Consulente Rita vertelt ...

Mijn naam is nog steeds Rita, ik ben nog altijd 52 jaar, en ben na vandaag blogster af.
Hopelijk vonden jullie het fijn om een en ander te lezen over de functie en de werkomstandigheden van een consulente. Ik heb het alvast graag gedaan!

Soms was het afwegen wat ik jullie zou toevertrouwen en wat niet. Vele invallen hebben het scherm niet bereikt omdat ik bang was de wet op de privacy te schenden of omdat ik geen informatie wilde verstrekken die mijn eigen werkgever niet graag zou lezen. Want, wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Tegenwoordig ligt er op dat brood goed beleg en dat wil ik zo houden. :-)

Maar ik heb niets gehoord van enige tegenkanting, dus ik verwacht er ook geen meer.

Jullie wens ik bij deze een prettige dag, een ontspannend weekend, een leuke nieuwe maand en een fantastisch jaar. En nee, je moet deze tekst niet naar 3, 5 of 1200 personen mailen om dit te bekomen. Het volstaat om dit zelf te willen en er naar te leven!

Een dikke kus en nog vele ;-))))))))))

Bij VDAB krijgen alle officiële documenten een naam bestaande uit een letter gevolgd door een nummer. Die letter is altijd een A (van arbeidsbemiddeling). Het meest gekende document is vermoedelijk de A5: een uitnodiging om zich aan te bieden bij VDAB.

Bij RVA is dat ook zo, daar beginnen de documenten met een C (van chômage). Het meest gekende is hier ongetwijfeld de C4: het bewijs van het einde van een tewerkstelling.

Het moeilijkste document om in te vullen, op te maken, voorgelegd te krijgen, te bespreken en door te sturen is een A8. Een A8 is een transmissiedocument naar RVA. Dit als gevolg van het feit dat een klant zelf geen stappen onderneemt om aan werk te geraken.

Vandaag heb ik er 2 moeten opmaken. De details kan ik niet vrijgeven, maar geloof me, gemakkelijke gesprekken zijn dat niet. Deze klanten zullen uitgenodigd worden voor een verhoor bij de RVA, waar ze hun versie van de feiten kunnen doen.

Afhankelijk van de inhoud hiervan legt de RVA al dan niet een sanctie op. Gedurende die periode heeft de klant geen recht op uitkeringen. Dit kan gaan van vier weken tot permanente schorsing.

Onze eerste zorg is natuurlijk de klant te helpen door hem ondersteuning te bieden bij het zoeken naar werk, en niet om zo snel mogelijk de uitkering te laten stopzetten. Maar, dan moet de klant wel meewerken en minimale moeite doen om werk te zoeken.

De twee klanten van deze morgen wilden dat niet doen. Ik kon dus niets anders dan dit door te geven. Anders doe ik mijn werk niet naar behoren.

Om te weten wie waar een bepaalde job uitvoert, kunnen we op het intranet terecht bij de rubriek ‘Wie is Wie’. Daar staan alle contactgegevens, zoals telefoon, mail, fax en adres opgesomd. Sinds kort worden daar ook foto’s aan toegevoegd.

Het is echter duidelijk niet met de volle goesting van iedereen. Hoe ik dat weet? Dat zie je aan de gezichten! Sommigen zien er uit of ze net een half uur ruzie met de fotograaf achter de rug hebben. En in het zand moesten bijten.

Confronterend zijn ook de foto’s van collega’s die ik al 20 jaar niet meer gezien heb. Ik heb een beeld van een frisse dertiger in mijn hoofd, terwijl op de foto een opa staat!

Andere collega’s zijn voor de gelegenheid eerst naar de kapper geweest en zien eruit als een BV(DAB) in goeden doen. Sinds er onder het personeel ook enkele modellen en ex-schoonheidskoninginnen in dienst zijn, is de concurrentie groot.

Ik hoop maar dat ze ons verwittigen wanneer ze langskomen, want ik heb geen zin om voor de eeuwigheid op het net te staan met een foto waar enkel het woord ‘GEZOCHT’ onderaan ontbreekt.

Neen, dan laat ik liever mijn verbeelding de vrije loop en stel ik me voor dat al mijn collega’s jonge adonissen zijn in de fleur van hun leven. :-)

Gisteren heb ik op het werk een kus gekregen. Van een meisje van 3 jaar. Zij was meegekomen met haar moeder en bleef de hele tijd vrij rustig aan mijn bureau zitten. Toen ons gesprek was afgerond vroeg ze aan haar moeder of ze mij een kus mocht geven. Ik vond dat zo lief en heb er haar een dikke teruggegeven.

