Geloof
Ik heb het geluk dat ik door mijn vroegere bezigheden mensen ken die een eigen bedrijf hebben, of voldoende voelsprieten hebben op de arbeidsmarkt. Het gaat om meer dan louter professionele relaties. We kennen elkaar al jaren. En nee, ik het verwacht niet dat ze mij een job bezorgen. Maar als ze me helpen, sla ik dat natuurlijk niet af. Zo gebeurt het dat ik via hen soms info krijg over bepaalde opportuniteiten. Dan stuur ik mijn cv door, of voer één of meerdere gesprekken. Want dat moet je uiteindelijk altijd zelf doen. Maar dat vind ik prima. Want wat je zelf doet, doe je beter!
Dat denken ook vele CEO ’s en managementvennootschappen. Veelal krijgen zij de stempel ‘goed zot’. Maar ze duwen door. Zonder omzien. Het doel moet bereikt. Eén ding typeert hen: ze geloven erin. Een rotsvast geloof. Bij mijn laatste werkgever liepen nogal wat van zulke creaturen rond. Om dat stadium te bereiken, moet je ergens ‘een hoek af hebben’. En geloven in het principe ‘ons kent ons’. Dat Geloof moet je vanaf dan belijden.
Zo krijg je van die avonturen waarbij de CEO van een bedrijf, die juist een paar tientallen mensen heeft afgedankt, aankondigt dat hij vertrekt. Gewoon even naar een ander. Alles is al in kannen en kruiken. Weken, zoniet maanden, heeft zich een mistige strijd achter politieke rookgordijnen afgespeeld. Maar nu de rook om hun hoofd is verdwenen, zijn ze allemaal terug vrienden.
Het mag duidelijk zijn dat eens je in die kringen vertoeft, het een koud kunstje is om snel een nieuwe uitdaging te vinden, of een topbenoeming binnen te rijven. Die heren en dames van stand hebben zwarte agendaboekjes met gsm-nummers en mailadressen die veelvuldig worden gebruikt. Wanneer en door wie is een groot geheim. Vrijmetselaars hebben het aura van geheimzinnigheid al lang verloren. Hun ledenlijsten worden nog net niet openlijk gepubliceerd. Maar de werking van de bedrijfstop en politieke elite -wie doet het met wie- blijft een mysterie. Het is als schaken, maar niet voor doetjes. Het is een kluwen van geheimen, achterdocht, openlijke vetes, afrekeningen, messen in de rug en ander fraais. Maar na afloop zijn ze allemaal terug vriendjes, en herrijzen ze als een fenix.
Als werkzoekende geloof ik niet meer in sprookjes. Voor hen daarentegen, zijn de wonderen de wereld nog niet uit. De wonderen van het Geloof.
Vorige post: Bla bla bla bla bla
Volgende post: Positief
Ik was soms ook verwonderd over de snelheid waarmee CEO's elkaar afwisselden: meestal kwamen ze met grote bombarie binnen, en een jaar later vertrokken ze met de stille trom. Van de ene dag op de andere. De eerste keer ben je als personeelslid verbaasd, de tweede, derde en vierde keer kijk je al niet meer raar op.
Men gaat zogezegd 'een nieuwe uitdaging aan', zoals dat in het vakjargon heet. Iemand met een beetje gezond verstand heeft daar zijn twijfels over. Want laat ons eerlijk wezen, aan het eind van de rit moeten er cijfers zijn. Zoniet...