B&B-uitbaatster Tinne vertelt ...

Ziezo, het zit erop. Dit is mijn laatste bijdrage aan deze blog. Wat gaat een maand hier snel…

Ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn schrijfsels en zin hebben gekregen om in de toekomst eens een B&B uit te proberen. Je vindt er heel wat op de website www.bestchambresdhotes.com

Misschien dromen sommigen onder jullie ook van een eigen zaak. Dan zeg ik: denk goed na, bespreek alles met héél het gezin, win voldoende informatie in en… ga ervoor! Voor diegenen die de sprong wagen, kan ik het boek ‘Hoe begin ik een B&B’ van Erwin Dedecker aanraden.

Ik wens jullie allemaal een prachtige afsluiter van de zomer. En voor hen die nog op reis vertrekken in september: geniet ervan!

Zuiderse groeten, Tinne

Het zal jullie misschien verbazen, maar in Bonas hebben we niet genoeg aan een stevige dosis Frans. Ook een mondje Engels komt hier aardig van pas want onze buren komen uit Engeland. Nou ja, buren. Hun huis -en dat is het dichtstbijzijnde- is wel honderden meters verwijderd van het onze. :-)

Ze kochten hun huis in dezelfde periode als wij. Twee koppels uit verschillende landen die min of meer hetzelfde verbouwingsavontuur aangaan in hetzelfde Franse dorp… dat schept een band. Bij onze eerste ontmoeting was mijn Engels niet meer wat het ooit geweest was, maar nu lukt het weer aardig om met deze mensen te communiceren.

Wij doen vaak beroep op elkaar. Ik help hen met de vertaling van de Franse post terwijl mijn buurvrouw ons en onze klanten laat mee genieten van haar kunsten. Zij heeft zich gespecialiseerd in een gezonde leefwijze en zalige massages. Onze buurman is dan weer muzikaal aangelegd, wat ook mooi (écht mooi!) meegenomen is. Je ziet... wij verleggen hier grenzen, letterlijk en figuurlijk!

Bij de opstart van onze B&B hadden we -op een aantal vrienden en familieleden na- nog geen klanten. Daarom besloten we lid te worden van de grootste organisatie voor verhuur van vakantiewoningen en chambres d’hôtes in Frankrijk: Gîtes de France. Voor je lid kan worden, word je onderworpen aan een keuring. Dat was de eerste grote test voor onze B&B.

De keuring gebeurde door een 'technicienne’ van Gîtes de France. Zij besliste hoeveel 'graantjes' onze B&B kreeg. De betekenis van het aantal graantjes kan je vergelijken met het aantal sterren van hotels. Alles werd opgemeten -bij het toekennen van de graantjes is de grootte van kamers belangrijk- en geïnspecteerd. Ik herinner me daarbij nog de discussie over de soberheid van onze kamers. Mevrouw zag het liever met beeldjes, mandjes en tafelkleedjes terwijl wij alles zo sober, minimalistisch en functioneel mogelijk hadden gehouden. Na wat argumenteren, aanvaardde ze gelukkig onze stijl.

Ook ons ontbijt werd gekeurd. En nee, dat mocht niet Belgisch zijn want in Frankrijk geef je een Frans ontbijt. Ons brood en beleg vond ze goed gekozen maar bij ons servies had ze haar bedenkingen: de koppen waren te klein. Gelukkig hadden onze cornflakeskommetjes wel de juiste grootte om koffie in te serveren.

Met het zwembad -ook een belangrijk punt bij het bepalen van het aantal graantjes- waren we toen nog bezig. Dat lag er dus bij als een echte werf. Daarom kwam ze later nog een kijkje nemen -toen het water blauw was en het gras groen. :-) Pas toen kende ze ons het officiële Gîtes de France-naambordje toe. We kregen nog een hele hoop regeltjes mee en… gelukkig ook heel wat weetjes die ik best kon gebruiken. Ook vandaag organiseert Gîtes de France nog regelmatig infosessies waar ik andere B&B-uitbaters ontmoet en op de hoogte blijf van de huidige wetgeving…

Hieronder zie je hoe ons zwembad en onze B&B er vandaag uitzien.

