Adviseur Luc vertelt ...

Het was onwaarschijnlijk druk de laatste weken. Wat wij al een tijdje vermoedden, werd dan ook bevestigd tijdens het laatste werkoverleg: de zaken gaan sinds januari weer bijzonder goed. De eerste drie maanden van 2009 waren voor ons kantoor zelfs beter dan de eerste drie van 2008. En dat was vóór de crisis. Het deed deugd om dat te horen want het was lang geleden dat er nog es wat goed nieuws kwam.

Nu, reden voor champagne is er nog niet. Er geldt nog steeds een aanwervingstop en de sponsoring- en kantoorbudgetten liggen lager dan ooit terwijl er voordien ook al geen geld over de balk werd gegooid. De vinger blijft dus nog even op de knip.

Laat ons hopen dat nu ook de rest van de economie weer wat opfleurt. In de micromarkt van onze gemeente lijkt dat alvast te lukken. Eén van onze klanten -een beenhouwer- pikte alvast een graantje mee. Het goede weer tijdens de paasvakantie en het feit velen niét op vakantie gingen, zorgde voor een nooit geziene barbecueboom. Bij de bakkers en kledingwinkels hoorden we soortgelijke verhalen…

Ikzelf ben intussen in de boeken gedoken want volgende week moet ik een examen afleggen over verzekeringsbemiddeling. De wet-Cauwenberghs bepaalt dat elke bankmedewerker die verzekeringen aanbiedt zo’n examen moet doen. Ik heb het dus ook aan mijn been. Eerlijk gezegd: verzekeringen zijn mijn ding niet. Ik vind de leerstof oersaai en kan me moeilijk motiveren om ze door te nemen. Resultaat: vorig weekend ik heb een heel weekend in de tuin geklust in plaats van te studeren. Dat doet me denken aan mijn studententijd toen de start van ‘den blok’ meestal ook het sein was voor een grote schoonmaak én een dieptereiniging van fiets of auto. Nog maar eens het bewijs dat een vos zijn haren verliest, maar niet zijn streken. :-)

Zo, dit was mijn laatste bijdrage voor deze blog. Ik hoop dat ik jullie via deze weg een inkijk kon geven in het reilen en zeilen van een starter in de bankwereld. Tot bij een volgende gelegenheid. En niet vergeten… Praten werkt! :-)

Vandaag vierden we de verjaardag van één van de collega’s. Dat is altijd leuk want dan trakteren we elkaar op een snack. Zo hebben we al eens kaas en wijn, pizza en chinees gegeten. Vandaag waren het broodjes.

De bestelling voor deze traktatie plaatsen we altijd bij een klant van de bank. Je ziet wel vaker dat lokale middenstanders bij elkaar klant zijn, maar voor een bank is dat niet altijd evident. We hebben eigenlijk niet echt iets nodig. Vandaar dat we van zulke gelegenheden gebruik maken om onze klantenrelaties wat op te krikken.

Na de middag kreeg ik Kamiel, één van de bewoners van het centrum voor gehandicapten waar ik eerder over schreef, aan de telefoon. Gelukkig nam ik zelf op en wist ik onmiddellijk wie ik aan de lijn had. Voor collega’s die de bewoners van het centrum niet kennen, is het niet altijd evident om te achterhalen wie er belt.

Kamiel liet weten dat hij gisteren per ongeluk twee overschrijvingen heeft meegegeven die hij al betaald had. Nu, wat de meeste klanten niet weten, is dat wij die overschrijvingen niet zelf uitvoeren. Alle overschrijvingsformulieren gaan via de interne post naar het hoofdkantoor in Brussel. Daar worden ze optisch gelezen en uitgevoerd. Aangezien we zo’n 300 overschrijvingen per dag ontvangen, is dat de meest efficiënte en goedkope manier van werken.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat we er niks kunnen aan doen. 't Heeft alleen iets meer voeten in de aarde dan de meeste klanten denken.

