Coach Joeri vertelt ...

Er wordt door loopbaanexperten heel wat gepraat en geschreven over passie. En dat is goed. Want je passie integreren in je loopbaan, is het ultieme. In een artikel in ‘Loopbaanvisie’ -een Nederlands vakblad- stond onlangs echter een verhaal dat me opviel omdat het ging over mensen die hun passie moesten ópgeven. Het artikel had als titel: ‘Passie alleen is niet altijd voldoende’.

De auteur vertelde de verhalen van succesvolle kunstenaars die hun droombaan op een bepaald moment moesten afbouwen of opgeven. Bijvoorbeeld omdat ze geen inspiratie meer hadden, of omdat hun lijf niet meer mee wilde. Daardoor werd hun wereld volledig door elkaar geschud en verloren ze een stuk van zichzelf. Met de hulp van een loopbaanbegeleider kwamen ze er weer bovenop. Als slot schreef de auteur: ‘Soms moet je het veelgebezigde adagium loslaten dat je loopbaan pas optimaal is als passie en talent bijeenkomen.’

Ik vind het noodzakelijk om als loopbaanbegeleider te praten over de integratie van passie in je loopbaan. Maar je mag de realiteit niet uit het oog verliezen. Soms moet je gewoon kiezen voor een meer functionele en praktische aanpak. Ik wilde mijn laatste bijdrage niet eindigen met een zwaarmoedige noot, maar enig realisme is soms nodig wil je mensen écht ondersteunen.

Zo, het was een waar genoegen om voor de tweede keer voor VDAB te bloggen. De mensen die reageerden, wil ik bedanken. Misschien mag ik ooit weer meedoen? We zien wel. Tot ziens!

Ik las net het boek ‘Ontdek wie je bent’ van Marcus Buckingham en haalde er een paar fijne, leerzame zaken uit.

Om het antwoord te vinden op de vraag ‘Hoe weet ik wat mijn sterke punten zijn?’ bijvoorbeeld, kan je het vierletterwoord S.E.I.N. gebruiken. De letters staan voor ‘succes’, ‘energie’, ‘intuïtie’ en ‘nodig’. Kortom: als je goed bent in iets en je krijgt er energie van, als je telkens weer zin hebt om eraan te beginnen en voelt dat je het nodig hebt, dan is dat waarschijnlijk één van je sterke punten.

Een tweede ‘aha-moment’ had ik toen ik las dat we regelmatig slechte ‘deals’ met onszelf maken. Meestal zijn het deals in de zin van: ‘Ik zou graag een eigen zaak oprichten, maar ik ga eerst nog tien jaar werken bij bedrijf X om geld te verdienen en ervaring op te doen’. Zo dwingen we onszelf onze persoonlijkheid een hele tijd in de koelkast stoppen om pas later weer tot leven te brengen.

In dat laatste herkende ik mezelf. Gelukkig komt wijsheid met de jaren en ben ik op tijd uit de koelkast gekropen. Wat verkleumd in het begin, maar intussen goed opgewarmd.

Skypen -of gratis telefoneren over het internet- zit al langere tijd in de lift. Het is erg handig voor vrienden en familie die duizenden kilometers van elkaar gescheiden zijn en voor zakenlui die in contact willen blijven met collega’s en medewerkers.

Ikzelf coach een aantal mensen via skype en chat. Zijn er nadelen aan verbonden? Waarschijnlijk wel. Maar die wegen niet op tegen de voordelen. De Universiteit van Tilburg heeft onderzoek gedaan naar coaching via mail en chat. De resultaten van dat onderzoek geven ook indicaties van de voordelen van skypecoaching:

•    Zowel klant als coach werken vanuit hun eigen omgeving. Dat is economisch én ecologisch verantwoord.
•    Tijd en kosten -zoals voor vervoer en huur van de locatie- zijn voor beide partijen beperkt.
•    Via de chatfunctie kan je links en documenten versturen. Je kan ook je beeldscherm delen om zaken te tonen.