Vandaag wil ik het even hebben over onze integratie hier in Bonas.

Toen we net toekwamen vanuit België met onze vrachtwagen, kenden we uiteraard helemaal niemand. Maar na een aantal weken namen we zelf het initiatief om onze buren op te zoeken. Het feit dat ik al een aardig mondje Frans sprak hielp daarbij. Onze buren hebben dat enorm geapprecieerd. Resultaat: vandaag springen ze regelmatig binnen voor een kop koffie en als we hulp nodig hebben, hoeven we maar te bellen.

Als we op vakantie gaan naar België, brengen we steeds iets mee voor hen. Eerst brachten we chocolade mee maar… tegenwoordig hebben we iets beters gevonden. Telkens als we uit België terugkeren, nemen we een zak Vlaamse aardappelen mee en trakteren de buren op zelfgemaakte frietjes met stoofvlees. De aardappelen uit deze streek zijn immers te zoet om frietjes mee te maken.

In een klein dorp als Bonas is het fijn om contacten te leggen met mensen. Ik geniet ervan om af en toe eens een babbel te slaan met de buurvrouwen. Het zijn trouwens ook zij die me geleerd hebben hoe ik de traditionele gerechten uit de streek kan klaarmaken. Het gevoel dat je hier op mensen kan rekenen is hartverwarmend…

Vooraleer we onze B&B opstartten, hebben we al heel wat andere B&B’s bezocht om inspiratie op te doen. Vaak kwamen we op plekken terecht waar er aan de muur allerhande regels hingen in de trant van ‘gelieve niet…’ of ‘gelieve er rekening mee te houden dat…’.

Dat kwam op ons betuttelend over. Wij gingen ervan uit dat iedereen uit zichzelf wel genoeg verantwoordelijkheid en respect opbrengt voor andermans spullen. Bij de opening van onze eigen B&B waren we er dan ook van overtuigd dat mensen hier een vakantie zonder regeltjes konden beleven.

Maar… intussen hebben we toch ook een paar afspraken geformuleerd voor onze gasten. Die zijn nodig om het leuk te houden. We hebben namelijk ervaren dat niet alle gasten respect en verantwoordelijkheid belangrijk vinden. Bovendien hanteren mensen op reis soms heel andere waarden en normen dan thuis. Eigenlijk is respect het eerste wat reizigers in hun koffer zouden moeten opbergen.

Natuurlijk kunnen we het niet altijd goed vinden met iedereen. Sommigen gasten zijn ronduit vervelend. Maar na een paar jaar in deze branche, leer je ook met de ‘moeilijke’ mensen omgaan. Bovendien bezorgen zij ons vaak de leukste verhalen voor de volgende zomer. En zo heeft alles zijn positieve kant. :-)

Waar ik het wel moeilijk mee blijf hebben, zijn klanten die iets beschadigen en daar niks van melden. Het gebeurt waarschijnlijk per ongeluk maar het geeft een wrange nasmaak als ze het verzwijgen. Als er spullen stuk zijn en er wordt over gepraat, is dat voor mij al meteen een stuk minder erg. Als ik het pas vaststel nadat een gast vertokken is, herinner ik me hem soms helemaal anders dan hij werkelijk was. En dat is jammer.

We hebben heel wat Belgische gasten. Sommige van hen komen al sinds de opening van onze B&B en zijn elk jaar terug van de partij. Het werden geleidelijk aan vrienden, en wij zoeken hen nu op onze beurt op tijdens onze vakantie in België. Ja, je leest het goed: wij gaan op vakantie naar België. Meestal valt onze vakantie in het najaar. We blijven dan logeren bij vrienden of familie want we hebben ons huis in België verkocht.