De airco op kantoor is hersteld. Wat een verademing! Terwijl we gisteren nog het warmterecord verbraken met 28,4 graden -echt ondraaglijk in hemd en das- is het vandaag 23 graden en hebben we het zelfs wat fris. :-)

Aan de buitenkant van het gebouw werd de hele installatie vervangen door een nieuwe. Ze staat achteraan op het terras dat uitgeeft op een viertal appartementen en we vrezen voor klachten van de bewoners. Wanneer de ventilatoren starten, maken ze namelijk echt wel veel lawaai. Eén van die bewoners heeft al eens een klacht ingediend tegen ons kantoor omdat ‘er iemand hakken draagt en wanneer ze rond loopt tikt dat de hele dag’. Tja…

De werken hebben voor veel stof en lawaai gezorgd. En omdat je een bankkantoor niet zomaar kan sluiten, zaten we gedurende drie dagen zowat op een werf. Dit wil zeggen: telefoons beantwoorden terwijl ze naast je een gat boren, tussen de emmers naar de printer lopen en het stof van de kopieermachine blazen voor je een kopie neemt. Prettig is anders maar… gelukkig was het allemaal voor de goede zaak!

Onze gemeente heeft een centrum voor personen met een handicap dat er op gericht is hen een aangename woonvoorziening te bieden. Het ligt midden in een woonwijk en streeft naar sociale integratie van haar bewoners. Dit centrum én een vijftiental bewoners zijn klant bij ons. Daarom gaan we er één keer per week ‘aan huis’.

Ik moet eerlijk bekennen dat dit in het begin wennen was. Geconfronteerd worden met personen met een handicap zorgt toch altijd voor een beetje schroom, niet? Ook organisatorisch is het niet zo eenvoudig als het lijkt. Een aantal evidente bancaire zaken kunnen door een bepaalde handicap plots erg moeilijk worden.

Hoe vul je bijvoorbeeld een vragenlijst in om iemands beleggerprofiel te bepalen als die niet (meer) kan praten? Hoe bewaar je de nodige discretie in een centrum waar alle studio’s op één centrale gang uitgeven? Of hoe bundel je de uitreksels van iemand die niet overweg kan met een paperclip of een nietje? Gelukkig is het personeel van het centrum steeds bereid om ons te helpen. Ze zijn zeer professioneel en correct en geven de bewoners de waardigheid die ze verdienen. Mijn bewondering voor mensen die in de zorgsector werken is er alleen maar door toegenomen.

Nu ik het centrum een aantal keer bezocht heb, kijk ik er naar uit om er langs te gaan. Het optimisme dat dáár heerst is onbeschrijfelijk en ik stap er altijd met een goed en ‘happy’ gevoel weer buiten. Zeker nu ik stilaan de gewoontes begin te kennen van de bewoners.

Zo heeft Hendrik graag dat ik bij het verlaten van zijn kamer het rode ‘niet storen’ lampje aanzet en aan Hans moet ik bij elke bezoek zeker iets vragen over zijn konijn. Bij Cathy mag ik nooit iets achterlaten in haar brievenbus als ze niet thuis is en Daniel vertelt graag over zijn laatste cafébezoek en hoe hij is thuisgeraakt. Bij Marcel mag ik niet over het voetbal beginnen, want dan heb ik wel drie dagen nodig om naar zijn verhalen te luisteren. :-) Misschien moet ik hem binnenkort eens meenemen naar de gemeentelijke sportquiz.

Kortom, als ik die mensen kan plezieren met een paar kleine zaken doe ik dat graag want dan voel ik me zelf ook ‘happy’. Is dat egoïstisch?

Ik koos onder andere voor KBC omdat ik meer gezinscomfort wou. Zoals ik al schreef, pendelde ik vroeger dagelijks met de trein naar Brussel. Daardoor misten we een stuk flexibiliteit die we als jong gezin nodig hadden. Werken in een bankkantoor in de streek, geeft me die flexibiliteit wel.

