio 2, Klara, Urgent.fm, Zone09, De Bond, Knack, De Mensen, Ketnet, Libelle en ga zo maar door. Eerst stuur ik een mailtje met het persbericht. Een paar dagen later pleeg ik een telefoontje met de vraag of ze mijn mail goed ontvangen hebben. En een paar weken later bel ik nog eens. Ik voel me soms een gehaaide commerçant -genre opdringerige Proximus-vertegenwoordiger-, maar uiteindelijk doet het wel deugd om resultaat te zien.

Het probleem is dat je als communicatiemens een project op den duur alleen nog maar afrekent op basis van de bereikte media-aandacht. Een mooi artikel in een belangrijke krant of een item in het één-journaal wordt belangrijker dan de kwaliteit van hetgeen je organiseert. En ergens klopt dat trouwens ook: met de juiste media-aandacht kan je sponsors en beleidsmakers over de streep halen om jouw organisatie te (blijven) ondersteunen. Niet onbelangrijk in een zwaar gesubsidieerde sector, zeker in tijden van crisis.

Hoe je het best de pers bespeelt? Naar mijn gevoel benader je journalisten best zo naturel en vriendschappelijk mogelijk; het zijn ook maar mensen die hun job doen. Op een luchtige manier eerlijk zijn over je beweegredenen helpt ook: ‘ik bel nog eens om te pushen’, ‘’t was om te vragen of jullie iets over ons gingen schrijven of niet’, ‘natuurlijk beslissen jullie, maar ons initiatief is echt wel superuniek en ongelooflijk fantastisch’ -gevolgd door een lachje, uiteraard.

Tot slot: probeer de juiste mensen te pakken te krijgen. Sommige journalisten beloven veel, maar worden op de redactievergadering steevast overruled, waarna ze geen stukje over jou, maar wel over het acute gebrek aan condooms in Zwevezele moeten maken. Andere journalisten slagen er dan weer keer op keer in om jouw boodschap binnen te smokkelen. Hen moet je koesteren!

Terwijl het niveau en de spanning van het WK gestaag stijgen en de vuvuzela’s iets minder dominant schallen, kunnen we het alleen nog maar over Zuid-Afrika zelf hebben. Het land geniet van een ongeziene aandacht, hetgeen het toerisme de komende maanden en jaren normaliter een enorme boost moet geven. Elk land dat het WK organiseert pompt er miljoenen euro’s, dollars of ponden in, maar houdt zichzelf -en vooral haar bevolking- voor dat dit bedrag binnen de kortste keren dubbel en dik terugverdiend wordt. In hoofdzaak dankzij het toegenomen toerisme.

Dat het WK altijd in juni plaatsvindt, tijdens een bloedhete maand, zorgt inderdaad voor mooie beelden die het land in kwestie een positief imago meegeven: vrouwelijke supporters met bikini’s, decolletés, minirokjes en witte Colgate-tanden dansen uitbundig en laten hun kostbare bezittingen heen en weer zwiepen. De cameramannen en fotografen houden zich meer bezig met het zoeken naar dergelijke stoeipoezen dan met hetgeen zich op het veld afspeelt. Liever een verleidelijke verschijning dan een zoveelste sliding tackle. Is ook meer geld waard, zeker als de Britse tabloids toehappen.

Maar laat het in Zuid-Afrika nu toevallig putje winter zijn. Het is er vijf graden en het regent er oude wijven. Overdag is er soms een zonnestraal, waarna één rondborstige supporter van Paraguay of een bende ingehuurde kortgerokte ‘Hollandse’ dames in no time de wereldpers halen. Maar verder zijn er vooral mutsen, sjaals en dikke winterjassen te spotten. Jammer voor de media, maar bovenal nefast voor Zuid-Afrika zelf. Het land krijgt een verkeerde connotatie mee: dat van kil, regenachtig en onherbergzaam gebied dat inspiratieloos voetbal, irritante toeters en, wat erger is, totaal onsexy dames voortbrengt. Wie wil daarnaar op reis?

Na een aantal dagen Wereldbeker voetbal staat nu al vast dat dit het saaiste tornooi sinds de uitvinding van de boekdrukkunst is. Telkens opnieuw hoop je op een spectaculaire match, maar tot hiertoe toonde enkel Duitsland aangenaam voetbal. Duitsland begot.

