Kinderbegeleidster Bubbels vertelt ...

Ja, lieve lezers, jullie lezen het goed: Bubbels heeft werk! Ik heb de beslissing genomen even de gehandicaptenzorg achter me te laten, en me te focussen op het pedagogische werkveld. Voor sommige mensen lijkt dit misschien Chinees, maar eenvoudig gezegd is het pedagogische werkveld gericht op het werken met kindjes. En dat is exact wat ik ga doen: werken in een peutertuin!

Het verlossende telefoontje kwam van de stad Brugge. Of ik wilde komen solliciteren? Natuurlijk! En dat deed ik dan ook.

De sollicitatie was best zenuwslopend. Je bereidt je zo goed mogelijk voor, maar toch weet je nooit op voorhand welke vragen er zullen komen. Ook was de sollicitatie met vijf mensen die mij ‘ondervraagden’, best intimiderend. Met mijn 1m56, voelde ik me nu zelfs nog kleiner. Maar ik kon dit! Ik kon het echt! Hoe langer ik binnenzat, hoe beter ik me in mijn vel begon te voelen bij die ‘hoge, grote mensen’. Want dat waren ze wel: mensen die al veel bereikt hadden in hun leven op vlak van carrière. Een wereld van verschil in vergelijking met een achttienjarig, werkloos meisje dat nog geen jaar afgestudeerd is.

Het zou een week duren voordat ik antwoord kreeg of ik aangenomen was of niet. Toen ik thuiskwam kreeg ik een sms van een vriendin bij wie ik regelmatig ging babysitten. Een peutertuin had haar gecontacteerd en gevraagd hoe ik mijn werk deed. De zenuwen gierden door mijn lijf, wat als ze me niet goed zouden vinden? Het leken lieve, vriendelijke mensen, maar wat als ik niet genoeg ervaring had? Ik heb echt geen ervaring met peutertjes, behalve met babysitten. De komende week, zou echt zenuwslopend worden…

Maar zo lang duurde het gelukkig niet. De dag na mijn sollicitatie kreeg ik een verlossend telefoontje, ik mocht in peutertuin De Oogappel beginnen werken vanaf 10 juni. Alles komt goed, Bubbels! Je bent wel goed genoeg, je bent wel de moeite waard, en je gaat bewijzen dat ze geen spijt moeten krijgen. Ik zie het helemaal zitten. Een brok enthousiasme hier aan de andere kant van de laptop! Enkel nog op medisch onderzoek, maar dat komt wel in orde.

Het is best vreemd hoeveel rust het kan geven terwijl je weet dat je net een allesbehalve rustige periode tegemoet gaat. Maar ik ga tenminste een periode tegemoet waar ik me goed bij voel, en ik ben er helemaal klaar voor!

Gisteren was het alweer maandag. Voor velen betekende dit: terug een dagje werken, of terug een dag naar school. Maar… wat zou ik gaan doen?

Als persoonlijk assistente werkte ik op de dagen dat mijn vrienden op school zaten. En als ik vrij was, probeerde ik zoveel mogelijk bij mijn lief Dennis te zijn. Die periode heeft een grote impact op mijn sociale leven gehad, blijkt nu. Resultaat: Bubbels, het meisje dat vele vrienden had op school, voelt zich nu eenzaam.

Ik zou niet mogen klagen. Ik leef in een fantastisch gezin, en mijn mama staat altijd voor me klaar. Maar ik kan niet ontkennen dat ik mijn vrienden mis. Vrienden tegen wie ik tot voor kort zelf iedere dag stond te klagen omdat het 'weer maandag' was. Vrienden die ik links liet liggen, om niet te zeggen verwaarloosd heb, om te gaan werken.

Nu ik overschot van tijd heb, besef ik hoe slecht ik ze behandeld heb de afgelopen maanden. Een smsje, een telefoontje, maar nooit tijd om af te spreken. Zo ben ik normaal gezien toch niet? Nu moet ik verder, hoe moeilijk het ook is. Ik klik de site van VDAB open en typ als zoekopdracht 'opvoeder' in. Ik krijg een vacature voor ‘woonbegeleider’ te zien. Het lijkt me wel iets, dus schrijf ik een uitgebreide sollicitatiebrief en cv, en verstuur alles via mail. Na die ene brief, volgen er nog vijf.