Ik heb glijdende werkuren. Dat betekent dat ik ’s ochtends ten laatste om 8u45 start en ’s avonds ten vroegste om 17u10 stop. Dat geeft ons gezin de ruimte om de ochtendlijke taken beter te verdelen. Start ik later of ga ik vroeger weg, dan wordt dit van mijn overuren afgetrokken.

Mijn partner zet ons dochtertje elke morgen af bij het onthaalgezin op weg naar haar werk. Zij is om 7u20 al de deur uit. Ik breng ons zoontje om 8u15 naar school. Zonder te veel files of ongelukken onderweg, kom ik dan meestal net op tijd aan op kantoor. In vergelijking met vroeger, toen we allen om 7u15 de deur uit móesten om op tijd op tijd op het werk te geraken, is dat een groot verschil. Het maakt de stresspiek ’s morgens draaglijker. Wie weet leef ik daardoor wel wat langer. :-)

De prijs die we betalen voor dit comfort is behoorlijk duur. We betalen namelijk niet langer met stress maar… met het bezit van een tweede wagen. Zonder twee wagens zou onze huidige taakverdeling niet mogelijk zijn. Mijn prille levenservaring leert me dat er vandaag weinig gezinnen zijn die de kosten van twee auto’s volledig zelf dragen maar wij doen dat wel. We hebben dan ook geen spiksplinternieuwe monovolumes maar twee relatief oude -maar veilige- gezinswagens. We zijn er ons van bewust dat dat niet erg milieuvriendelijk is en dat heeft ons onlangs doen stilstaan bij de voor- en nadelen van het hebben van twee wagens. Misschien zijn we toch wat verwend?

Mijn dag was weer goed gevuld gisteren en dat vond ik eigenlijk wel leuk, want zo ging de tijd snel voorbij. De voorafbetalingen van de belastingen voor het eerste kwartaal stonden voor de deur en die moest ik allemaal opvolgen.

Tot vorig jaar werd die taak beheerd door een collega die onlangs met pensioen ging. Omdat hij zo zijn eigen manier van werken had, was het voor mij niet zo makkelijk om die taak over te nemen. Maar het is gelukt.

Ook het overnemen van klanten van ex-collega’s, zorgt soms voor de nodige moeilijkheden. Ze zijn immers vaak ‘opgevoed’ volgens een bepaald stramien en als dat dan plots dreigt te wijzigen omdat jij andere procedures volgt, treedt er bij sommigen weerstand op. Dan durven ze wel eens vragen stellen bij de bekwaamheid van ‘dat nieuwe snotjong’. Inderdaad, vertrouwen winnen vraagt tijd en geduld. De uitdrukking ‘vertrouwen komt te voet, maar vertrekt te paard’ is in mijn job actueler dan ooit.

Tegen het einde van de werkdag kreeg ik een telefoontje van mijn vrouw. Of ik nog effe langs de groentewinkel kon? Natuurlijk. Omdat die sloot om 18u00 begon ik meteen aan mijn afscheidsritueel. Toen ik buitenkwam, stonden aan de overkant van de straat enkele collega’s in het deurgat van het dorpscafé zwaar te gesticuleren dat ik ‘nog ene moest komen drinken’. Het argument dat ik naar de winkel moest, was voor hen duidelijk geen geldig excuus maar toch weerstond ik de verleiding, haastte me naar mijn wagen en vertrok.

Na de tweede bocht wou ik mijn vrouw sms’en dat ik eraan kwam maar…ik was blijkbaar mijn gsm vergeten. Plots viel mijn euro dat ik ‘m op de parking op het dak van de auto had gelegd. Akkerdjie! Ik reed snel hetzelfde parcours terug, maar langs de weg was nergens een gsm te vinden. Misschien lag hij op de parking? Toen ik daar aankwam, heerste er na een korte situatieschets van mijnentwege algemene hilariteit bij mijn collega’s die nog steeds in het caféportaal stonden. Eén van hen was wel zo vriendelijk om naar mijn gsm te bellen om te horen waar hij lag… en hopla: er nam iemand op!