Soms nemen we het vliegtuig, maar meestal gaan we met de wagen. Die is bij onze heenreis volgeladen met specialiteiten uit de streek om uit te delen aan onze geliefden. Bij de terugtocht puilt hij uit met spullen die we in België hebben gekocht. Want we kunnen het niet laten om tijdens onze uitstapjes naar Antwerpen of Brussel te shoppen. :-)

Ik moet wel toegeven dat het altijd even wennen is als we in België aankomen: die drukte! Het lijkt wel alsof het verkeer elk jaar hectischer wordt en de mensen altijd maar gejaagder. Maar ja, wij zijn dan ook het trage levensritme van het Franse platteland gewoon…

Ik gaf vorige keer al aan dat het soms niet eenvoudig is om een B&B uit te baten. Samen leven in een huis met mensen die je amper kent, is niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet als het verblijf niet is wat sommige gasten ervan verwacht hadden.

Op vakantie gaan naar een B&B is pas de laatste jaren een trend geworden en vaak krijgen we mensen over de vloer die voor het eerst voor deze formule kiezen. Voor sommigen betekent het een echte verrijking: ze leren nieuwe mensen kennen tijdens hun verblijf en houden ’s avonds gezellige babbels terwijl de kids zich uitleven in de tuin. Voor anderen werkt de formule dan weer niet. Logeren in een B&B is ook heel anders dan bijvoorbeeld verblijven in een hotel.

Om te beginnen verschilt de roomservice: je krijgt niet élke nacht verse lakens -dat kan mijn wasmachine niet aan :-)- en er staat géén minibar op de kamer. Verder neem je je ontbijt en avondmaal niet aan een apart, intiem tafeltje, maar aan een grote tafel op het terras of in de leefruimte. Eigenlijk moet je logeren in een B&B zien als ‘op logement gaan’ bij mensen thuis. En daar ben je voor te vinden… of juist niet.

Enkele dagen geleden vertelde ik al hoe een werkdag in de zomer er bij ons uitziet. Het is echter niet altijd zo druk. Bonas ligt niet in een skigebied, dus hebben we het tijdens de winters -die hier trouwens heel zacht zijn- wat rustiger.

Dan proberen we nieuwe wandelingen uit of bezoeken we steden zoals Toulouse en Bordeaux waar we ‘speciale’ boodschappen doen. Dit zijn producten die we in het kleine Bonas niet vinden, zoals bijvoorbeeld keukenmateriaal of een nieuwe outfit. In de zomer hebben we daarvoor geen tijd omdat we in de buurt van onze B&B moeten blijven. Verder bezoeken we nieuwe musea en andere toeristische attracties om schatten te ontdekken die we in het hoogseizoen kunnen tippen aan onze gasten.

De winter is ook de ideale periode om nieuwe gerechten uit te proberen. Tijdens de zomer is het daarvoor te druk en ik wil niet dat mijn gasten ‘probeersels’ op hun bord krijgen. Ook de voorbereidingen voor de typische streekgerechten gebeuren dan. Het bekendste én meest omstreden streekgerecht is ‘foie gras’. Die wordt ‘s winters in 'cantines' -een soort steriliseerbokalen- opgeslagen om in de zomer te serveren.

Waar ik mijn recepten haal? De voorbije jaren had ik een zwak voor kookboeken en heb ik er heel wat bijeengesprokkeld. Daarnaast sturen vrienden me af en toe een tijdschrift uit België waar ik de recepten uitscheur. En met mijn gasten maak ik een deal: als zij een recept van mij willen, ruil ik dat voor een recept dat bij hen altijd ‘bingo’ is. Met alle recepten die ik nu al heb, kan ik nog wel een aantal jaren verder denk ik... :-)

Jullie hebben misschien gemerkt dat ik, hoewel ik in mijn teksten vaak spreek over mezelf, soms ook ‘we’ schrijf. Dat komt omdat ik mijn job moeilijk in m’n eentje kan doen. Ik moet een goede tandem vormen met m’n partner. Afspraken maken met elkaar en aanvoelen waar en wanneer hulp nodig is, is daarbij een must.