Het is niet de eerste keer dat ik gekust word op het werk (buiten het verplichte gezoen met Nieuwjaar). Een tijdje geleden had ik een afsluitend gesprek met een klant. Zij verhuisde naar een andere regio -ze trok bij haar vriend in- omdat ze ernstig ziek was. Ze zat erg in de put en was bang voor een mogelijk slechte afloop. Nu werd ik in m'n familie en op het werk zelf al geconfronteerd met deze ziekte. Hierdoor kon ik haar tal van voorbeelden geven van patiënten die zich na medische begeleiding weer goed voelden en volledig genezen werden verklaard. Dit gaf haar hoop en ze vroeg of ze me een kus mocht geven. Ook bij deze klant vond ik dat dat kon.

Deze kussen vormen een gezond tegengif voor de haat die ik soms zie in de ogen van klanten. Zo herinner ik mij een klant die al verschillende jaren werkzoekend was in het Brusselse en verhuisde naar onze regio. We riepen hem op om een trajectbepaling op te stellen. Geen fijn karwei! Hij deed verschrikkelijk moeilijk en stond nergens voor open. Hij wilde enkel zelfstandig tatoeëerder worden, maar nam geen enkele stap in die richting. Hij stond ook van kop tot teen vol met tatoeages en gebruikte dit als een excuus om niet te moeten werken, want "geen enkele werkgever zou hem aannemen". Toen hij verbaal agressief werd was voor mij de maat vol. Ik ben naar m'n verantwoordelijke gestapt, en heb gevraagd of ik deze klant niet meer hoefde uit te nodigen. Gezien de ernst van de feiten, hoefde ik het dossier enkel nog op te volgen.

Een maand later verhuisde hij weer naar Brussel. Ik hoop dat hij uiteindelijk aan de slag is kunnen gaan als tatoeëerder, maar ik betwijfel of hij met zijn houding veel klanten zal hebben. Zelfs een tatoeage laat je toch liever door een vriendelijke man plaatsen?

Vanmorgen is de regionale televisie langsgekomen voor een opname in onze Werkwinkel. Blijkbaar liggen we momenteel goed in de mediamarkt!

Niet alle partners waren aanwezig, maar toch de meeste en op het moment waarop er gedraaid werd hadden we allemaal klanten.

Mijn klant was een mooi jong meisje. Dat hadden die cameramannen ook meteen gezien! Ze vroegen of ze een gedeelte van ons gesprek mochten filmen en mijn klant had daar geen moeite mee. Ze gedroeg zich zo spontaan dat ik er haar een compliment over gaf. Nadien vroegen ze haar of ze zich ook nog eens wou aanmelden aan het onthaal. Kwestie van dat ook vast te leggen. Ook daar had ze geen bezwaar tegen. Integendeel, ze deed het met de allures van Angelina Jolie! Ik wil maar zeggen, heel natuurlijk en spontaan. Ze zal in elk geval goed overkomen op tv.

En wie weet… opent het voor haar deuren bij een volgende sollicitatie. Deuren openen kan ze alvast als de beste, want ze moest het een paar keer overdoen, omdat de belichting bij de opnames niet ideaal was geweest. :-)

Deze namiddag moet ik mijn jaarlijkse evaluatie voorbereiden. Voor ik m'n evaluatiegesprek heb met m'n chef moet ik mezelf evalueren. Dit doe ik door mezelf een aantal scores geven op jobgerelateerde vaardigheden: 1 is ronduit slecht (misschien beter uitkijken naar ander werk), 5 zo goed dat je dan beter zelf je verantwoordelijke wordt. Een 2, 3 of 4 dan maar.

Sinds vorig jaar gebeurt dit via de pc. Voordien waren het nog bladen die je mocht invullen, maar de vooruitgang staat niet stil en iedereen zal daar aan meewerken.

Ik geef mezelf meestal een hoge score voor communicatie en kennisdeling. Dat vind ik gegrond. Ik communiceer makkelijk en duidelijk, mail wanneer nodig, en aarzel niet om de telefoon op te pakken. Maar eigenlijk verwacht ik dat ook van anderen en dat valt dikwijls tegen. Hoe vaak overkomt het me niet dat ik iets vertel en dat die andere zegt: ‘ja, dat heb ik ook al gehoord of gelezen’. Dan vraag ik me af: waarom heb je me dit niet verteld? Ik snap dat niet zo goed. Dat je iets weet dat belangrijk is voor de job en dat je dat voor je houdt… Wat heb je daaraan? Enfin, zelfs op mijn 52ste kan ik me nog verbazen over de handelswijze van anderen.

