Droomjob
Hallo allemaal. Ik ben Sofie, de nieuwe joblogger voor deze maand. Ik stel me even voor. In 2002 studeerde ik af als sociologe en vervolgens stortte ik me met volle moed op de arbeidsmarkt.
Eerst werkte ik als onderzoeker op de universiteit van Leuven: een droomjob op alle gebied. Ik woonde twee straten verderop - als ik traag stapte, duurde het drie minuten voor ik op mijn werk was :-) - en het betaalde goed. Maar nog belangrijker: ik deed wat ik graag deed. Mijn werk voelde aan als een hobby. Spijtig genoeg had ik maar een contract van één jaar. Toen het onderzoeksgeld op was, was ook het sprookje uit.
Daarna was ik 9 maanden werkloos. Ik volgde enkele cursussen bij VDAB en schreef me in bij de jobclub. Daar deelde ik mijn ervaringen met andere werkzoekenden en kreeg ik steun als ik het even niet meer zag zitten. Die steun was meer dan welkom want na een tijdje werd ik echt wanhopig. Ik dacht dat ik nooit meer aan werk zou geraken!
Omdat het reageren op vacatures niets opleverde, begon ik spontaan te solliciteren. Zowel in de privé als bij de overheid. En… even later had ik prijs. Ik mocht beginnen bij de Rijksdienst voor Kinderbijslag met een vervangingscontract! Dat was in 2005.
Vandaag werk ik er nog steeds. Ik ben elke dag twee keer één uur en 10 minuten onderweg tussen werk en thuis en verdien een pak minder dan op de universiteit. Maar toch ben ik tevreden. Ik heb fijne collega's en nu ik de ingewikkelde wetgeving onder de knie heb, vind ik ook de inhoud van mijn werk leuk. Daarover de volgende keer meer!
Volgende post: Koffiedrinken
Sofie (32): "Sinds 2005 werk ik bij de Rijksdienst voor Kinderbijslag. Vroeger had ik geen positief beeld van 'de ambtenaren', maar daar denk ik intussen anders over: al mijn collega’s zijn harde werkers die erg begaan zijn met hun dossiers."