Wanneer er spanningen zijn in ons ‘team’, mag je er prat op gaan dat de zaken niet lopen zoals het hoort. Enkel in ontspannen samenhorigheid kunnen we alle ‘vakantiestress’ aan. :-) Zeker tijdens de eerste weken van het hoogseizoen is het altijd wat aanpassen. Het is dan een hele tijd geleden dat we gasten ontvingen en dan moeten we er weer wat ‘inkomen’.

Omdat we een hele dag bezig zijn met mensen -niet enkel van ‘nine to five’- probeer ik na de middag altijd even de zetel op te zoeken om een half uurtje te rusten. Ik veroorloof mij ook dagelijks een plons in het zwembad en als er vrienden of familie op bezoek zijn, neem ik de tijd om heerlijk bij te praten. Op zo’n momenten geniet ik met volle teugen. De boog moet niet altijd gespannen staan. Tot de volgende!

Toen we dit pand in Bonas kochten, was het al eerder een B&B geweest die werd uitgebaat door een Nederlands koppel. Maar omdat de inrichting niet helemaal onze smaak was, begonnen we onmiddellijk na onze aankomst met verbouwingen.

Eerst smukten we de leefruimte en onze slaapkamer op. Daarna startten we met het renoveren van de vijf gastenkamers: elke kamer kreeg een nieuw likje verf, nieuw sanitair en nieuwe meubels. We legden ook een zwembad aan, want een plons nemen in het water is pas echt vakantie.

We deden alle verbouwingen met ons tweetjes en waren net klaar toen het eerste toeristische seizoen begon. Natuurlijk waren we op dat moment nog onbekend en onervaren waardoor we niet meteen veel gasten hadden.

Toen het winter werd, begonnen we met de verbouwing van onze keuken. Als echte doe-het-zelvers hebben we ze groter gemaakt en efficiënter om in te werken. De winter dáárna smukten we de gangen op en legden het terras aan. En zo zullen we nog wel een aantal winters bezig blijven: in een huis waarin zo intens wordt geleefd, is er altijd wel werk.

Misschien zijn jullie ondertussen nieuwsgierig geworden om ons stekje te zien? Je vindt onze website met foto’s op www.gajolles.com.

Toen we een aantal jaren geleden beslisten om te verhuizen naar Frankrijk, bracht dit heel wat voorbereidingen met zich mee: we moesten op zoek naar een geschikt pand, heel wat paparassen in orde brengen, onze spullen opbergen in compacte dozen en op zoek gaan naar een verhuisfirma die bereid was om alles naar Frankrijk te brengen.

Toen alles eindelijk klaar was voor de grote dag, gaf het toch een beetje een raar gevoel: onze volledige inboedel in een grote vrachtwagen laden, dertien uur rijden en dan alles terug uitladen in een volledig ander landschap. Bovendien waren we bang voor diefstal onderweg. De parkings naast de autosnelwegen staan er voor bekend: dieven snijden de stof aan de zijkant van de vrachtwagen stuk en wanneer de chauffeur ligt de soezen, gaan ze er met je spullen vandoor. Gelukkig zijn we van dat leed bespaard gebleven…

Na onze aankomst hadden we nog heel wat werk voor de boeg en in de weken die volgden, reden we nog verschillende keren heen en weer tussen België en Frankrijk. Daar vertel ik jullie later meer over. Zonnige groeten.

Bloggen, het lijkt een beetje op een dagboek schrijven, alleen deel ik dit verhaal met vele lezers. Van die gelegenheid maak ik gebruik om jullie te laten mee kijken over mijn schouder tijdens een werkdag in het hoogseizoen.