De eerlijke vinder was met mijn gsm al op weg naar de politie om hem daar in te leveren. Hij kon gelukkig nog op tijd rechtsomkeer maken en na een paar minuten had ik mijn gsm als bij wonder terug. De goede man wilde niets drinken in het dorpscafé en aanvaardde ook geen andere vergoeding. Dus als je dit leest en je bent die eerlijk vinder, laat dan gerust iets weten. Je hebt nog wat tegoed!

Het was een drukke en zware dag vandaag. Niet in het minst omdat de airco in ons kantoor stuk is. En dat is geen lachertje als je weet dat de zuidkant van ons kantoor volledig bestaat uit schuine ramen en we in het midden een groot koepelraam hebben. Gevolg: als de zon schijnt wordt het hier al snel 29° C.

Vorige winter begaf onze verwarming het bij -13° C. Toen installeerden we van die kleine elektrische vuurtjes om de ergste koude te verdrijven. Ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar sindsdien is de airco ook aan het zwalpen. De slogan ‘Te warm? Te koud? Daikin regelt voor u de ideale temperatuur’ gaat bij ons op het werk dus niet op. Conclusie: we moeten een nieuwe installatie krijgen maar… de werken starten pas over twee weken.

Omdat onze kantoordirecteur deze week met vakantie is, werd mijn collega ‘den beer’ aangeduid als Chinese vrijwilliger om te bellen naar Daikin met de mededeling dat we dit zo geen twee weken langer meer uithouden. Al snel sloeg onze fantasie op hol. We smeedden plannen om de technici die de airco zouden komen repareren op te sluiten in de kofferzaal en als pasmunt te gebruiken om een duurzame herstelling af te dwingen. :-)

Enfin, een half uurtje na de ‘dreigtelefoon’ kwam het min of meer verlossende antwoord: morgenvroeg sturen ze twee bewakers. Wat die bewakers zullen doen, kan ik jammer genoeg niet vertellen in deze blog -veiligheidsoverwegingen weet je wel-, maar hopelijk heeft het effect. Want niets is zo vervelend als tijdens een gesprek met klanten de pareltjes van je voorhoofd te moeten vegen. Nu, ik moet zeggen dat klanten en zweetgeurtjes ook wel eens samengaan. En daar hoeven ze heus niet altijd voor ‘binnen’ te komen. Soms is een klein briesje door de gleuf van het snelloket al genoeg. Gelukkig voor ons is het nog geen hoogzomer!

Met één van mijn collega’s gaat het de laatste tijd niet zo goed.

Hij werkt zich al maanden de naad uit het lijf en zit tot ‘s avonds laat op kantoor. Hij heeft last van slaapproblemen -hij ‘functioneert’ weken met twee tot drie uur slaap per nacht- en heeft stapels dossiers op zijn bureau liggen die maar niet afgehandeld geraken. Hij kan geen ‘nee’ zeggen wanneer iemand hem iets vraagt, klaagt over te veel werk en vindt dat hij er niet naar behoren voor wordt betaald. Ik vind dat gedrag niet helemaal normaal en denk dat het vooral een kwestie is van beter organiseren, kanaliseren en optimaliseren. Maar… hij wil van niemand hulp.

Ik vrees dat hij het op die manier niet lang meer zal volhouden en dat zijn valies binnenkort aan de deur zal staan wanneer hij thuiskomt. Ik kan alleen maar hopen dat hij het niet zover zal laten komen en er geen burn-out aan overhoudt.

Het vormingscentrum in Leuven, daar reden we na een tijdje met onze ogen dicht naartoe. Ik spreek inderdaad over ‘we’, want KBC moedigde het carpoolen aan.

Het systeem was geheel vrijblijvend maar ik voelde er wel wat voor. Hoe ging dat in zijn werk? We kregen voor de start van een bepaalde opleiding via e-mail een lijst met cursisten die dezelfde opleiding zouden volgen. Zo konden we op zoek gaan naar mensen uit dezelfde streek om samen te rijden. En wie zoekt, die vindt. Een groot deel van mijn opleidingstraject poolde ik met vier van mijn nieuwe collega’s. Dat was best gezellig. We leerden elkaar kennen, de tijd vloog ondanks de file én we bewezen het milieu een dienst.