Kenners zoeken de oorzaak bij het moderne voetbal: ploegen analyseren elkaar op voorhand tot in het kleinste detail, waardoor er geen verrassingen meer kunnen zijn. Elke ploeg vertrekt vanuit een ijzersterke organisatie; enkel individuele flitsen kunnen het verschil maken. Dus als de weinige voetballers die daartoe in staat zijn hun dagje niet hebben-of een dubbele mandekking krijgen- is het resultaat: een gesloten match.

Dat kan allemaal waar zijn, maar volgens mij ligt de oorzaak van het bedroevende niveau van dit WK toch vooral bij de vuvuzela. Dit blaasinstrument -op zich wel een tof ding- brengt een tergend hard en monotoon geluid voort. Zeker wanneer tienduizend opgefokte supporters er negentig minuten aan een stuk hun longen in uitpersen. Dit heeft als gevolg dat de traditionele reacties van het publiek (zingen, fluitconcerten, zuchten bij een afstandsshot dat net naast gaat, scheidsrechter bashen, applaus na een geslaagde tackle…) verzwelgen in het eentonige kabaal van de vuvuzela.

De dynamiek van een voetbalmatch gaat volledig verloren. Voor de kijkers is het verschrikkelijk, maar voor de spelers zelf is het volgens mij ook hels. Ze worden te weinig opgejut, aangespoord, aangemoedigd, uitgedaagd, pisnijdig gemaakt. Ze kunnen evengoed in een leeg stadion spelen; de match zal even lam en inspiratieloos zijn. Schaf die toeter af en Holland, Italië, Portugal, Brazilië, Engeland, Frankrijk en Argentinië schitteren als nooit tevoren.

Wereldnieuws in de gespecialiseerde pers afgelopen week: Tia Hellebaut start haar tweede carrière zonder druk. Fijn voor haar, maar mij kan het geen bal schelen. Ik heb iets tegen Kim, Justine en Tia, die onverwachts en met veel bombarie afscheid nemen van de topsport om na vijf minuten al luidkeels aan te kondigen dat ze aan hun comeback beginnen. Eerst het volk in collectieve rouw duwen en vervolgens -als de rouwperiode nog maar net verwerkt is- doodleuk uit het sportersgraf opstaan met de melding dat ze er weer zin in hebben, dat de supporters weer idolaat naar hen mogen juichen, dat ze niets liever willen dan een roodgloeiende telefoon van opdringerige journalisten.

In hun volledig zelf gekozen vervroegd pensioen beseften ze waarschijnlijk dat ze vaarwel hebben gezegd aan dat ene ding dat hen al jaren geld, succes, bekendheid en, niet te vergeten, persoonlijkheid opleverde: hun job. Van jongs af bouwden ze aan hun carrière, obsessief begeleid door enkele naasten, en optimaliseerden ze hun talent tot een uniek niveau. Een niveau dat zo niet de wereld, dan toch ons landje in extase bracht. Maar op het hoogtepunt van hun sportieve bestaan hadden ze er plots genoeg van, en dachten ze dat ze dit o zo lastige leven zonder probleem konden achterlaten.

Gretig opgejut door de media, maakten ze van hun definitief afscheid een groots evenement. Hun collega’s -sporters die eveneens van jongs af obsessief aan hun carrière bouwden, maar de wereldtop om verschillende redenen nooit bereikt hebben en dus niet de financiële vrijheid hebben om op vervroegd pensioen te gaan- veinsden oprecht verdriet. Maar stiekem waren ze dolgelukkig dat zíj eindelijk eens wat aandacht gingen krijgen, dat hún sport eindelijk eens in de picture ging komen, dat het sportminnende volk eindelijk hén zou toejuichen.

Maar het mocht niet zijn. Nog voor de Belgen goed en wel beseften dat er ook andere sporters bestaan, won Kim alweer een tennistornooi (met dochtertje in de tribune) en stonden Justine en Tia te blinken voor de verzamelde pers, met de glimlach uitleggend dat de sabbatperiode hen gelouterd en gesterkt heeft, dat ze weer zin hebben om aan de top mee te draaien. Dat ze thuis depressief werden van verveling en gebrek aan aandacht, vertelden ze er natuurlijk niet bij (de afkickverschijnselen van roem en succes zijn niet te onderschatten). Ze doen natuurlijk wat ze willen, Kim, Justine en Tia. Maar ik bid elke dag tot God dat ze de volgende keer niet zo een ‘fuzz’ maken als ze ander werk zoeken. En de vraag blijft natuurlijk wanneer Kim Gevaert haar mega-onverwachte terugkeer aankondigt.