Vind ik mezelf dan perfect? Neen, verre van. Maar hoe ga ik dat vermelden in mijn evaluatie zonder mezelf helemaal naar beneden te halen?

Soms zou ik mezelf wel een 3,5 willen geven, net iets beter dan middelmatig, maar daar is het programma niet op berekend. Of je bent middelmatig of goed, tussenin kan niet. Een positivo gaat dan al automatisch naar het hogere cijfer, iemand die wat kritischer is ingesteld, zal eerder neigen naar het lagere cijfer.

Gelukkig overloop ik alles nog met m'n directe chef. Die werpt soms ook een ander licht op de zaken. Want is al dat mailen, praten en telefoneren wel zo productief? Houdt het de collega’s niet af van hun eigen werk? Ja, daar gaat mijn 4 alweer. Toch maar een 3 zetten?

Namen onthouden… Argh, wat is dat lastig! Ik heb er een simpele remedie voor: ik probeer het gewoon niet meer. :-)

Op het werk word ik voortdurend met namen geconfronteerd. Soms bellen klanten me na een afspraak terug, zeggen hun naam en vragen of ik me hen nog herinner. Ik moet ze meestal teleurstellen. De verhalen achter de naam kan ik onthouden, maar de naam zelf niet.

Deze week is er een nieuwe collega begonnen. Ik heb haar bedankt omdat ze Sofie heet. Die naam zal ik onthouden. Mijn oudste dochter heet immers ook Sofie. Dat helpt. Bovendien is het een mooie simpele naam met een mooie betekenis.

Maar wat te denken van de volgende generaties die eraan komen? Als mijn collega’s tijdens de middagpauze spreken over hun kinderen moet ik altijd diep nadenken. Was het een jongen of een meisje? Wat te denken van Rune? Noa? Janre? Robbe? Kiara? Aiko? Fee? Sterre? Waar zijn de kinderen gebleven met oerdegelijke namen als Jan, Tom of Bart?

Akkoord, ik ben niet meer van deze tijd. En ik wil zeker niemand opzadelen met mijn naam. Die verwijst immers naar de "patrones van hopeloze zaken". Misschien dat ik daarom consulente ben geworden? ;-)

We komen soms wat tegen hoor, met onze klanten. Ik kan er uren over vertellen. Maar vandaag hou ik het bij twee anekdotes.

Vorige maand had een klant me gezegd dat zijn uitbetalingen niet in orde waren. Ik had hem uitgelegd dat hij contact moest opnemen met zijn uitbetalingsinstelling. Nadien had zijn uitbetalingsinstelling hem op de hoogte gebracht dat de RVA twee maanden had om z'n dossier na te kijken en dan pas de opdracht zou geven om uit te betalen. Vorige week kwam hij langs om te zeggen dat zijn betaling in orde was. Hij voegde er nog aan toe dat hij mij een 'fles' zou brengen om mij te bedanken. Ik legde hem uit dat ik in feite niets gedaan had en dat ik als ambtenaar geen geschenken mag ontvangen van klanten. Vandaag stond hij hier echter met een ingepakte fles. Ik heb die beleefd geweigerd en gezegd dat hij ze mag uitdrinken. Pas nadat ik dit een paar keer herhaald had, begreep hij de boodschap. 't Was niettemin een lief gebaar.

Een tijdje geleden zag ik ’s morgens een klant met een plant in z'n armen. Hij laat de plant bij de voordeur staan, loopt de trap op en komt binnen. Hij kijkt naar de planten in ons kantoor, loopt erop af en neemt twee potten vast. Op dat moment ga ik naar hem toe en vraag hem of ik hem kan helpen. Hij kijkt me betrapt aan en mompelt: "Dat wordt niet gedaan, zeker?" Ik antwoord: "Nee, dat wordt niet gedaan", waarop hij me een laatste blik toewerpt, en bedremmeld wegloopt. Dan zie ik dat de plant die bij de voordeur staat duidelijk uit een aanpalende tuin komt. Bleek nadien dat hij net een adreswijziging had doorgegeven. We vermoeden dat hij z'n nieuwe woonst wat wou opfleuren. :-)

