Bedrijfspsychologe Alusia vertelt ...

In het begin van mijn joblog schreef ik: “Mijn tijd bestaat uit leuke dingen doen waar ik toevallig voor betaald word en uit leuke dingen doen waar ik zelf voor betaal.” Vandaag vertrek ik om leuke dingen te doen waar ik niet voor betaald word, maar zelf ook niet voor hoef te betalen. Ik ga tien heerlijke dagen skiles geven in Oostenrijk!

Als ik arriveer in Berchem staat de bus van Snow Travel al te wachten. Het is een fijn weerzien met collega-monitoren én vaste klanten. Na een laatste worsteling met de avondspits vertrekken we. Ik kijk al uit naar morgenvroeg. Als ik dan mijn ogen opendoe, zal ik de majestueuze bergen zien. De eerste dag, doen we steevast de latten aan en verkennen we met de volledige monitorengroep het skigebied.

Op dag twee begint de skiles. Ik merk dan altijd hoeveel werkstress mensen meedragen. Het is pas rond dag drie of vier dat ze zich écht beginnen te ontspannen en alle dagelijkse beslommeringen achterwege kunnen laten. Hoewel de gsm nooit ver weg is…

Ik geniet enorm van de evolutie die mensen meemaken tijdens een week skiën. Elke dag gaat het beter en beter, de groep wordt hechter en de grappen beginnen te komen. Skiën leer je letterlijk en figuurlijk met vallen en opstaan. Sommige mensen hebben het daar moeilijk mee. Voor mij weerspiegelt dit een beetje het beeld van onze maatschappij. Vallen wordt niet meer toegestaan omdat het gelijk staat met 'mislukken'. Ik denk daar anders over: ervaringsgericht leren is gebaseerd op het principe van vallen en opstaan. Mijn grootste respect gaat uit naar mensen die op gelijk welke leeftijd bereid zijn iets nieuws te leren, of het nu skiën, skydiven of internetten is. Interesse in nieuwe dingen stimuleert ook de interesse in andere mensen en daar kan de wereld alleen maar beter van worden.

Wat heb ik toch veel geluk dat ik al die leuke momenten mag meemaken… Daarom wil ik een stukje van mijn rijkdom, geestelijk en materieel, delen met anderen. Het eerste probeer ik in mijn job te doen, het tweede doe ik onder andere door een euro per dag te schenken aan Georgette, mijn Plan-België dochter.

Om deze maand jobloggen te beëindigen, geef ik jullie graag twee suggesties om van het leven te genieten: www.snowtravel.be en www.planbelgie.be. Het was fijn om mijn ideeën een maand met jullie te mogen delen. Bedankt voor het lezen en voor de reacties!

Vandaag gaf ik een nieuwe opleiding: coachen op de werkvloer. Hierbij leer ik mensen in hun eigen werkomgeving coachen. Op die manier sluiten we zo dicht mogelijk aan bij de praktijk. Hoe ga ik tewerk?

Eerst krijgen de toekomstige coaches een min of meer theoretische voorbereiding in groep, buiten de werkplek.

Na enkele weken ga ik naar de werkplek en bereid ik met de coach in spe enkele thema’s voor. Vervolgens kiest de coach een medewerker uit het team die hij gaat coachen. Ik observeer en geef feedback. Ook de medewerker krijgt de kans om feedback te geven.

Het is voor mij een heel fijne manier van werken: ik kan op individueel niveau inspelen op de noden van de mensen en voel me nauw betrokken bij de organisatie.

Bovendien krijg ik veel bruikbare tips, zowel van de coach als de medewerker. Echt een opleidingstraject waarbij iedereen kan bijleren.

Toch zit er een addertje onder het gras. Vaak wordt de coach weggeplukt uit het opleidingsmoment. De leidinggevenden, collega’s, klanten, leveranciers zien de coach op de werkvloer verschijnen en beseffen niet dat hij in een opleiding zit. Ze stellen hem vragen, geven hem extra opdrachten, willen dat hij hen helpt…

Het leertraject zou eigenlijk de hele dag prioriteit moeten krijgen. Een vaak gehoorde uitvlucht is dat er hier geen tijd voor is. Als ik dit hoor, antwoord ik altijd met een citaat van S.N. Goeka (bezieler van 'Vipassana-meditatie' in onze moderne samenleving ): "Tijd is het enige wat we hebben!''

