De nieuwe leider est arrivé?
Visie, dynamiek, no nonsense, can do, hands on, out of the box, peoplemanager, teamplayer, autonoom werken, durven beslissen, communicatief vaardig, sterke persoonlijkheid, kritisch… Allemaal zaken die je tegenkomt als vereiste persoonlijkheidskenmerken in vacatures. Je moet al van goeden huize zijn om dit allemaal in je bagage te hebben.
Maar niet getreurd. Er zijn managementscholen te over. Je kan altijd wel ergens een opleiding volgen die je in staat stelt om de problemen van vandaag aan te pakken en de uitdagingen van morgen het hoofd te bieden. Mooi toch? Edoch, de waarheid is anders.
Het komt veelvuldig voor dat diegenen met veel kennis, ronkende titels en diploma’s op managementstoelen terecht komen. Maar echt met medewerkers omgaan? Oeps, dat wordt moeilijk. Dat hebben ze niet geleerd. Een theoretische cursus heeft de aandacht gevestigd op enkele belangrijke zaken, maar die theorie toepassen? Tja. Ik ben van mening dat een goede leider -of manager, zo je wil- niet gemaakt kan worden op een school. Hooguit kan je hier en daar wat bijschaven. Het zit in je, of niet.
Veel managers zijn waarschijnlijk zeer goed in het inhoudelijke, maar laten het afweten wanneer er medewerkers in beeld komen. Dan gaat er een knipperlicht aan en wordt de omleidingswijzer gebruikt naar... HR. Eigenlijk is dat triest.
Vaak krijgt HR een hele waslijst aan voorwaarden en kenmerken waaraan de ideale kandidaat moet voldoen. Onmogelijk. Hoewel. Als ze er dan in slagen om die ene kandidaat aan te leveren, krijgen de managers schrik. Dan hebben ze toch liever iemand met een ronkende titel en dure (holle) woorden, als hij maar niet tegenspreekt. Alleen ja zegt. Inhoudelijk oke, maar zonder bezieling.
Bedrijven en CEO’s roepen hard om de ideale kandidaat, maar doen nog harder hun best om die zeker niet aan te werven. Daarvoor vinden ze altijd wel een drogreden, want niet zelden hebben deze passionele kandidaten een hobbelig parcours gereden. En dat staat niet goed. Dan nog liever geen personeel, of een jaknikker. Kneedbaar en vervormbaar als een ongewerveld dier. Volgzaam en gedienstig aan hen, de grote leiders.
Onlangs las ik een artikel in een vakblad met titel 'De nieuwe leider est arrivé'. Hou het maar bij wijn jongens. Dat is tenminste echt waar (tegen eind november). "Le nouveau Beaujolais est arrivé".
Vorige post: Positief
Volgende post: Algoritmes
Yep, al die vereisten die je terugvindt in vacatures zijn hier samengevat... 'k kon het niet beter verwoorden. Vooral de termen "teamplayer" en de "hands-on" mentaliteit zijn de laatste tijd echt in. "Administratieve duizendpoot" is er ook zo één. Men beseft waarschijnlijk niet dat men bepaalde kandidaten daarmee afschrikt om te solliciteren.
Ik zal nu wel wat ouderwets klinken, maar toen ik pakweg 23 jaar geleden begon te werken, werd er gesproken over een baas. Nu is dat een "manager". Iets doorsturen (vroeger was dat nog met zo'n telexmachine), heet nu "forwarden". Gaan eten is "lunchen". Een boekhouder een "accountant", en vergaderingen zijn nu "meetings". Ik bedoel maar: what's in a name?
Een 8-tal maanden geleden belde ik een interimkantoor op ivm een vacature. Meteen vroeg dat meisje "Hebt u al gewerkt ?" en vervolgens deelde ze me mee dat het bedrijf iemand wou die nog heel "kneedbaar" (??) was. M.a.w : een starter of schoolverlater.
Toen ik haar liet verstaan dat het financiële voor mij zeker niet het belangrijkste was en dat ik me wou aanpassen op dat vlak (beggars can't be choosers) was er geen lievemoederen aan. Ze gebruikte voortdurend de term "kneedbaar", waarschijnlijk iets dat ze in één of ander cursusje had geleerd. Het bedrijf wou m.a.w.een jong ding maar dat kind mocht me dat niet met zoveel woorden vertellen. Ze zijn soms heel creatief hieromtrent.