Vrijdag was het druk! Toen ik op het werk kwam stond er een 20-tal mensen te wachten aan de deur. Ze waren uitgenodigd door VDAB voor een informatiesessie Nederlands. Aangezien we onvoldoende plaats hebben om zo'n groep mensen te plaatsen, hadden we een ruimte gereserveerd in het cultureel centrum van de gemeente. Zo stond het ook in de uitnodiging, maar dat had niemand gelezen. Gelukkig is het op loopafstand van ons kantoor. Na wat gemor zijn ze toch vertrokken. Een dik uur later kwamen er nog uitgenodigden langs voor de informatiesessie. Ik vermoed dat zij het eerste gedeelte zullen gemist hebben. ;-)

Nadien zijn de geïnteresseerden -een tiental- zich bij ons komen inschrijven voor een basiscursus Nederlands. Probleem is dat alle inschrijvingsdocumenten zijn opgesteld in het Nederlands. Bovendien verbiedt de taalwetgeving ons een andere taal dan het Nederlands te spreken, met als gevolg dat we weer een mooi mondje gebarentaal hebben gesproken.

Hoe dat werkt? Wel, stel dat je wil vragen aan een anderstalige of hij getrouwd is, dan wijs je naar je ringvinger. Als hij dat niet begrijpt teken je met beide handen een silhouet van een vrouw in de lucht. Meestal verstaan ze dat wel. Tot zover geen probleem. Maar hoe vraag je aan een vrouw of ze gezinshoofd is? Iemand een voorstel? Allemaal niet gemakkelijk hoor en of we de juiste antwoorden ontvangen, zullen we misschien nooit weten.

Die taalwetgeving… uren zou ik er over kunnen discussiëren. Nu, tot een tiental jaar geleden was er ook niet echt een probleem. Ons klantenbestand bestond toen uit ongeveer 10 procent Franstaligen. En die brachten meestal wel iemand mee om te vertalen. Nu is de helft Franstalig, zonder Nederlandstalig netwerk.

Gelukkig mogen wij voor de trajectbegeleiding bellen naar een gespecialiseerde dienst 'Babel'. Die stelt telefonische tolken ter beschikking. In wel 10 talen, maar de meest gevraagde is toch het Frans, en soms eens het Engels.

Maar voor korte gesprekken doen we meestal geen beroep op hen, wat leidt tot de hilarische toestanden van vrijdagmorgen. En tot veel onbegrip. En tot verkeerde informatie.

Wil je in een werkwinkel werken, dan is het essentieel dat je graag met mensen omgaat. Je werkt er immers voortdurend mee: als collega en als klant.

Wat de collega's betreft zit dat wel snor. Als consulent word je voor je aanwerving gescreend op je sociale ingesteldheid. Kleine onhebbelijkheden worden hier nogal makkelijk getolereerd. Dat valt dus in mijn geval goed mee. :-)

Wat de klanten betreft, da's een ander paar mouwen. We zien hier werkelijk alle lagen van de bevolking langskomen. 'k Heb het al vaak gezegd: het zou een geweldige serie ‘Het leven zoals het is...’ opleveren! Ik zie het zo voor me: een klant die zich komt inschrijven, die vacatures ontvangt, een tijdje een opleiding volgt en daarna… zijn eerste werkdag. Een happy end!

Zo zou het moeten gaan en zo gaat het ook in vele gevallen. Maar je hebt altijd uitzonderingen natuurlijk.

Klanten vragen ons soms waarom zij altijd uitgenodigd worden en hun buren (die al zoveel langer werkloos zijn) niet. Wel ik zal eens iets verklappen: die buren worden ook uitgenodigd, alleen vertellen die dat niet! De eerste maanden nadat een werkzoekende zich heeft ingeschreven wordt hij verondersteld zelf naar werk te zoeken. Afhankelijk van scholing en leeftijd wordt ie na een bepaalde periode uitgenodigd voor trajectbegeleiding. En laat dat nu net mijn specialiteit zijn!

In een intakegesprek ga ik de competenties van de klant na. We bespreken z'n persoonlijke situatie en toekomstverwachtingen. Afhankelijk hiervan stellen we een trajectovereenkomst op waarin we de stappen naar werk definiëren. Daarna ondertekenen we allebei deze overeenkomst.

En dan is het tijd voor actie. Ik volg het dossier op en kijk of de klant zijn stappen naar werk ook daadwerkelijk uitvoert. Sommige klanten vragen of vereisen een intensievere begeleiding dan andere. Doordat er momenteel een relatief lage werkloosheid is, kunnen we hen die ook bieden. Gelukkig maar.