Nog niet alle coaches bieden skypecoaching aan. Maar dat zal vermoedelijk snel veranderen. Mensen willen immers snel geholpen worden. Dat lukt niet altijd als je -soms weken- moet wachten op een gemeenschappelijk gaatje in de agenda van coach en klant.

Zin om te weten wat skypecoaching voor jou kan betekenen? Surf dan naar www.joerielhazimi.be

Als je niet oplet, krijg je al snel een stempel. Daar is op zich niks mis mee. Ik vind het af en toe zelfs een eer om ‘bestempeld’ te worden. Zo weten mensen je sneller terug te vinden. Net zoals je een verslag ook sneller gaat zoeken in de map met ‘Verslagen’ en niet in gelijk welke papierstapel.

Onlangs werd ik er opnieuw mee geconfronteerd. Toen ik via LinkedIn een bericht ontving van iemand die mijn profiel had gelezen en me graag wou spreken over loopbaancoaching. Hij had het over een mogelijke samenwerking. En aangezien dit waardevolle zakelijke ideeën kan opleveren, maakte ik een afspraak.

We belden elkaar op. Maar na een fijn telefonisch gesprek van anderhalf uur, daalde de temperatuur plots van een lekkere 25 naar 15 graden: mijn gesprekspartner twijfelde of ik wel een businessplan had. Vrij vertaald zei hij: ‘Je bent met leuke, innovatieve projecten bezig, maar op een naïeve manier.’

Door te gepassioneerd te praten over mijn projecten, vergat ik te vertellen wat ik concreet deed en te bieden had. Ik liep in de valkuil waar wel meer mensen met passie inlopen: ik werd aangesproken op wat ik graag doe en ‘Boem!’, ik was vertrokken als een speer.

Wat ik geleerd heb uit deze ervaring? Dat doseren belangrijk is. En dat ik moet leren inschatten wat ik wanneer tegen iemand zeg, afhankelijk van de context. Bovendien was mijn ‘passieplan’ twee weken later degelijk vertaald in een heus businessplan: gefundeerd, becijferd en zakelijk. :-)

Een tijdje geleden kreeg ik een telefoontje van het bedrijf Sigmund, een bureau gespecialiseerd in bedrijfscommunicatie. Of ik voor hen een fotoshoot wou doen? Ik moest me inhouden om niet meteen uit mijn dak te gaan van geluk en te snel ‘ja’ te zeggen. Ik kende de opdracht immers nog niet en had geen idee of ik ze wel aankon.

Maar al snel bleek dat het een leuke en haalbare kaart was. Alleen had ik maar twee dagen om alles georganiseerd te krijgen. Meteen begon ik mijn materiaal in orde te brengen en na te denken hoe ik alles technisch in elkaar ging knutselen. Twee dagen later stond ik op het bureau met een professioneel model en visagiste -was dat zalig werken!- en nog eens drie dagen later leverde ik de foto’s af aan de opdrachtgever.

Tot mijn grote vreugde kreeg ik positieve feedback op mijn werk. Alle angst en twijfel waar ik mee zat, werden in een klap werden weggeveegd! Ik kreeg toen zo’n energieboost dat ik dwars door de geluidsmuur ging! :-)

Diezelfde energie vind ik terug in een boek dat ik momenteel aan het lezen ben: ‘Ontdek wie je bent’, van Marcus Buckingham. Klinkt melig, maar dat is het niet. Het is rechttoe rechtaan en de nagel op de kop. Misschien wel een boek om deze zomer tijdens een zonnig terrasje te lezen?

Zoals ik eerder al vertelde, ben ik naast coach ook fotograaf. Daarvoor volgde ik acht jaar avondschool en ik heb er nog geen seconde spijt van. Dikwijls loop ik als een ‘nerd’ met vrouw en kinderen door Antwerpen met een drie kilo zwaar ding rond mijn nek om leuke beelden te vangen. ‘Iedere gek zijn gebrek’ zeg ik dan. Maar ik ben liever goed gek dan ongezond ongelukkig.