Vandaag volg ik een opleiding in mijn eigen vakgebied. Ja, ook trainers hebben training nodig.

Wat doet dat met mij? Bij de start stel ik vast dat ik me heel comfortabel en op mijn gemak voel. Het intakegesprek, enkele maanden geleden, is hier niet vreemd aan. Bovendien ken ik de locatie al een beetje en start de opleiding op een 'niet-filegevoelig' uur. Hoe meer vertrouwde elementen de leeromgeving heeft, hoe minder weerstand, angst en onwennigheid er is, aldus de theorie. Bij deze is de theorie dus getoetst aan de praktijk. :-)

Naarmate de dag vordert komt merk ik dat ik me gedraag zoals de deelnemers in mijn trainingen. Afwachtend, aandachtig, praatgraag, bedenkend, zoekend, vermoeid… Meer en meer verlaat ik mijn rol als trainer en dompel ik me onder in die van deelnemer.

’s Avonds rij ik naar huis en mijn hoofd gonst onder mijn helm. Hoe zat dat nu weer met dat huiswerk? Hoe ga ik om met het nieuwe? Waar kan ik dit nu écht gebruiken? Zou ik dat wel in de praktijk durven brengen? Ik laat de vragen voor wat ze zijn. De opleiding duurt nog lang en tijd brengt meestal raad.

Thuis wacht het andere werk dat op zo’n dag blijft liggen: mail checken, afspraken vastleggen, voorbereidingen maken, materiaal klaarleggen, enz. Fijn toch als je huisgenoot al de rommel van de vorige avond heeft opgeruimd! Bovendien hoef ik ook niet meer te koken, de catering vanmiddag was méér dan oké. Met een kop thee en mijn dikke nieuwe syllabus nestel ik me in mijn bed. Je mag raden hoeveel bladzijden ik nog zal bekijken voor de slaap me meeneemt… :-)

Het zijn moeilijke dagen voor de mensen in Gaza en Israël. Het was niet mijn plan om over wereldpolitiek, ellende en onbegrijpelijke dingen te schrijven, maar langzamerhand kon ik er niet meer omheen. Ik merkte zelfs in de wereldwinkel hoe groot de problemen zijn in Gaza. Sommige plaatsen op de rekken bleven leeg. Er stond in de plaats een bordje met de boodschap: 'dit product is tijdelijk niet beschikbaar wegens de gespannen situatie in Palestina'.

Als ik door Antwerpen fiets, bekijk ik de Joden op een andere manier dan voordien. Vroeger waren ze er gewoon, ik dacht er niet bij na, ze leefden in dezelfde stad als ik. Nu vraag ik me af hoe zij zich voelen en hoe het moet zijn om door sommige mensen beschuldigd te worden van misdaden waar ze niks mee te maken hebben. De Joden waar ook ter wereld verantwoordelijk stellen voor wat er in Gaza gebeurt, is hetzelfde als elke christen ervan beschuldigen dat hij de inval in Irak bevolen heeft i.p.v. Mr. Bush himself. Of elke islamiet ervan verdenken dan hij de Twin Towers heeft opgeblazen.

Ik kan de waanzin van oorlog niet begrijpen. Hoe moeilijk kan het zijn om je hart te tonen en te zeggen: "Oké, ik stop met andere mensen iets aan de doen wat ikzelf niet wil meemaken?" Misschien zit het antwoord al in mijn vraag. Het is niet moeilijk als je naar je slachtoffers kijkt als 'mensen'. Dan begin je aan de gelijkenissen te denken in plaats van aan de verschillen. De psychologische wetenschap bevestigt dit: hoe meer je de gelijkenissen benadrukt, hoe moeilijker het is om wandaden te rechtvaardigen. Daarom spreken vechtersbazen liever van 'de andere', 'de tegenpartij', enz. Het moet zo onpersoonlijk mogelijk.