Wij zijn zo een koppel dat alles tegelijk doet: kinderen krijgen, oud huis kopen en verbouwen, werken, familie en vrienden onderhouden, tijd voor elkaar maken en zo veel mogelijk koken (als mijn vriendin kookt is het biologisch, vegetarisch of wortelstoemp met worst, als ik kook is het pizza van Dr. Oetker).

Voor het moment zitten we met twee zieke kindjes, een bouwwerf als tuin (vorige week zijn de werken voor onze uitbouw begonnen) en allerhande belangrijke job- en vrijetijdstoestanden die samenvallen. ’t Is niet voor niets mei, de maand bij uitstek waarin iedereen koste wat kost iets wil organiseren.

In dezelfde filosofie als het ontstaan van onze kinderen (‘helemaal zelf gedaan’), trachtten we in het begin ook ons huis zo veel mogelijk zelf te verbouwen. ’t Is te zeggen, met de welgekomen hulp van mijn schoonvader (dit komt -voor alle duidelijkheid- niét overeen met de ontstaansfilosofie van onze kinderen). Nieuwe vloeren, nieuw sanitair, nieuwe waterleiding, nieuwe elektriciteit, nieuwe badkamer, nieuwe plafonds… Allemaal zelf gebricoleerd.

Maar voor de uitbouw doen we beroep op vakmannen. Geen tijd om er zelf aan te beginnen en geen zin om met een schots en scheef bouwwerk te eindigen. De vakmannen doen hun werk zoals gewenst: vakkundig.

Het prijskaartje is natuurlijk het grote nadeel. Op voorhand dachten we: we laten alles aan hen over. Maar na het zien van de offerte willen we toch weer zo veel mogelijk klusjes op ons nemen, met alle bouwkundige risico’s van dien... Gelukkig heeft de imperfectie ook zijn charme, nietwaar? (Retorische vraag, beste lezer, je hoeft niet te antwoorden. Maar je màg wel antwoorden; een steunbetuiging is altijd fijn. Al zou een paar duizend euro nog fijner zijn.)

In wezen ben ik een onzeker ventje, steeds op zoek naar bevestiging. Geef mij kritiek en ik loop er twee dagen niet goed van. Na die twee dagen heb ik mijn zelfbeeld aangepast en voel ik mij bijgevolg minder geniaal dan ervoor. Krijg ik echter positieve commentaren, dan stijgt mijn zelfvertrouwen weer tot een niveau dat ik me beter voel dan de massa, het plebs, de onwetende bevolking. Zo leef ik van piek naar dal, van overmoedige held naar onbenullig kneusje.

Ik heb geluk: de belangrijkste vrouw in mijn leven, na koningin Fabiola, geeft mij praktisch elke dag wel een of ander compliment. Maar ik heb ook pech: de vrouw die op het werk samen met mijn baas de touwtjes in handen heeft, is extreem karig met positieve signalen. Lichtjes overdreven: het is een oude zuurpruim die alles en iedereen bekritiseert (zeker als ze de avond ervoor te veel gedronken heeft), maar het zelf niet beter kan. Het gebeurt vaak dat ik opgefokt naar huis rijd door een misplaatste opmerking van harentwege. Het komt helaas ook voor dat ik mijn creativiteit niet ten volle kan benutten uit angst om neergesabeld te worden.

Maar ik laat mij niet doen. Als ze een onterechte of onbeleefde opmerking geeft, laat ik dat duidelijk blijken. En soms heeft ze gewoon gelijk en leer ik dus bij. Bovendien is het de kunst om in alle mogelijke situaties creatief te blijven, jezelf niet te laten begrenzen door dominante of onhebbelijke personen. Want ik vermoed dat er in elke onderneming, ook in sectoren waar je per definitie origineel en creatief moet zijn, een omhooggevallen drol rondloopt die het nodig acht zijn of haar persoonlijke frustraties te botvieren op het onschuldige personeel.

Maar hoe krijg je die kunst van het creatief blijven in de vingers? Hoe hervorm je negatieve kritiek die je lam slaat tot een nuttige tip die je verder helpt? Misschien dat de vrouw der vrouwen, koningin Fabiola, raad weet; dat dutske moet het ook niet gemakkelijk gehad hebben met dominante Boudewijn aan haar zijde, maar ze slaagde er toch keer op keer in om haar kapsel hyperorigineel, ja zelfs innovatief, vorm te geven. Respect!