Ik sta op rond zeven uur. Mijn dag begint met één straffe koffie, een boterham en een minuut voor mezelf. Meestal is de zon al van de partij en geniet ik even van het uitzicht op de weidse velden rond ons huis. Dan start de werkdag.

Eerst maak ik het ontbijt voor de gasten: ik kook eitjes, leg het beleg klaar, snijd het zelfgebakken brood, schik het fruit in manden en waag me -op rustige dagen- zelfs aan een pannenkoekje. Daarna dek ik de tafel terwijl mijn man ervoor zorgt dat het zwembad er netjes bij ligt.

Rond acht uur verwachten we de eerste gasten aan tafel en zorg ik voor een vriendelijk woord, of een glimlach voor diegenen met ochtendhumeur. :-) Na het eten helpt mijn echtgenoot hen met tips voor trips en toeristische informatie, terwijl ik in de keuken met de voorbereidingen voor het middagmaal en brood bak voor de volgende dag.

Wanneer alle gasten klaar zijn met het ontbijt -rond 10 uur- ruim ik de tafel af en maak ik de keuken schoon. Als iedereen vertrokken is op uitstap of zich geïnstalleerd heeft bij het zwembad, start ik met het poetsen van de vijf gastenkamers.

Na het middagmaal doen mijn man en ik boodschappen. Dat doen we enkele keren per week want ik vind het belangrijk om met verse groenten te koken. Na de inkopen beginnen we meteen met het avondeten omdat dat al snel een aantal uren in beslag neemt: ik sta er immers op om telkens drie gangen te maken. Ondertussen maken we ook wel een praatje met de gasten en zorgen we ervoor dat niemand iets tekort komt.

Tegen 19u00 schenkt mijn man het aperitief op het terras en tegen 20u00 dienen we het diner op. Na het avondeten, waar we zelf ook van genieten, start mijn man met het opruimen van de keuken. Na het dessert, wanneer de gasten toe zijn aan de koffie, duik ik zelf ook terug de keuken in om mee te helpen.

Als iedereen gaat slapen, doen wij nog een aantal administratieve taken zoals mails checken, boekingen vastleggen, de site updaten, de voorraad nakijken, lijstjes opmaken en… bloggen. Daarna is het tijd voor een korte nachtrust want straks loop de wekker weer af. Slaap ze!

Laat mij me even voorstellen. Ik ben Tinne, 'een meisje van veertig'. Ik ben opgegroeid in de rand rond Brussel en werkte er een hele tijd voor een grote multinational. Een aantal jaren gelden koos ik echter, samen met mijn echtgenoot, voor een carrièreswitch: we wilden graag een bed and breakfast openhouden.

Vandaag woon ik samen met diezelfde echtgenoot -en onze hond- in Bonas, een klein charmant dorp op een heuveltop in Frankrijk. We hebben onze B&B en ontvangen er elke dag met veel plezier onze gasten. Daarnaast zorgen we voor tables d'hôtes. Dat wil zeggen dat wij naast kamers en ontbijt, ook avondeten aanbieden.

Misschien beginnen sommigen onder jullie nu al weg te dromen. ‘Een B&B. Ho maar, dat is elke dag vakantie!’ In zekere zin is dat wel zo want -begrijp mij niet verkeerd- het is een heel fijn en afwisselend beroep. Maar echt vakantie zou ik het niet noemen. Zeker niet in juli en augustus, onze piekperiode. Dan werken zowel mijn man als ik zéér hard en kan ik, zoals elke werkende mens, al eens een ‘off-day’ hebben. Over de minder aangename kanten van mijn beroep zal ik het later trouwens nog hebben.

Zo, dat was het voor nu. Ik wens jullie nog een fijne ochtend, middag of avond... want dat is het voordeel van een blog: je pikt in op het moment dat het je uitkomt… Tot snel!