Het begon allemaal als jongen van twaalf. Toen ontdekte ik het fototoestel van mijn pa. Ik raakte gefascineerd door het zware ijzeren ding met kleine knopjes en hendeltjes en trok regelmatig fotograferend rond in de buurt. Als de zwart-witfilmpjes volgeschoten waren, fietste ik naar de fotozaak om de rolletjes te laten ontwikkelen. Die foto’s heb ik nog steeds. De print was lamentabel en in de beelden zat weinig contrast, maar ik vond ze geweldig.

Achttien jaar later trok ik voor mijn werk naar Japan en kocht ik mijn eerste spiegelreflexcamera. Tweedehands. Als een cowboy schoot ik het ene filmpje na het andere vol. Ik voelde me weer twaalf en de passie van toen heeft me nooit meer losgelaten.

Later kocht ik mijn eerste digitale toestel. Het was een redelijk robuust geval. Ik heb het nog steeds. Het heeft 3,4 megapixels -wat nog minder is dan de meeste smartphones-, maar mijn dochter is er dol op. Ze maakt er soms echt al knappe foto’s mee en ik heb haar beloofd dat ze voor haar zevende verjaardag een compact digitaal toestelletje krijgt. Een creatief alternatief voor potloden, verf en papier zeg maar. Ik herken mezelf in haar en krijg het warm als ik haar zie openbloeien.

Nieuwsgierig naar mijn foto’s? Surf dan naar www.pinch.be. Aan jullie om kritisch te zijn.

Dikwijls denken mensen dat als ze maar hard genoeg werken, hun manager hen wel zal opmerken, waarderen en misschien zelfs promoveren. In de realiteit loopt het echter meestal niet zo. Jezelf in de kijker werken is namelijk één ding. Daardoor ook vooruit komen in je loopbaan iets anders.

Er bestaan heel wat boeken over hoe je jezelf kan profileren om carrière te maken. Directe communicatie, realiteitszin, authenticiteit en sponsorship zijn daarbij sleutelwoorden. Ik licht ze even toe.

- Directe communicatie: door te luisteren naar de feedback van je collega’s ontdek je wat je sterktes zijn en waarin je nog kan verbeteren.

- Realiteitszin: hoe hard en goed je ook werkt, je blijft je ervan bewust dat je een vervangbare schakel bent in je bedrijf.

- Authenticiteit: je persoonlijkheid past bij het bedrijf en andersom.

- Sponsorship: de mensen die binnen het bedrijf iets in de pap te brokken hebben, zijn je gunstig gezind. Alleen zo is het mogelijk om hogerop te komen. De perceptie van de ander maakt of kraakt soms een loopbaan.

Hoe staan jullie hier tegenover?

Voor ik coach werd, volgde ik een opleiding over coaching. Tijdens die opleiding passeerden heel wat topics de revue. Eén ervan was de ‘rationeel-emotieve therapie’. Bij die therapie gaat het gaat erom dat je je bewust wordt dat het niet situaties ‘op zich’ zijn die je bang maken, maar wel de manier waarop je ze bekijkt. Zo kan je, in zekere mate, controle uitoefenen over je gevoelens en zelf bepalen of je je functioneren erdoor laat beïnvloeden.

Een voorbeeld. Eén van mijn klanten is een jonge vrouw van midden de dertig. Ze is succesvol in haar job en is klaar voor ‘de volgende stap’ in haar loopbaan. Alleen durft ze haar manager hier niet over aan te spreken.

Na wat doorvragen, blijkt dat ze perfect weet wat ze wil en hoe ze het moet verwoorden. Wat is dan het probleem? Ze leeft met een doemscenario dat haar manager haar niet zal geven wat ze wil. Integendeel. Ze is ervan overtuigd dat hij van mening is dat ze niet die ene is waarop het bedrijf zit te wachten. Uit angst afgewezen te worden, gaat ze de confrontatie met haar manager liever niet aan.