Ondanks alle interessante zaken die ik meemaak op m’n werk (promotekstjes schrijven, vormgevers en drukkers aan het werk zetten, nieuwe website van de grond proberen te krijgen en ondertussen de huidige blijven updaten, opstart van het volgende tijdschrift, dringend de maandelijkse nieuwsbrief versturen…), heb ik toch even de behoefte om over het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde te schrijven.

Ik ken BHV langs geen kanten. Ik weet alleen dat het al lang aansleept en dat er voldoende wederzijdse toegevingen nodig zijn om het enigszins op te lossen. Ik zag de aflevering van Phara waarin Alexander De Croo meldde dat Open VLD -na haar terugtrekking uit de regering- toch nog bereid was te onderhandelen, waarna CVP-dinosaurus Mark Eyskens en Oostende-dictator Johan Vande Lanotte hem belachelijk probeerden te maken en hem onverantwoordelijk, dan wel strategisch gedrag verweten. De pot verwijt de ketel; een oud zeer in politieke kringen.

Het blauwe gedachtegoed kan mij over het algemeen gestolen worden en ik heb het niet zo voor al die zonen en dochters van (wat kennen zij nu van de wereld, opgegroeid in een veilig en vooral rijk nest?), maar ik heb toch een zekere sympathie voor Alexander De Croo. Hij kan het goed uitleggen en maakt zijn redeneringen af. Hij blijft sereen en probeert de discussie intellectueel eerlijk te houden, in tegenstelling tot de oude garde die te pas en te onpas komt opdraven met populistische uitspraken, gevolgd door een lachsalvo of applaus van het (meestal oude) publiek.

Alle respect voor de oudere politieke generatie (dertig jaar geleden waren zij jong en belangrijk), maar het wordt tijd dat ze blijven waar ze horen: op pensioen. Wat hebben Eyskens, Martens, Tobback of Dehaene nog te bieden, naast incontinentie en stramme spieren? Dat ze af en toe achter de schermen wat advies geven, tot daartoe. Maar dat ze in de media als experts worden beschouwd en vanuit hun comfortabele positie de nieuwe generatie trachten neer te sabelen, gaat mij toch een stap te ver. En dat ze het land ook nog effectief moeten ‘redden’, zonder hiervoor verkozen te zijn geweest, vind ik ontoelaatbaar. Kan iemand hen een ticket enkel naar Benidorm cadeau doen?

Laat de legitieme volksvertegenwoordigers hun werk doen, laat hen fouten maken, laat hen een eigen politieke cultuur creëren. Laat hen de toekomst van dit land bepalen, niet de dinosaurussen: binnen enkele jaren liggen die toch allemaal onder graszoden. En wie moeten we dan ter verantwoording roepen als alles naar de kloten is?

Hierboven staat ‘copywriter’, maar eigenlijk is m’n job communicatieverantwoordelijke van een vzw in de culturele sector. Al is het niet zo dat ik voor alles de (eind)verantwoordelijkheid draag. Bovendien is ons team zodanig klein (een zevental personeelsleden) dat ik zowel copywriter, communicatieverantwoordelijke als communicatiehulpje ben. Van mezelf wel te verstaan. En van de baas, natuurlijk. Fijne baas, trouwens. Lieve man, heel respectvol.

M’n vorige baas was een dikke blaas, letterlijk en figuurlijk. Het personage uit de nieuwste reclame van Randstad lijkt volledig op hem gebaseerd (“Dag bedrijf van mij! Dag vulmachine met diverse plooimogelijkheden! Dag eikenhouten bureau met laptop en breedbeeld-tv!” Of zoiets). Da’s waarschijnlijk typisch voor de privésector: mensen die van nul begonnen zijn en door toeval, geluk en gehaaid ondernemerschap een serieuze onderneming uitbouwden. Ze hebben meer oog voor hun persoonlijke verwezenlijkingen en luxueuze leventje dan voor hun personeel. Dat gespuis mag al blij zijn dat hij hen werk verschaft.

Alhoewel, in de culturele sector kom je ze ook tegen: mensen wiens vzw’tje na enkele jaren zodanig groeit (bv. door subsidies) dat er extra personeel nodig is. Plots worden ze werkgever, iets waar ze nooit de ambitie voor hadden, laat staan de capaciteiten. Hun luxueuze leventje willen ze niet beschermen, want luxueus is het geenszins (om geld te scheppen moet je niet in de culturele sector zijn). Maar toch hebben ze het extreem lastig om hun personeel op een respectvolle en open manier te behandelen. Althans, dat is mijn ervaring.