Lieve lezers, om de lieve vrede op onze wereld te bewaren, heb ik twee tips: begin bij jezelf en beeld je elke mens in als een evenbeeld van jezelf. Graag wil ik afsluiten met woorden die veel meer zeggen dan mijn oeverloos gepraat:
'Wees de verandering die je in de wereld wil zien', Mahatma Gandhi (1869-1948).

Gisteren zette ik, samen met vier deelnemers, een training neer om u tegen te zeggen. Wat een heerlijk gevoel en wat een drive kan het je geven, als je vanaf het begin voelt dat je op één lijn zit met je mensen.

Het onderwerp was: speeddating. Ik leerde de deelnemers hoe ze op zeer korte tijd kunnen nagaan of kandidaten geschikt zijn voor een job. Hoe ze het kaf van het koren kunnen scheiden tijdens selectiegesprekken, zeg maar.

De deelnemers hadden vroeger een uitvoerende job in een restaurant en groeiden binnen het filiaal door naar een job met meer verantwoordelijkheid. Nieuwe medewerkers aanwerven, behoort nu ook tot hun takenpakket.

We zochten samen uit wat we precies verwachten van toekomstige medewerkers (goed hamburgers kunnen bakken, vriendelijk zijn, in team kunnen werken…), hoe we dit kunnen testen en welke reactie we verwachten. 's Namiddags oefenden we de verschillende fasen van het sollicitatiegesprek in. Een actrice speelde voor sollicitant.

Soms denk ik dat sollicitanten vandaag beter getraind zijn in het voeren van sollicitatiegesprekken dan de mensen aan de andere kant van de tafel! Overal vind je boeken, tips, suggesties, oefenvragenlijsten enz. voor kandidaten, maar je vindt haast niks voor de managers die deze gesprekken moeten voeren. Duizenden filiaalleiders en assistenten van grote en kleinere ketens, restaurants, kledingwinkels, parfumeries, enz. worden voor de leeuwen gegooid als het gaat over aanwerven van nieuw personeel…

Managers die ik ontmoet, klagen vaak over hun nieuwe medewerkers: ze blijven niet lang in het bedrijf, zijn niet gemotiveerd, blijken teleurgesteld over de jobinhoud... Ik vraag dan: 'Hoe ben je tewerk gegaan bij de aanwerving?' Dan vertellen ze me dat ze zich enkel baseerden op het cv en op één -vaak ongestructureerd- interview. Met een beetje geluk vragen ze ook nog eens de mening van een collega en dan houdt het op! Wie de cijfers kent over de validiteit van het ongestructureerde interview, weet dat 8 op 10 van zulke aanwervingen op een mislukking uitdraait. Bovendien is er dan ook vaak nog eens tijdsdruk waardoor er snel aangeworven wordt.

Na de training, gaf ik mijn deelnemers een structuur mee voor selectie-interviews en allerhande selectievragen die peilen naar de attitude van de kandidaten en hun competenties. Het is zo fijn als je iemand écht goed gereedschap kan geven, zodat hij de klus zelf succesvol kan uitvoeren.

Voor meer info over onze aanpak: www.dynamo.be

Morgen heb ik een afspraak met een nieuwe klant. Vooruitziend als ik ben -of doodsbang om morgenvroeg de trein te missen :-)- leg ik alles netjes klaar.

Het is een helse opgave om te beslissen wat ik zal dragen. Mijn kleding moet aan heel wat voorwaarden voldoen. Regenbestendig voor het stuk met de fiets naar het station. Warm want ik moet op het perron op de trein wachten. Gemakkelijk om te wandelen vanwege het eindje tussen metro en eindbestemming. Zakelijk en elegant voor de ontmoeting met de klant.

Op zo’n moment besef ik hoe zorgeloos mijn zomerse motorvakanties zijn. ’s Ochtends gewekt worden door de zonnestralen die de tent verlichten… En slechts één doel, één vervoermiddel en één dresscode!

Nu, gelukkig vinden sommige van mijn vaste klanten het niet erg dat ik in motorpak verschijn. Zij weten dat mijn competenties niet verdwijnen achter zwart leder en schoudervullingen. Als ik met hen een afspraak heb, kan ik dus met mijn moto naar het werk. Super!