De opleidingen startten stipt om 9u00. Wie te laat kwam, werd onherroepelijk doorgeseind naar de personeelsdienst. De diehards die erin slaagden nooit op tijd te komen, hadden na afloop van de opleidingsperiode dus al een A4’tje extra in hun personeelsdossier. :-)

Op tijd starten is ook op tijd stoppen, vond ik. Niet zoals die ene keer toen de docent vroeg om de middagpauze een kwartiertje in te korten, zodat hij ook aan ‘t eind wat vroeger kon stoppen. Toen puntje bij paaltje kwam en het einduur overschreden was, ging hij maar lekker door. Voor collega’s die met de trein kwamen of de Brusselse ring moesten nemen, maakte dat echt wel veel verschil uit in reistijd. Dat bleef gelukkig een uitzondering.

Vandaag is mijn vaste werkplek een kantoor in de buurt maar gedurende de eerste maanden van mijn nieuwe job was het opleidingscentrum van KBC in Leuven mijn tweede thuis.

Laat ik even terug gaan naar mijn eerste opleidingsdag. Het was erg lang geleden, maar ik had een echt terug-naar-school-gevoel: ’s nachts deed ik slechts een half oog dicht en ‘s ochtends was ik al vroeg wakker.

Ik moest over de ring, door de file, naar Leuven. Geen paniek, tijd zat. Ik luisterde naar de radio en toch ook weer niet echt. Ik keek rond en vroeg me af of al die eenzaten daar werkelijk elke dag in de rij stonden. Dat zou ik nooit kunnen. Dacht ik.

Gedurende de acht jaar dat ik bij de Vlaamse overheid werkte, spoorde ik met de trein naar Brussel. Dat gebeurde altijd aan hetzelfde, voorspelbare ritme. Het maakte een ander mens van me: gezapig en verkeerslui. Misschien zou de file ook wennen na een tijd, maar het contrast was groot.

Eens aangekomen in het centrum kreeg ik, na de verplichte passage bij de bedrijfsfotograaf, samen met een 100-tal andere gloednieuwe collega’s uit alle hoekjes van de bank info over de personeelsadministratie. Ik onthield vooral alle personeelsvoordelen. Uiteraard. Veel verschil met de overheid was er op het eerste zicht niet en ik besefte al snel waarom KBC zo hoog scoorde als werkgever. De trainer beloofde transparantie, doorgroeikansen en jobrotatie in horizontale en verticale zin. Mooi zo. Mijn onzeker gevoel van ’s morgens was weg en ik blaakte ik van zelfvertrouwen. Het liefst van al wou ik meteen beginnen!

Ik stel me even voor. Ik ben Luc en werk sinds een jaar als adviseur voor zelfstandige ondernemers en vrije beroepen bij KBC. In deze turbulente tijden is dat geen sinecure, hoor ik je al denken. En dat is waar. Het begon zo.

Na 8 jaar werken bij de Vlaamse overheid, leek een meer commerciële job een welkome verfrissing. Op een jobbeurs maakte ik kennis met KBC. Ze maakten een heel goede indruk op me wat me meteen de motivatie gaf er helemaal voor te gaan. Deze carrièreboost zag ik wel zitten. Het was alles of niks. We noteerden december 2007. Geen vuiltje aan de lucht in het financiële landschap.

In januari 2008 had ik een gesprek en een assessment. Dat verliep vlot dus even later kon ik aan mijn opzegperiode bij mijn vorige werkgever beginnen. Op 5 mei werd ik eerst nog voor de tweede keer papa en toen begon ik aan mijn nieuwe job.

Het bleek al snel dat ik op een van de laatste aanwervingstreinen zat en dat werken voor een bank geen evidente keuze meer was. Dit is mijn verhaal. Over het grote vertrouwen in een van de Beste Werkgevers van 2007 en 2008. En over de verwachtingen, de teleurstellingen, de stress en het plezier wanneer je start in een nieuwe functie.