Dus, om mijn betoog op fantastische wijze te besluiten: veel mensen (m/v) met een zelf opgerichte onderneming (in eender welke sector) hebben geen kaas gegeten van een warm (en bijgevolg efficiënt) personeelsbeleid. Welk psychologisch mechanisme hieraan ten grondslag ligt, moet je niet aan mij vragen. En welk psychologisch mechanisme de oorzaak is van dit blogberichtje moet je zéker niet aan mij vragen. Ik ben slechts het communicatiehulpje.

Met mij alles goed, en met u? Nog niet depressief door uw aanslepende werkloosheid? Nog niet wanhopig door het spaargeld dat zienderogen slinkt? Het huis dat niet afbetaald geraakt? Schulden die zich opstapelen?

Ik woon in een klein dorp en regelmatig vraag ik me af welke bewoners binnenkort hun huis zullen moeten verkopen als gevolg van de crisis. Ik geef het toe, ’t is niet flink van mij, maar ik ben zelfs benieuwd of er ook ‘rijken’ bij zullen zijn. Je kent ze wel, en misschien hoor je er zelf bij: de mensen met zo’n typische moderne villa waarvan er ondertussen al dertien in een dozijn zijn (de wijken staan er vol van), met een paar chique auto’s voor de carport en een mooi aangelegde tuin. Maar nee, voorlopig nog geen schrijnende toestanden hier.

Ook in mijn familie- en vriendenkring slaat de crisis vooralsnog niet toe, tenzij ze het heel goed kunnen verbergen. Iedereen blijft rustig verder werken bij zijn huidige werkgever of als zelfstandige, de ene al wat gelukkiger dan de andere. Substantieel minder uitgeven lijkt me niet aan de orde: feestjes, verbouwingen en reizen à volonté. En dan zwijg ik nog van de dagelijkse files van en naar de centrumsteden. Naast verloren gereden bejaarden is het toch vooral de werkende bevolking die hieraan deelneemt?

Behoor ik tot de sociale en demografische klasse die buiten schot blijft (voor alle duidelijkheid: rijk ben ik geenszins, en mijn vrienden en familie helaas ook niet)? Slaat de crisis hoofdzakelijk toe in de industriële sector? In Brussel? In Wallonië? Of valt de werkloosheidsuitkering al bij al nog wel mee? Kan je er nog voldoende mee rond komen? Moet je er je huis en kinderen niet voor verkopen, laat staan je dikke BMW?

Werken is niet alles, dat weet iedereen. Natuurlijk moet er geld in het laatje komen en natuurlijk is het allemaal gemakkelijk spreken als je wél werk hebt. En ja, een job zorgt ook voor een zekere voldoening, zowel mentaal als fysiek; je voelt je nuttig, zelfvoorzienend en volwassen. Je kan ’s avonds zonder schuldgevoel in de zetel neerploffen en niets meer doen behalve zappen. En okay, de rottige maandag is rottig omdat je moet werken, maar het zorgt er tenminste wel voor dat je de andere weekdagen veel meer apprecieert. En inderdaad, je baas is een zelfingenomen blaas die op de kap van anderen rijk geworden is, maar daardoor besef je wel hoe waardevol de fijne mensen in je omgeving zijn.

Maar toch, werken is niet alles. Eén klein voorbeeldje. Zoals de aandachtige lezer al heeft vernomen, heb ik twee kinderen. De oudste, een meisje van vier, gaat naar school, maar de jongste, een jongen van twee, gaat naar een kinderdagverblijf. Wij, zijn ouders, zijn niet honderd procent tevreden over dat kinderdagverblijf. Ook geen tachtig procent. Laat ons zeggen: zestig procent. Onze zoon gaat dus 4,5 dag per week naar mensen waar we ons niet echt goed bij voelen.

Een andere crèche of onthaalouder is niet aan de orde (alles in de omgeving is volzet), met het kinderdagverblijf praten of een klacht indienen is nog minder een optie, want het zijn zeker geen kinderbeulen. Het is er allemaal piekfijn in orde. Wat is dan het probleem? 't Is niet zo gemakkelijk te verwoorden, want erg objectief of rationeel is het niet. Ze geven naar ons gevoel te weinig liefde aan de kinderen (niet alleen aan de onze), ze staan er te ver van af, ze doen hun job louter op routine, ze reclameren en berispen meer dan iets anders. Althans, zo lijkt het toch. Het is niet fijn om je kleine, schattige spruit daar achter te laten. Maar toch moet het, elke dag opnieuw: hem met pijn in het hart afzetten, je vermannen en naar je werk rijden. Nee, werken is niet alles.