Dit soort doemscenario’s is irrationeel en niet productief. Het zet niet aan tot positieve actie, maar leidt tot frustratie, depressie, afgunst en schaamte. Veel mensen worstelen met zulke doemscenario’s. Ze vergroten hun problemen uit zodat ze ‘uiterst moeilijk’ of ‘onoplosbaar’ worden. Tijdens de rationeel- emotieve therapie is het de bedoeling om deze irrationele ideeën te lokaliseren en te vervangen door rationele ideeën.

Als je hier meer over wil weten, raad ik je het boek ‘Rationeel emotief management’ van Jan Verhulst aan. Het geeft inzicht in hoe je gedrag dat gebaseerd is op irrationele ideeën het best kan omzetten in productief gedrag.

Loopbaancoaching is één van de meest aangevraagde coachings. En dat is ergens ook logisch.

Laat ons er even van uitgaan dat we gemiddeld 8 uur per dag werken in een voltijds systeem. Dit betekent dat we 40 uur per week spenderen aan onze job en de mensen met wie we samenwerken. Wanneer je dan op een bepaald moment het gevoel hebt dat het plaatje niet meer klopt en je niet meer op hun plaats zit, begin je te worstelen met vragen rond ‘voldoening’, ‘erkenning’ en ‘persoonlijke groei’.

Op dat moment denk je misschien dat ‘een andere invulling geven aan je leven’ of ‘een nieuwe job zoeken’ dé oplossing is. Misschien wil je als een gek beginnen solliciteren, want: nu is het tijd voor actie! Wel, net op dát moment raad ik je aan om eerst even stil te staan en voor jezelf na te gaan wat je echt wilt. Belangrijk is te beseffen dat jij diegene bent die bepaalt wat je gaat doen. Het antwoord ligt bij jezelf, niet bij je gesprekspartner, leidinggevende, beste vriend of levenspartner.

Mijn rol hierin? Ik kijk samen met jou naar je ‘werkgeschiedenis’ en naar een rode draad die daarin te vinden is. Ik zoek naar passies en talenten, en naar hoe die het best gecombineerd kunnen worden. Ik denk samen met jou na over wat op dit moment het beste bij je past en spoor je aan gesprekken aan te gaan binnen je eigen organisatie. Want misschien bestaan daar nog doorgroeimogelijkheden…

Actie ondernemen begint voor mij dus bij even stilstaan. Want wanneer kan je het verste springen? Als je eerst even stopt, een paar passen achteruit gaat en dan een forse aanloop neemt!

Zoals ik al eerder zei, startte ik twee jaar geleden in bijberoep als fotograaf. Ik profileerde mezelf als fotograaf én coach, omdat dat nu eenmaal was wat ik graag deed. Na een poos vond ik het echter steeds moeilijker om mezelf voor te stellen. Ik was immers vis noch vlees en mensen begrepen niet onmiddellijk wát ik precies deed. Was ik fotograaf of coach? En hoe combineerde ik dat? Vragen waarop ik zelf moeilijk kon antwoorden.

Om me hierbij te helpen, contacteerde ik een man die ik via een netwerkbijeenkomst had leren kennen. Hij wist van wanten als het neerkwam op personal branding en communicatie. Ik stelde hem één vraag: ‘Hoe kan ik mezelf beter profileren op mijn manier?’, en kreeg twee inzichten mee:

Ten eerste moest ik voor ogen houden dat mensen je ‘verhaal’ altijd met een korrel zout nemen. Ze gaan er namelijk vanuit dat je overdrijft om jezelf in een goed daglicht te stellen. Blijf je voor 100 % trouw aan de feiten, dan blijft er maar 75 % hangen van je verhaal. Dus overdrijf je best een beetje om een goede indruk te maken. Klinkt logisch, niet?

Ten tweede moest ik me focussen op datgene wat ik het beste deed. Ik moest me beperken tot één talent en daarbij rekening houden met drie zaken. Ben ik er goed in? Verschaft het me een inkomen? En kan ik er mijn passie in kwijt?

Na dit gesprek werd me duidelijk dat ik mezelf voortaan als coach zou profileren. En niet meer als coach én fotograaf. Het fijne is dat ik sindsdien niet alleen meer klanten heb om te coachen. Ook met mijn fotografie gaat het de goede richting uit! Dus één tip: ga voor één verhaal. Later kan je je andere verhalen nog wel kwijt...