Bij deze wil ik graag een oproep doen aan alle CEO's: voorzie in jullie gigantische marmeren hal een plaats voor fiets- en motorhelmen, regenpakken, rollerblades, autopetten, vouwfietsjes en paraplu’s en bied een natte fietser een handdoek aan voor je de besprekingen over het volgende miljoenencontract begint!

Het is amper 6.00 uur als de radiowekker gaat. Het eerste wat tot mijn wakker wordende verstand doordringt, zijn de nieuwsberichten. Ik ‘duw’ het slechte nieuws meteen uit. Tien minuutjes later word ik opnieuw gewekt. Dit keer door de heerlijke tonen van Dire Straits. Veel beter om de laatste werkdag van de week mee te beginnen. Ik beluister het lange nummer en dank de dj omdat ze het helemaal tot het einde laat uitspelen.

Om kwart voor zeven geef ik mijn liefste een laatste zoen en ga op pad. Vandaag brengt mijn job me naar Limburg. In de voormiddag coach ik een klant terwijl hij aan het werk is. On-the-job-coaching heet dat. Een collega-trainer observeert ons om zelf bij te leren. Mijn klant is jong, wat onzeker maar vol goede wil. Hij is speciaal uit vakantie gekomen voor deze coaching en we werken intensief rond zijn vragen en evalueren zijn gedrag op de werkvloer.

Tegen de middag komen m’n collega en ik vol energie buiten. We realiseren ons dat de werkweek erop zit en gaan nog wat drinken op het dorpsplein. Ik ben aangenaam verrast wanneer ik de rekening krijg: 3,45 euro voor een warme chocolademelk en een cappuccino. Daar koop ik op het Antwerpse Zuid amper één koffie voor! We betalen en ik neem afscheid van mijn collega.

Ik besluit om de rest van mijn vrije namiddag te gebruiken om de plaatselijke winkels te bekijken. Ik kuier wat rond in het dorp en stuit op een chique lingeriezaak. Ik stap binnen en de warmte valt rond me als een deken. De verleiding is niet te weerstaan. Bovendien blijkt de eigenares een natuurtalent in verkooptechnieken.

Ik weet verdomd goed dat ik ten prooi val aan haar professionele trucs -ik train mensen hierin weet je- maar het is heerlijk! Deze dame doet dit met zo’n natuurlijke flair dat ik haar beloon met een rijkelijke aankoop. Maar… wie beloon ik eigenlijk? ;-)

En het genieten is nog niet gedaan. Vanavond rijden mijn partner en ik naar Hasselt, waar we het weekend zullen doorbrengen. We worden verwacht in een Bed and Breakfast waar een heerlijke, authentieke boerenmaaltijd op ons staat te wachten. De boer en boerin verdienen een standbeeld voor het edele beroep dat zij uitoefenen. Mensen voorzien in hun basisbehoeften: eten, drinken en een dak boven het hoofd.

Vandaag heb ik een gevarieerd en goed gevuld programma voor de boeg: ik zit de hele dag samen met de verantwoordelijke van een KMO uit de non-profitsector.

Iets na 7.00 uur sta ik op en geniet van een frisse douche en een rustig ontbijt. De radio blijft uit want de stilte in de ochtend vind ik het mooiste geluid om m’n dag mee te starten. Ik overloop even de agenda voor vandaag en check of ik alle voorbereidende documenten bij heb. Om acht uur trek ik de deur achter me dicht en spring op de fiets.

Voor mijn afspraak heb ik de locatie zelf mogen kiezen. Ik heb daarbij ook een beetje aan mezelf gedacht: dicht bij huis, weg van de drukte. Na een heerlijke fietstocht door rustige straten en natuurgebied, arriveer ik bij het Kasteel van Brasschaat. Samen met mijn klant drink ik eerst een kopje koffie. We gunnen ons zelf een kwartiertje ‘social talk’ om op dreef te komen. Dan vliegen we erin.