Ben ik een zielige kwast omdat ik graag naar de melige ziekenhuisserie Grey’s Anatomy kijk (op dvd welteverstaan)? Verwaarloos ik mijn vrienden omdat ik liever thuis ‘op den buiten’ zit dan de stad in te trekken? Heb ik geen karakter omdat ik een zak snoep van de Colruyt in één avond leeg eet?

Langs de andere kant kijk ik het liefst naar ‘hardere’ tv-programma’s als Phara en films vol droge humor, zoals die van de Coen brothers. En sowieso ben ik al vaak genoeg van huis, zowel overdag als ‘s avonds. En niet élke keer als ik naar de Colruyt ga, neem ik een zak snoep mee. Laat ons zeggen dat er een evenwicht heerst tussen de zwakke en de sterke ik, de luie en de energieke, de introverte en de extraverte. Veel hangt van mijn maandstonden af (ja, ook mannen hebben recht op terugkerende hormonale dipjes).

Consequent joggen lukt mij echter langs geen kanten, zelfs niet in een sterke, energieke en extraverte periode. Van zodra het weer een beetje tegenzit, ik net iets te moe ben, een verkoudheidje voel opkomen, te lang heb moeten werken of de kindjes later dan gewoonlijk in bed liggen, sla ik het loophalfuurtje over. De laatste twee maanden heb ik dus niet gelopen (terwijl ik nog maar een maand begonnen was). Zwak? Inderdaad! En ik probeer me er niet al te slecht bij te voelen.

Oké, met die deadlines valt het al bij al nog mee. Eentje is uitgesteld en een andere steekt nu ook weer niet zó nauw. Blijft dus nog één over, en ’t is een leuke: ons driemaandelijks tijdschrift. De redactievergadering en verdeling van de taken zijn al even achter de rug en elke auteur is aan de slag gegaan. Ik verzamel alle teksten, doe de eind- en fotoredactie, vul de gaten en volg prepress en druk op. Altijd een heerlijk gevoel als alles op zijn plaats begint te vallen.

Als tiener was ik actief in een alternatieve jeugdbeweging (lees: geen scouts, chiro, ksa of klj). We trokken de natuur in en bestudeerden haar (ik was vooral fan van vogels). We hadden ook een driemaandelijks tijdschriftje: ik schreef er constant voor en was ook enkele jaren ‘hoofdredacteur’. Er rustte een vloek op die functie: als hoofdredacteur gebeurde het maar al te vaak dat je het hele tijdschrift zelf mocht schrijven; het was erg lastig om leden te overhalen een verslag in te dienen. Maar ik vond het fantastisch: ik vulde de pagina's met verhaaltjes, nepverslagen en dito interviews.

Zoveel jaar later ben ik volwassen: ik heb een vrouw, kinderen en een huis. En om geld in het laatje te brengen mag ik onder andere een fijn tijdschrift maken. Drie woorden om af te sluiten: gat, boter, vallen. De bijhorende beeldspraak mag je er zelf bij verzinnen.

Deadlines -of doodslijnen, zoals mijn grootvader altijd zei (hij was een echte taalpurist)- kunnen verschillende effecten teweegbrengen. Enerzijds zorgen ze ervoor dat je op korte tijd bergen werk verzet; ze verhogen met een beetje geluk je efficiëntiegraad. Anderzijds kunnen ze ook leiden tot haaruitval, slaaptekort en overmatig roken. Stress, met andere woorden.

Dit maar om te zeggen dat er een aantal serieuze deadlines op mij staan te wachten. Ik zie ze blinken van ver, ‘joehoe, vergeet ons niet!’ schreeuwend. Natuurlijk vergeet ik ze niet. ’t Is alleen maar te hopen dat ik ze haal. Prioriteiten stellen is moeilijk, want ze vallen allemaal op het einde van deze maand. En februari is al zo kort.

Ondertussen ligt de Humo van twee weken terug hier nog ongelezen naast mij, verwaarloos ik mijn 300 Facebook- en vijf andere vrienden, zeggen mijn kinderen bijna ‘meneer’ tegen mij en zie ik mijn vriendin enkel in bed. Waar ik de tijd vind om nog voor de joblog te schrijven? Prioriteiten stellen, beste lezer, altijd prioriteiten stellen in het leven.