Drie jaar geleden las ik een krantenartikel over de triatleet Rutger Beke. Vooral de foto die bij het artikel stond, is me bijgebleven. Rutger reed met zijn fiets in volle finale van een triatlonwedstrijd voorbij een spandoek waarop stond: ‘Talent does not define you... passion does’. Sindsdien spookt die oneliner door mijn hoofd.

Passie is ook de rode draad in alles wat ik doe. Het is volgens mij de chemie die maakt dat je de dingen die je doet graag doet. En meestal ook goed. Ik zeg bewust ‘meestal’. Want het is niet omdat je bijvoorbeeld een grote passie hebt voor muziek, dat je een muzieknoot van een walnoot kan onderscheiden. Maar dit mag je er niet van weerhouden om je favoriete nummers luidkeels mee te brullen onder de douche. :-)

Om meer uit mijn eigen passies te halen, ging ik op zoek naar organisaties die werken rond dat thema. Zo kwam ik terecht bij passionair.nl, een Nederlandse organisatie die onder andere opleidingen aanbiedt om mensen te helpen hun passie te gebruiken in hun dagelijks leven. De visie van deze organisatie sloot volledig aan bij de mijne, dus drie maand later startte ik - vol verwachting- met hun opleiding.

Helaas. Vier dagen -en heel wat overpeinzingen later- stapte ik ontgoocheld weer op. De opleiding was niet wat ik ervan verwachtte. Het was een moeilijke beslissing, maar nu -een goede maand later- besef ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. Sindsdien is er heel wat nieuws op mijn weg gekomen waarin ik mijn passies kan uitleven: nieuwe coachingopdrachten, fotoreportages… Het kwam allemaal als vanzelf. Alsof mijn beslissing om de opleiding te stoppen een kettingreactie in gang had gezet. Eindelijk had ik het gevoel dat ik mijn eigen weg was ingeslagen.

Zo zie je maar: zoeken, vinden én loslaten. Het hoort bij het uitzoeken van wat je écht wil.

Ik ben net Tegenwoordig ‘netwerkt’ iedereen. Contacten leggen en onderhouden. Daar draait het om. Het klinkt misschien cliché, maar het klopt wel: eenmaal je je eigen manier van netwerken hebt gevonden, is het heel lonend. Misschien niet meteen in de zin dat het financieel iets opbrengt, maar wel in de zin dat je een fijn contact hebt dat in de toekomst nog iets voor je kan betekenen.

Ook tijdens mijn vaste job netwerkte ik, ook al zag ik toen niet onmiddellijk de ‘return on investment’. Maar nu begin ik stilaan de vruchten te plukken van mijn inspanningen: van de vele contacten met bedrijven die ik toen legde, zijn er vandaag verschillende waar ik werkelijk iets aan heb. Zo heb ik, sinds ik mijn eigen praktijk opstartte, van drie van hen de spontane vraag gekregen om samen te werken.

Hoe ik er nu voorsta? Wel, in acht bedrijven heb ik coachingstrajecten lopen en voor drie andere bedrijven maak ik foto’s. Kan ik mezelf met de inkomsten daarvan binnenkort een Porsche kopen? Neen. Maar ik kan wel mijn passie voor mensen en fotografie botvieren. En dat is heerlijk!

In ‘Dubbelcheck’, een wekelijkse rubriek in het magazine Vacature, vertellen koppels over de balans tussen hun werk en privéleven. Bovendien geven ze aan hun balans een score op 10. Daarbij valt me op dat vooral mannen een laag cijfer geven. Vaak een 6 of 5 op 10, terwijl de vrouwen kiezen voor 7 of 8.

De mannen zijn ook niet van plan om in de toekomst minder te gaan werken, terwijl de dames juist wel kiezen voor minder werkuren per week. Ik kan het niet onder stoelen of banken steken dat ik me daar ongemakkelijk en zelfs een beetje geïrriteerd door voel. De mannen gaan er blijkbaar vanuit dat ze geen andere keuze hebben dan lang en hard te werken.