Ik kruip in de rol van opleidingsspecialist en coach. We starten met de evaluatie van een opleiding die ik verzorgde voor de medewerkers van de KMO. Dit neemt heel wat tijd in beslag maar toch slagen we erin ook aandacht te besteden aan de coaching van de verantwoordelijke zelf. Ik ben al verschillende jaren haar coach en het geeft me steeds weer voldoening om te zien hoe zij evolueert in haar job. De gesprekken verlopen altijd in een goede sfeer, hoe moeilijk het onderwerp ook is. Humor is hierbij het sleutelwoord!

Na een lichte lunch en een mooie wandeling in het park, gaan we opnieuw aan de slag. Nu is het mijn taak om als consultant mee te denken over het opstellen van een kwaliteitsprogramma voor de onderneming. Een hele uitdaging! We houden rekening met theoretische modellen maar ook met de behoeften van de onderneming zelf. Op het einde van de middag zijn we best tevreden met het resultaat, ook al ligt er nog een hele weg voor ons.

Om onze samenwerking en de aftrap van 2009 te vieren, trakteer ik mijn klant op een glaasje bubbels. Die zorgen ervoor dat de creativiteit en het enthousiasme danig gestimuleerd worden! Als ik om 18.00 naar huis fiets, sta ik bol van de energie en de plannen. Ik hoorde dat profrenners soms voor de laatste kilometers een drinkbus bewaren met daarin een half litertje champagne. Wel, ik was in elk geval snel thuis.:-)

Vanmorgen namen we op kantoor een korte presentatiefilm op, waarin ik mezelf als trainer-coach voorstelde aan het grote publiek. Op slag verdrievoudigde mijn respect voor nieuwslezers en presentators op tv!

Het leek simpel: enkele vraagjes beantwoorden, ontspannen in de camera kijken en vriendelijk lachen naar de kijker. Maar na vier mislukte opnamen, enkele onbedaarlijke lachbuien en talloze hopeloze zuchten, besloten we dat mijn competentie ‘werken voor de camera’ het hoogst mogelijke peil had bereikt. Die vacature voor omroepster voor de regionale zender laat ik dus nog even opzij liggen… :-)

Hoe keihard en kritisch kan een beeld zijn! Het klusje dat ik op een half uurtje dacht te klaren, duurde uiteindelijk anderhalf uur. Het resultaat bekijk ik met gemengde gevoelens. Maar ik wil je niet beïnvloeden, noch klagen of valse bescheidenheid tonen.

Je kan mijn camera-charme zelf beoordelen op http://www.dynamo.be/video/Ils-NL.mov. (QuickTime)

Tien jaar geleden volstond een beetje water ’s ochtends en ’s avonds voor de reiniging van mijn gelaat. Tot ik een nieuwe vriendin leerde kennen. Ze werkte als verkoopster in een schoonheidsinstituut. Als een volleerde drugdealer loodste ze me binnen in de wereld van glamour, glitter en luxe. Eerst liet ze me een kijkje nemen in haar eigen collectie potjes en zalfjes. Toen nodigde ze me uit in haar winkel, waar ze me een paar staaltjes liet gebruiken. Gratis. En nu zit ik eraan vast!

Elke ochtend en avond verwacht mijn gezicht een uitgebreide verzorging: eerst een zachte reiniging, dan een speciale bescherming voor de ogen en de hals, iets voor de verouderende huid en ga zo maar door. Ik koop en gebruik trouw mijn dag- en nachtcrème en bijhorende producten. Hetzelfde geldt voor mijn make-up.

Toch ben ik haar ook dankbaar. Want zonder moeite slaag ik er in om met de juiste look op elk feestje te verschijnen: de zakelijke look voor een doordeweekse zakenlunch, de joviale natuurlijke blik voor een receptie voor het goede doel, de koele eenvoud voor een sjiek diner of de stralende gloed en glitters voor de spetterende party.

Dat leerde ik allemaal van haar. Maar ook zij stak heel wat op van mij. Terwijl zij zich met mijn uiterlijk bezighield, gaf ik immers tips en advies over haar carrière. Daardoor evolueerde ze van verkoopster tot manager van één van de grootste parfumeries in België. Tussen de fond de teint en de oogschaduw praatten we over zelfontplooiing, je sterktes en zwaktes in kaart brengen, je persoonlijkheid en groeimogelijkheden ontdekken, durven gaan voor de uitdaging, leiding geven, lastige gesprekken voeren, cijfers halen, creatief zijn met je team…

En zo slagen wij er allebei in om het beste van onszelf te tonen. Zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant!