Mijn laatste bericht op de joblog, eind 2008, was er eentje met goed nieuws. Ik had de job van mijn leven gevonden: communicatieverantwoordelijke van een bescheiden vzw in de culturele sector. Niet zo denderend qua loon, maar inhoudelijk erg bevredigend. De lucht zag af, want ik sprong er gaten in dat het geen naam had.

Nu, een dik jaar en een minister van Cultuur later, ben ik nog steeds de gelukzak van toen: de job blijft fantastisch. En over mijn privéleven -je weet wel: dat fenomeen met huisje, tuintje, vrouwtje en kindjes- kan ik ook alleen maar positief zijn. Beetje saai, niet?

Hoe het ook zij, voor onbepaalde tijd zal ik hier wekelijks iets schrijven over wat mijn werk inhoudt en hoe ik ermee omga. Sla mij niet dood als ik eens iets irrelevants schrijf; ik heb daar soms nood aan. En vergeef mij als ik eens tegen bepaalde schenen schop; ook daar kan ik niet altijd aan weerstaan. Een verwittigde lezer…

Vandaag kreeg ik een telefoontje: ‘Maarten, ik denk dat we goed nieuws hebben voor jou. Je bent als sterkste kandidaat uit de gesprekken gekomen.’

Ik kan het bijna niet geloven, maar het is echt waar: ik word communicatieverantwoordelijke voor de vzw waar ik dolgraag wou werken. Kan het leven mooier zijn (professioneel gezien dan toch)? Kan een mens leukere telefoontjes krijgen (idem)? Ben ik dan toch geniaal?

Het doet enorm deugd om mijn huidige werkgever definitief vaarwel te kunnen zeggen. Vanaf 1 januari kan ik nieuwe wegen verkennen, nieuwe mensen ontmoeten, ongelooflijk veel bijleren, en vooral: mij echt voldaan voelen op professioneel vlak.

Met mijn laatste bericht op deze joblog, eindigt dus ook mijn zoektocht naar ander werk. Ik heb mijn hart gevolgd en enkele lastige weken gekend. Maar plots kwam daar dan toch het geluk aandrijven, vlak voor mijn neus. Al zwemmend heb ik het ingeslikt. Ik hoop dat elke werkzoekende dit ooit mag meemaken. So long!

’t Was bijna vier jaar geleden -van toen ik examens had- dat ik nog eens echt zenuwachtig was. Maar gisteren was het weer zover. Ik mocht op gesprek bij een vzw waar ik supergraag wil werken. Uit de 40 kandidaturen die ze ontvingen, hadden ze 6 kandidaten geselecteerd. Dat ik daarbij was, was al een overwinning op zich.

Deze keer had ik mij wél goed voorbereid. Ik wou niets aan het toeval overlaten en wist dus wat ik moest antwoorden op vragen als ‘Wat vind je leuk aan je huidige job? Waarom wil je een andere job? Wat zijn je sterke en zwakke punten? Waarom ben jij de geschikte kandidaat voor onze organisatie?’

Ook stelden ze heel wat onverwachte vragen, waar ik toch iets zinnigs op wist te antwoorden. Ik heb er een goed gevoel bij, al weet je natuurlijk nooit wat ze aan de andere kant van de tafel denken. Omdat ik niet te ontgoocheld wil geraken, ga ik er dus maar van uit dat ik de job niet ga hebben. En dan is het simpelweg omdat een andere kandidaat sterker was. En daar kan ik wel mee leven.

Gisteren (en dit is geen grap) vernam ik het nieuws dat een collega overleden is. Hij is dood aangetroffen in zijn bed. Eenzaam gestorven. Hij was een eind in de 40, een goede man, heel vriendelijk en behulpzaam. Hij deed zijn werk graag. Hij was graatmager en had vaak last van zijn buik. Maar dat het zo erg was, kon niemand raden. Ik hoop dat hij niet te veel afgezien heeft in zijn laatste uren.

Het plaatst de dingen wel in perspectief. Ik zit hier met mijn probleempjes, collega’s roddelen over elkaar en over de bazen, niemand is tevreden. En dan gebeurt zoiets. Ongelooflijk.

Ik geloof niet in God of in de hemel, maar ik hoop toch dat Dirk ergens rond zweeft met een glimlach om de mond en een pint in de hand. Het ga je goed.