Misschien is het niet fair om hen te ‘veroordelen’, want ook ik kende ooit niets anders dan vele uren te kloppen in een bedrijf. Omdat ik zo erkenning kreeg van collega’s en de manager. Maar gaandeweg besefte ik dat zoiets relatief is. Eerst kreeg ik dagelijks een schouderklopje, daarna wekelijks, dan maandelijks en uiteindelijk nog amper één keer per jaar! Daar kwam nog bij dat de inhoud van mijn job dit gemis aan erkenning niet goedmaakte.

Na mijn ontslag ondervond ik dat ik het als man óók fijn vond om meer tijd te hebben voor mijn vrouw en kinderen. Ik wil nu wel nog hard werken in mijn eigen zaak, maar altijd in balans met mezelf en mijn gezin.

Na mijn ontslag vond ik tijdens een dagje ‘boeken kijken’ het boek ‘Het Element’ van Sir Ken Robinson. De ondertitel luidde ‘Als passie en talent samenkomen’ en het boek vertelde verhalen over bekende en minder bekende mensen die het gemaakt hebben in het leven.

Eén van die verhalen was dat van Gillian, een meisje van acht. Ze was overactief en werd door velen als irritant beschouwd. Ze slaagde er niet in om goede cijfers te halen op school, laat staan haar werkjes op tijd in te leveren of netjes te schrijven. Moeder én onderwijzers werden knetter van haar.

Op een dag besloot haar moeder om Gillian naar de psycholoog te brengen. Daar moest ze op een bepaald moment even in een kamer wachten. Voor de psycholoog samen met Gillians moeder in de gang ging staan, zette hij de radio in de kamer aan. En terwijl ze praatten op de gang, zagen ze door het raam hoe Gillian plots sierlijk begon te bewegen op de muziek. De psycholoog raadde aan om Gillian naar de dansschool sturen. Resultaat: Gillian Lynne groeide uit tot de meest getalenteerde choreografe van haar tijd.

Na het lezen van dit verhaal, viel ook een stukje van mijn eigen puzzel ineen. Werken met mensen was míjn ding, net zoals dansen dat van Gillian was. Dáár moest ik dus iets mee doen, wilde ik me goed voelen in mijn job en goede resultaten halen. Vraag jij je af of jij ook zo’n talent hebt? Probeer dan van alles uit en ga na wanneer jij je in je element voelt. Want daar ligt waarschijnlijk ook je passie en je talent...

12,89 jaar. Zolang heb ik voor hetzelfde bedrijf gewerkt. Tot ik in augustus vorig jaar te horen kreeg dat mijn functie verdween. Ik had twee keuzes: een andere taak opnemen, maar dan wel in een ploegensysteem. Of uit het bedrijf stappen.

Ik besliste het tweede. Werken in ploegen was immers geen optie: ik had twee kinderen, een derde was op komst, ik volgde een opleiding na de werkuren én mijn vrouw rekende op mij om de kinderen van en naar school te brengen.

Ik heb altijd graag en hard gewerkt in het bedrijf. Ik begon als magazijnmedewerker, werd leidinggevende, dan projectmedewerker en daarna trainingscoördinator. Tenslotte werd ik opleidings- en ontwikkelingsspecialist op de personeelsafdeling. Na drie jaar kwam daar nog eens werving en selectie bij. Een droom van een traject binnen een fijn bedrijf met heerlijke collega`s.

En toch bleef ik op mijn honger zitten omdat ik mijn passies -fotografie en coaching- niet kon gebruiken. Het was pas na mijn ontslag dat ik op dat vlak herleefde: eindelijk was ik uit het raderwerk ontsnapt dat me tegenhield om professioneel voor mijn passies te kiezen.

Het cliché ‘ontslagen worden is een opportuniteit’ is dus echt op mij van toepassing. De komende weken zal ik schrijven over hoe ik ertoe gekomen ben om mijn eigen praktijk als coach te beginnen.