Vanmorgen kroop ik achter de pc om mijn todolijst voor januari op te stellen: klanten contacteren, planningen maken, vrije dagen inplannen en de boekhouding van het afgelopen jaar afwerken. Intussen zit de werkdag erop en lig ik lekker languit voor mijn gloeiende kachel. Het water in de ketel pruttelt en de schemering valt.

Ik start dit nieuwe jaar met een tevreden gevoel. Verschillende projecten uit het verleden blijven lopen (zij het wat aangepast of bijgewerkt), nieuwe dingen staan op het programma en in mijn hoofd zitten ideeën om het ganse jaar te vullen. En toch komt er af en toe dat onheilsstemmetje piepen. Hoe zal de economische crisis evolueren? Welke invloed zal dit hebben op onze sector? Zal de ‘kleine zelfstandige’ het echt zo moeilijk krijgen als men beweert?

Maar dan is er gelukkig meteen weer mijn onverwoestbare positieve stem. Maak van de nood een deugd! Moeilijkheden bieden ook opportuniteiten. Gelijk hoe, je boterham zal je altijd kunnen verdienen…

We hebben maar één leven. En elk moment dat we ons zorgen maken, kunnen we niet gebruiken om gelukkig te zijn. Bovendien verandert er weinig aan de situatie door ons zorgen te maken. Krijgen we meer informatie op het ogenblik dat we piekeren? Vinden we de oplossing door meer en meer bezorgd te zijn? Weten we wat de dag ons morgen zal brengen wanneer we ons focussen op onze zorgen? Ik geloof dat het antwoord steeds ‘neen’ is.

Daarom wens ik iedereen in 2009 (en lang daarna) genoeg gezondheid, gemoedsrust en liefde om elke dag gewoon gelukkig te zijn. Ik zeg heel bewust ‘genoeg’. Niet te weinig en niet te veel. We worden immers overspoeld door een overdaad van alles. Vraag jezelf dit jaar soms eens af: “Heb ik dit echt nodig om gelukkig te zijn?” Wedden dat heel wat van je zorgen als sneeuw voor de zon verdwijnen? Zelfs met de vriestemperaturen waar we nu van mogen genieten!

Hoe doe je dat? Iets over jezelf schrijven op een virtueel wit blad. Persoonlijk vind ik het virtuele blad minder angstaanjagend dan het reële blad. Alsof mijn gedachten sneller via het toetsenbord, dan via de pen naar buiten vloeien. Het kan dus niet zo moeilijk zijn om jullie -op dit nachtelijke uur- te laten weten wie achter de pc zit.

De psychologe in mij zegt dat ik beter aan mijn avondritueel zou beginnen: te lang aan de pc zitten is niet goed voor de gezondheid. Maar de avonturierster in mezelf laat weten dat zo’n blog een hele uitdaging is. En dat ik, om mijn plannen te verwezenlijken, best onmiddellijk de daad bij het woord voeg. Dus blijf ik nog even.

Wie ben ik? Het prototype van de vrouw uit de 21e eeuw: een veertiger die meedraait in de mallemolen van deze maatschappij? Aan jullie om dit uit te maken want de komende maand heb ik de eer om jullie deelgenoot te maken van mijn gedachten, frustraties, binnenpretjes en angsten.

Ik geef alvast een voorsmaakje. Ik ben een gezonde jonge vrouw van 40, zonder kinderen maar met een fantastische partner. Voor mij geen ‘werktijd’ versus ‘vrije tijd’. Mijn tijd bestaat uit leuke dingen doen waar ik voor betaald word: mijn job als zelfstandig bedrijfspsychologe. En uit leuke dingen doen waar ik voor betaal: mijn hobby’s.

Mijn werk als bedrijfspsychologe is erg boeiend, afwisselend en uitdagend dankzij de verschillende organisaties waarmee ik samenwerk. Bovendien zorgen mijn klanten ervoor dat ik voortdurend alert blijf. Mijn twee grootste waarden? Vrijheid en vertrouwen in de mensen…