Soms voel ik de onweerstaanbare drang opkomen om het zwijn in mij los te laten en een frangipane te eten met een lekker bakkie koffie erbij. Ik wil mij dan volledig laten gaan en fantaseer over handbal, gebreide sokken en zwarte Tefalpannen. Ik ontzie niets of niemand in mijn stormachtige bui en draai rondjes met mijn bureaustoel. Je leest het goed; ik ben ongelooflijk.

Vandaag was het weer super op het werk. Ik zat te zitten en keek naar buiten. Ik praatte met collega’s en lachte met collega’s. Ik luisterde naar de radio en knoopte mijn veters dicht. Ik liep door de gangen en liep terug. Ik belde en werd opgebeld. En ergens in Somalië stierven achthonderd kinderen een gewisse dood. Vanwaar komt dat woord ‘gewisse’ eigenlijk!?

Nee, serieus, het leven kan hard zijn. Mijn baas zegt altijd: ‘Jongen, ’t leven is een strijd.’ Waarna hij in zijn Mercedes stapt en naar een driesterrenrestaurant scheurt. Ik kijk hem meestal na met een blik vol medelijden. Of Coca-Cola.

Mysterieus kijkt een Canadese gans mij aan. Hij moet dringend naar het zuiden, maar is hopeloos verdwaald. Zijn familie en vriendjes zijn al ver weg. Hij heeft honger en dorst en verlangt naar een Boeing 747 om van diens slipstream te kunnen profiteren. Hij weet nog niet dat dat zijn dood zou betekenen. Hij is nog te jong en veel te dom. Hij wil liefde en affectie. Althans, dat is wat ik uit zijn mysterieuze blik opmaak.

Ik heb twee kinderen te voeden en een huis af te betalen. Dáárom werk ik. Ik werk deeltijds, mijn vriendin ook: we verdienen dus niet echt veel. Toch zijn we gelukkig. We hebben tijd voor elkaar en voor onze kinderen. We leven niet naast, maar met elkaar.

En dat heeft zijn charmes. Ons huis verbouwen we bijvoorbeeld grotendeels zelf, met de welgekomen hulp van mijn schoonvader. We vorderen stapje voor stapje, doen niet alles in één keer. Elke verandering doet enorm veel deugd, en dat zal nog wel een aantal jaar duren. Zo hebben we eergisteren de vloer in de badkamer gelegd. Na een jaar tanden poetsen op de chape, kunnen we het vanaf nu op mooie tegels. Hoezee!

We hebben ook maar één auto, zo een typische goedkope gezinswagen. Elke dag bespreken we een kwartier lang de regeling voor de volgende dag: de jongste naar de crèche, de oudste naar school, mijn vriendin naar het werk, ik naar het werk. De ene met de trein, de andere met de fiets of met de auto. Of allemaal met de auto heen en apart terug. ’t Is een constante opgave.

Het is een optie: allebei fulltime gaan werken. Dan kochten we een tweede wagen (een dikke Audi of zo), bleven de kinderen tot 18.00 uur in de crèche of in de naschoolse opvang, kookten we nooit zelf, namen we een kuisvrouw, gingen we elke week naar de carwash (want die Audi moet mooi blijven blinken), praatten we enkel in het weekend, en snakten we het hele jaar naar die zuurverdiende vakantie. Zalig, zo’n leven!

Gisteren kreeg ik een mailtje van het bedrijf waar ik eerder deze week ging solliciteren: ‘Tot onze spijt moeten wij u melden dat we uw kandidatuur niet verder weerhouden.’ Blijkbaar hebben mijn mooie ogen niet gewerkt.

Toch snap ik het niet helemaal. Ok, mijn sollicitatiegesprek was niet al te denderend. Maar voor het werk zelf was ik echt de geknipte persoon. Zijn er dan zoveel kapers op de kust? Zoveel andere sollicitanten? Zoveel andere geniale tekstschrijvers?

De ‘War for Talent’ zeggen ze dan: werkgevers moeten vechten om aan de juiste kandidaten te geraken! De macht ligt bij de werknemer! De bedrijven smeken om competente medewerkers! Zoveel procent van de vacatures raakt niet ingevuld! Ja, mijn oren piro.

Vandaag nog zei een collega-papa aan de schoolpoort dat het aanbod aan copywriters veel groter is dan de vraag. Hij heeft zelf een reclamebureau, maar heeft niet genoeg werk om nog een copywriter in dienst te nemen. Hij zou mij wel af en toe kunnen inschakelen als freelancer. Moraal van het verhaal: word zelfstandige in bijberoep.

Maar dan moet ik natuurlijk wel mijn huidige job behouden.
En ik wil er zo graag weg!