Twee uur later krijg ik een eerste mail terug. De vacature was al ingevuld, maar moest nog van de site gehaald worden. Teleurstelling neemt de overmacht. Natuurlijk hadden ze al iemand gevonden. Een tweede mail komt binnen. “We hebben iemand gevonden die meer voldoet aan onze vereisten.” Het zijn voorlopig de enige twee antwoorden op de vijf mails die ik verstuurde...

Ik moet hier weg. Weg van thuis. Weg van het alleen zijn. Mama is gaan werken, mijn broers zitten op school, en ik zit hier, nutteloos. Een uurtje naar de fitness lijkt me een goed idee, maar op de bus zitten twee vrouwen te klagen over hoe slecht de organisatie op het werk is…

Mensen beseffen vaak niet hoe groot de impact van werken op iemands leven is. Ik ook niet. Maar nu valt het me eens te hard op. Tot overmaat van ramp kom ik in de fitness een vriendin tegen waarmee ik op school zat. Ze vraagt me of ik verder studeer of werk. Ik schaam me om te zeggen dat ik geen van beide doe. Dat ik gewoon thuis zit, en werkloos ben. Dus praat ik over mijn werk als persoonlijk assistente. Praten over Peter gaat zo gemakkelijk. Telkens weer denk ik terug aan onze -veel te korte- tijd samen. Ik krijg altijd veel bewondering voor mijn werk met mensen met een beperking. Zouden ze me, als ik zeg dat ik nu ‘niets’ doe, afkeuren? Dat zal de toekomst uitwijzen. Misschien vind ik wel terug iets voordat iedereen doorheeft dat ik geen werk heb. Of misschien kan ik me binnenkort neerleggen bij het feit dat ik werkzoekende ben. Maar nu eventjes nog niet...

Vandaag had ik een gesprek met de budgetverantwoordelijke op het werk. De meeste mensen bespreken hun proeftijd met hun baas, maar in mijn sector ligt dat anders. Mijn sector? Dat is de gehandicaptenzorg.

Ik ben 18, maar al bijna een jaar afgestudeerd in de jeugd- en gehandicaptenzorg. Neen, ik heb geen jaar overgeslagen -ik ben geen genie- maar gewoon jarig in de zomervakantie. En dan studeer je nu eenmaal af op je zeventiende, in mijn geval aan het Vesaliusinstituut te Oostende. Ik behaalde er het diploma van opvoeder, en daar heb ik -vooral in het vijfde en zesde middelbaar- veel moeite voor moeten doen. Na enkele korte contracten als verkoopster in een bakkerij en kinderverzorgster in een kinderdagverblijf, wilde ik iets doen dat bij mijn diploma paste. Ik zag een zoekertje op de site van VDAB voor een job als persoonlijk assistente, en ging erop af!

Dat is nu 6 maanden geleden. Sindsdien werkte ik als persoonlijk assistente bij een jongen die al 25 jaar de naam Peter met zich meedraagt. Peter is echter geen gewone jongen. Het is een jongeman met een zwaar verstandelijke en fysieke beperking. Hij heeft veel verzorging nodig, en passieve activiteiten zoals snoezelen -iets tussen snuffelen en doezelen- wandelen en films kijken mogen je niet vervelen als je voor hem wil zorgen. Dat was bij mij zeker niet het geval. Mijn job bij Peter was mijn droomjob. Maar vandaag kwam daar verandering in…

De zon scheen nochtans, en ik was erg opgetogen. Alles zat mee, zelfs het openbaar vervoer kwam op tijd! Het kon niet misgaan, dacht ik. Maar ik was fout. Ik had te snel gejuicht. Volgens de budgetverantwoordelijke kan ik niet zelfstandig genoeg werken, dus werd mijn contract niet verlengd. Buiten begon het te regenen, net als in mijn hart. Ik ben achttien, en werkloos. Ik ben opvoeder, en werkloos. Hoe kan dat? Ze zoeken toch zoveel mensen als ik? Ben ik niet goed genoeg? Allemaal vragen waarmee ik momenteel geconfronteerd word. Maar pessimisme ligt niet in mijn aard. Dat is nooit zo geweest. Als zij mij niet willen, dan iemand anders wel…. Toch?

Dus: hoofd omhoog, het komt goed Bubbels. Je bent achttien, je hebt ervaring, je komt er wel. Ik loop naar buiten, kijk omhoog en zie een vage zonnestraal achter de wolken verschijnen… Dit is de start van een nieuw begin.